Διευθυντής των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ν. ΠΑΡΤΖΙΛΗ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 8580/15, 11/11/2020

(1)το ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΑΦΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ

(2)Γ. Παρτζίλης. Αυτοί αντιμετωπίζουν πανομοιότυπης φύσεως κατηγορίες με τις υπό εξέταση και τις οποίες έχει σε έκαστη περίπτωση παραδεχθεί. Η πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής δεν έφερε ένσταση στο αίτημα αυτό. Ως έχει λεχθεί στην Ιωάννου v. Γενικού Εισαγγελέα

(2005)2 Α.Α.Δ. 598 όταν το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και αδικήματα άλλων υποθέσεων μπορεί να επιβάλει μεγαλύτερη ποινή στις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο από εκείνη που θα επέβαλλε αν είχε ενώπιον του μόνο αυτές τις κατηγορίες (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας v. Cham & άλλων

(1993)2 Α.Α.Δ. 129, Ιωάννου v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 382 και Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέου

(1994)2 Α.Α.Δ. 194) Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 8581/15: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2011 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων, οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €84633,34 (πρώτη κατηγορία). Ότι, από 1.2.2011 και μετέπειτα παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 (δεύτερη κατηγορία). Περαιτέρω κατηγορείται ότι μεταξύ 1.2.2011 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 που ανέρχονται συνολικά σε €7814,31 (τρίτη κατηγορία). Ο Κατηγορούμενος, παρέλειψε επίσης μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2011 και 18.8.2015 να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €3478,93 (τέταρτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2011 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 η οποία ανέρχεται συνολικά σε €12702,08 (πέμπτη κατηγορία). Τέλος, από 1.2.2011 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής για τους μήνες Ιανουάριο 2010 μέχρι Δεκέμβριο 2010 (έκτη κατηγορία). Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 8582/15: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2012 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2011, οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €12,00 (πρώτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2012 και 18.6.2015 παρέλειψε επίσης να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2011 το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €5,00 (δεύτερη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2012 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2011 η οποία ανερχόταν συνολικά σε €20,00 (τρίτη κατηγορία). Τέλος, ο Κατηγορούμενος 2 από 1.2.2012 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2011 (τέταρτη κατηγορία). Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 8583/15: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2014 και 18.6.2015, παρέλειψε να πληρώσει για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €126452,38 (πρώτη κατηγορία). Από 3.2.2014 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 (δεύτερη κατηγορία). Περεταίρω, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2014 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €11282,20 (τρίτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2014 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 και το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €4701,02 (τέταρτη κατηγορία). Ο Κατηγορούμενος 2 μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2014 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 και η οποία ανέρχεται συνολικά σε €18803,70 (πέμπτη κατηγορία). Τέλος, ο Κατηγορούμενος 2, από 3.2.2014 και μετέπειτα παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2012 μέχρι Δεκέμβριο 2013 (έκτη κατηγορία). Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 8584/15: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2013 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2012 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €7.16 (πρώτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2013 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2012 το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €2.99 (δεύτερη κατηγορία). Επιπλέον, μεταξύ των ημερομηνιών 1.2.2013 και 18.6.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2012 η οποία ανέρχεται συνολικά σε €11,94 (τρίτη κατηγορία). Τέλος, ο Κατηγορούμενος 2 από 1.2.2013 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε σε σχέση με τον 13ο μισθό του 2012 (τέταρτη κατηγορία). Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 8768/15: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2015 και 8.7.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €51549,58 (πρώτη κατηγορία). Από 3.2.2015 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 (δεύτερη κατηγορία). Επίσης, ο Κατηγορούμενος 2, μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2015 και 8.7.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €4099,76 (τρίτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2015 και 8.7.2015 παρέλειψε να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €1708,25 (τέταρτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 3.2.2015 και 8.7.2015 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 η οποία ανέρχεται συνολικά σε €6832,92 (πέμπτη κατηγορία). Τέλος, ο Κατηγορούμενος 2 από 3.2.2015 και μετέπειτα παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής, που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2014 μέχρι Δεκέμβριο 2014 (έκτη κατηγορία). Αναφορικά με τις κατηγορίες της Ποινικής Υπόθεσης 6354/17: Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, κατηγορείται ότι μεταξύ των ημερομηνιών 2.4.2015 και 20.12.2016 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €7917,00 (πρώτη κατηγορία). Από 2.4.2015 και μετέπειτα, παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με τις εισφορές Κοινωνικών Ασφαλίσεων που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 (δεύτερη κατηγορία). Επίσης, ο Κατηγορούμενος 2, μεταξύ των ημερομηνιών 2.4.2015 και 20.12.2016 παρέλειψε να πληρώσει εισφορές Πλεονάζοντος Προσωπικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 οι οποίες ανέρχονται συνολικά σε €636,72 (τρίτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 2.4.2015 και 20.12.2016 παρέλειψε να πληρώσει τέλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 το οποίο ανέρχεται συνολικά σε €265,31 (τέταρτη κατηγορία). Μεταξύ των ημερομηνιών 2.4.2015 και 20.12.2016 παρέλειψε να πληρώσει εισφορά Κοινωνικής Συνοχής που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 η οποία ανέρχεται συνολικά σε €1061,20 (πέμπτη κατηγορία). Τέλος, ο Κατηγορούμενος 2 από 2.4.2015 και μετέπειτα παρέλειψε να πληρώσει πρόσθετο τέλος αναφορικά με την εισφορά Κοινωνικής Συνοχής, που όφειλε για τους μήνες Ιανουάριο 2015 μέχρι Φεβρουάριο 2015 (έκτη κατηγορία). H πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής: Τα γεγονότα έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση. Ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι δεν έχει καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό από τους Κατηγορούμενους 1 και 2 και ότι το οφειλόμενο ποσό είναι €128.502,40. Για την ποινική υπόθεση με αριθμό 8581/15 οφείλεται το ποσό €137464,73, για την 8582/15 οφείλεται το ποσό €42,40, για την 8583/15 οφείλεται το ποσό €200458,44, για την 8584/15 οφείλεται το ποσό €25,31, για την 8768/15 οφείλεται το ποσό €79953,79 και για την ποινική υπόθεση 6354/17 οφείλεται το ποσό €12304,34. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό όλων των υποθέσεων ανέρχεται στις €558,751.41. Να σημειωθεί ότι η Κατηγορούμενη 1 καταδικάστηκε ήδη σε χρηματικές ποινές κατόπιν απόδειξης της υπόθεσης εναντίον της από την Κατηγορούσα Αρχή. Επιπρόσθετα, εκδόθηκαν εναντίον της διατάγματα πληρωμής όλων των οφειλόμενων ποσών. Ο Κατηγορούμενος 2 αναφέρθηκε ότι δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Η πλευρά του Κατηγορούμενου 2: Ο κύριος Χριστοφόρου αγόρευσε για σκοπούς μετριασμού της ποινής όπου εξέφρασε προς το Δικαστήριο την απολογία του Κατηγορουμένου 2 υπό την ιδιότητά του ως Γραμματέας της Κατηγορουμένης 1 εταιρείας η οποία δραστηριοποιήθηκε στη διαχείριση του Ιδιωτικού Σχολείου Αμερικάνικης Ακαδημίας Πάφου Λίμιτεδ, εργοδοτώντας 50 υπαλλήλους. Ανέφερε ότι η παραδοχή του Κατηγορούμενου 2 μπορεί να χαρακτηριστεί ως άμεση. Με την παραδοχή του σε όλες τις υποθέσεις εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος. Επίσης, επικαλέστηκε προβλήματα κακοδιαχείρισης και υπεξαίρεσης χρημάτων που δημιουργήθηκαν από ενέργειες του Λογιστικού Οίκου ο οποίος ανέλαβε την οικονομική διαχείριση της σχολής στην Λεμεσό και Πάφο. Η Ιδιωτική Σχολή στην Πάφο, έκλεισε. Επιπλέον, ο συνήγορος του Κατηγορουμένου 2 αναφέρθηκε και στις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του Κατηγορούμενου. Μεταξύ άλλων, ότι είναι ηλικίας 64 ετών, ότι είναι πατέρας 5 παιδιών, τα 2 εξαρτώμενα από αυτόν και ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας για τα οποία κατέθεσε σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά. Συγκεκριμένα, είναι το τεκμήριο 'Α' βεβαίωση ημερ.29.7.2020 του θεράποντος Ιατρού Δρ. XXXXX Ξυδά η οποία αναφέρει ότι πάσχει από χρόνια δηλητηρίαση από τοξικά μέταλλα, από στεφανιαία νόσο και σοβαρή αρρυθμία. Ως εκ τούτου, υποβάλλεται σε θεραπευτική αγωγή και ευρίσκεται σε στενή ιατρική παρακολούθηση. Στο τεκμήριο 'Β', το οποίο δεν φέρει ημερομηνία του Δρ. Καλύβα, διαβητολόγου - υπερτασιολόγου, αναφέρεται ότι πάσχει από σπαστική κολίτιδα και ότι λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Στα τεκμήρια 'Γ

(1)' και 'Γ

(2)', τα οποία φέρουν ημερ.21.1.2020 φαίνονται αναλύσεις του Κατηγορούμενου 2 από το χημείο Γιαννουκά. Το τεκμήριο 'Δ', ημερ.20.1.2020 είναι απόδειξη είσπραξης προς την Ζάρα Έλενα από GEM Clinic Ltd για τα έξοδα επέμβασης ημερ.17.7.

1. Στο τεκμήριο 'Ε', του Δρ. XXXXX Ξιδά, το οποίο φέρει ημερ.21.1.2020 αναφέρεται ότι ο Κατηγορούμενος 2 πάσχει από ιλιγγική συνδρομή, αρρυθμίες και συνιστάται κατ' οίκον παραμονή από 21.1.2020 μέχρι τις 4.2.
2. Ο Κατηγορούμενος 2 είναι λευκού ποινικού μητρώου. Οι συνήγοροι και των δύο πλευρών κατέθεσαν από κοινού στο Δικαστήριο τις δύο αποφάσεις οι οποίες εκδόθηκαν εναντίον του Κατηγορούμενου 2 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (στην ποινική 15315/18) στις 15.9.2020 και στις 16.10.2020 (στην ποινική 7269/19) τεκμήρια 'ΣΤ' και 'Ζ' αντίστοιχα, όπου ο Κατηγορούμενος 2 καταδικάστηκε σε 5μηνη ποινή άμεσης φυλακίσεως, στη μεν πρώτη και στη δεύτερη σε συντρέχουσες ποινές φυλακίσεως 2 μηνών. Τα αδικήματα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος 2: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο Κατηγορούμενος 2, ιδιαίτερα αυτό της πρώτης και της δεύτερης κατηγορίας είναι σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται πρωτίστως από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από τα σχετικά άρθρα της αντίστοιχης νομοθεσίας κάθε κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος
3. Συγκεκριμένα, το Άρθρο 85

(1)του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου 59(Ι)/2010, το οποίο αφορά την πρώτη και δεύτερη κατηγορία, διαλαμβάνει ότι: «Κάθε εργοδότης ή αυτοτελώς εργαζόμενος ο οποίος παραλείπει ή αμελεί να καταβάλει οποιαδήποτε εισφορά ή πρόσθετο τέλος είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες τετρακόσια ευρώ (€3.400,00) ή και στις δύο αυτές ποινές, σε περίπτωση δε δεύτερης ή κατ' επανάληψη καταδίκης αυτού για το ίδιο αδίκημα, σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και στις δύο αυτές ποινές». Περαιτέρω, το Άρθρο 85

(2)&

(9)του Νόμου 59 (Ι)/2010, το οποίο αφορά την πρώτη και δεύτερη κατηγορία, προνοεί ότι: «

(2)Σε περίπτωση καταδίκης σύμφωνα με το εδάφιο

(1), ο εργοδότης ή ο αυτοτελώς εργαζόμενος, ανάλογα με την περίπτωση, επιπρόσθετα από οποιαδήποτε άλλη ποινή στην οποία υπόκειται, υποχρεούται να καταβάλει στο Ταμείο το ποσό των εισφορών ή του πρόσθετου τέλους που παρέλειψε ή αμέλησε να καταβάλει και επιπλέον ποσό που δεν υπερβαίνει το 25% του εν λόγω ποσού ή σε περίπτωση δεύτερης ή κατ' επανάληψη καταδίκης για το ίδιο αδίκημα, επιπλέον ποσό που δεν υπερβαίνει το 50%, όπως ήθελε διατάξει το Δικαστήριο: Νοείται ότι, το ποσό του οφειλόμενου πρόσθετου τέλους υπολογίζεται κατά την ημέρα της καταδίκης.»

(9)Σε περίπτωση που διαπράττεται ποινικό αδίκημα, κατά παράβαση του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει αυτού, από νομικό πρόσωπο ή από πρόσωπο που ενεργεί εκ μέρους νομικού προσώπου και αποδεικνύεται είτε ότι έχει διαπραχτεί με τη συγκατάθεση ή συνενοχή ή αμέλεια φυσικού προσώπου, που κατά το χρόνο διάπραξης του ποινικού αδικήματος κατέχει θέση συμβούλου, διευθυντή, γραμματέα ή άλλη παρόμοια θέση στο νομικό πρόσωπο ή εμφανίζεται ότι ενεργεί με τέτοια ιδιότητα, τότε τόσο το εν λόγω φυσικό πρόσωπο όσο και το νομικό πρόσωπο είναι ένοχοι του ίδιου ποινικού αδικήματος και υπόκεινται στην ποινή που προβλέπεται για το αδίκημα αυτό. Όσον αφορά την παράλειψη πληρωμής εισφορών πλεονάζοντος προσωπικού ( 3η κατηγορία) το σχετικό νομοθέτημα προβλέπει μέγιστη ποινή €427 πρόστιμο (Κανονισμός 19 ΚΔΠ 129/77 και του άρθρου 4 του Περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών Νόμου Ν. 166/87). Όσον αφορά την παράλειψη πληρωμής τέλους ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού (4η κατηγορία) το σχετικό νομοθέτημα προβλέπει μέγιστη ποινή €427 πρόστιμο (Κανονισμός 8 της ΚΔΠ 78/79 σε συνδυασμό με το άρθρο 4 του Περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών Νόμου Ν. 166/87). Όσον αφορά την παράλειψη πληρωμής εισφοράς κοινωνικής συνοχής (5η κατηγορία) το σχετικό νομοθέτημα προβλέπει μέγιστη ποινή 6 μήνες φυλάκιση ή και €854 πρόστιμο (Άρθρο 5 Ν. 124(Ι)/2002)ή και τις 2 αυτές ποινές. Τέλος όσον αφορά την παράλειψη πληρωμής πρόσθετου τέλους κοινωνικής συνοχής (6η κατηγορία) το σχετικό νομοθέτημα προβλέπει μέγιστη ποινή 6 μήνες φυλάκιση ή και €854 πρόστιμο (Άρθρο 5 Ν. 124(Ι)/2002). Η σημασία της θέσπισης της νομοθεσίας του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου αλλά και άλλων νομοθετημάτων κοινωνικού περιεχομένου, όπως του περί Ετήσιων Αδειών μετ' απολαβών Νόμου και του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου, είχε αναφερθεί στο σύγγραμμα του κ Γ. Πική «Sentencing in Cyprus» του 1978, σελ.130. Οι σχετικές νομοθεσίες αποτελούν σημαντικά βήματα προς την καθιέρωση ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ένα ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας για την ευημερία των πολιτών της χώρας. Στην πρόσφατη Ποινική Έφεση Αρ. 341/2018 ημερομηνίας 15/06/2020 μεταξύ ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ v. GDG SPORT FITNESS LTD κ.α., λέχθηκαν τα εξής σχετικά που διέπουν και την υπό εξέταση υπόθεση: «Είναι αδιαμφισβήτητή η σοβαρότητα που χαρακτηρίζει τα υπό εξέταση αδικήματα, εφόσον τέτοιας φύσεως νομοθεσίες προβάλλουν έντονα το στοιχείο της κοινωνικής αλληλεγγύης και σκοπό έχουν τη διασφάλιση για τους εργαζόμενους και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο ενός ικανοποιητικού επιπέδου διαβίωσης». Στην υπόθεση αυτή, έγινε δεκτή η έφεση του Γενικού Εισαγγελέα για ανεπαρκείς ποινές οι οποίες επιβλήθηκαν τόσο στην Κατηγορούμενη εταιρεία όσο και στην διευθύντρια αυτής και αυξήθηκαν οι ποινές. Δεν είχε ζητηθεί από την Κατηγορούσα Αρχή να εξεταστεί το ενδεχόμενο επιβολής ποινής φυλάκισης παρά το ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση. Όπως ελέχθη στην Αθηνόδωρος κ.α. ν. Διευθυντής των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(2014)2 ΑΑΔ 590: «Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως νομοθεσίες όπως αυτές στις οποίες οι δύο εφεσείοντες κρίθηκαν ένοχοι, πουθενά αλλού δεν στοχεύουν παρά μόνο στην καθιέρωση ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας για την ευημερία των πολιτών. Η διαβίωση ευάλωτων ομάδων της κοινωνίας μας, εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό, αν όχι αποκλειστικά, από την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία Δημόσιων Ταμείων, όπως αυτών που προβλέπει ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμος. Αποτελεί καθήκον όλων μας η διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας αυτών των Ταμείων.» Συνεπώς είναι επιβεβλημένη η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση των παραβάσεων τέτοιας νομοθεσίας. Σχετική με την αυστηρή αντιμετώπιση της οποίας θα πρέπει να τυγχάνουν είναι και η υπόθεση J.E.L. HOLDINGS LTD ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ, MICHAEL JAMES JUDGE v. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ,

(2011)2 Α.Α.Δ

1. Εκεί οι Εφεσείοντες κατόπιν δικής τους παραδοχής κρίθηκαν ένοχοι σε κατηγορίες για παραβάσεις προνοιών του περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου ήτοι, παρέλειψαν να καταβάλουν οφειλόμενες εισφορές, τέλη κλπ, στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων συνολικού ύψους €14.691,95 γιατί ενώ αυτοί είχαν καταβάλει στο λογιστή τους το ποσό που έπρεπε να πληρωθεί στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για να το πληρώσει εκ μέρους τους, αυτός καταχράστηκε τα χρήματα χωρίς ποτέ να πληρώσει την οφειλή. Παρόλα αυτά συμμορφώθηκαν δέκα μήνες μετά την καταχώρηση της υπόθεσης. Το Δικαστήριο επέβαλε πρόστιμο €2500 σε κάθε έναν από αυτούς. Η ποινή προστίμου που τους επιβλήθηκε κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο αυστηρή μεν, αλλά όχι εκδήλως υπερβολική. Περαιτέρω το Ανώτατο Δικαστήριο καταληκτικά σημείωσε ότι: «η βιωσιμότητα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από τη συνέπεια και συμμόρφωση των εισφορέων για έγκαιρη εκπλήρωση των οικονομικών τους υποχρεώσεων προς το Ταμείο. Παράλειψη συμμόρφωσης, όταν μάλιστα αυτή γίνεται κατ' επανάληψη, συνεπάγεται αυστηρή τιμωρία των παραβατών από τα δικαστήρια.» Στην υπόθεση Μαραγκού v. Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ECLI:CY:AD:2018:B291, Ποιν. Εφ. 148/18, ημερ.14.6.2018 ελέχθη μεταξύ άλλων: «. οι οφειλές προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως μια, ιερά, υποχρέωση κάθε εργοδότη. Οι εισφορές στο Ταμείο αποτελούν την σπονδυλική στήλη της βιωσιμότητας του και η ευρωστία του καθιστά δυνατή την παροχή συνταξιοδοτικών και άλλων ωφελημάτων στους εργαζόμενους - ασφαλισμένους, όταν και εφόσον αυτά χρειαστούν». Στην υπόθεση αυτή, το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης 10 μηνών σε ποινή φυλάκισης 7 μηνών που επιβλήθηκε σε λευκού ποινικού μητρώου πρόσωπο, κατόπιν παραδοχής, σε σχέση με εισφορές συνολικού ύψους €523.486.23 στα πλαίσια της οποία λήφθηκαν υπόψη άλλες δύο υποθέσεις που αφορούσαν εισφορές €323.137.58 και €177.617.01, το οποίο (πρόσωπο) ήταν διευθυντής της εταιρείας η οποία για 27 έτη συμμορφωνόταν προς τις υποχρεώσεις της και η οποία λόγω πλήγματος που υπέστη από την οικονομική κρίση τέθηκε υπό διαχείριση και η περιουσία της ρευστοποιήθηκε από τον διαχειριστή της. Ως προς το ύψος της αρμόζουσας ποινής λαμβάνω καθοδήγηση από τη Μαυρολουκά v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B73, Ποιν. Εφ. 212/13 ημερ.5.2.
2. Στην υπόθεση Αθηνόδωρος, κ.α. v. Διευθυντή Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων πιο πάνω, το Εφετείο απέρριψε έφεση που στρεφόταν κατά του μέρους της απόφασης για μη αναστολή της ποινής φυλάκισης τριών μηνών που επιβλήθηκε στους εφεσίβλητους οι οποίοι βαρύνονταν με προηγούμενη καταδίκη σε σχέση με οφειλή συνολικού ύψους €151.749,71, κατόπιν παραδοχής και μερικής συμμόρφωσης (€30,000). Για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, λαμβάνω υπόψη μου τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, τη σοβαρότητα αυτών ως αναφέρθηκε πιο πάνω, καθώς και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, στα πλαίσια της προαναφερθείσας νομολογίας, αλλά και ενόψει του ότι τα αδικήματα αυτά βρίσκονται σε έξαρση, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από το μεγάλο αριθμό υποθέσεων που καταχωρούνται και διεκπεραιώνονται καθημερινά ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Επιβαρυντικό στοιχείο που προσθέτει στη σοβαρότητα των αδικημάτων, το οποίο λαμβάνω υπόψη μου, είναι η παράλειψη από τον Κατηγορούμενο 2 εκπλήρωσης υπό την ιδιότητά του ως Γραμματέας της 1ης Κατηγορούμενης εταιρείας των οικονομικών του υποχρεώσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα ότι τα αδικήματα διαπράχθηκαν την 1.2.2012-18.6.2015 για εισφορές προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων που δεν πληρώθηκαν για το έτος
3. Όπως αναφέρθηκε, για την παρούσα υπόθεση δεν έχει καταβληθεί κανένα ποσό, δηλαδή, οφείλεται στο ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ύψους €128502,
4. Επιπρόσθετα, αναφορικά με τις άλλες 6 υποθέσεις οι οποίες λαμβάνονται υπόψη, τα αδικήματα διαπράχθηκαν μεταξύ των ετών 2011-2016 και ότι γι' αυτές δεν καταβλήθηκε από τον Κατηγορούμενο 2 οποιοδήποτε ποσό. Συγκεκριμένα, οφείλεται ποσό €430,
5. Το συνολικά οφειλόμενο ποσό είναι €558.751,
6. Όπως προκύπτει από το κατηγορητήριο και τα γεγονότα, ο Κατηγορούμενος 2, διαχρονικά και επί σειρά ετών, υπό την ιδιότητα ως Γραμματέας της Κατηγορούμενης 1 εταιρείας, παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σχέση με τις υποχρεώσεις του προς το κράτος. Με αυτή την έκνομη συμπεριφορά του επηρέασε δυσμενώς, σε γενικό επίπεδο την βιωσιμότητα του ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων και σε ειδικό την λήψη ωφελημάτων από τους δικαιούχους, δηλαδή των μισθωτών της 1ης Κατηγορούμενης. Έχει τεθεί στο Δικαστήριο ότι ο Κατηγορούμενος 2 αντιμετώπιζε και άλλες 5 υποθέσεις ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και καταδικάστηκε σε 5μηνη άμεση φυλάκιση στις 15.9.20, αλλά και στις 16.10.2020 για τις οποίες βέβαια δεν ξαναδικάζεται, όμως καταδεικνύεται η έκνομη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου 2 για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που επεκτείνεται μέχρι και το έτος
7. Επιπλέον, έχει αναφερθεί ότι αυτός αποφυλακίζεται στις 15.1.
8. Στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού αντιμετώπιζε υποθέσεις υπό την ιδιότητα του ως Διευθυντής άλλου νομικού προσώπου, δηλαδή του «Ιδιωτικού Σχολείου Αμερικάνικης Ακαδημίας Λεμεσού (Αγγλική Σχολή)` Λίμιτεδ». Ενόψει των πιο πάνω, φαίνεται πρωτίστως ότι ο Κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση αδικήματα της ίδιας φύσεως με αυτά που αντιμετώπιζε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, όμως υπό άλλη ιδιότητα, δηλαδή του Διευθυντή άλλης Κατηγορούμενης εταιρείας στην Επαρχία Λεμεσού και για άλλα χρονικά διαστήματα. Αυτός ήταν ο λόγος που αναφέρθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή στο παρών Δικαστήριο ότι δεν συγκατατέθηκε για να ληφθούν υπόψη οι υποθέσεις του παρόντος Δικαστηρίου στις υποθέσεις που εκδικάστηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Σύμφωνα με το άρθρο 81 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.155) προαπαιτούμενο για να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο παρόμοιες υποθέσεις εναντίον ενός Κατηγορούμενου, είναι η συναίνεση της Κατηγορούσας Αρχής η οποία για συγκεκριμένους λόγους δεν δόθηκε. Εν πάση περιπτώσει, ουδέποτε τέθηκε αυτό το ζήτημα ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού για τον πιο πάνω λόγο. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, πάντοτε υπάρχει η υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής που θα επιβάλει. Στο έργο της εξατομίκευσης της ποινής, είναι καθήκον του Δικαστηρίου να λαμβάνει υπόψη του όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την υπεράσπιση, περιλαμβανομένων των ατομικών συνθηκών του παραβάτη, καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης για εξισορρόπηση της ποινής ούτως ώστε η ποινή να μην συνιστά απλώς τιμωρία, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη, (Δέστε Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας,

(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Από την άλλη, όμως, η εξατομίκευση αυτή, δεν πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος και του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Όπως έχει νομολογηθεί, η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής, (Δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου, (Αρ.2)

(2001)2 Α.Α.Δ. 285). Προς όφελος του Κατηγορουμένου 2 λαμβάνω, πρώτα από όλα υπόψη μου την παραδοχή του έστω και σε αυτό το στάδιο αφού έχει ήδη ακουστεί μέρος της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Το Δικαστήριο δεν θα συμφωνήσει με τον συνήγορο Υπεράσπισης ότι είναι άμεση η παραδοχή του, αφού αυτός απάντησε μη παραδοχή στις 7.3.2016 και παραδοχή στις 30.10.2020. Όμως με αυτό τον τρόπο εξοικονομείται πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα. Έχει νομολογηθεί ότι παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετικές εκπτώσεις στην ποινή (Ποινική Έφεση Χαρτούμπαλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Ποινική Έφεση 8/16 Τραντάς v. Αστυνομίας όπου λέχθηκε μεταξύ άλλων: «Η παραδοχή είναι η μόνη απτή απόδειξη μεταμέλειας ενός ατόμου, το οποίο συνειδητοποιώντας πλέον τα λάθη του και απολογούμενο γι' αυτά, υπόσχεται να μην τα επαναλάβει στο μέλλον». Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις. Πρόκειται για πρόσωπο ηλικίας σήμερα 64 ετών και πατέρα πέντε παιδιών, τα δύο εκ των οποίων εξακολουθούν να εξαρτώνται από αυτόν αφού είναι ανήλικα. Ο Κατηγορούμενος 2 ως λέχθηκε και από τον συνήγορο του αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα υγείας ως εμφαίνονται στα ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και για τα οποία έκανα αναφορά ανωτέρω. Συγκεκριμένα, ότι πάσχει από χρόνια δηλητηρίαση από τοξικά μέταλλα, από στεφανιαία νόσο, σοβαρή αρρυθμία, σπαστική κολίτιδα καθώς επίσης και ότι πάσχει από ιλιγγική συνδρομή. Δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι σε σχέση με την ισχυριζόμενη στεφανιαία νόσο δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία ειδικού - Καρδιολόγου περί τούτου. Επιπλέον, τα τεκμήρια 'Γ1', 'Γ2', 'Δ' και 'Ε' δεν είναι πρόσφατων ημερομηνιών. Το τεκ.'Δ' δεν έχει επεξηγηθεί περί ποίας επεμβάσεως αναφέρεται. Υπάρχει πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σχετικά με τα θέματα υγείας. Σε ορισμένες υποθέσεις, ακόμη και σοβαρά καρδιακά προβλήματα δεν αποτέλεσαν λόγο για ακύρωση της φυλάκισης (βλ. Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ., 178, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359). Στην υπόθεση Γεωργίου άλλως «Κακής», v. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 162, ο εφεσείων έπασχε από διαβήτη, χρόνια βρογχίτιδα, παροξυσμική αρρυθμία, είχε πέτρες στα νεφρά και ο θεράπων ιατρός είναι γνωματεύσει ότι η φυλάκιση του θα επιδείνωνε την υγεία του. Δεν είχε όμως διαπιστωθεί επιδείνωση που να δικαιολογούσε μείωση της ποινής, στις φυλακές τύγχανε της αναγκαίας περίθαλψης, έτσι η έφεση του απορρίφθηκε. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου άλλως Γιαλλούρης κ.α. v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 282 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης σε πρόσωπο διαβητικό, ινσουλινοεξαρτώμενο που έπασχε από βαριάς μορφής στεφανιαία νόσο. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 239 οι συνέπειες εγκεφαλικού επεισοδίου, η νεφρική ανεπάρκεια, η υπέρταση και το πρόβλημα όρασης κρίθηκαν ως χρόνιες καταστάσεις ενώ η λοίμωξη αναπνευστικού και η φλεγμονή στομάχου αντιμετωπίζοντο με κατάλληλη θεραπεία στις φυλακές και η έφεση απορρίφθηκε. Συνεπώς, λαμβάνω υπόψη μου τα ιατρικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2, σημειώνω όμως πως δεν υπάρχει μαρτυρία Ιατρού η οποία να υποστηρίζει πως η τυχόν φυλάκιση του Κατηγορουμένου 2 αυτή καθεαυτή θα επιδεινώσει την κατάσταση της υγείας του. (βλ. Σοφοκλέους v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 144). Για τις νόσους από τις οποίες υποφέρει και για τις οποίες λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή μπορούν να γίνουν οι ανάλογες διευθετήσεις ώστε να δοθεί στον Κατηγορούμενο 2 κάθε δυνατή ιατρική φροντίδα που κρίνεται απαραίτητη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σε περίπτωση εγκλεισμού του στη φυλακή. Βεβαίως σημειώνω ότι οι προσωπικές και άλλες περιστάσεις σίγουρα λαμβάνονται υπόψιν, πλην όμως σε σοβαρά αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής και αυστηρής ποινής αυτές είναι ήσσονος σημασίας, (δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Σωτηρίου

(2003)2 ΑΑΔ 331, και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου, ανωτέρω). Ο κύριος Χριστοφόρου επικαλέστηκε ως μετριαστικό παράγοντα την καθυστέρηση ως προς την καταχώρηση της υπόθεσης. Αναφορικά με αυτόν τον ισχυρισμό, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του το άρθρο 11 της Κανονιστικής Διοικητικής Πράξης Κ.Δ.Π 269/10 το οποίο αναφέρει ότι: «οι εισφορές του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα πρέπει να καταβάλλονται μέχρι το τέλος του μήνα ο οποίος έπεται του μηνός που καθίστανται αυτές πληρωτέες». Δηλαδή, μετά από αυτό το χρονικό διάστημα ο Διευθυντής των Κοινωνικών Ασφαλίσεων έχει την εξουσία άσκησης ποινικής δίωξης. Συνεπώς ο Κατηγορούμενος 2 ενδεχομένως να ήταν αντιμέτωπος με περισσότερες κατηγορίες εάν η Κατηγορούσα Αρχή έπραττε ως το άρθρο 11 προνοεί. Συνυπολογίζω, προς όφελος του Κατηγορουμένου 2 το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι και σήμερα, που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή, χωρίς βεβαίως, να παραβλέπω ότι στο χρονικό αυτό διάστημα δινόταν με αυτό τον τρόπο στον Κατηγορούμενο 2 η ευκαιρία για συμμόρφωση. Επιπλέον, το Δικαστήριο διεξήλθε των πρακτικών της υπόθεσης και διαπίστωσε ότι σε αρκετές περιπτώσεις ο Κατηγορούμενος 2 ζήτησε αναβολή αυτής και συνέτεινε στην καθυστέρηση της. Συνεκτιμώντας, λοιπόν, όλα τα δεδομένα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων σε συνδυασμό με τις προβλεπόμενες ποινές, την συχνότητα διάπραξης τέτοιων αδικημάτων και με δεδομένο την ανάγκη για αποτροπή και από την άλλη όλους τους ελαφρυντικούς παράγοντες που προανέφερα και τις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου 2 κρίνω ότι η μοναδική κατάλληλη ποινή υπό τις περιστάσεις αναφορικά με τον Κατηγορούμενο 2 είναι αυτή της φυλάκισης έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η ποινή φυλάκισης αποτελεί έσχατο μέτρο τιμωρίας, όπου άλλη ποινή κρίνεται ακατάλληλη. Οι μετριαστικοί παράγοντες που προανέφερα είναι ικανοί να μειώσουν μόνο το εύρος της ποινής, αλλά όχι το είδος της. Οποιαδήποτε άλλη ποινή όχι μόνο δεν θα εξυπηρετούσε τον σκοπό του Νόμου, αλλά επιπλέον θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα τόσο στον Κατηγορούμενο 2 όσο και σε νέους επίδοξους παραβάτες. Συνεπώς, αφού έλαβα υπόψη όλα τα πιο πάνω και στάθμισα κάθε σχετικό με την επιμέτρηση της ποινής παράγοντα και έχοντας, περαιτέρω, κατά νου την αρχή της συνολικότητας της ποινής, επιβάλλονται στον Κατηγορούμενο 2 οι ακόλουθες ποινές: Στην 1η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 5 μηνών Στην 5η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 3 μηνών Στις κατηγορίες 2, 3, 4 και 6 δεν επιβάλλεται καμία ποινή λαμβανομένου υπόψη ότι επιβλήθηκε ποινή στις σοβαρότερες, δηλαδή στην πρώτη και στην πέμπτη κατηγορία. (σχετική η πιο πάνω αναφερθείσα Ποινική Έφεση 341/18 ημερ.15.6.2020). Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο 2 να συντρέχουν. Τέλος, θα προχωρήσω να εξετάσω το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον Κατηγορούμενο 2 δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, ως ετροποποιήθη από το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος με το νέο Άρθρο 3

(2)διεύρυνε την ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης. Πλέον, «το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου.» Σε σχέση με την εφαρμογή της οποίας έτυχε το νέο Άρθρο 3

(2)αντλώ καθοδήγηση από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας,

(2004)2 Α.Α.Δ. 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 323, Λεωνίδου ν. Αστυνομίας,

(2004)2 Α.Α.Δ 663, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνα Τζιαουχάρη,

(2005)2 Α.Α.Δ. 161, Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ.2),

(2005)2 Α.Α.Δ. 327, Κονιζίδου ν. Αρέστη, (Αρ.2)

(2009)2 Α.Α.Δ. 579 και Σκεύη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 214/2009, ημερομηνίας 29/1/2010. Χρήσιμη αναφορά γίνεται στο ακόλουθο απόσπασμα στην Τζιαουχάρη (ανωτέρω): «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν από τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξής του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή.» Στην προκειμένη περίπτωση, σημειώνω ότι δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε το οποίο θα οδηγούσε σε τέτοια διαταγή. Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξε ο Κατηγορούμενος 2 και η ανάγκη αποτροπής είναι δεδομένες και το Δικαστήριο έχει καθήκον να πατάξει τέτοιες αξιόποινες συμπεριφορές, προκειμένου να καταδείξει, ότι η συνέχιση της διάπραξης τέτοιων αδικημάτων δεν είναι ανεκτή και θα πρέπει επιτέλους να τερματισθεί. Ακόμα και σε σχέση με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 2 και για τα οποία λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή επαναλαμβάνω ότι δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε στο Δικαστήριο ότι δεν μπορούν να γίνουν ανάλογες διευθετήσεις ώστε να δοθεί στον Κατηγορούμενο 2 κάθε δυνατή ιατρική φροντίδα που κρίνεται απαραίτητη για την αντιμετώπιση αυτών σε περίπτωση εγκλεισμού του στη φυλακή. (Σοφοκλέους v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 144). Ούτε οι προσωπικές, οικογενειακές ή οικονομικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου 2 είναι τέτοιας μορφής ή έκτασης οι οποίες είναι ικανές να οδηγήσουν σε αναστολή της ποινής φυλάκισης που του έχει επιβληθεί. Σε κάθε περίπτωση όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου 2 είτε ως γεγονότα είτε ως μετριαστικά στοιχεία λήφθηκαν υπόψη κατά την επιμέτρηση σε επαρκή βαθμό για τον καθορισμό τόσο του είδους όσο και του ύψους της ποινής και θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάτι από αυτά που θα μπορούσε να δικαιολογήσει ταυτόχρονα και την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της αναστολής έκτισης της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο 2. Η επιείκεια του Δικαστηρίου έχει εξαντληθεί στο ύψος της ποινής που επιβλήθηκε και οι μετριαστικοί παράγοντες, είτε μεμονωμένα είτε σωρευτικά, δεν μπορούν να θεωρηθούν αρκετοί ώστε να δικαιολογείται ταυτόχρονα και η αναστολή της ποινής. Συνεπώς, η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο 2 δεν θα τύχει αναστολής. To τελευταίο ζήτημα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο είναι ο χρόνος έναρξης έκτισης των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο 2 αφού αυτός εκτίει ήδη ποινή φυλάκισης που προγενέστερα του είχε επιβληθεί σε άλλη ποινική υπόθεση στην οποία είχε καταδικαστεί από άλλο Δικαστήριο. Το άρθρο 117

(2)του Κεφ. 155 προβλέπει ότι η ποινή φυλάκισης προσώπου, το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί σε φυλάκιση, αρχίζει μετά την έκτιση προηγούμενης ποινής φυλάκισης, εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει άλλως πως. Σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Pefkos &Others v. Republic

(1961)C.L.R. 340, Mikis Frixou alias Paraschos v. The Police

(1963)1 C.L.R. 83, Mirachis v. The Police

(1965)2 C.L.R. 28, Karaviotis & Others v. The Police

(1967)2 C.L.R. 286, Katsaronas & Others v. Αστυνομίας

(1975)11JSC 1644, Αχιλλέως ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 335, Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 443, Κουφού και άλλος ν. Αστυνομίας (άνω), Φράγκου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 19/10 ημερ.25/1/11, Θεοδώρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 72/10 ημερ.19/9/11, Παναγή ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 87/12, ημερ.20/9/12 και Ν.Ν. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 45/12 ημερ.19/11/12), επιβάλλουν ότι προκειμένου το Δικαστήριο να εκδώσει διαφορετική διαταγή πρέπει να υπάρχουν ειδικές ή και εξαιρετικές συνθήκες όταν η φύση, ο χαρακτήρας και τα περιστατικά της υπόθεσης είναι διαφορετικά από τα νέα αδικήματα οπότε δικαιολογείται η έκδοση διαφορετικής διαταγής από τη γενική πρόνοια. Αντίθετα, οι ποινές που θα επιβληθούν για αδικήματα που εγείρονται από τα ίδια γεγονότα ή αποτελούν μέρος του ίδιου επεισοδίου τότε οι ποινές επιβάλλεται να συντρέχουν. Περαιτέρω, όταν οι ποινές δεν πρόκειται να συντρέχουν, ο συνολικός χρόνος της φυλάκισης δεν πρέπει να είναι δυσανάλογος με τη συνολική βαρύτητα της υπόθεσης. Στην Ν. Ν. v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ 762, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδοχικότητα στην εκτέλεση των ποινών, αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα, που επιβάλλει τη συντρέχουσα έκτιση διαφόρων ποινών, όταν η εγκληματική συμπεριφορά θα μπορούσε να εκληφθεί ως ενιαίο σύνολο. Όπως ορθώς επισημαίνει το κακουργιοδικείο στην απόφαση του, καθοδηγούμενο από νομολογία Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας,

(2003)2 Α.Α.Δ. 123, Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 443 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(2006)2, Α.Α.Δ. 183, η επιλογή της διαδοχικότητας των επιβληθεισών ποινών, εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Ο προβληματισμός που υπήρξε αναφορικά με την έννοια της ενιαίας πράξης ήταν επιβεβλημένος. Βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2008)2 Α.Α.Δ. 562 και Κίρκης ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 433. Ήταν, κατά τη γνώμη μας ορθή η κατάληξη του κακουργιοδικείου με την οποία επέβαλε διαδοχικές ποινές για την εγκληματική συμπεριφορά του εφεσείοντα, λαμβανομένης υπόψη της διάρκειας των ανίερων πράξεων του, που κράτησαν τρεις μήνες και ιδιαιτέρως ότι στρέφοντο κατά οχτώ διαφορετικών κοριτσιών. H νομολογία και αναφερόμαστε στις υποθέσεις: Δημητρίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 21, Παπαχρίστου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 62, Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 158, Ηρακλέους ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 327, και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 628, εξετάζει σε περιπτώσεις διαδοχικών ποινών, την εφαρμογή της αρχής της συνολικότητας της ποινής. Η εν λόγω αρχή επεκτείνεται, πέραν των περιπτώσεων της ταυτόχρονης επιβολής ποινής από το ίδιο δικαστήριο διαδοχικών ποινών, καλύπτοντας και περιπτώσεις επιβληθεισών ποινών από διαφορετικά δικαστήρια σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές περιπτώσεις. Η αρχή της συνολικότητας, επιβάλλει όπως το σύνολο των επιβληθεισών ποινών δεν ξεπερνά το κανονικό φάσμα των ποινών, ή στην ουσία αποτελεί συντριπτική, για ένα εφεσείοντα, ποινή. Αυτή την αρχή επικαλέστηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα για να υποστηρίξει το αίτημα για μείωση της ποινής. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(2006)2 Α.Α.Δ. 183, που μας παρέπεμψε ο κ.Κακουλλής, αφορούσε υπόθεση αιμομιξίας, η δε εγκληματική δραστηριότητα διήρκεσε σχεδόν έντεκα χρόνια, επιβλήθηκε σωρευτικά ποινή 10 χρόνων φυλάκιση. Η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαγεωργίου

(2007)2 Α.Α.Δ. 514, αφορούσε σεξουαλική εκμετάλλευση τριών ανηλίκων, και στην οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Η έφεση που ασκήθηκε από τη Δημοκρατία απορρίφθηκε και το εφετείο κρίνοντας, όπως επισήμανε ο συνήγορος, ότι με την επιβολή της ποινής πρέπει να αποφεύγεται η επιβολή υπέρμετρης τοιαύτης, δυσανάλογης με τη συνολική ποινική ευθύνη του εφεσείοντα». Στην υπόθεση Κουφού και άλλος v Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 396 τονίστηκε ότι το Δικαστήριο για να εκδώσει διαφορετική διαταγή πρέπει να υπάρχουν στην υπό κρίση περίπτωση «ειδικές ή και εξαιρετικές συνθήκες». Στην εν λόγω υπόθεση ο εφεσείων εξέτιε ποινή φυλάκισης για σειρά εγκλημάτων εναντίον περιουσίας. Στη συνέχεια, καταδικάστηκε για αδίκημα που αφορούσε σε ναρκωτικές ουσίες. Το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα: «Η ποινή την οποία εκτίει ο εφεσείων είναι για εγκλήματα εντελώς διαφορετικής φύσεως από το έγκλημα της κατοχής ινδικής καννάβεως στο οποίο βρέθηκε ένοχος στην παρούσα υπόθεση. Η έκδοση διαφορετικής διαταγής από τη γενική πρόνοια για έκτιση της ποινής μετά την έκτιση της προηγούμενης ποινής φυλάκισης, δεν δικαιολογείται από τη φύση, το χαρακτήρα και τα περιστατικά της υπόθεσης». Η εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 117

(2)ως προς τη διαδοχικότητα της ποινής δεν πρέπει να είναι άκαμπτη και ούτε να παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας και της συνολικότητας της ποινής (the proportionality and totality principle). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Παραρέ v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 46/2013, απόφαση ημερομηνίας 20/03/2013 (απόφαση πλειοψηφίας), η διαδοχικότητα της έκτισης της ποινής που είναι η συνήθης διαταγή με βάση το άρθρο 117

(2)του Κεφ. 155 πρέπει να ιδωθεί ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, την οποία το Δικαστήριο διατηρεί υπό το φως του λεκτικού που χρησιμοποιείται στο εδάφιο

(2), σε συνάρτηση με την αρχή της αναλογικότητας και της συνολικότητας της ποινής. Η αρχή αυτή λαμβάνει υπόψη το μη υπέρμετρο ή δυσανάλογο της ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη ενός προσώπου. Εδώ ως έχει αναφερθεί προηγουμένως ο Κατηγορούμενος 2 εκτίει ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε στην Ποινική Υπόθεση Υπ. Αρ.15315/2018 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Έχω αναφέρει πιο πάνω τις διαφορές της παρούσας με την 15315/18 και την 7269/19. Ειδικότερα της ιδιότητας του εκεί ως Διευθυντής άλλου νομικού προσώπου και όχι της 1ης Κατηγορούμενης εταιρείας στην επαρχία Λεμεσού. Υπό το φως των πιο πάνω, και έχοντας υπόψη μου τις πρόνοιες του άρθρου 117

(2)και τη σχετική Νομολογία, των γεγονότων της υπόθεσης, και της σοβαρότητας των αδικημάτων καταλήγω όπως οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο 2 στην υπό εξέταση υπόθεση δεν μπορούν να συντρέχουν με την ποινή φυλάκισης που ήδη εκτίει από τις 15.09.2020. Στην επιμέτρηση της ποινής του Κατηγορουμένου 2 στην παρούσα υπόθεση λήφθηκαν υπόψη και οι Ποινικές Υποθέσεις 8581/15, 8582/15, 8583/15, 8584/15, 6354/17 και 8768/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. .................. [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο