ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ, Αρ. Υπόθεσης: 1841/2015, 28/2/2020

(1)του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, σύμφωνα με το οποίο: «Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· (β) παραβιάζει τις διατάξεις του εδαφίου

(2)του άρθρου 10∙ (γ) κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής πριν από την έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης από την αρμόδια αρχή, όπως απαιτείται σύμφωνα με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του άρθρου 10∙ (δ) υποβάλει στην αρμόδια αρχή παραπλανητικά στοιχεία αναφορικά με τα καθοριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 3Β∙ (ε) παραβαίνει οποιοδήποτε όρο επιβάλλεται δυνάμει των διατάξεων των άρθρων 6 ή 9∙ (στ) παραβαίνει διάταγμα στο οποίο καθορίζεται ο τύπος και ο τρόπος υποβολής αίτησης για έκδοση άδειας για οποιαδήποτε οδό ή οικοδομή με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3Α∙ (ζ) παραβαίνει διάταγμα που εξαιρεί από την υποχρέωση έκδοσης οποιασδήποτε άδειας με βάση τον παρόντα Νόμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4Β∙ (η) παραβαίνει οποιαδήποτε ειδοποίηση επιδίδεται σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων (β) και (γ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 15Β∙ (θ) ενεργεί κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 9Α, διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί.» Εκτός από τις προβλεπόμενες ποινές φυλάκισης και προστίμου, το άρθρο 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 στην παράγραφο

(3)αυτού, προνοεί και την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης ή μετακίνησης εντός διαστήματος μέχρι 2 μηνών ή ανάλογα για διάταγμα τερματισμού χρήσης οικοδομής σε περίπτωση μη χορήγησης του σχετικού πιστοποιητικού έγκρισης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96., καθώς και με επιβάρυνση του καταδικασθέντα με τα έξοδα της διαδικασίας και των τυχόν καταβλητέων δικαιωμάτων. Επί λέξει το άρθρο 20

(3)του Κεφ. 96 προβλέπει τα ακόλουθα: «

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχτηκε κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρχή αυτή δύναται, κατά τη χορήγηση τέτοιας άδειας, να επιβάλει τέτοιους όρους ως ήθελε αυτή θεωρήσει σκόπιμο και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται σε κάθε τέτοια άδεια. (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: Νοείται ότι η αρμόδια αρχή, κατά την έκδοση της πιο πάνω αναφερόμενης άδειας, δύναται να επιβάλλει τους όρους που θεωρεί σκόπιμους και οι διατάξεις του άρθρου 4 εφαρμόζονται για κάθε τέτοια άδεια ή πιστοποιητικό. (γ) το πρόσωπο που καταδικάστηκε να καταβάλει τα έξοδα της διαδικασίας και οποιαδήποτε δικαιώματα που σχετίζονται με την κατηγορία, τα οποία το πρόσωπο αυτό ώφειλε να είχε καταβάλει και τα οποία παρέλειψε ή αρνήθηκε ή αμέλησε να καταβάλει.» Όπως λέχθηκε στην πρόσφατη Ποινική Έφεση Κόρκος ν. Επάρχου Πάφου Αρ. 81/2017, σε απόφαση ημερομηνίας 7/10/2019: «Είναι θεμελιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την κατεδάφιση μιας παράνομης οικοδομής, οικοδομής δηλαδή η οποία ανηγέρθη άνευ της απαιτούμενης άδειας από την αρμόδια αρχή, είναι περιορισμένη. Κατά κανόνα εκδίδονται διατάγματα κατεδάφισης παράνομων οικοδομών, η νομολογία όμως αναγνωρίζει περιορισμένη διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να μην εκδώσει τέτοιο διάταγμα εάν η παρανομία είναι μηδαμινή, ή περιθωριακή και αφορά ουσιαστικά σε μικρό ή αμελητέο μέρος της οικοδομής, οπότε, εφαρμόζοντας τα Δικαστήρια την αρχή της αναλογικότητας, μπορεί να αρνηθούν την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης.» (η υπογράμμιση στο πιο πάνω κείμενο έγινε από εμένα) Στην υπόθεση Garaca Milan και Άλλοι ν. Θεόδωρου (Δώρου) Γ. Τάκκα,

(2007)2 Α.Α.Δ. 165, εκδόθηκε διάταγμα κατεδάφισης παρά το ότι υπήρχε άδεια οικοδομής αλλά όχι πιστοποιητικό έγκρισης. Λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι: «Έχουμε ήδη επισημάνει πως το γεγονός της ύπαρξης άδειας οικοδομής είναι άσχετος παράγοντας με το κατά πόσο θα διαταχθεί η κατεδάφιση υποστατικών που κατέχονται χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης, όπως προκύπτει από το λεκτικό της σχετικής νομοθετικής πρόνοιας. Στην υπόθεση Δήμος Λεμεσού ν. Νικολάου & Υιοί Λτδ (πιο πάνω) λέχθηκαν τα ακόλουθα, σχετικά με το επιχείρημα ότι δεν θα μπορούσε να εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης, αφού θα μπορούσε να υφίστατο άδεια οικοδομής: «Η πιο πάνω θέση είναι προφανώς εσφαλμένη. Τόσο στο λεκτικό του άρθρου 10

(1)όσο και εκείνο του άρθρου 20

(3)δεν τίθεται τέτοιος περιορισμός. Αντίθετα, το λεκτικό τους όχι μόνο δεν συνδέει τη δυνατότητα έκδοσης διαταγμάτων κατεδάφισης με την μη ύπαρξη άδειας οικοδομής, αλλά καθιστά άσχετο παράγοντα την ύπαρξη τέτοιας άδειας.»» Στην Φράγκος Στέφανος ν. Aλεξάνδρας Aληφάντη και Άλλης,

(2003)2 Α.Α.Δ. 528 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα: « Ο εφεσείων εισηγείται πως θα έπρεπε να είχε αποφύγει και την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Παραπέμπει συνεπώς στη νομολογία πως το διάταγμα εκδίδεται κατά ενάσκηση διακριτικής εξουσίας. (βλ. Golden Sea-Side Estate Co Ltd n. Municipal Corporation of Famagusta

(1973)8 J.S.C. 1014, Salamis Holdings Ltd n. Municipality of Famagusta

(1974)1 J.S.C. 26, Σεργίου ν. Συμβ. Βελτιώσεως Αμαθούντας

(1998)2 Α.Α.Δ. 22, Sentencing in Cyprus by G. Pikis

(1978)σελ. 21). Όμως ήταν ακριβώς υπό αυτή την ορθή αντίληψη που προσέγγισε το ζήτημα το πρωτόδικο δικαστήριο και ήταν επειδή δεν έχουμε εν προκειμένω επουσιώδεις παρεκκλίσεις αλλά όλωσδιόλου παράνομες οικοδομές που κατέληξε πως θα έπρεπε να εκδοθεί το διάταγμα. Η άρνηση έκδοσης του στην περίπτωση θα ματαίωνε το σκοπό του Νόμου και θα ισοδυναμούσε, όπως ορθά παρατηρήθηκε, με έγκριση της συνέχισης της παρανομίας. Οι υποθέσεις Α/φοί Λαμπριανίδη ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2 Α.Α.Δ. 390, Φωτίου & Άλλη ν. Δήμου Πάφου

(1991)2 Α.Α.Δ. 294, Ηλία Χρίστου Ηλιάδη ν. Δήμου Λάρνακος

(1998)2 A.Α.Δ. 75, είναι ευθέως σχετικές. Επίσης η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μιχαλάκη Βασιλειάδη κ.ά.

(2001)2 A.A.Δ. 65, στην οποία, σε σχέση με το παρεμφερές θέμα της έκδοσης διατάγματος για αναστολή της λειτουργίας εργοστασίου χωρίς άδεια, ακριβώς με αναφορά στην πιο πάνω νομολογία, κρίθηκε πως καθυστέρηση αλλά ακόμα και ενθάρρυνση από δημόσιο λειτουργό δεν δικαιολογούσε την αποφυγή έκδοσής του, ως του αυτονόητου, όπως χαρακτηρίστηκε, παρακολουθήματος της εφαρμογής του Νόμου.» (η υπογράμμιση έγινε από εμένα) Για σκοπούς επιβολής ποινής λαμβάνω υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, τα κίνητρα του παραπονούμενου δηλαδή το ότι δεν αντέδρασε στην ανέγερση αλλά και το ότι μου έδωσε την εντύπωση ότι καταχώρησε την υπόθεση είτε εκδικητικά είτε για να πιέσει τον Κατηγορούμενο να ενδώσει στις δικές του θέσεις σε σχέση με το διαχωρισμό του ακινήτου τους, την καθυστέρηση που υπήρξε στην ποινική δίωξη, το ότι δεν απευθύνθηκε δεόντως στις δημόσιες αρχές πριν την καταχώρηση της υπόθεσης για το παράνομο της ανέγερσης, κατοχής και χρήσης των οικοδομών ο παραπονούμενος, κάτι που πιθανότατα θα εξοικονομούσε δικαστικό χρόνο, και το χρονικό διάστημα που παρήλθε μεταξύ της καταχώρησης της υπόθεσης και της ολοκλήρωσής της, καθώς και τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορουμένου, ο οποίος είναι 40 ετών και πατέρας 4 τέκνων, εργάζεται ως συγκολλητής και είναι λευκού ποινικού μητρώου. Επίσης λαμβάνω υπόψη ότι η φύση αδικημάτων είναι πανομοιότυπη σε Κατηγορίες (4-5, 9-10, 14-15) και ότι οι Κατηγορίες 1,4,5 και 6,9,10 και 11,14 και 15 αφορούν στις ίδιες οικοδομές. Συνυπολογίζοντας όλα όσα ανέφερα πιο πάνω, επιβάλλω στον Κατηγορούμενο χρηματική ποινή €100 στην 1η Κατηγορία, €50 στην Κατηγορία 4, καμία ποινή στην Κατηγορία 5 (που είναι σχεδόν ταυτόσημη με την Κατηγορία 4), €100 στην Κατηγορία 6, €50 στην Κατηγορία 9, καμία ποινή στην Κατηγορία 10 (που είναι σχεδόν ταυτόσημη με την Κατηγορία 9), €100 στην Κατηγορία 11, €50 στην Κατηγορία 14 και καμία ποινή στην Κατηγορία 15 (που είναι σχεδόν ταυτόσημη της Κατηγορίας 14). Έρχομαι στο αιτούμενο διάταγμα κατεδάφισης. Δήλωσε τόσο ο ίδιος ο Κατηγορούμενος δίδοντας μαρτυρία -σε σχέση με το κύριο κτίριο της Κατηγορίας 1- όσο και ο συνήγορός που εμφανιζόταν εκ μέρους του κ. Νικολάου, μετά το σχετικό αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για την κατεδάφιση, ότι θέση του Κατηγορούμενου ήταν ότι δέχεται την κατεδάφιση. Συνεπώς, στη βάση και των πιο πάνω νομολογιακών αρχών σε σχέση με έκδοση διαταγμάτων κατεδάφισης οικοδομών οι οποίες ανεγείρονται κατέχονται και χρησιμοποιούνται κατά παράβαση του Κεφ. 96 και στα πλαίσια των εξουσιών που μου παρέχει το άρθρο 20

(3)αυτού, εκδίδω : 1) σε σχέση με τις Κατηγορίες 1,4,5 διάταγμα κατεδάφισης της αναφερόμενης στην Κατηγορία 1 οικοδομής 2) σε σχέση με τις Κατηγορίες 6,9, 10 διάταγμα κατεδάφισης της αναφερόμενης στην Κατηγορία 6 οικοδομής και 3) σε σχέση με τις Κατηγορίες 11,14 και 15, διάταγμα κατεδάφισης της αναφερόμενης στην Κατηγορία 11 οικοδομής. Έρχομαι στο θέμα των εξόδων. Με την απόρριψη 6 από τις 15 Κατηγορίες και με βάση και τη διαπίστωσή μου το ότι η προώθηση της παρούσας υπόθεσης διεπόταν από αλλότρια κίνητρα του παραπονούμενου και κρίνοντας ότι κινήθηκε στα όρια της καταχρηστικότητας (τα οποία βεβαίως δεν ξεπέρασε εξ'ου και η καταδίκη του Κατηγορούμενου), επιδικάζεται ως συνολικό ποσό εξόδων εναντίον του Κατηγορούμενου και υπέρ του παραπονούμενου, μειωμένο ποσό του κανονικού, το οποίο υπολογίζω κατ' αποκοπή σε €1300 πλέον Φ.Π.Α. .......... Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο