ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΜΙΧΑΗΛ, Αρ. Υπόθεσης: 6511/16, 23/10/2020

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη της έτσι ώστε να κληθεί σε απολογία καθ' ότι δεν αποδείχθηκε συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε τα ακριβή όρια του χώρου που μπορεί ο Κατηγορούμενος να τοποθετεί τραπέζια ή άλλα αντικείμενα και ότι ο συγκεκριμένος χώρος για τον οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος ότι τοποθετούσε αντικείμενα δεν αποτελεί δημόσιο χώρο. Αντίθετη υπήρξε η θέση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν έξι μάρτυρες, ήτοι ο XXXXX Φιλίππου (ΜΚ1), XXXXX Χαριλάου (ΜΚ2), XXXXX Αζίνας (ΜΚ3), XXXXX Ευσταθίου (ΜΚ4), XXXXX Ανδρέου (ΜΚ5) και XXXXX Χρίστος (ΜΚ6). Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Ο ΜΚ1 στην κυρίως εξέταση του υϊοθέτησε, δυνάμει του άρθρου 25 του Περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9, την γραπτή δήλωση του το τεκμήριο

1. Σε αυτήν ανέφερε ότι εργάζεται στις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Πάφου. Είναι ο αρμόδιος υπάλληλος για να αναφέρει σχετικά με το θέμα της χωροθέτησης, ως αρμόδιος τεχνικός μηχανικός με επαρκείς γνώσεις χωρομετρίας. Η παρούσα υπόθεση αφορά τοποθέτηση αντικειμένων, ήτοι τραπεζοκαθισμάτων επί του πεζόδρομου, που βρίσκεται επιμέρους του τεμαχίου με αρ. XXXXX το οποίο εκμισθώθηκε από την Υπηρεσία Τουρκοκυπριακών περιουσιών στο Δήμο Πάφου. Αυτός στις 23/9/20 έκανε επιτόπου εξέταση του χώρου διάπραξης των αδικημάτων και αυτός ήταν όπως και κατά το έτος
2. Πήγε εκεί για να οριοθετήσει τον ελεύθερο χώρο αλλά και τον χώρο που είναι εκμισθωμένος στον Κατηγορούμενο με βάση την σύμβαση μίσθωσης. Κατέθεσε διάφορα τεκμήρια μεταξύ άλλων και φωτογραφικό υλικό που δεικνύει τον εν λόγω χώρο (τεκμήριο 2). Ο χώρος, ως ανέφερε στον οποίο διαπράχθηκαν τα αδικήματα είναι δημόσιος πεζόδρομος για χρήση από το κοινό και αποτελεί μέρος τεμαχίου που εκμισθώνεται στον Δήμο Πάφου, δηλαδή ανήκει στην Υπηρεσία Τουρκοκυπριακών περιουσιών και εκμισθώνεται στον Δήμο Πάφου. Αυτός επίσης κατέθεσε το Τεκμήριο 3 στο οποίο υποδεικνύεται ο χώρος τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιεί ο Κατηγορούμενος για να τοποθετεί τραπεζοκαθίσματα και ο υπόλοιπος χώρος να παραμένει ελεύθερος για πρόσβαση του κοινού. Στην αντεξέταση του, υποστήριξε ότι ένα τμήμα του χώρου είναι εκμισθωμένο στον Κατηγορούμενο, το υπόλοιπο όμως είναι ελεύθερο για το κοινό. Η ΜΚ2 XXXXX Χαριλάου στην κυρίως εξέταση της υϊοθέτησε και κατέθεσε την γραπτή δήλωση της, το τεκμήριο
3. Σε αυτήν ανέφερε ότι είναι λειτουργός διαχείρισης των Τουρκοκυπριακών περιουσιών. Αυτή κατέθεσε τεκμήρια μεταξύ άλλων την σύμβαση μίσθωσης μεταξύ του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών και του Δήμου Πάφου (τεκμήριο 5) και την σύμβαση μίσθωσης μεταξύ του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών περιουσιών και του κατηγορούμενου, (τεκμήριο 7). Αυτή αντεξεταζόμενη σε ερώτηση της Υπεράσπισης «ποιά ήταν τα όρια που έπρεπε να χρησιμοποιεί ο Κατηγορούμενος», απάντησε ότι ο χώρος που του παραχωρήθηκε καθορίζεται στο χωρομετρικό σχέδιο που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σύμβασης μίσθωσης του. Ανέφερε ότι δεν είναι δική της αρμοδιότητα να τοποθετεί επί τόπου τα όρια του χώρου απλά να τα υποδείξει στο χωρομετρικό σχέδιο. Επιπλέον ανέφερε ότι με βάση την συμφωνία του 1996 εκμισθώθηκε μέρος του τεμαχίου XXXXX στον Δήμο Πάφου. Αναφερόμενη στην επιστολή τεκμήριο 6 δήλωσε ότι : « ο χώρος που παραχωρήθηκε για τοποθέτηση τραπεζιών και καρεκλών από τους μισθωτές αφαιρέθηκε και ο υπόλοιπος χώρος παρέμεινε εκμισθωμένος στον Δήμο Πάφου. Υπέδειξε ότι στο τεκμήριο 6, παράγραφος 2, γραμμές 2-4 εμφαίνεται αυτή η αφαίρεση. Ακόμη συμφώνησε ότι το τεκμήριο 7 η σύμβαση μίσθωσης του Κατηγορούμενου με τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα. Οι μάρτυρες 3- 6 υϊοθέτησαν τις γραπτές τους καταθέσεις τεκμήρια 8, 10, 12,
4. Αυτοί ήταν τροχονόμοι κατά τους επίδικους χρόνους και επισκέφθηκαν τον επαγγελματικό χώρο του Κατηγορούμενου. Όλοι διαπίστωσαν ότι ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε αντικείμενα δηλαδή τραπεζοκαθίσματα σε δημόσιο χώρο και εκτός του επιτρεπόμενου ορίου ως τους το υπέδειξαν οι τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Πάφου. Αυτοί εξέδωσαν εξώδικα πρόστιμα πλέον γενική προσεπιβάρυνση προς τον Κατηγορούμενο ως προβλέπεται από την νομοθεσία (τεκμήρια 9, 11, 13, 15). Οι αρχές του εκ πρώτης όψεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας εναντίον Νίκου Κλεάνθους κ.α. (1999, 2, ΑΑΔ, 320), αφού έγινε αναφορά στην σχετική αγγλική και κυπριακή νομολογία, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε όσα τονίστηκαν στην υπόθεση Χριστοδούλου εναντίον Αστυνομίας (πιο κάτω). Στην υπόθεση Azinas v. The Republic

(1981)2 C.L.R 9 υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1962 1 All E.R. 448), η οποία καθορίζει τα κριτήρια για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η απαλλαγή Κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: α. Δεν στοιχειοθείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και β. Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του Κατηγορούμενου σε αυτή. Η κλήση Κατηγορούμενου σε Υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή, το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Azinas and another v. Police (πιο πάνω). Σύμφωνα με του Περί Δήμων Νόμου , άρθρο 124.

(1): Πας όστις επί οιασδήποτε οδού εντός οιωνδήποτε δημοτικών ορίων— (στ) (ii) τοποθετεί ή αφήνει, ουχί αναγκαίως, οιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα ή εμπόρευμα, ή οιονδήποτε βαρέλιον, σκάφην, κάλαθον ή κάδον, ή τοποθετεί ή χρησιμοποιεί οιονδήποτε βάθρον, κάθισμα, έδραν, στασίδιον, διαφημιστικήν πινακίδα ή άλλο πράγμα, ή τοποθετεί οιονδήποτε πτυσσόμενον παραθυρόφυλλον ή σκίαστρον, κάλυμμα ή άλλην προεξοχήν άνωθεν ή κατά μήκος οιασδήποτε τοιαύτης οδού, εκτός εάν εκάστη πλευρά αυτού έχη ύψος τουλάχιστον δέκα ποδών εκ του εδάφους* ή (iii) τοποθετεί, αναρτά ή κατ' άλλον τρόπον εκθέτει προς πώλησιν οιαδήποτε αγαθά, εμπορεύματα, ή οιονδήποτε πράγμα κατά τρόπον ώστε να προεξέχουν εντός ή άνωθεν οιασδήποτε οδού, ή πέραν της γραμμής οιασδήποτε οικίας, καταστήματος ή οικοδομής εις την οποίαν ούτω εκτίθενται, κατά τρόπον ώστε να παρεμποδίζουν ή παρενοχλούν την διέλευσιν οιωνδήποτε προσώπων κατά μήκος της οδού .... είναι ένοχον αδικήματος. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Περί Δήμων Νόμου, « οδός» περιλαμβάνει οιανδήποτε πλατείαν, οδόν, πεζόδρομο, πεζοδρόμιο ή δημόσιο χώρο.». Δημόσιος είναι ο χώρος όπου εξυπακούεται η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν από το κοινό. Ευρύτερη ανάλυση του όρου «δημόσιος χώρος» γίνεται στις υποθέσεις Antony Dastler and another v the Police,

(1972), 2, CLR,141 και Ευθυμιάδης εναντίον Αστυνομίας,

(1991), 2, ΑΑΔ, σελ.25. Με βάση το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου σε συνδυασμό με τις πιο πάνω ερμηνευτικές διατάξεις και σε συνάρτηση με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει

(1)ότι ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε

(2)σε πεζόδρομο και/ή δημόσιο χώρο που παραχωρείται ως οδός και/ή ως πεζόδρομος που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου

(3)αντικείμενα δηλαδή τραπεζοκαθίσματα. Εάν η απάντηση είναι θετική τότε το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει στο δεύτερο ερώτημα κατά πόσο η τοποθέτηση των αντικειμένων ήταν αναγκαία ή όχι. Αυτό γιατί η αναφορά στο λεκτικό του άρθρου 124

(1)(στ)(ii) «ουχί αναγκαίως» αποκαλύπτει εξαίρεση στην απαγόρευση που θέτει ο νόμος. Δηλαδή σε περίπτωση που η τοποθέτηση ήταν αναγκαία δεν τίθεται ζήτημα διάπραξης του αδικήματος που το άρθρο 124

(1)(στ) (ii) δημιουργεί. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι κατά τους επίδικους χρόνους ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε, τραπεζοκαθίσματα, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, επί του πεζόδρομου και/ή του δημόσιου χώρου που παραχωρείται ως οδός και/ή ως πεζόδρομος χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής η οποία είναι ο Δήμος Πάφου. Από την μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου διαφαίνεται ότι στις 12/1/1996 είχε συναφθεί η σύμβαση μίσθωσης μεταξύ του Κηδεμόνα των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών ως Εκμισθωτή και του Δήμου Πάφου ως Μισθωτή, χώρου τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας, διαφόρων τεμαχίων περιλαμβανομένου και μέρους του τεμαχίου XXXXX. Στην παράγραφο 3(β) αναφέρεται ότι ο μισθωτής έχει υποχρέωση να χρησιμοποιήσει το μίσθιο ως χώρο στάθμευσης για τους φθαρτέμπορους στην Δημοτική Αγορά Πάφου. Αυτή η σύμβαση ανανεωνόταν μέχρι και το 2015 (το τεκμήριο 5). Σε αυτήν επισυνάπτεται και χωρομετρικό σχέδιο της περιοχής και εμφαίνεται το τεμάχιο XXXXX σε διάφορα επί μέρους κομμάτια. Η ΜΚ2 κατέθεσε στο Δικαστήριο επιστολή ημερομηνίας 19/5/2015 (τεκμήριο 6) του Κλάδου Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών που απευθύνεται προς τον Δήμο Πάφου και στην οποία αναφέρονται τα εξής:

1. «Αναφέρομαι στην σύμβαση μίσθωσης την οποία έχετε συνάψει με τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών στις 12/1/1996 για τον Τ/Κ χώρο ο οποίος καλύπτεται από τα τεμάχια.. XXXXX . για χρήση ως χώρος στάθμευσης των φθαρτεμπόρων στην δημοτική αγορά Πάφου».
2. Πληροφορείσθε σχετικά ότι σε συνεδρία της αρμόδιας Ειδικής Επιτροπής στις 5/8/14 η οποία έχει επικυρωθεί από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών αποφασίστηκε όπως το μέρος του εν λόγω χώρου το οποίο χρησιμοποιείται από τους Μισθωτές Τ/Κ υποστατικών για τοποθέτηση τραπεζιών και καρέκλων να τους εκμισθωθεί και ο υπόλοιπος χώρος να τεθεί ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής για αλλαγή χρήσης του σε χώρο εξωραϊσμού (χώρος πρασίνου, διευθέτηση προσπελάσεων από την οδό Αφροδίτης προς τους ανοικτούς πεζόδρομους) όπως έχετε αιτηθεί με την επιστολή σας αρ. φακ. Δ.Π 91/79/
3. Ακόμη παρουσίασε στο Δικαστήριο την σύμβαση μίσθωσης μεταξύ του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών και του Κατηγορούμενου (το τεκμήριο 7) ημερομηνίας 31/5/2017 του τεμαχίου XXXXX, για να το χρησιμοποιεί ο Κατηγορούμενος ως χώρο για επαγγελματική στέγη/χώρο τοποθέτησης τραπεζιών. Σε αυτό αναφέρεται ότι η εκμίσθωση του εν λόγω χώρου αρχίζει την 1/1/2016 και λήγει την 31/12/
4. Αυτή η σύμβαση εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα ως συμφώνησε η ΜΚ 2 αντεξεταζόμενη. Σε αυτή επισυνάπτεται χωρομετρικό σχέδιο στο οποίο εμφαίνεται με κόκκινο χρώμα το τεμάχιο XXXXX χωρίς υποδιαιρέσεις. Ερχόμενη τώρα να εξετάσω κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την υπόθεση της σε αυτό το στάδιο όπου δεν υπεισέρχεται το Δικαστήριο σε αξιολόγηση της μαρτυρίας παρατηρώ τα ακόλουθα:
5. Το τεκμήριο 5 που καλύπτει μέρος του τεμαχίου XXXXX ίσχυε μέχρι και το 2015 δηλαδή δεν ίσχυε κατά τους επίδικους χρόνους της διάπραξης των αδικημάτων.
6. Το τεκμήριο 6 η προαναφερθείσα επιστολή η οποία φέρει ημερομηνία 19/5/2015 δηλαδή πριν την ισχυριζόμενη από τον Κατηγορούμενο διάπραξη των αδικημάτων περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το τεμάχιο XXXXX. Εάν υποθέσουμε ότι ίσχυε η σύμβαση μίσθωσης τεκμήριο 5 αυτή απλά αναφέρει μέρος του τεμαχίου XXXXX και δεν γίνεται καμία αναφορά για το τεμάχιο XXXXX. Αλλά ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία για να καταστεί σαφής η οποιαδήποτε σύνδεση των 2 τεμαχίων.
7. Με μία απλή ανάγνωση της παραγράφου 2 του τεκμηρίου 6 ότι: «το μέρος το οποίο χρησιμοποιείται από τους μισθωτές Τ/Κ υποστατικών για τοποθέτηση τραπεζιών και καρέκλων ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΚΜΙΣΘΩΘΕΙ». Είναι αντιληπτό ότι εκμισθώνεται σε αυτούς και όχι στον Δήμο Πάφου ως εσφαλμένα ερμηνεύτηκε από την ΜΚ
8. Η πιο κάτω αναφορά στην ίδια παράγραφο ότι: «Ο υπόλοιπος χώρος να τεθεί ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής για αλλαγή χρήσης του. διευθέτηση προσπελάσεων από την οδό Αφροδίτης προς τους ανοικτούς πεζόδρομους...» έχει παραμείνει αόριστη, γενική και ασύνδετη από την Κατηγορούσα Αρχή σε σχέση με τον χώρο που εκμισθώθηκε και χρησιμοποιείτο από τον Κατηγορούμενο σε μεταγενέστερο βέβαια στάδιο. Σύγχιση επίσης επικρατεί αφενός μεν στο πώς συνδέεται η πρώτη παράγραφος του τεκμηρίου 6 η οποία αναφέρεται στην σύμβαση μίσθωσης (τεκμήριο 5) με τον χώρο που χρησιμοποιείται από τους μισθωτές Τ/Κ Περιουσιών για τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων (τεκμήριο 6 παράγραφος 2), αφετέρου με τον χώρο που θα ετίθετο ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής αλλά και με τον χώρο που εκμισθώθηκε μελλοντικά στον κατηγορούμενο. Δεν υπάρχει καμία τέτοια μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου.
9. Στο τεκμήριο 7 την σύμβαση μίσθωσης του τεμαχίου XXXXX στον Κατηγορούμενο από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών υπάρχει επισυνημμένο χωρομετρικό σχέδιο. Όμως δεν παρουσιάστηκε καμία μαρτυρία από την Κατηγορούσα Αρχή για την επεξήγηση του αναφερόμενου τεμαχίου 859Β στην σύμβαση και του τεμαχίου XXXXX στο χωρομετρικό του τεκμηρίου 5, αλλά και σύνδεση του με τις ισχυριζόμενες έκνομες ενέργειες του Κατηγορούμενου. Ειδικότερα όταν η ΜΚ2 ερωτήθηκε στην αντεξέταση της «ποιά ήταν τα όρια που μπορούσε να χρησιμοποιεί ο Κατηγορούμενος» αυτή απάντησε ότι ο χώρος που του παραχωρήθηκε καθορίζεται στο χωρομετρικό σχέδιο που αποτελεί μέρος της σύμβασης μίσθωσης του (δηλαδή του τεκμηρίου 7). Όμως καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο σε σχέση με την επεξήγηση του επισυνημμένου χωρομετρικού σχεδίου ή και άλλου σχεδίου.
10. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι ακόμη ελλιπής σε σχέση με την χωρομετρική εργασία και επί τόπου οριοθέτηση του επίδικου χώρου που έπρεπε να γίνει κατά τους επίδικους χρόνους από αρμόδιο τοπογράφο και χωρομέτρη ως ανέφερε η ίδια η ΜΚ2 της Κατηγορούσας Αρχής. Η μαρτυρία του ΜΚ1 δεν ήταν επαρκής και δεν καλύπτει το κενό αφού ο ίδιος δεν εξήγησε ποιές ήταν οι γνώσεις του περί χωρομετρίας ως είπε.
11. Επιπρόσθετα ποια είναι εκείνη η επαρκής και ικανοποιητική μαρτυρία που παρουσιάστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή σε σχέση με την παράγραφο 6 του τεκμηρίου 1 (γραπτή δήλωση του ΜΚ1) ότι ο χώρος που παραβιάζει ο Κατηγορούμενος αποτελεί δημόσιο πεζόδρομο και αποτελεί μέρος τεμαχίου που εκμισθώνεται στον Δήμο Πάφου. Καμία. Μάλιστα στην αντεξέταση του ερωτώμενος αν έχει κάτι στην κατοχή του που να το επιβεβαιώνει απάντησε αρνητικά.
12. Οι μάρτυρες κατηγορίας 3-6 επισκέφθηκαν τον χώρο και κατήγγειλαν τον Κατηγορούμενο αλλά κατέθεσαν ότι αυτός είναι δημόσιος χώρος γιατί έτσι τους υποδείχθηκε από τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Πάφου.
13. Ο ΜΚ1 κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι δεν είχε επισκεφθεί τον επίδικο χώρο τις επίδικες ημερομηνίες αλλά κλήθηκε εκ των υστέρων στις 23.9.20 από την Υπηρεσία του να οριοθετήσει τον ελεύθερο χώρο αλλά και τον εκμισθωμένο από τον Κατηγορούμενο. Είναι άξιο απορίας πώς και με ποιά στοιχεία οι ΜΚ 3-6 κατήγγειλαν τον Κατηγορούμενο εκείνες τις ημερομηνίες αφού 4 χρόνια μετά ο ΜΚ1 μετέβηκε στον χώρο. Συνεπώς αντικρίζοντας αντικειμενικά τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί, θεωρώ ότι δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο του χώρου δηλαδή εάν ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε κατά τους επίδικους χρόνους τραπεζοκαθίσματα παράνομα ή δικαιωματικά με βάση την σύμβαση μίσθωσης του τεκμήριο 7 η οποία ακόμη ισχύει, και εαν αυτός ο χώρος ήταν δημόσιος και παραχωρείτο ως οδός και/ή ως πεζόδρομος. Ούτε ο ΜΚ1, ούτε η ΜΚ2 αλλά ούτε και άλλος μάρτυρας προσέφεραν επαρκή μαρτυρία σε σχέση με το συγκεκριμένο βασικό στοιχείο του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, ως ορθά υποστηρίζει η Υπεράσπιση. Επιπλέον η μαρτυρία που έχει δοθεί εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής στερείται πειστικότητας και ενδεικτικά αναφέρω:
14. Πώς ο ΜΚ1 είναι σε θέση να επικαλείται στο τεκμήριο 1, παράγραφο 4: «Ο χώρος στον οποίο προέβηκα σε οριοθέτηση και εξέταση είναι ακριβώς στην ίδια κατάσταση όπως ήταν ο χώρος κατά το έτος 2016 όπου έγιναν τα αδικήματα», αφ΄ης στιγμής αυτός δεν τον είχε επισκεφθεί το
15. Όπως έχει λεχθεί, σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο εξετάζει αντικειμενικά τη μαρτυρία που έχει προσκομίσει η Κατηγορούσα Αρχή για να διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, κατά πόσο υπάρχει μαρτυρία σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Στην προκείμενη περίπτωση, αυτή ακριβώς η εξέταση του μαρτυρικού υλικού καταδεικνύει ότι δεν υπάρχει μαρτυρία σε ένα από τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Ενόψει της απουσίας του πιο πάνω συστατικού στοιχείου των κατηγοριών, δεν καθίσταται αναγκαίο να προχωρήσω στην εξέταση κατά πόσον από την προσκομισθείσα μαρτυρία αποδείχθηκαν, στον βαθμό που απαιτείται σε αυτό το στάδιο της δίκης, τα υπόλοπα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση θεμελιακών ζητημάτων για την ευθύνη του Κατηγορούμενου μπορεί, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο από το στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Δράκου κ.α.

(2012)2 Α.Α.Δ. 851 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Στο ποινικό μας σύστημα η Υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε, εκτός κι αν ο νόμος εναποθέτει σε αυτήν τέτοιο βάρος, πράγμα που εν προκειμένω δεν συμβαίνει. Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου τον κατήγορο, κενά δε αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοϊζου ν. Αστυνομίας ανωτέρω). Περαιτέρω, στην υπόθεση Munteanu v. Δημοκρατίας Ποιν.Εφ.219/2011 ημερ.1.7.13 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σύστημα δικαίου που ακολουθείται στην Κύπρο, συχνά λησμονείται άμεσα ή έμμεσα, ότι η υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε. Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να υπερπηδήσει πρώτιστα το μέτρο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και στη συνέχεια να αποκόψει και το νήμα της απόδειξης ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά την προσπάθεια της αυτή, η κατηγορούσα αρχή έχει να αντιμετωπίσει τη νόμιμη προσπάθεια της υπεράσπισης να δημιουργήσει εύλογες ρωγμές στο όλο οικοδόμημα της, ούτως ώστε το Δικαστήριο να παραμείνει στο τέλος της ημέρας με εκείνη την αμφιβολία που θα ήταν νομολογιακά λανθασμένο να καταδικάσει. Είναι απόλυτα θεμιτό για την υπεράσπιση να αφήνει τη δίκη να εξελίσσεται και να οικοδομεί επί των λαθών, ανακριβειών και κενών της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Δεν οφείλει να ερωτήσει οτιδήποτε, ούτε να εξηγήσει οτιδήποτε.» Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η κλήση του Κατηγορούμενου σε απολογία, καθώς από την αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον μου δεν στοιχειοθετείται συστατικό στοιχείο του αδικήματος αλλά και γιατί η μαρτυρία είναι αντινομική και στερείται πειστικότητας ούτως ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο να μπορεί να βασιστεί σε αυτήν και να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Τυχόν κλήση του Κατηγορούμενου σε απολογία ουσιαστικά θα έδιδε απλώς την ευχέρεια στην Κατηγορούσα Αρχή να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της, κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας σύστημα. Ενόψει των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται σε όλες τις κατηγορίες. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Κατηγορούμενου και εναντίον της Κατηγορούσας Αρχής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. .................. [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο