← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10766/15, 30/9/2020

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10766/15, 30/9/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2020:B8 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10766/15 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Κατηγορούσας Αρχής v

  1. ΧΧΧ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
  2. ΧΧΧ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
  3. ΧΧΧ ΠΑΧΙΤΗ Κατηγορούμενοι ----------------------- Ημερομηνία: 03/09/2020 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος. Σ. Χρυσοστόμου Για τους Κατηγορούμενους 1 και 2: κος. Α. Παπαγεωργίου Για την Κατηγορούμενη 3: εμφανίζεται προσωπικά Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3: παρόντες ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα υπόθεση αφορά ένα ισχυριζόμενο επεισόδιο μεταξύ των παραπονούμενων και των κατηγορούμενων και από το οποίο προέκυψαν οι κάτωθι κατηγορίες: Εναντίον του κατηγορούμενου 1: 1η κατηγορία: Αξιόποινος παράνομη είσοδος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος 1 στις 30/10/2015 εισήλθε στην εξοχική κατοικία του XXXXX Κωστάκη με σκοπό να διαπράξει αδίκημα. 2η κατηγορία: Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος στις 30/10/201 επιτέθηκε εναντίον του XXXXX Κωστάκη και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. 3η κατηγορία: Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος στις 30/10/201 επιτέθηκε εναντίον της XXXXX Χαραλάμπους και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. 4η κατηγορία: Απειλή βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ.154, ήτοι ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο ως ανωτέρω ο κατηγορούμενος προκάλεσε τρόμο στους XXXXX Χαραλάμπους και XXXXX Κωστάκη απειλώντας τους ότι θα τους επαγάγει βλάβη στο πρόσωπο τους με τη φράση «Θα σας καθαρίσω». Εναντίον του κατηγορούμενου 2: 5η κατηγορία: Αξιόποινος παράνομη είσοδος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος 2 στις 30/10/2015 εισήλθε στην εξοχική κατοικία του XXXXX Κωστάκη με σκοπό να διαπράξει αδίκημα. 6η κατηγορία: Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος στις 30/10/201 επιτέθηκε εναντίον του XXXXX Κωστάκη και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. 7η κατηγορία: Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του κεφ.154, ήτοι ότι ο κατηγορούμενος στις 30/10/201 επιτέθηκε εναντίον της XXXXX Χαραλάμπους και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. 8η κατηγορία: Δημόσια Εξύβριση κατά παράβαση του άρθρου 99 του κεφ.154, ήτοι ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο ως ανωτέρω εξύβρισε τους XXXXX Χαραλάμπους και XXXXX Κωστάκη με την φράση «Πεζεβέγκιες να πάτε στα ανάθεμα να φύετε που δαμέ». Εναντίον της κατηγορούμενης 3: 9η κατηγορία: Αξιόποινος παράνομη είσοδος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.154, ήτοι ότι η κατηγορούμενη 3 στις 30/10/2015 εισήλθε στην εξοχική κατοικία του XXXXX Κωστάκη με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου αυτής. Όλοι οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση με την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάζει προς απόδειξη της υπόθεσης της συνολικά 7 μάρτυρες κατηγορίας. Αυτοί έχουν ως ακολούθως: ΜΚ1: XXXXX Χαραλάμπους. ΜΚ2: Αστ. XXXXX, Χ. Επαμεινώνδα. ΜΚ3: XXXXX Παχίτη. ΜΚ4: Γιαννούλα Χαραλάμπους. ΜΚ5: Αστ. XXXXX, Γ. Τσιουπής. ΜΚ6: XXXXX Χαριλάου. ΜΚ7: XXXXX Χατζημιτσή. Από το σύνολο της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής αυτό που προκύπτει ως η εκδοχή που προωθήθηκε είναι ότι η κατηγορούμενη 3 είναι η μητέρα του κατηγορούμενου 2 και η πρώην σύζυγος του 1ου κατηγορούμενου. Κατά τον ουσιώδη χρόνο οι κατηγορούμενοι έμεναν στην Παναγιά σε οικία δίπλα από την εξοχική κατοικία των ΜΚ1 και ΜΚ
  4. Η κατηγορούμενη 3 είναι αδελφή της ΜΚ3 και ΜΚ4 και ο ΜΚ1 ο σύζυγος της ΜΚ
  5. Τα πιο πάνω αποτελούν και μη αμφισβητούμενα γεγονότα. Ομοίως δεν αμφισβητείται ότι κατά την επίδικη ημερομηνία οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν στην αυλή της γειτνιάζουσας κατοικίας των ΜΚ1 και ΜΚ4 και εκεί έλαβε χώρα ένα επεισόδιο μετά από συζήτηση. Αποτελεί επιπλέον εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής αλλά και των μαρτύρων κατηγορίας ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παράνομα εισήλθαν στην αυλή της κατοικίας του ΜΚ1 και μετά από έντονη συζήτηση και καβγά επιτέθηκαν στους ΜΚ1 και ΜΚ4 και προκάλεσαν σε αυτούς πραγματική σωματική βλάβη ενώ παράλληλα ο κατηγορούμενος 1 απείλησε ότι θα τους προκαλέσει κακό και ο κατηγορούμενος 2 τους εξύβρισε. Παράλληλα η 3η κατηγορουμένη ότι παράνομα εισήλθε στην ίδια αυλή με σκοπό τον εκφοβισμό και την εξύβριση ή ενόχληση των κατόχων αυτής. Αντίθετη είναι η εκδοχή των κατηγορούμενων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι μετά από συζήτηση που ξεκίνησε χωρίς κανένα πρόβλημα ο ΜΚ1 επιτέθηκε στον κατηγορούμενο 2 και ο κατηγορούμενος 1 ενεπλάκη με σκοπό να τον προστατεύσει με αποτέλεσμα ο ΜΚ1 να πέσει στο έδαφος. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής ο συνήγορος των κατηγορούμενων 1 και 2 όπως επίσης και η κατηγορούμενη 3 εισηγήθηκαν ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ικανοποιητική για την κλήση των κατηγορούμενων σε απολογία με τον συνήγορο της ΚΑ να έχει αντίθετη άποψη. Το Δικαστήριο αφού άκουσε όλες τις πλευρές στις 27/2/2020 εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση με την οποία κάλεσε όλους τους κατηγορούμενους σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που έκαστος αντιμετωπίζει. Οι κατηγορούμενοι επέλεξαν και προέβησαν όλοι σε ένορκη μαρτυρία ενώ ουδείς κάλεσε οιοδήποτε μάρτυρα προς υπεράσπιση του. Για σκοπούς καλύτερης πληρότητας παραθέτω την ενώπιον μου μαρτυρία με δεδομένο ότι τέτοιου είδους αδικήματα και υποθέσεις κατά κύριο λόγο κρίνονται στη βάση των γεγονότων και της αξιοπιστίας των μαρτύρων που άμεσα αφορούν αυτές. Με βάση περαιτέρω και την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ως προωθήθηκε από τις μαρτυρίες των ΜΚ η μαρτυρία των προσώπων αυτών έχει ουσιώδη και κύρια σημασία. Προς τούτο και προτού προβώ στην απαραίτητη αξιολόγηση παραθέτω το κυριότερο μέρος της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα κατηγορίας. Ο ΜΚ1 έθεσε την εκδοχή ότι οι 3 κατηγορούμενοι πήγαν στο σπίτι του κατά την επίδικη ημερομηνία για να ζητήσουν το λόγο για μια αναφορά που του απέδιδαν ότι ανέφερε ήτοι ότι είπε ότι η κατηγορούμενη 3 έκλεισε το ρεύμα από το ψυγείο του πατέρα της και χάλασαν τα τρόφιμα. Η κατηγορούμενη 3 τότε ξεκίνησε να λέει ότι είναι ψεύτες και αυτός τους ζήτησε να φύγουν από το σπίτι του. Τότε ο κατηγορούμενος 2 του φώναζε και τον έσπρωξε και μετά και ο 1ος κατηγορούμενος επενέβη και τον κτύπησαν, τον έριξαν έξω από την περίφραξη και κτύπησε ενώ ο 1ος τον απείλησε ότι θα τον καθαρίσει ενώ ο 2ος τον εξύβρισε. Στην προφορική του μαρτυρία επανέλαβε και επεξήγησε τον τρόπο που ισχυρίζεται ότι έλαβε χώρα το περιστατικό και αντεξετάστηκε επί των αναφορών του. Ο ΜΚ2 αφορά τον Αστυφύλακα που έλαβε τις ανακριτικές καταθέσεις. Ο μάρτυρας αυτός αναφέρθηκε στην εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης του 1ου κατηγορουμένου αλλά και του 2ου. Περαιτέρω έκανε αναφορά στην λήψη των ανακριτικών καταθέσεων των κατηγορουμένων 1 και 2 οι οποίες κατατέθηκαν ως τεκμήρια 3 και
  6. Ακολούθως ανάφερε ότι μετέβη στην οικία του ΜΚ1 ο οποίος του υπέδειξε το σημείο που δέχτηκε την επίθεση και προέβη σε έλεγχο για εντοπισμό ενός σίδερου το οποίο δεν είχε εντοπίσει. Στις 4 Νοεμβρίου έλαβε ανακριτική κατάθεση από την 3η κατηγορούμενη η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 5 και τη γραπτή κατηγορία αυτής, τεκμήριο
  7. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε αναφέροντας εκ νέου τις ενέργειες του αλλά και τι διαπίστωσε κατά την επιτόπια εξέταση. Η ΜΚ3 αναγνώρισε και κατέθεσε την κατάθεση της στην αστυνομία, Τεκμήρια 8 και
  8. Σε αυτές αναφέρει ότι ο ΜΚ1 είναι γαμπρός της όπως και ο 1ος κατηγορούμενος. Δύο μέρες πριν το περιστατικό μίλησε με την κατηγορούμενη 3 και την ρώτησε αν έκλεισε την πρίζα του ψυγείου του πατέρα τους και αυτή φωνάζοντας το αρνήθηκε. Την επίδικη ημερομηνία και ώρα ήταν παρούσα με το σύζυγό της όταν έγινε η έντονη συζήτηση του 1ου κατηγορουμένου με τον ΜΚ1 με αναφορά στο ψυγείο και την πρίζα. Μετά από έντονη συζήτηση και λογομαχία για να φύγουν από το σπίτι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 επιτέθηκαν στον παραπονούμενο, τον χτύπησαν σε τοίχο της περίφραξης και τον έριξαν έξω από αυτήν. Ο 1ος κατηγορούμενος τους απείλησε και ο 2ος τους εξύβρισε. Η μάρτυρας αντεξετάστηκε και επανέλαβε τις θέσεις της με αναφορά στο επίδικο επεισόδιο. Η ΜΚ 4 είναι η παραπονούμενη επίσης σύζυγος του ΜΚ
  9. Αναγνώρισε και κατέθεσε την κατάθεση στην αστυνομία ως τεκμήριο
  10. Την επίδικη ημερομηνία είδε στην αυλή της τον 1ο κατηγορούμενο και φώναξε στο σύζυγό της να πάει να δει τι θέλει. Βγήκαν στη βεράντα και εκεί ήταν και ο 2ος κατηγορούμενος αλλά και η 3η. Αναφέρεται σε ισχυριζόμενη λογομαχία και μετά στην επίθεση που δέχθηκε ο σύζυγος της από τον 2ο κατηγορούμενο και αμέσως μετά από τον 1ο. Περιγράφει το επεισόδιο και ακολουθούν οι αναφορές της σε απειλές και εξυβρίσεις από τους κατηγορούμενους 1 και
  11. Επίσης αναφέρει ότι στην προσπάθεια της να επέμβει οι κατηγορούμενοι 1 και 2 την κτύπησαν. Ομοίως η μάρτυρας αντεξετάστηκε με αναφορά στις λεπτομέρειες του τρόπου με τον οποίο έλαβε χώρα το ισχυριζόμενο επεισόδιο. Ο ΜΚ5 είναι αστυφύλακας ο οποίος κατηγόρησε γραπτώς τους κατηγορούμενους 1 και 2 με αυτούς να μην παραδέχονται τις κατηγορίες. Η κατάθεση του αστυφύλακα κατατέθηκε ως τεκμήριο 11 και οι γραπτές κατηγορίες ως τεκμήρια 12 και 13 αντίστοιχα. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Ο ΜΚ6 είναι ο σύζυγος της ΜΚ
  12. Επίσης παριστάμενος στο επίδικο επεισόδιο αναγνώρισε και κατέθεσε ως τεκμήρια 14 και 15 τις καταθέσεις στις οποίες αναφέρεται στην λογομαχία των εμπλεκομένων, στην κλήση του ΜΚ1 προς τους κατηγορούμενους να φύγουν από το σπίτι του και στην ισχυριζόμενη επίθεση που δέχτηκε ο ΜΚ1 από τους κατηγορούμενους 1 και
  13. Επίσης αναφέρεται στις ισχυριζόμενες απειλές και εξυβρίσεις ενώ παράλληλα κάνει αναφορά στην προσπάθεια της ΜΚ4 να επέμβει στο επεισόδιο και στο χτύπημα και επίθεση που ισχυρίζεται ότι δέχτηκε από τους κατηγορούμενους 1 και
  14. Ομοίως ο μάρτυρας αντεξετάστηκε και έθεσε τις δικές του θέσεις και εκδοχή. Τέλος παρουσιάστηκε η ιατρός - ΜΚ7 που φέρεται να εξέτασε τους ΜΚ 1 και
  15. Αυτή αναγνώρισε τα ιατρικά έντυπα που εξέδωσε η ίδια, ήτοι τα τεκμήρια 16 και 17 και αναφέρθηκε στα ευρήματα της που περιλαμβάνουν αναφορικά με τον ΜΚ1, εκδορές και εκχυμώσεις και αναφορικά με την ΜΚ4 εκχυμώσεις. Οι κατηγορούμενοι πέραν των ανακριτικών τους καταθέσεων επέμεναν στην δική τους εκδοχή περί του ότι ο ΜΚ1 επιτέθηκε μετά από συζήτηση στον κατηγορούμενο 2 και ο κατηγορούμενος ενεπλάκη με σκοπό να τον βοηθήσει. Ο ΜΚ1 έπεσε μόνος του στο έδαφος. Ο κατηγορούμενος 1 ανάφερε ότι μετέβηκε στην οικία των ΜΚ1 και ΜΚ4 με σκοπό να μιλήσουν για ζητήματα που τους απασχολούσαν. Ο γιός του άκουσε να κατηγορούν την μητέρα του και ζήτησε το λόγο και τότε ο ΜΚ1 έπιασε ένα σίδερο κινώντας το προς τον κατηγορούμενο
  16. Τότε ο ίδιος του ζήτησε να κατεβάσει το σίδερο και ταυτόχρονα το άρπαξε με αποτέλεσμα ο ΜΚ1 να κινηθεί προς τα πίσω να κτυπήσει σε ένα χαμηλό τοίχο, να χάσει την ισορροπία του και να πέσει κρατώντας ακόμα το σίδερο. Τότε ο ΜΚ1 έπιασε ένα φουγάρο, μία λαμαρίνα για τα κάρβουνα και κτύπησε το γιό του στο μάγουλο. Ο ΜΚ1 φώναζε της συζύγου του ΜΚ4 να πιάσει το μπαστούνι του πατέρα τους και να τον κτυπήσει. Τότε ο ίδιος είπε στον ΜΚ1 ότι εάν τον κτυπήσει θα τον διαλύσει και όχι θα τον καθαρίσει όπως ισχυρίζεται ο ΜΚ
  17. Αυτή ήταν η βασική εκδοχή του κατηγορούμενου 1 και ο οποίος αντεξετάστηκε επί αυτής. Ο κατηγορούμενος 2 αναφέρθηκε στην δια ζώσης μαρτυρία του τον επίδικο χρόνο ήταν 18 ετών. Ο πατέρας του πήγε να μιλήσει με τον ΜΚ1 και εκεί η ΜΚ4 φώναζε να μεταβεί και η μητέρα του. Ο ίδιος ακολούθησε την μητέρα του στην οικία των ΜΚ1 και ΜΚ
  18. Ο ΜΚ1 άρχισε να φωνάζει στη μητέρα του ότι είσαι ψεύτισα και εκείνη άρχισε να κλαίει και τότε ο ίδιος είπε στην ΜΚ1 να μην λέει αυτά στη μητέρα του. Τότε ο ΜΚ1 έπιασε ένα σίδερο να τον κτυπήσει και ο πατέρας του έπιασε το σίδερο αυτό και το κρατούσαν και οι δύο ενώ ο ίδιος βρισκόταν ανάμεσα τους. Τότε ο ΜΚ1 δεν ξέρει πως αλλά έπεσαν μαζί με τον ΜΚ1 στο έδαφος πίσω από τοίχο και τότε ένιωσα κάτι να τον κτυπά στο κεφάλι. Ο ΜΚ1 σηκώθηκε ξανά και συνέχισε να κρατά το σίδερο μαζί με τον ΜΚ1 ο οποίος φώναζε στη σύζυγο του να πιάσει το μπαστούνι για να τους κτυπήσει. Ο κατηγορούμενος της είπε να μην κτυπήσει τον πατέρα του και ο κατηγορούμενος 1 είπε στην ΜΚ4 ότι εάν του κτυπήσει θα τα διαλύσει όλα. Ο δε ΜΚ1 αφού οι ίδιοι έφευγαν από το μέρος φώναζε σε αυτούς και τους προκαλούσε να επιστρέψουν πίσω. Ο κατηγορούμενος 2 αντεξετάστηκε επί όλων των αναφορών του και λεπτομερειών αυτών. Η κατηγορούμενη 3 ομοίως προχώρησε σε ένορκη μαρτυρία. Ανάφερε ότι ο πρώην σύζυγος της - κατηγορούμενος 1 πήγε και κτύπησε τη πόρτα της οικίας του ΜΚ1 για να μιλήσουν. Βγήκαν έξω οι ΜΚ1 και ΜΚ4 και ακολούθησε συνομιλία. Η άλλη της η αδελφή της φώναξε να πάει και αυτή και εκεί άρχισε συζήτηση στα πλαίσια της οποίας την κατηγορούσαν ότι λέει ψέματα. Ο γιός της άκουσε τον ΜΚ1 να την κατηγορεί και του είπε να μην κατηγορεί την μητέρα του και επειδή εκείνη άρχισε να κλαίει την είδε ο γιός της. Ο ΜΚ1 πήρε τότε ένα σίδερο από την αυλή και προσπάθησε να κτυπήσει το γιό της. Ο κατηγορούμενος 1 έπιασε το σίδερο που είχε στα χέρια του ο ΜΚ1 αλλά ο τελευταίος δεν το άφηνε και το κρατούσαν και οι δύο. Και εκείνη και ο γιός της ήταν εκεί και προσπαθούσαν να πάρουν το σίδερο. Στην προσπάθεια αυτή ο ΜΚ1 έχασε την ισορροπία του και έπεσε κάτω από ένα χαμηλό τοίχο σε ένα χωράφι και έπεσαν μαζί και οι κατηγορούμενοι 1 και
  19. Την ώρα που έπεσαν ο ΜΚ1 πήρε ένα αντικείμενο που εκείνη την ώρα δεν κατάλαβαν τι ήταν από την φουκού που ήταν δίπλα και κτύπησε το γιό της στο κεφάλι και αυτός τη ρώτησε εάν τρέχει αίμα. Ο κατηγορούμενος 2 προσπάθησε πάλι να πάρει το σίδερο από τα χέρια του ΜΚ1 και ο τελευταίος φώναζε στη σύζυγο του να φέρει το μπαστούνι του πατέρα τους για να κτυπήσει το σύζυγο της στο κεφάλι. Αυτή πήρε το μπαστούνι αλλά ο γιός της την απέτρεψε από του να κτυπήσει το σύζυγο της. Τελικά το κατέβασε η ίδια και ο κατηγορούμενος 1 τους είπε ότι εάν το κτυπήσει θα τα διαλύσει όλα. Ο κατηγορούμενος 1 μετά από λίγη ώρα άφησε το σίδερο και έφυγαν προς το σπίτι τους αλλά ο ΜΚ1 τους φώναζε να πάνε πίσω ξανά. Η κατηγορούμενη 3 επίσης αντεξετάστηκε τόσο στο περιεχόμενο της προφορικής της μαρτυρίας όσο και στην κατάθεση της. Τα πιο πάνω αποτελούν το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου με αναφορά στο επίδικο περιστατικό. Οι λεπτομέρειες των αναφορών τους επί της συγκεκριμένης εκδοχής που έκαστος προώθησε θα τεθούν κατωτέρω στο στάδιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας των, έργο απαραίτητο ενόψει και των αντιφατικών εκδοχών που προωθήθηκαν. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας θα οδηγήσει σε κατάληξη επί ευρημάτων γεγονότων και τα οποία με τη σειρά τους θα εξεταστούν με τη νομική πτυχή των αδικημάτων που έκαστος εκ των κατηγορούμενων αντιμετωπίζει. Έχω παρακολουθήσει προσεκτικά όλους τους μάρτυρες που προχώρησαν σε δια ζώσης μαρτυρία ενώπιον μου και είμαι σε θέση να τους αξιολογήσω λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου ότι σε τέτοιου είδους υποθέσεις το ζητούμενο είναι η αξιοπιστία των μαρτύρων και η αποτελεσματικότητα της μαρτυρίας τους με γνώμονα την ασφάλεια της καταδίκης (βλ. Δημήτρης Χρυσοστόμου v. Αστυνομίας,
(2013)2 Α.Α.Δ 724). Περαιτέρω, η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Ανδρέας Γεωργίου v. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 439, Σοφοκλή ν. Λεωνίδου
(1993)1 Α.Α.Δ. 1003, 1010, Knell ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 51). Ο ΜΚ1 όπως έχω αναφέρει αποτελεί έναν εκ των εμπλεκομένων στο επεισόδιο που έλαβε χώρα και παραπονούμενο, επομένως η μαρτυρία του έχει ιδιαίτερη σημασία. Ομοίως με τους άλλους μάρτυρες, παρόντες στη σκηνή του επεισοδίου κατά τον επίδικο χρόνο και ο ΜΚ1 δεν αμφισβήτησε ότι έλαβε μετά από συζήτηση χώρα ένα επεισόδιο. Οι λεπτομέρειες αυτού, οι ενέργειες εκάστου εμπλεκομένου και οι συνέπειες αποτελούν αμφισβητούμενα ζητήματα. Καταρχήν ο ΜΚ1 έδωσε κατάθεση στην αστυνομία και το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ενώπιον μου. Έχω διαπιστώσει ότι ο ΜΚ1 δεν ήταν μάρτυρας της απόλυτης αλήθειας και η εκδοχή που παρουσίασε κρίνω ότι σκοπό είχε να αποπροσανατολίσει από τα όσα πραγματικά έλαβαν χώρα την επίδικη ημερομηνία αλλά και να αποποιηθεί πάσας και οιασδήποτε δικής του ευθύνης για το επεισόδιο που αναμφίβολα και τούτο δεν αμφισβητήθηκε, έλαβε χώρα με τους εμπλεκομένους περιλαμβανομένου και του ιδίου. Η υφή της μαρτυρίας του, οι λεπτομέρειες αυτής, η αντιπαραβολή της προφορικής του μαρτυρίας με την κατάθεση του αλλά και τα όσα ανάφερε σε σχέση με τραύματα λαμβάνοντας υπόψη μου την ιατρική μαρτυρία δεικνύουν αν μη τι άλλο τέτοιες αδυναμίες που καθιστούν επικίνδυνο να βασίσω επ' αυτής ασφαλή συμπεράσματα. Ο μάρτυρας καταρχήν υιοθέτησε την κατάθεση του στην αστυνομία και η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  1. Σε αυτήν αναφέρει ότι στο χωριό Παναγιά έχει την εξοχική του κατοικία. Την 30/10/2015 ενώ βρισκόταν εντός αυτής ήρθε ο κατηγορούμενος 1 (σύγαμπρος του ως τον ανάφερε) και του ζήτησε το λόγο για κάτι που φέρεται να είχε πει για τη σύζυγο του και ειδικότερα ότι απέδωσε σε αυτήν ότι έκλεισε το ψυγείο του πατέρα τους και θα χαλούσαν τα τρόφιμα. Ο ίδιος αρνήθηκε ότι είπε κάτι τέτοιο. Ο κατηγορούμενος 1 ανάφερε ότι αυτό του είχε πει η αδελφή της συζύγου του (ΜΚ3) η οποία ήταν παρούσα και το αρνήθηκε. Η κατηγορούμενη 3 τότε άρχισε να λέει έντονα ότι είναι ψεύτες και ο ίδιος της είπε ότι λέει ψέματα και τους ζήτησε να φύγουν από το σπίτι του. Αμέσως ο κατηγορούμενος 2 αντέδρασε και φώναζε ότι όλοι είναι εναντίον της μητέρας του ενώ ο ίδιος συνέχιζε να τους ζητά να φύγουν. Τότε ο κατηγορούμενος 2 όρμηξε πάνω του και αρχικά τον έσπρωξε με τα χέρια του με αποτέλεσμα να κτυπήσει σε τοίχο περίφραξης. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 2 μαζί με τον κατηγορούμενο 1 τον έσπρωχναν και ξανακτύπησε στον ίδιο τοίχο. Τόσο η σύζυγος του όσο και ο ΜΚ6 προσπάθησαν να επέμβουν για να τους χωρίσουν αλλά μάταια. Τότε τον έριξαν έξω από την περίφραξη μέσα σε χωράφι και κτύπησε σε μεταλλική φουκού και σε μεταλλικό σκαπτικό του γεωργικού ελκυστήρα. Μετά από έντονη λογομαχία ο κατηγορούμενος 1 τον απείλησε ότι θα καθαρίσει τον ίδιο και τη γυναίκα του ενώ ο κατηγορούμενος 2 τους εξύβρισε ότι είναι «πεζεβέγκιες» και να πάνε «στ' ανάθεμα» και τότε έφυγαν από το σπίτι του. Στην προφορική του τώρα μαρτυρία ανάφερε ότι η σύζυγος του, του είπε ότι τον θέλει ο κατηγορούμενος 2 ο οποίος του απέδωσε ότι κατηγορεί τη σύζυγο του. Κατέφθασε εκείνη την ώρα η σύζυγος του κατηγ. 2 και άρχισαν να φωνάζουν ενώ ο ίδιος ζητούσε να φύγουν από το σπίτι του. Ο γιός τους τότε του επιτέθηκε και τον κτύπησε πάνω στην κολώνα. Η αρχική εκδοχή του σημειώνω περιλάμβανε κτύπημα στον τοίχο περίφραξης και όχι σε κολώνα. Αρχικά συζητούσαν σε ήρεμο τόνο και τους ζήτησε να αποχωρήσουν κανένα - δύο φορές. Την ώρα που τον κτυπούσαν και τον έριξαν έξω από την περίφραξη ο κατηγ. 1 τον απείλησε και ο κατηγ. 2 τους έβρισε. Στο άκουσμα της απειλής ότι θα τους καθαρίσει σίγουρα αναφέρει δεν ένιωθαν καλά επειδή ταυτόχρονα τον κτυπούσαν και τον τραβούσαν ως χαρακτηριστικά δε ανέφερε τον «κωλόσυρναν». Εντύπωση προκαλεί πως διαφοροποιεί τη θέση του αναφορικά με το επίδικο περιστατικό. Στην γραπτή του κατάθεση ουδεμία αναφορά κάνει σε σύρσιμο του στο έδαφος και σε κτυπήματα καθ' όν χρόνο αυτός βρισκόταν στο έδαφος, αντίθετα αυτό που ανάφερε ήταν ότι αρχικά ο 1ος κατηγ. τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να κτυπήσει σε τοίχο περίφραξης και στη συνέχεια μαζί με τον 2ο κατηγ. συνέχισαν να τον σπρώχνουν μαζί στον τοίχο με αποτέλεσμα να πέσει έξω από την περίφραξη και να κτυπήσει σε μηχάνημα και φουκού. Μετά δε από έντονη λογομαχία τον απείλησαν και έβρισαν. Ουδεμία αναφορά γίνεται σε ξυλοδαρμό του καθ' 'ον χρόνο ήταν κάτω στο έδαφος ή σε σύρσιμο. Μετά τον ξυλοδαρμό του αναφέρει πήγε στο νοσοκομείο. Παρά ταύτα στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης του ουδεμία αναφορά κάνει στις λεπτομέρειες των ισχυριζόμενων τραυμάτων του. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1 ανάφερε ότι ο κατηγ. 1 τον ζήτησε αφού κτύπησε την πόρτα, η σύζυγος του τον φώναξε και βγήκε έξω να μιλήσουν. Η συζήτηση αρχικά ήταν ήρεμη αλλά με τον κατηγ.1 δεν διατηρούν γενικά καλές σχέσεις. Το ακίνητο που είναι η οικία του ανήκει στην σύζυγο και τις αδελφές της και επί τόπου είναι το σπίτι του και το σπίτι της κατηγ. 3 διαχωρισμένα με την αυλή τους. Επέμεινε στην εκδοχή του ότι μετά που λογομάχησαν τον κτύπησαν στην περίφραξη, τον έριξαν κάτω και τον έσερναν. Υπέστη σωματικές βλάβες και για 3 μήνες δεν μπορούσε να γυρίσει μέσα στο κρεβάτι του. Στις υποβολές ότι η εκδοχή του διαφοροποιείται από τα όσα είπε στην κατάθεση του ανάφερε ο κατηγ. 2 τον κτύπησε στον τοίχοι της περίφραξης και μετά μαζί με τον κατηγ. 1 τον έσπρωξαν ξανά στον τοίχο μαζί. Στο ερώτημα αφού ο τοίχος ως ισχυρίστηκε ήταν χαμηλός και τον έσπρωξε αρχικά σε αυτόν πως τον έσπρωξαν ξανά απάντησε ότι είναι χαμηλός αλλά έχει και ψηλό τοίχο εκεί και κολόνα στη περίφραξη. Τον κρατούσαν και οι δύο και τον έσπρωχναν και τον κτυπούσαν και τον έριξαν έξω. Στα εύλογα ερωτήματα πως σε μια τέτοια βάναυση και βίαιη επίθεση ως την περιγράφει δεν αντέδρασε απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα καθότι τον κρατούσαν ενώ παρόντες ήταν και η γυναίκα του και ο σύγαμπρος του. Εύλογο απορίας είναι το πως μπροστά σε μια τέτοια βάναυση επίθεση ούτε η σύζυγος του, ούτε ο σύγαμπρος αλλά ως θα διαφανεί και η κουνιάδα του προσπάθησαν να επέμβουν. Ενώ αρχικά ανάφερε ότι αφού τον έριξαν κάτω τον έσερναν σε άλλο σημείο αναφέρει ότι τον κρατούσαν κάτω και τον είχαν «τσιλιμένο». Αρνήθηκε ότι κρατούσε σίδερο και το μόνο αντικείμενο που υπήρχε εκεί ήταν ένα πλαστικό φτυάρι με το οποίο καθαρίζει την «φουκού». Δέχτηκε ότι εκεί υπήρχε ένας «μαστραππάς» στον οποίο τοποθετεί τα κάρβουνα. Αρνούμενος την θέση των κατηγορούμενων ότι πήρε σίδερο προσπαθώντας να κτυπήσει τον κατηγ. 2 και αφού ο κατηγ. 1 το έπιασε για να τον αποτρέψει έχασε την ισορροπία του και έπεσε και τότε ο κατηγ. 1 κρατώντας το σίδερο το τράβηξε και τον σήκωσε από κάτω ανάφερε ότι δεν είχε τίποτα εκεί και τον είχαν κάτω και τον κτυπούσαν χωρίς να απαντά επί της ουσίας του ερωτήματος που ήταν ότι αρχικά πήρε σίδερο προσπαθώντας να κτυπήσει τον κατηγ.
  2. Επιπλέον στο ερώτημα γιατί τον σήκωσαν από κάτω αφού είχαν σκοπό να τον κτυπήσουν απάντησε ότι αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Τελικά σε άλλο σημείο ανάφερε ότι όπως τον κρατούσαν και οι δύο τον έσυραν, τον έσπρωξαν έξω από την περίφραξη και τον έριξαν πάνω στο τρακτέρ. Σε αντίθεση με αυτή του όμως τη θέση είναι τα όσα ανάφερε την επόμενη ημέρα του περιστατικού στην κατάθεση του περί του ότι τον έσπρωξαν στον τοίχο και αφού έπεσε κτύπησε στο τρακτέρ πέφτοντας και όχι ότι σκόπιμα τον έριξαν σε αυτό. Ομοίως σε άλλο σημείο αναφέρει ότι έπεσε ανάσκελα πάνω στο μηχάνημα και συγκεκριμένα τις «τσάππες» του τρακτέρ και στη φουκού η οποία έπεσε κάτω. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες όμως και οι διαφοροποιήσεις των θέσεων του δεν κρίνω ότι μπορούν να θεωρηθούν επουσιώδεις ιδιαίτερα λόγω και της διαφοροποίησης με τα όσα αρχικά την επομένη του συμβάντος ανάφερε. Σε ότι αφορά τώρα τις σωματικές του βλάβες ανάφερε ότι υπέστη τραύμα στα πλευρά του («παγίδες» όπως τις χαρακτήρισε) και ότι αυτά έσπασαν. Στο δε ερώτημα εάν εννοεί ότι υπέστη κάταγμα αρκέστηκε να παραπέμψει στα ιατρικά πιστοποιητικά και ότι γράφει εκεί. Παρεμβάλλω όμως στο σημείο αυτό ότι σύμφωνα με την ΜΚ7 τα ευρήματα της οποίας επί της ουσίας δεν αμφισβητήθηκαν ο ΜΚ1 έφερε εκδορές στα χέρια, εκδορά στο μέτωπο, εκδορά δεξιού αγκώνα και εκχύμωση στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά. Καμία αναφορά έγινε για οιασδήποτε μορφής τραύμα στα πλευρά. Επέμεινε δε ότι τα τραύματα ήταν στα πλευρά του. Άξιο δε απορίας είναι ότι πέραν από το κτύπημα στα πλευρά αναφέρει ότι έφερε και άλλα τραύματα αλλά δεν θυμάται που ακριβώς αρκούμενος να παραπέμψει εκ νέου στα πιστοποιητικά. Ο ΜΚ1 επέμεινε ότι τον έριξαν στο χωράφι και έπεσε ανάσκελα πάνω σε φουκού και τρακτέρ. Τα αντικείμενα αυτά είναι κατά κύριο λόγο μεταλλικά και απορρέει από τη λογική ότι η πτώση ανάσκελα σε τέτοιας φύσης αντικείμενα με την βιαιότητα που περιγράφει ο ΜΚ1 θα άφηνε κάποια τραύματα ή έστω σημάδια κάτι που εν προκειμένω δεν στηρίζεται από την μαρτυρία της ΜΚ7 και τα σχετικά ευρήματα της. Αυτό που επίσης αποτελεί ουσιώδη σημείο είναι η θέση του ότι η γυναίκα του ήταν εκεί και φώναζε να τον αφήσουν και εκεί ήταν και άλλα δύο πρόσωπα, ο σύγαμπρος και η άλλη του κουνιάδα χωρίς όμως να προλάβουν να μπουν στο σπίτι και ήταν όλοι στην βεράντα. Αυτό που προκύπτει από τη θέση του αυτή και το οποίο διαπιστώνω είναι ότι στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει το ερώτημα πως σε μια τέτοια έντονή επίθεση ως την περιγράφει άλλα 3 άτομα δεν επενέβησαν τοποθετεί αυτούς σε άλλο σημείο και ότι ουσιαστικά δεν ήταν κοντά, αγνοώντας ουσιαστικά αυτό που αρχικά στην κατάθεση του είπε περί του ότι η ΜΚ4 και ΜΚ6 μάται προσπάθησαν να επέμβουν. Παρά ταύτα η θέση του αυτή συγκρούεται με τη θέση των προσώπων αυτών των οποίων οι λεπτομέρειες της μαρτυρίας τους θα καταγραφεί κατωτέρω και οι οποίοι δίδουν τέτοιες λεπτομέρειες που εύλογα προκύπτει το ερώτημα τι εν τέλει ισχύει. Εάν δηλαδή ήταν όντως κοντά και επενέβησαν, ή αδράνησαν ή δεν ήταν κοντά και εάν δεν ήταν πως γνώριζαν τα όσα ανάφεραν. Παρά ταύτα όμως επέμεινε ότι η γυναίκα του τους φώναζε να τον αφήσουν χωρίς να αναφέρεται σε πρακτική επέμβαση πέραν των φωνών. Επί του ιδίου όμως σημείου ο ΜΚ1 σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του ανάφερε ότι ο σύγαμπρος του Δημήτρης ήταν παρόν και νομίζει τραβούσε πίσω τον κατηγ. 2, θέση που συγκρούεται με άλλες προηγούμενες του αμέσως πιο πάνω περί του ότι ήταν όλοι εκεί και δεν «πρόκαμαν να μπουν μέσα στο σπίτι ήταν όλοι στην βεράντα», χωρίς καμία αναφορά σε τυχόν παρέμβαση του Δημήτρη. Ομοίως όπως ανάφερε προφορικά η σύζυγος του φώναζε ενώ η ίδια αναφέρει ότι πλησίασε να τους χωρίσει και δέχτηκε επίθεση. Καμία αναφορά γίνεται από τον ΜΚ1 σε επίθεση από τους κατηγορούμενους 1 και 2 προς την ίδια σε αντίθεση με τα όσα η ίδια ως θα φανεί κατωτέρω ανάφερε. Αρνήθηκε ότι ζήτησε από τη σύζυγο του να πάρει το μπαστούνι του πατέρα της. Ενώ επέμεινε ότι και οι 3 κατηγορούμενοι εισήλθαν στην οικία του νύχτα με σκοπό να του επιτεθούν εντούτοις αποδέχεται ότι αρχικά ο κατηγ.1 τον ζήτησε και συζήτησαν ήρεμα. Ενώ ερωτήθηκε επανειλημμένα για το περιεχόμενο της συζήτησης τους παρέπεμπε αόριστα στην κατάθεση του και ότι δεν προτίθεται να τα επαναλάβει 3 - 4 φορές. Δέχτηκε όμως ότι η συζήτηση, και για αυτό το θέμα πήγαν οι κατηγορούμενοι στην οικία του, αφορούσε τις 3 αδελφές και τον πατέρα τους. Από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του ΜΚ1 ως ανωτέρω καταγράφηκε θεωρώ ότι επί της ουσίας της εκδοχής του η αξιοπιστία του έχει κλονιστεί και τούτο παρά το ότι παρέμεινε σταθερός στο ότι οι κατηγ. 1 και 2 τον κτύπησαν. Παρά ταύτα σε τέτοιες υποθέσεις που η μαρτυρία αποτελεί την κυριότερη πηγή εξαγωγής ευρημάτων ο τρόπος με τον οποίο έλαβε χώρα η ισχυριζόμενη επίθεση, τα σημεία που κάποιος ισχυρίζεται ότι κτύπησε σε συνδυασμό με την ιατρική μαρτυρία έχουν ιδιαίτερη σημασία. Επί των σημείων τούτων και για τους λόγους που ανάφερα η μαρτυρία του ΜΚ1 είναι αδύναμη και τούτο λόγω των αντιφάσεων τόσο εντός της προφορικής του μαρτυρίας όσο και μεταξύ αυτής με την γραπτή του κατάθεση. Έχω επιπλέον διαπιστώσει ότι ο ΜΚ1 προσπάθησε να προωθήσει την εκδοχή του με υπερβολές και θέσεις περί τέτοιας έντασης επίθεσης η οποία όμως δεν συνάδει με την ιατρική μαρτυρία που παρουσιάστηκε. Από την μαρτυρία του αποδέχομαι σαφέστατα ότι μεταξύ του ιδίου και των κατηγορούμενων 1 και 2 έλαβε χώρα ένα επεισόδιο παρά ταύτα οι λεπτομέρειες αυτού, ο τρόπος με τον οποίο επήλθαν τα τραύματα του και από ποιόν προκλήθηκαν δεν μπορεί να προκύψει μέσα από τη δική του μαρτυρία. Από τη μαρτυρία του επίσης δεν προκύπτει κανένα σημείο που να σχετίζεται με την ισχυριζόμενη επίθεση εναντίον της συζύγου του ενώ από την φράση που ισχυρίζεται ότι του απέδωσε ο κατηγ.1 αυτό που ισχυρίστηκε είναι ότι δεν ένιωθαν καλά αναφερόμενος προφανώς στον ίδιο και τη σύζυγο του. Στη βάση όλων των ανωτέρω δεν μπορώ να αποδεχτώ την μαρτυρία του ΜΚ1 ως αξιόπιστη πηγή εξαγωγής γεγονότων και ως εκ τούτου πέραν των μη αμφισβητούμενων γεγονότων, ήτοι ότι την επίδικη ημερομηνία ο κατηγορούμενος 1 εισήλθε στην οικία του και του ζήτησε να μιλήσουν, παρόντες ήταν και οι κατηγορούμενοι 2 και 3, αφού μίλησαν αρχικά ήρεμα, η συζήτηση έγινε έντονη με αποτέλεσμα να προκύψει μεταξύ του ιδίου και των κατηγορούμενων 1 και 2 καβγάς. Το ποιος επιτέθηκε πρώτος και κάτω από ποιες συνθήκες και με ποιο τρόπο δεν μπορεί να προκύψει από τη δική του μαρτυρία. Ο ΜΚ2 είναι ο αστυφύλακας του αρμόδιου αστυνομικού σταθμού. Υιοθέτησε την κατάθεση του (τεκμήριο 2) στην οποία αναφέρει ότι συνέλαβε την 31/102015 τον κατηγορούμενο 1 και 2 ενώ ερεύνησε με ένταλμα την οικία τους εντοπίζοντας ΔΟΚΟ τα οποία και παρέλαβε ως τεκμήρια. Έλαβε κατάθεση από τους κατηγορούμενους 1 και 2 τις οποίες κατέθεσε ως τεκμήρια 3 και
  3. Μετέβηκε στο σημείο του συμβάντος και ζήτησε από τον ΜΚ1 να του υποδείξει το σημείο της επίθεσης και εκείνος του υπέδειξε τη βεράντα της κουζίνας του και το χωράφι δίπλα από αυτή. Στην υπόδειξη του ισχυρισμού των κατηγορούμενων για το σίδερο αυτός αρνήθηκε ότι υπάρχει αυτό και ο ΜΚ2 προέβη σε έλεγχο χωρίς να εντοπίσει οτιδήποτε. Την 4/11/2015 έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη 3 και την κατηγόρησε για το αδίκημα της παράνομης εισόδου και αυτή αρνήθηκε. Την κατάθεση της 3ης κατηγορούμενης την κατέθεσε ως τεκμήριο 5 και ως τεκμήριο 6 την γραπτή κατηγορία. Τα στοιχεία της κατηγορούμενης 3 ως καταθέτη ως τεκμήριο
  4. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ2 ανάφερε ότι δεν θυμάται εάν στο σημείο που του υπέδειξε ο ΜΚ1 υπάρχει κολώνα και ούτε να το υπέδειξε τοίχο που κτυπήθηκε αλλά θυμάται ότι εκεί υπάρχει ένας μικρός τοίχος. Νομίζει υπάρχει και φουκού. Δεν θυμάται αν υπήρχε τρακτέρ. Σίδερο δεν βρήκε αλλά πήγε την επομένη και πολύ πιθανό να εξαφανίστηκε. Σε ότι αφορά τη θέση της υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν αντιλήφθηκε την ερώτηση και απάντησε θετικά στο ότι είπε ότι θα τους καθαρίσει ο ΜΚ1 αναγνώρισε ότι ο κατηγορούμενος έχει κάποιο πρόβλημα ακοής και ομιλίας όμως αυτό το γνώριζε και ο ίδιος και ότι του είχε πει το κατέγραφε. Ο ΜΚ2 θεωρώ και κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας χωρίς εξάρσεις, υπερβολές ή συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης. Ανάφερε τις ενέργειες του μετά τις καταγγελίες και τις έρευνες του στα πλαίσια της διερεύνησης και οι οποίες εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητήθηκαν. Αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της ως αξιόπιστη. Ειδικότερα ότι κατά την έρευνα στην οικία του ΜΚ1 δεν εντόπισε οιοδήποτε σίδερο χωρίς όμως να γνωρίζει εάν αυτό μετακινήθηκε. Η θέση του αυτή επιβεβαιώνει ότι οι κατηγορούμενοι έθεσαν εξαρχής αυτή τη θέση περί προβολής από τον ΜΚ1 σίδερου προς τον κατηγορούμενο
  5. Επίσης από την μαρτυρία του δεν προκύπτει να θυμάται την χωροταξία της σκηνής ήτοι εάν υπήρχε κολώνα, ή γεωργικό μηχάνημα. Επίσης αποδέχομαι από τη μαρτυρία του ότι αυτός ήταν γνώστης του ζητήματος που ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει με την ακοή και ομιλία και κατέγραψε στην κατάθεση ότι πραγματικά ανάφερε ο κατηγορούμενος. Η ΜΚ3 υιοθέτησε το περιεχόμενο των 2 καταθέσεων που έδωσε στην Αστυνομία. (Τεκμήρια 8 και 9). Στην αρχική ημερ.31/10/15, ήτοι την επόμενη ημέρα του επεισοδίου αναφέρει τη σχέση της με τους διαδίκους και ότι 2 ημέρες πριν τηλεφώνησε και ρώτησε την αδελφή της - κατηγ. 3 εάν αυτή έκλεισε τη πρίζα του ψυγείου του πατέρα τους και αυτή το αρνήθηκε. Την 30/10 ήταν παρούσα όταν έγινε έντονη συζήτηση του κατηγ. 1 με τον ΜΚ1 για το ίδιο θέμα και μετά από λογομαχία ο ΜΚ1 τους ζήτησε να αποχωρήσουν από την οικία του. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 έσπρωξαν τον ΜΚ1 και κτύπησε σε τοίχο περίφραξης και ακολούθως τον πέταξαν έξω από την περίφραξη σε χωράφι ενώ ο κατηγ. 2 έβρισε τον ΜΚ1 και τη σύζυγο του και ο κατηγ. 1 τους απειλούσε. Στην 2η της κατάθεση ημερ.6/11/2015 η ΜΚ3 αναφέρει ότι μετέβηκε με το σύζυγο της στην οικία της αδελφής της. Όταν έφτασαν εκεί είδε τον κατηγ. 1 πάνω στη βεράντα της οικίας του ΜΚ1 να συζητά με τον ΜΚ1 σε έντονο ύφος. Αν θυμάται καλά το θέμα ήταν το ψυγείο του πατέρα τους. Ταυτόχρονα έφτασε στο μέρος και η αδελφή της (κατηγ. 3) και ο γιός της (κατηγ. 2) και άρχισαν όλοι να συζητούν έντονα και τότε ο ΜΚ1 τους ζήτησε να φύγουν από το σπίτι του. Τότε ο κατηγ. 2 επιτέθηκε στον ΜΚ1 και τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να κτυπήσει πάνω στο τοίχο περίφραξης. Μετά επιτέθηκε στον ΜΚ1 και ο κατηγ. 1 και μαζί με τον 2ο έσπρωξαν αυτόν με αποτέλεσμα να πέσει από το περιτοίχισμα τη βεράντας και να κτυπήσει σε γεωργικό ελκυστήρα. Στη συνέχεια οι κατηγ. 1 και 2 έπιασαν τον ΜΚ1 και τον έφεραν πίσω στη βεράντα και τον κρατούσαν. Κατά την ώρα της φασαρίας κάποιος από τους δύο έσπρωξε την Γιαννούλα με αποτέλεσμα αυτή να κτυπήσει πάνω στο τοίχο. Στο τέλος την ώρα που οι κατηγ. 1, 2 και 3 έφευγαν από το μέρος ο κατηγ. 1 απηύθυνε στον ΜΚ1 την φράση «Εγώ εν να σε καθαρίσω εσένα και τη γυναίκα σου» ενώ ο κατηγ. 2 ανάφερε «Πεζεβέγκιες να πάτε ούλλοι στ' ανάθεμα». Σε καμία περίπτωση η αδελφή της δεν κτύπησε οιοδήποτε αλλά ούτε και ο ΜΚ1 ή η XXXXX. Την φασαρία τη δημιούργησαν οι κατηγορούμενοι 1 και
  6. Από τις δύο καταθέσεις της ΜΚ3 προκύπτει ότι η 2η κατά σειρά που δόθηκε μια εβδομάδα περίπου μετά το περιστατικό είναι πιο λεπτομερής ενώ περιλαμβάνονται σε αυτήν ισχυριζόμενα γεγονότα που ουδόλως τέθηκαν στην αρχική της κατάθεση την επομένη του συμβάντος. Η μεσολάβηση του χρόνου αυτού και η παράθεση πλέον τέτοιων λεπτομερειών οδήγησε το Δικαστήριο στο να εξετάσει την όλη μαρτυρία της με προσοχή με ιδιαίτερη αναφορά στις λεπτομέρειες των όσων έχει αναφέρει. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ3 ανάφερε ότι έδωσε 2η κατάθεση γιατί η αστυνομία της ζήτησε διευκρινίσεις και τα όσα ανάφερε είναι μέσα από ερωτήσεις. Επέμεινε στην εκδοχή της ως η 2η κατάθεση της και ο λόγος που δεν ανάφερε στην 1η ότι κτυπήθηκε η αδελφή της ήταν γιατί μπορεί να της διέφυγε καθότι ήταν ψυχοφθόρα εκείνη η νύχτα. Περαιτέρω ανάφερε ότι μπορεί να μην το θεώρησε εκείνη την ώρα επειδή την έσπρωξαν πάνω σε τοίχο και μπορεί να της διέφυγε. Επέμεινε ότι τον έσπρωξαν πάνω στον τοίχο της ψησταριάς και τον κτυπούσαν χωρίς να θυμάται ή να μέτρησε πόσες φορές τον κτύπησαν. Μετά τον έριξαν έξω από την περίφραξη και εκ νέου τον έφεραν πίσω και συνέχισαν χωρίς να σταματούν. Την αδελφή της δεν θυμάται ποιος την έσπρωξε. Την ώρα που προσπάθησε να τους χωρίσει την έσπρωξαν. Ο ΜΚ1 κτύπησε σε όλο του το σώμα. Και ο δικός της σύζυγος προσπάθησε να τους χωρίσει αλλά δεν θεώρησε απαραίτητο να το πει στην κατάθεση της. Η ΜΚ3 επέμεινε ότι οι κατηγ. 1 και 2 έσπρωξαν τον ΜΚ1 στη ψησταριά, μετά τον έπιασαν, τον έσπρωξαν πάνω στη ψησταριά, μετά τον έπιασαν και τον έσπρωξαν στο περιτοίχισμα που ήταν μικρό και τον έριξαν έξω από το περιτοίχισμα. Αυτή η περιγραφή όμως πράξεων ουδόλως ταιριάζει είτε με τη μαρτυρία του ΜΚ1 είτε με τις δικές της μάρτυρος αρχικές περιγραφές. Στην 1η της κατάθεση περιορίζεται να αναφέρει ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 έσπρωξαν τον ΜΚ1 και κτύπησε σε τοίχο περίφραξης και ακολούθως τον πέταξαν σε χωράφι, εξύβρισαν, απείλησαν και έφυγαν. Καμία αναφορά σε επίθεση στην σύζυγο του ΜΚ1 και σε οιεσδήποτε άλλες λεπτομέρειες ή στις φράσεις που αποδίδει ότι αμφότεροι ανέφεραν είτε ως ύβρις είτε ως απειλή. Καμία αναφορά επίσης σε κτύπημα σε γεωργικό ελκυστήρα. Στην 2η της τώρα κατάθεση αναφέρει ότι είναι ο κατηγορούμενος 2 που επιτέθηκε πρώτος στον ΜΚ1 και τον έσπρωξε στον τοίχο της ψησταριάς. Μετά επιτέθηκε ο κατηγορούμενος 1 και μαζί με τον 2ο τον έσπρωξαν και αυτός έπεσε από το περιτοίχισμα της βεράντας σε χωράφι και μάλιστα κτύπησε σε γεωργικό ελκυστήρα . Στη συνέχεια δε αναφέρει πάλι για πρώτη φορά ότι όχι μόνο δεν έληξε το επεισόδιο εκεί ως αρχικά ανάφερε μετά την πτώση στο χωράφι αλλά ότι αμφότεροι οι κατηγ. 1 και 2 τον έφεραν πίσω στη βεράντα κρατώντας τον σφικτά και επιπλέον έσπρωξαν την σύζυγο του η οποία κτύπησε στον τοίχο. Αυτή η αναφορά όχι μόνο διαφοροποιείται ουσιωδώς από την δική της αρχική αλλά δεν συνάδει ούτε με την εκδοχή του ΜΚ1 ο οποίος περιέγραψε διαφορετικά το ισχυριζόμενο συμβάν αλλά και καμία αναφορά κάνει σε επίθεση στη σύζυγο του. Πέραν των πιο πάνω στη 2η της εκδοχή στις 6/11 αναφέρει πλέον και τα όσα αποδίδει στους κατηγορούμενους 1 και 2 ότι ανάφεραν φεύγοντας με ακριβείς φράσεις κάτι που παραλείπει να πράξει στην 1η της κατάθεση. Πέραν τώρα των εκδοχών ως τέθηκαν στις καταθέσεις ενώπιον μου αναφέρει ότι τον έσπρωξαν στη ψησταριά και τον κτυπούσαν παρατεταμένα στο τοίχο χωρίς να θυμάται πόσες φορές και μετά τον έριξαν στο χωράφι. Επιπλέον ενώ αρχικά καμία αναφορά κάνει σε επέμβαση είτε της αδελφής της είτε του συζύγου της αντεξεταζόμενη θυμάται ότι και η αδελφή της προσπάθησε να τους χωρίσει αλλά και ο σύζυγος της. Τα ουσιώδη αυτά ζητήματα όμως παραλείπει να εξηγήσει γιατί δεν τα ανάφερε στην αρχική της κατάθεση. Τα όσα ανάφερε περί ψυχοφθόρας νύχτας και σε άλλο σημείο ως παραλείψεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Μιας τέτοιας έντασης επίθεση και ουσιαστικά ξυλοδαρμός ως η ίδια περιγράφει το περιστατικό θα αναμένετο να περιγράφει με πάσα λεπτομέρεια την επομένη του συμβάντος όπου τα γεγονότα θα ήταν πρόσφατα και φρέσκα και όχι μετά από μία εβδομάδα και με αναφορά σε άλλα θέματα όπως την επέμβαση του συζύγου της 5 χρόνια μετά και αφού άλλοι εμπλεκόμενοι έδωσαν τη δική του εκδοχή ως ο ΜΚ
  7. Εντύπωση επίσης προκαλεί ότι ενώ σε κάποια ζητήματα η μνήμη της δεν προκύπτει να έχει αλλοιωθεί όπως τους μώλωπες που θυμάται να είχε ο ΜΚ1 στη κοιλιακή χώρα και την επέμβαση του συζύγου της αλλά επικαλείται έλλειψη μνήμης σε άλλα όπως εάν τον κτύπησαν κάπου αλλού. Επίσης ενώ στην 1η της κατάθεση αναφέρεται σε ένα ζήτημα που αφορά το ψυγείο του πατέρα τους και μάλιστα και σε δική της εμπλοκή με τηλεφώνημα 2 ημέρες πριν το συμβάν στην κατηγ. 3 και η συζήτηση όταν βρήκε τους διαδίκους αφορούσε το ίδιο θέμα στην προφορική της μαρτυρία αναφέρει ότι η αιτία του καβγά ήταν κάτι που είπε ο ΜΚ1 για το ψυγείο και παραπέμπει αόριστα στην κατάθεση της και σε ότι είπε εκεί. Θα αναμένετο ενόψει και της δικής της εμπλοκής να έδιδε περισσότερες λεπτομέρειες σε ότι αφορά το ζήτημα αυτό. Παράλληλα ενώ προκύπτει από την μαρτυρία των πλείστων μαρτύρων κατηγορίας ότι μεταξύ των αδελφών υπήρχαν προστριβές η ίδια αρνείται κάτι τέτοιο. Ομοίως αντεξεταζόμενη από την κατηγ. 3 αναφέρει ότι δεν γνωρίζει να υπήρχε οιοδήποτε πρόβλημα μεταξύ των κατηγ. 1 και 2 με τον ΜΚ1 και τούτο σε αντίθεση με τα όσα ο ΜΚ1 ανάφερε για προβλήματα που χρονολογούνταν 30 έτη. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω καταλήγω ότι η ΜΚ3 δεν ήταν μάρτυρας της απόλυτης αλήθειας. Πέραν των αντιφάσεων λαμβάνω υπόψη μου και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια κατέθεσε, το ύφος και το στάση της αλλά ακόμα και σε κάποια σημεία τον εκνευρισμό από τις ερωτήσεις και υποβολές που της τέθηκαν στην αντεξέταση. Αναμφίβολά την επίδικη ημερομηνία μεταξύ των κατηγορούμενων και δη του 1ου και 2ου και του ΜΚ1 έλαβε χώρα ένα επεισόδιο, οι λεπτομέρειες όμως αυτού του επεισοδίου δεν κρίνω ότι μπορούν με ασφάλεια να προκύψουν μέσα από τη μαρτυρία της ΜΚ
  8. Η όλη της στάση στο εδώλιο, ο δισταγμός με τον οποίο απάντησε σε σωρεία ερωτήσεων, το περιεχόμενο της αρχικής της κατάθεσης σε αντίθεση με την 2η αλλά και οι αντιφάσεις που παρουσιάζονται με την δια ζώσης μαρτυρία της καθιστούν αυτή ανασφαλή ως βάση για εξαγωγή ευρημάτων. Ως εκ τούτου πέραν των μη αμφισβητούμενων γεγονότων και πέραν του ότι κατά την πιο πάνω ημερομηνία έλαβε χώρα ένας καβγάς μεταξύ των κατηγ. 1 και 2 και του ΜΚ1 η λοιπή της μαρτυρία απορρίπτεται. Η ΜΚ4 τώρα είναι η σύζυγος του ΜΚ1 και παραπονούμενη ως δέκτης επίθεσης από τους κατηγορούμενους 1 και 2 και υπό την ιδιότητα της αυτή η μαρτυρία της κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική επίσης. Ομοίως με τους λοιπούς μάρτυρες και η παρούσα έδωσε κατάθεση στην αστυνομία την 31/102015 ενώ στην δια ζώσης μαρτυρία της περιέγραψε εκ νέου το περιστατικό. Προκύπτει και αναφέρω εξαρχής ότι υπάρχουν αντιφάσεις στην μαρτυρία της με αναφορά στο εν λόγω περιστατικό τόσο μεταξύ της κατάθεσης και της προφορικής της μαρτυρίας όσο και μεταξύ των όσων είπε η ίδια αλλά και οι άλλοι μάρτυρες. Οι αντιφάσεις αυτές δε δεν μπορούν να θεωρηθούν επουσιώδεις και αποτελούν τουλάχιστον αδυναμίες και επεξηγώ. Στην γραπτή της κατάθεση αναφέρει ότι την επίδικη ημερομηνία το απόγευμα άκουσε την κύρια πόρτα της οικίας της να κτυπά. Βγήκε και δεν είδε κάποιο και μετά είδε από το παράθυρο της κουζίνας τον κατηγορούμενο 1 να στέκεται στη βεράντα. Φώναξε στο σύζυγο της να πάει έξω και τον θέλει ο κατηγ.
  9. Βγήκε με το σύζυγο της έξω και εκεί έφτασαν και οι κατηγορούμενοι 2 και 3 αλλά και οι ΜΚ3 και ΜΚ
  10. Στην συνομιλία ο κατηγ. 1 είπε ότι ο ΜΚ1 κατηγόρησε την κατηγ. 3 ότι έκλεισε την πρίζα του ψυγείου του πατέρα τους και ο ΜΚ1 το αρνήθηκε. Ο κατηγ. 1 ανάφερε ότι έτσι είπε η ΜΚ3 η οποία επίσης το αρνήθηκε. Ο κατηγ. 2 τότε φώναζε ότι όλοι είναι εναντίον της μητέρας του και τότε ο ΜΚ1 τους είπε να φύγουν από το σπίτι και τότε ο κατηγ. 2 επιτέθηκε στον ΜΚ1 δηλαδή τον κτύπησε στον τοίχο της ψησταριάς και αμέσως επιτέθηκε και ο κατηγ. 1 και τον κτυπούσαν και οι δύο στον τοίχο. Ακολούθως τον έριξαν πίσω από το «σιμιντίρι» και αυτός κτύπησε στη φουκού και στις «τσάππες του τράκτου». Την ώρα που τον έριξαν κάτω η ίδια πήγε να τους τραβήξει πίσω και την κτύπησαν και την ίδια δηλαδή την έσπρωξαν πάνω στο «σημιντίρι». Τότε οι κατηγ. 1 και 2 σήκωσαν τον ΜΚ1 από κάτω και τον μετέφεραν πίσω στη βεράντα και ο κατη. 1 τους απείλησε ότι θα τους καθαρίσει ενώ ο κατηγ. 2 τους είπε «να πάτε στ΄ανάθεμα, να φύγετε από δαμέ, είσαστε όλοι πεζεβέγκιες». Τότε έφυγαν και οι ίδιοι πήγαν στις πρώτες βοήθειες. Στην προφορική της μαρτυρία τώρα περιγράφοντας ξανά το περιστατικό επέμενε ότι ο κατηγ. 1 επιτέθηκε στον ΜΚ1 και ακολούθησε ο κατηγ. 2, τον έριξαν πάνω σε ψησταριά που έχει κολώνα και περίφραξη και τον κτυπούσαν εκεί. Μετά τον πέταξαν έξω από την περίφραξη κτύπησε στη φουκού και στο τρακτέρ. Μετά τον τράβηξαν ξανά μέσα και τότε πήγε η ίδια να τους χωρίσει και έσπρωξαν και αυτήν στην περίφραξη. Η αντίφαση ως προς το πότε η ίδια επενέβη και δέχτηκε επίθεση είναι εμφανής. Ενώ την επομένη του συμβάντος αναφέρει ότι αφού ο ΜΚ1 ήταν κάτω στο έδαφος έξω από την περίφραξη επενέβη να τους τραβήξει πίσω στην ενώπιον μου μαρτυρία αναφέρει ότι αφού τον έριξαν κάτω, τον σήκωσαν, τον έφεραν πίσω στη βεράντα τότε αυτή επενέβη και την έσπρωξαν. Δεν μπορεί να ξέρει ποιος την έσπρωξε από τους δύο. Ο ΜΚ1 τους ζήτησε να φύγουν πολλές φορές. Η φράση του κατηγ. 2 ότι θα τους καθαρίσει την φόβισε. Στην κυρίως εξέταση η ΜΚ4 καμία αναφορά κάνει στην ένταση του κτυπήματος που ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε παρά ταύτα ουδεμία αναφορά σε ποιο μέρος του σώματος της κτυπήθηκε και τι σωματικές βλάβες υπέστη. Επίσης δεν αναφέρει με ποιο τρόπο την έσπρωξαν ενώ παράλληλα αναφέρει ότι δεν πρόλαβε να τους ακουμπήσει και αυτοί την έσπρωξαν. Και εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα εάν δεν πρόλαβε να τους ακουμπήσει και απλά πλησίασε για ποιο λόγο να την κτυπήσουν. Με αναφορά στις σωματικές βλάβες πέραν της παράλειψης της να αναφερθεί σε συγκεκριμένους τραυματισμούς δεν παραβλέπω ότι στις επίμονες ερωτήσεις της αντεξέτασης για τα τραύματα αρκέστηκε να παραπέμψει στους ιατρούς αλλά και γενικά σε κτύπημα χαμηλά στη κοιλιά. Το δε ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 16) αναφέρει εκχύμωση στο αριστερό λαγόνιο βόθρο και στον θώρακα αριστερά. Επίσης ενώ παραλείπει να κάνει οιαδήποτε αναφορά στους άλλους παριστάμενους και ειδικότερα στον ΜΚ6 αντεξεταζόμενη και ερωτηθείσα γιατί δεν επενέβη και αυτός ανάφερε ότι επενέβη απλά δεν το είπε στην κατάθεση της. Η ίδια δε, δεν του φώναξε να επέμβει γεγονός που προβληματίζει πως στην παρουσία άλλων προσώπων μεταξύ των οποίων και ένας άντρας δεν αναζήτησε βοήθεια όταν ο σύζυγος της ήταν δέκτης μιας τόσο βίαιης και βάναυσης όσο την περιγράφει επίθεσης. Η θέση της αυτή αναμφίβολα οδηγεί σε προβληματισμό εάν κατά πόσο τα γεγονότα έλαβαν χώρα όπως αυτή τα περιγράφει. Αυτός ο προβληματισμός σε συνδυασμό με τις λοιπές αντιφάσεις αλλά και την υφή της μαρτυρίας των ΜΚ1 και ΜΚ3 εντείνεται. Η ΜΚ4 περαιτέρω αρνήθηκε τις υποβολές ότι η ίδια επενέβη στο καβγά με τη χρήση μπαστουνιού αλλά και ότι ο ΜΚ1 κρατούσε σίδερο που πήρε από της φουκού. Αρνήθηκε περαιτέρω ότι έπεσε κάτω μόνη της στην προσπάθεια της να εμπλακεί στην συμπλοκή των υπολοίπων. Σε ότι αφορά δε το ζήτημα της παράνομης επέμβασης η ΜΚ4 ανάφερε ότι από τη στιγμή που δεν μιλούσαν τόσα χρόνια και εισήλθε στο σπίτι του είναι παράνομη είσοδος και αφού τους φώναζε και τους κτύπησε. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι και η εκδοχή της ΜΚ4 διαφοροποιείται ουσιωδώς από τα όσα έθεσαν οι λοιποί μάρτυρες με ιδιαίτερη αναφορά ως προς τις εκφάνσεις της ισχυριζόμενης επίθεσης, τον τρόπο που έλαβε χώρα και τα τραύματα τόσο στην ίδια όσο και στον ΜΚ
  11. Οι εν λόγω αντιφάσεις που άπτονται των λεπτομερειών της επίδικης επίθεσης αναμφίβολα κρίνονται ουσιώδης ενόψει και της φύσης της διαφοράς και των αδικημάτων. Εν προκειμένω αποτελεί κοινό έδαφος ότι υπήρξε καβγάς και συμπλοκή μεταξύ των κατηγορούμενων 1 και 2 και του ΜΚ
  12. Το ποιος είναι αυτός που επιτέθηκε πρώτος, κάτω από ποιες συνθήκες και ποια τραύματα προκλήθηκαν και με ποιο τρόπο είναι ουσιώδη ζητήματα και επ' αυτών η μαρτυρία της ΜΚ4 ομοίως μετά των ΜΚ1 και ΜΚ3 παρουσιάζουν αντιφάσεις και αν μη τι άλλο σοβαρές αδυναμίες που καθιστούν επικίνδυνο να βασίσω επ' αυτών οιαδήποτε ευρήματα. Επομένως στη βάση των ανωτέρω η μαρτυρία της ΜΚ4 πέραν των μη αμφισβητούμενων γεγονότων απορρίπτεται. Πέραν των ανωτέρω λαμβάνω υπόψη μου και τον τρόπο με τον οποίο η ΜΚ4 κατέθεσε, την όλη της στάση στο εδώλιο και τον δισταγμό της να απαντήσει σε ερωτήσεις που προέβαλαν διαφοροποιήσεις στα όσα ανάφερε. Ο ΜΚ5 είναι αστυφύλακας ο οποίος κατέθεσε ως τεκμήριο 11 την κατάθεση του στην αστυνομία. Σε αυτήν αναφέρει ότι την 31/10/15 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγ. 1 για τα αδικήματα που αντιμετωπίζει και αυτός δεν παραδέχθηκε. Ομοίως κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγ. 2 και ο οποίος αρνήθηκε επίσης ενοχή. Τις γραπτές κατηγορίες των κατηγορούμενων 1 και 2 κατέθεσε ως τεκμήρια 12 και 13 αντίστοιχα. Ο ΜΚ5 δεν αντεξετάστηκε από τον συνήγορος των κατηγορούμενων 1 και 2 αλλά ούτε και από την κατηγορούμενη
  13. Ο μάρτυρας αυτός ήταν τυπικός και η μαρτυρία του περιορίζεται στις ενέργειες του να κατηγορήσει γραπτώς τους κατηγορούμενους 1 και
  14. Εις καμία άλλη ενέργεια σχετική φάνηκε να εμπλέκεται και η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε και ως τέτοιας φύσης γίνεται αποδεκτής το σύνολο της. Ο ΜΚ6 ήταν παριστάμενο στο επεισόδιο πρόσωπο και η μαρτυρία του είναι σημαντική. Αρχικά έδωσε κατάθεση στις 4/11/15 και ακολούθως 2η κατάθεση την 6/11/
  15. Στην πρώτη κατάθεση του αναφέρει μια εκδοχή περί του ότι μεταβαίνοντας με τη σύζυγο του στην οικία των ΜΚ1 και ΜΚ
  16. Εκεί είδε στη βεράντα τον κατηγ. 1 ο οποίος ρώτησε τον ΜΚ1 για το ψυγείο και τη πρίζα του πατέρα των συζύγων τους. Στη συζήτησή ενεπλάκη και η σύζυγος του, την οποία ρώτησαν εάν είπε κάτι τέτοιο. Ταυτόχρονα έφτασαν στη βεράντα οι κατηγορούμενoι 2 και
  17. Η κατηγορούμενη 3 ξεκίνησε να φωνάζει πρώτη και ακολούθησε ο κατηγορούμενος
  18. Ο ΜΚ 1 τους παρακάλεσε να φύγουν από το σπίτι τους και ο κατηγορούμενος 2 τον έσπρωξε στον τοίχο της ψησταριάς ενώ ταυτόχρονα επενέβη και o κατηγορούμενος
  19. Μαζί άρπαξαν τον ΜΚ 1 και τον χτυπούσαν στον τοίχο και μετά τον έσπρωξαν και έπεσε κάτω από τον τοίχο της περίφραξής στο διπλανό χωράφι. Εκεί ο ΜΚ1 χτύπησε σε φουκού και γεωργικό ελκυστήρα και τότε τον ξαναέπιασαν από κάτω, τον έφεραν πίσω στη βεράντα και τον κρατούσαν σφικτά. Καθ' όλη τη διάρκεια του καβγά ο ίδιος προσπαθούσε να τους χωρίσει χωρίς αποτέλεσμα, το ίδιο και η ΜΚ 4 την οποία έσπρωξαν βίαια στον τοίχο. Μετά που κατάφεραν να τους χωρίσουν ο κατηγορούμενος 1 απείλησε τον ΜΚ 1 και ο γιος του τους εξύβρισε. Αυτό που προκύπτει καταρχήν από την εκδοχή του μάρτυρα αυτού είναι μία διαφοροποίηση από τα όσα είπαν οι υπόλοιποι μάρτυρες κατηγορίας, για τον τρόπο με τον οποίο τέλειωσε ο καβγάς. Ενώ ΜΚ 1 καμία αναφορά έκανε σε τέτοια καίρια παρέμβαση του ΜΚ 6 περί του ότι ο ίδιος εν τέλει τους χώρισε, ο ίδιος τώρα ο μάρτυρας φέρει τον εαυτό του να παρεμβαίνει και όχι στιγμιαία αλλά καθ' όλη τη διάρκεια του καβγά. Επί του ίδιου σημείου η θέση του παρουσιάζει αντίφαση και με τα όσα η ΜΚ 4 ανέφερε, ήτοι ότι επενέβη η ίδια και απλά φώναξε στον ΜΚ
  20. Πέραν τούτου ο ΜΚ 6 αναφέρεται σε επίθεση πρώτιστα από τον κατηγορούμενο 2 σε αντίθεση με τη ΜΚ 4 η οποία αρχικά στο Τεκμήριο 8, την πρώτη της κατάθεσή ημερομηνίας
  21. 10 αναφέρεται σε πρώτη επίθεση από κοινού των κατηγορουμένων 1 και 2 εναντίον του ΜΚ 1, θέση την οποία στις
  22. 11, ήτοι μόλις 2 μέρες μετά την κατάθεσή του ΜΚ 6 διαφοροποιεί στο Τεκμήριο 9, αναφέροντας πλέον ότι πρώτος ο κατηγορούμενος 2 επιτέθηκε. Πέραν των πιο πάνω ο ΜΚ 6 στις 6.11 δίδει συμπληρωματική κατάθεσή με την οποία αναφέρει ότι σε καμία περίπτωση ο ΜΚ 1 επιτέθηκε ή χτύπησε είτε με τα χέρια του, είτε με οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο τους κατηγορουμένους και αποδίδει πλήρη ευθύνη για το επεισόδιο σε αυτούς. Εύλογο ερώτημα γιατί δεν ανέφερε εξαρχής τη θέση του αυτήν. Στην προφορική του τώρα μαρτυρία σε αντίθεση με την πρώτη του κατάθεσή αναφέρει ότι και οι δύο κατηγορούμενοι επιτέθηκαν αρχικά στον ΜΚ
  23. Ο ίδιος αναφέρει ότι δεν είχε δύναμη να σταματήσει τον καβγά αλλά τελικά τα κατάφερε. Δεν παραβλέπω ότι ουδείς εκ των υπόλοιπων μαρτύρων αναφέρεται σε μίαν τέτοια καθοριστική επέμβαση από πλευράς του ΜΚ
  24. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι αρχικά ήταν μία ήρεμη συζήτηση, η οποία οξύνθηκε όταν μετέβηκαν στο μέρος οι κατηγορούμενοι 2 και
  25. Δέχτηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 απλά ρώτησε κάποια πράγματα, του δόθηκαν εξηγήσεις και μετά έφτασαν στο μέρος οι κατηγορούμενοι 2 και
  26. Επέμεινε ότι ο λόγος που έδωσε δεύτερη κατάθεση είναι γιατί η Αστυνομία ζήτησε κάποιες διευκρινίσεις. Παρόλα αυτά στο Τεκμήριο 15 αυτό που καταγράφεται είναι ότι ο ίδιος θέλησε να αναφέρει περαιτέρω γεγονότα και καμία ερώτηση είναι καταγεγραμμένη. Επίσης εύλογη απορία προκύπτει από τον χρόνο κατά τον οποίο ο ΜΚ 6 έδωσε την κατάθεσή του. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι στο επεισόδιο έδωσαν κατάθεσή την επόμενη του επεισοδίου ή κάποιες μέρες μετά, ο ίδιος δίδει την πρώτη του κατάθεσή στις
  28. Ο λόγος δε ότι υπήρχε πολλή δουλειά στην Αστυνομία δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με δεδομένο ότι όλοι οι υπόλοιποι έδωσαν κατάθεσή την επομένη. Για την επέμβαση τώρα της ΜΚ 4 χρονικά την τοποθέτησε όταν οι κατηγορούμενοι 1 και 2 άρπαξαν τον ΜΚ 1, σε αντίθεση με τα όσα η ΜΚ 4 είπε, ότι αρχικά επενέβη αφού τον έριξαν κάτω στο έδαφος, έξω από την περίφραξη και αργότερα όταν πλέον ήταν πάνω στη βεράντα. Ενώ αναφέρει ότι στα πλαίσια ενός καβγά είναι εύκολο κάποιος που πλησιάζει να τον σπρώξουν, παράλληλα αναφέρει ότι ο ίδιος είδε και τους 2 κατηγορουμένους να σπρώχνουν την ΜΚ
  29. Βεβαίως στο σημείο αυτό παρεμβάλλω ότι η ΜΚ 4 που ήταν η φερόμενη δέκτης της επίθεσής αυτής δεν είδε ποιος την έσπρωξε. Ο ίδιος μετά το επεισόδιο δεν φοβήθηκε και δεν ήθελε να δημιουργήσει άλλα προβλήματα. Ο ίδιος μετέφερε τους ΜΚ 1 και ΜΚ 4 στο Νοσοκομείο και θυμάται ότι ο ΜΚ 1 είχε μώλωπες στα πλευρά του. Παρά το ότι θυμάται ότι ο ΜΚ 1 έπεσε στο τρακτέρ με τα πλευρά του, δεν παραβλέπω ότι ο ΜΚ 1 ανέφερε ότι έπεσε ανάσκελα. Αρνήθηκε ότι ο ΜΚ 1 επιτέθηκε με οποιοδήποτε αντικείμενο στον κατηγορούμενο 2 και επέμεινε στη δική του εκδοχή. Σε ό,τι αφορά το ζήτημα της δικής του παρέμβασης ο ίδιος δεν δίστασε να δώσει τέτοιες λεπτομέρειες όπως ότι την ώρα που τον χτύπησαν στο τρακτέρ ο ίδιος ήταν στο σημείο και μάλιστα τους τραβούσε προς τα πίσω βλέποντας καθαρά το επεισόδιο, κάτι όμως που δεν επιβεβαιώνεται από οιονδήποτε άλλον μάρτυρα και ειδικότερα τον ΜΚ
  30. Παράλληλα δεν παραβλέπω ότι ενώ ο ίδιος φέρει την σύζυγο του ΜΚ3 να είχε εμπλακεί στη συζήτηση η ίδια η ΜΚ3 αναφέρθηκε μόνο σε συζήτηση μεταξύ των κατηγορούμενων και του ΜΚ
  31. Τα σημεία αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία για την έκταση του επεισοδίου των εμπλεκομένων, ουσιαστικά διαχωριζομένων σε 2 «στρατόπεδα» και τα όσα εν τέλει έλαβαν χώρα. Για τους λόγους που έχω ανωτέρω αναφέρει και παρά το ότι η βασική εκδοχή του ΜΚ 6 παρέμεινε σταθερή, ήτοι ότι ο ΜΚ 1 δέχτηκε επίθεση από τους κατηγορουμένους, οι αντιφάσεις στη μαρτυρία του και αν μη τι άλλο οι αδυναμίες που παρουσιάζονται είναι τέτοιας φύσης που καθιστούν επικίνδυνο να βασίσω σε αυτήν οιαδήποτε ευρήματα. Δεν παραβλέπω ότι από τη μαρτυρία του ΜΚ 6 προκύπτει αναμφίβολα ότι την επίδικη ημερομηνία μετά από συζήτηση που αρχικά ξεκίνησε σε ήρεμο τόνο για οικογενειακά ζητήματα, ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ του ΜΚ 1 και των κατηγορουμένων 2 και 3 και ότι σε αυτήν φέρεται να ενεπλάκη και η ΜΚ
  32. Οι λοιπές εκφάνσεις του όλου επεισοδίου με αναφορά στο άτομο που επιτέθηκε πρώτο, στον τρόπο με τον οποίο χτύπησε άλλα πρόσωπα, δεν είναι στοιχεία που μπορούν να προκύψουν με ασφάλεια από τη μαρτυρία του για τους λόγους που έχω προαναφέρει, ως εκ τούτου και σε συνδυασμό με τον χρόνο που έδωσε στην κατάθεσή του και αφού οι λοιποί μάρτυρες παριστάμενοι είχαν δώσει ήδη τις καταθέσεις τους, η μαρτυρία του απορρίπτεται. Η ΜΚ 7 ήταν η τελευταία μάρτυρας στην υπόθεσή και η οποία ήταν γιατρός που εξέτασε τους ΜΚ 1 και
  33. Κατέθεσε τα τεκμήρια 16 και 17 τα οποία ανάγνωσε ως ακολούθως. Το Τεκμήριο 16 αφορά την ΜΚ 4 και σε αυτήν καταγράφεται "αναφερόμενος ξυλοδαρμός με εκχύμωση στον αριστερό λαγόνιο βόθρο και στον θώρακα αριστερά". Σε ό,τι αφορά το Τεκμήριο 17 το οποίο αφορά τον ΜΚ 1 καταγράφει "αναφερόμενος ξυλοδαρμός, εκδορές στα χέρια άμφω" και επεξηγεί ότι εννοεί και στα 2 χέρια, "εκδορά στο μέτωπο, εκχύμωση στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά, εκδορά δεξιού αγκώνα". Αυτές οι εκδορές και εκχυμώσεις ανέφερε είναι εξωτερικές κακώσεις. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει εάν η θέση των ασθενών περί ξυλοδαρμού είναι η αλήθεια αλλά αυτή κατέγραψε αυτό που της αναφέρθηκε. Δεν θυμάται σε ποιο σημείο ήταν οι εκδορές στα χέρια του ΜΚ 1 και θεωρεί πιθανόν μετά από έναν καβγά να προκληθούν τέτοιες εκδορές. Επίσης εάν κάποιος προσπαθήσει να αμυνθεί μπορεί να προκαλέσει σε αυτόν που επιτίθεται τέτοιες εκδορές και σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να γνωρίζει πώς προκλήθηκαν. Σε ό,τι αφορά την εκχύμωση στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά επίσης δεν μπορεί να γνωρίζει την προέλευση και δεν μπορεί να αποκλείσει να προκλήθηκε από απώλεια ισορροπίας και πέσιμο προς τα πίσω . Ομοίως τα ίδια ισχύουν και για την εκδορά στον αγκώνα. Σε ό,τι αφορά την ΜΚ 4 η περιοχή αριστερού λαγονίου βόθρου είναι χαμηλά στην κοιλιά και η αναφορά σε θώρακα είναι ψηλά πάνω και για τα τραύματα της ΜΚ 4 ανέφερε ότι θα μπορούσαν να προκληθούν και από πτώση. Σε ό,τι αφορά τη μάρτυρα αυτήν δεν έχω αμφιβολία ότι αυτή κατέθεσε ειλικρινώς τα όσα θυμάται από την εξέταση των ΜΚ 1 και ΜΚ 4 χωρίς πρόθεση ή σκοπό να βοηθήσει οιονδήποτε εκ των διαδίκων. Το γεγονός ότι εργαζόταν για χρόνια στο ίδιο Νοσοκομείο με τη ΜΚ 3 δεν θεωρώ ότι επηρέασε καθ' οιονδήποτε τρόπο τη μαρτυρία της και την αξιοπιστία αυτής. Τα ευρήματα της με αναφορά στα τεκμήρια 16 και 17 δεν αμφισβητήθηκαν και κρίνω ότι αυτά αποτελούν αληθή ευρήματα της ίδιας κατά την εξέταση των μαρτύρων. Από εκεί και πέρα όμως δεν μπορεί να προκύψει από τη μαρτυρία της ο τρόπος με τον οποίο αυτά προκλήθηκαν, δηλαδή εάν οφείλονται σε πτώση ή σε κτυπήματα με συγκεκριμένο τρόπο. Πέραν της εκδοράς στον αγκώνα ο ΜΚ 1 αναφέρθηκε σε έντονο χτύπημα πέφτοντας ανάσκελα σε μεταλλική φουκού και γεωργικό ελκυστήρα. Παρά ταύτα ουδεμία αναφορά έγινε από τη ΜΚ 7 για οιασδήποτε μορφής τραύματα, είτε στο κεφάλι, είτε στην πλάτη, είτε σε οιοδήποτε άλλο σημείο στο πίσω μέρος του σώματος του ΜΚ
  34. Οι εκχυμώσεις στην οσφυϊκή περιοχή δεξιά δεν συνάδουν με τη θέση του ότι έπεσε ανάσκελα και με την πλάτη, γεγονός που εντείνει τις αμφιβολίες για την αξιοπιστία του ΜΚ
  35. Αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία της ΜΚ 7 αλλά και τα ευρήματα της τα οποία συνάδουν με το μη αμφισβητούμενο και κοινά αποδεκτό γεγονός ότι μεταξύ του ΜΚ 1 και των κατηγορουμένων 1 και 2 προκλήθηκε επεισόδιο και αυτοί ενεπλάκησαν μεταξύ τους σε καβγά. Από εκεί και πέρα όμως η μαρτυρία της με αναφορά στη φύση των τραυμάτων δεν κρίνω ότι μπορεί να οδηγήσει σε οιαδήποτε ευρήματα που να σχετίζονται με τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα τραύματα προκλήθηκαν. Ο κατηγορούμενος 1 τώρα όπως έχω προαναφέρει προέβη σε ένορκη μαρτυρία. Το περιεχόμενο της κατάθεσής του έχει ανωτέρω καταγραφεί και από αυτό προκύπτει η δική του εκδοχή περί του ότι μετά από συζήτηση για το ζήτημα του ψυγείου του πατέρα της συζύγου του και αφού ο κατηγορούμενος 2 ζήτησε να μην κατηγορούν τη μητέρα του ο ΜΚ 1 έπιασε ένα σίδερο κινούμενος προς τον γιο του με αποτέλεσμα ο ίδιος να επέμβει για να του το πάρει και να τον αποτρέψει με αποτέλεσμα κρατώντας το και οι 2, ο ΜΚ 1 να γλιστρήσει, να πέσει κάτω κρατώντας ακόμα το σίδερο. Στο σημείο αυτό ενεπλάκη και o κατηγορούμενος 2 μπαίνοντας στη μέση ενώ η ΜΚ 4 έπιασε μπαστούνι για να τον χτυπήσει. Δεν έβρισε ο γιος του και έχει και παράπονο εναντίον του ΜΚ
  36. Στην προφορική του τώρα μαρτυρία ο κατηγορούμενος 1 επανέλαβε την εκδοχή του αναφέροντας ότι στην αρχή υπήρξε συζήτηση στην οποία μετείχε και η ΜΚ
  37. Όταν ο γιος του άκουσε να κατηγορούν τη μητέρα του ζήτησε τον λόγο και o ΜΚ 1 έπιασε το σίδερο δείχνοντας και τον τρόπο με τον οποίο το σήκωσε ψηλά ενώ ο ίδιος του ζήτησε να το κατεβάσει. Αφού έπεσε κάτω, έπιασε ένα άλλο αντικείμενο και συγκεκριμένα ένα φουγάρο και χτύπησε τον γιο του στο μάγουλο και επέμεινε ότι μετά από αυτό και αφού ο ΜΚ 1 φώναζε της ΜΚ 4 να φέρει μπαστούνι, του είπε ότι εάν τον χτυπήσει θα τον διαλύσει και όχι θα τον καθαρίσει. Και ο κατηγορούμενος δεν κρίνω ότι ήταν μάρτυρας της απόλυτης αλήθειας και τούτο καθότι και στη δική του μαρτυρία παρουσιάζονται αντιφάσεις οι οποίες καθιστούν επικίνδυνο να βασίσω και επ' αυτής οιαδήποτε ευρήματα. Παρά την επιμονή του στη βασική εκδοχή, στην κατάθεσή του που δόθηκε στην επόμενη του επεισοδίου καμία αναφορά κάνει σε αντικείμενο με το οποίο ο ΜΚ 1 προσπάθησε κατά τον χρόνο που ήταν στο έδαφος να χτυπήσει τον γιο του. Επίσης ο ίδιος δεν αμφισβητεί ότι ανέφερε κάποια πρόθεση του στον ΜΚ 1, επιμένοντας ότι του είπε ότι θα τον διαλύσει και όχι ότι θα τον καθαρίσει. Το ότι εξαπέλυσε συγκεκριμένη φράση εναντίον του ΜΚ 1 το αποδέχεται, δεν μπορώ να δεχτώ όμως ότι ενώ ανέφερε «θα σε διαλύσω» ο αστυφύλακας κατέγραψε θα σε καθαρίσω και τούτο καθότι παρά τα προβλήματα ακοής και ομιλίας που έχει ο ίδιος κατέγραψε στο Τεκμήριο 3 ότι του διαβάστηκε η κατάθεση και δεν επιθυμεί να προβεί σε οιανδήποτε αλλαγή. Το κατά πόσο βέβαια η φράση αυτή συνιστά απειλή συμφώνως της νομολογίας θα εξεταστεί κατωτέρω. Η θέση του ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί το χτύπημα με το άλλο αντικείμενο στον γιο του και γι' αυτό δεν το είπε, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και τούτο γιατί αποτελεί ένα σημαντικό ζήτημα το χτύπημα με ένα αντικείμενο σε ένα τέτοιο επεισόδιο. Δεν παραβλέπω επίσης ότι και o ίδιος δεν φέρεται να ήταν απόλυτα σίγουρος για τη φύση αυτού του αντικειμένου, αλλά επίσης δεν επεξήγησε και πώς ενώ ο ΜΚ 1 κρατούσε το σίδερο καθ' ον χρόνο βρισκόταν στο έδαφος, ταυτόχρονα άρπαξε άλλο αντικείμενο με το οποίο χτύπησε τον γιο του. Επίσης αντίφαση προκύπτει και από τα όσα οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι έθεσαν. Ενώ ο κατηγορούμενος 2 αναφέρει ότι βρισκόταν μεταξύ του πατέρα του και του ΜΚ 1 όταν ο τελευταίος έπεσε μέσα στο χωράφι, ο κατηγορούμενος 1 δεν κάνει αναφορά στην παρουσία του γιου του κατά τον χρόνο τον οποίον έπιασε το σίδερο και το τραβούσε για να αποτρέψει αυτήν την επίθεση. Ο κατηγορούμενος 1 από το σύνολο της μαρτυρίας του ως ενώπιον μου τέθηκε δεν κρίνω ότι προσπάθησε πάση θυσία να αποποιηθεί οιασδήποτε ευθύνης, αλλά δεν έχω διακρίνει να έχει ούτε και αυτός πει την πάσα αλήθεια ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα ο καβγάς μεταξύ του ιδίου του γιου του και του ΜΚ
  38. Αποδέχεται και o ίδιος ότι ενεπλάκησαν σε καβγά και ότι ο ΜΚ 1 έπεσε στο χωράφι. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ ότι ο τρόπος με τον οποίο ισχυρίζεται ότι έπεσε είναι ο αληθής. Βεβαίως ουσιώδης σημασίας έχει η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής η οποία φέρει και το βάρος απόδειξης. Παρά ταύτα έχοντας οι κατηγορούμενοι δώσει μαρτυρία ένορκη θα πρέπει να αξιολογηθούν για να εξεταστεί εάν από τη δική τους εκδοχή μπορούν να προκύψουν ασφαλή ευρήματα. Έχοντας αναφέρει τα κενά και τις αδυναμίες της μαρτυρίας του κατηγορούμενου 1 πέραν των μη αμφισβητούμενων γεγονότων, δεν μπορώ να βασίσω σε αυτήν οιαδήποτε ευρήματα. Ο κατηγορούμενος 2 στην κατάθεσή του αναφέρθηκε καταρχήν στα προβλήματα της οικογένειας τους με τις αδελφές της μητέρας του. Αναφέρθηκε στη συζήτησή του πατέρα του με τον ΜΚ 1 και στην παρέμβαση της ΜΚ
  39. Ο ίδιος πλησίασε και άκουσε τον ΜΚ 1 να λέει στη μητέρα του ότι λέει ψέματα και η μητέρα του άρχισε να κλαίει. Τότε ο ίδιος πήγε στην αυλή και είπε στον ΜΚ 1 να μην λέει αυτά τα πράγματα. Αναφέρεται και o ίδιος στην προσπάθεια του ΜΚ 1 να τον χτυπήσει με σίδερο και στην παρέμβαση του πατέρα του που είχε ως αποτέλεσμα να πέσουν και οι 2 κάτω, αναφερόμενος στον ΜΚ 1 και στον πατέρα του. Ο ίδιος αναφέρει έτρεξε να τους χωρίσει και εκείνην την ώρα ο ΜΚ 1 τον χτύπησε με ένα μαύρο αντικείμενο στο κεφάλι. Και η εκδοχή του κατηγορούμενου 2 παρουσιάζει αν μη τι άλλο σοβαρές αδυναμίες που έχουν σχέση και με την εμπλοκή των μερών στον επίδικο καβγά. Ενώ η θέση του ιδίου είναι ότι και ο πατέρας του και o ΜΚ 1 έπεσαν στο έδαφος, ο κατηγορούμενος 1 καμία τέτοια αναφορά κάνει πτώσης και του ιδίου στο έδαφος. Επίσης καμία αναφορά γίνεται από οιονδήποτε μάρτυρα ή έστω τον κατηγορούμενο 1 σε παρέμβαση του κατηγορούμενου 2 να χωρίσει τα δύο αυτά πρόσωπα καθ' ον χρόνο βρίσκονταν στο έδαφος. Παρά ταύτα και στην προφορική του μαρτυρία διαφοροποιεί την εκδοχή αναφέροντας ότι και ο ίδιος έπεσε κάτω, κάτι που δεν προκύπτει από τη γραπτή του κατάθεση. Στην προφορική του εκδοχή κάνει αναφορά σε διάλογο με τη ΜΚ 4 τον οποίον όμως παραλείπει να αναφέρει στην κατάθεσή του. Επίσης από τη δική του εκδοχή δεν διασαφηνίζεται η ροή των γεγονότων που ισχυρίζεται ότι έλαβαν χώρα. Έχω διαπιστώσει παράλληλα μία προσπάθεια να αποσείσει από τη μητέρα του οιανδήποτε ευθύνη, αναφέροντας ότι η μητέρα του δεν ήταν εντός της αυλής των παραπονουμένων και δεν μπήκε μέσα. Παρά ταύτα όλοι οι υπόλοιποι μάρτυρες τοποθετούν σε αυτόν τον χώρο την κατηγορούμενη 3 και αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας υπέπεσε σε σωρεία αντιφάσεων επαναλαμβάνοντας ότι έπεσε και o ίδιος κάτω, κάτι που πρώτη φορά τέθηκε ενώπιον μου. Έχοντας υπόψη μου την υφή της μαρτυρίας του κατηγορούμενου 2, τη διαφοροποίηση των εκδοχών ως προ τον τρόπο που ενεπλάκη στον καβγά και o ίδιος, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε, δεν κρίνω ότι η μαρτυρία του μπορεί να γίνει αποδεκτή όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο έλαβε χώρα ο καβγάς. Η κατηγορούμενη 3 έδωσε κατάθεση στις
  41. Αναφέρεται σε αυτήν σε τηλεφωνικές οχλήσεις και υβριστικά μηνύματα από τις αδελφές της με αποτέλεσμα ο σύζυγος της να ζητήσει από τον ΜΚ 1 να σταματήσουν. Ο ΜΚ 1 έπιασε σίδερο προσπαθώντας να χτυπήσει τον γιο της, αλλά ο κατηγορούμενος 1 επενέβη, έπιασε το σίδερο και το κρατούσαν και οι δύο, στη μέση μπήκε ο κατηγορούμενος 2 και έπεσαν κάτω όπου ο ΜΚ 1 χτύπησε τον κατηγορούμενο 2 με ένα αντικείμενο. Ακολούθως σηκώθηκαν και ο ΜΚ 1 και κατηγορούμενος 1 συνέχισαν να κρατούν το σίδερο όταν η αδελφή της πήρε το μπαστούνι του πατέρα τους προσπαθώντας να χτυπήσει τον σύζυγο της στο κεφάλι αλλά την εμπόδισε ο κατηγορούμενος 2 πιάνοντας το μπαστούνι. Ομοίως με τους υπόλοιπους μάρτυρες και η εκδοχή της κατηγορούμενης 3 ως τέθηκε στην κατάθεσή της παρουσιάζει αντιφάσεις από την εκδοχή των υπόλοιπων κατηγορουμένων με αναφορά στον τρόπο που έλαβε χώρα ο καβγάς. Ουδείς εκ των κατηγορουμένων 1 και 2 έκανε αναφορά σε παρέμβαση του κατηγορούμενου 2 και συγκεκριμένα ότι αυτός έπιασε το μπαστούνι από τα χέρια της ΜΚ
  42. Επίσης και η ίδια δεν δίδει σαφή εκδοχή ως προς τον τρόπο με τον οποίον έπεσαν οι εμπλεκόμενοι στον καβγά στο έδαφος. Ενώ ο κατηγορούμενος 1 δεν εμπλέκει καθ' οιονδήποτε τρόπο τον κατηγορούμενο 2 σε αυτό το σημείο, ο κατηγορούμενος 2 εμπλέκει τον εαυτό του με δύο διαφορετικές εκδοχές, ήτοι η πρώτη αφού έπεσαν κάτω τότε επενέβη και η δεύτερη ότι έπεσε και o ίδιος μαζί του στο έδαφος και τώρα η κατηγορούμενη 3 αόριστα αναφέρει ότι ο γιος της μπήκε στη μέση και έπεσαν κάτω χωρίς να προσδιορίζει στην κατάθεση της εάν κάτω έπεσαν και οι 3 εμπλεκόμενοι και εάν ναι με ποιον τρόπο. Από τη μαρτυρία της αποδέχομαι τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα όπως ότι με αφορμή κάποιες διαφορές της ίδιας με τις αδελφές της ο σύζυγος της μετέβη για να συζητήσει με τον ΜΚ 1 στην παρουσία και της ίδιας και του γιου τους, ενώ ακολούθως τα πνεύματα οξύνθηκαν και ακολούθησε καβγάς και συμπλοκή. Η όλη της μαρτυρία όμως με αναφορά στα γεγονότα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή εν' όψει των αντιφάσεων που έχω ανωτέρω παραθέσει. Παρά την αοριστία της κατάθεσης της στη δια ζώσης μαρτυρία της περιόρισε ότι τα άτομα που έπεσαν κάτω ήταν ο ΜΚ 1 και o γιος της σε αντίθεση με τα όσα άλλοι μάρτυρες ισχυρίστηκαν. Επίσης δεν παραβλέπω κάποιες υπερβολές που δεν συνάδουν και με τη λογική όπως ότι κρατούσαν ταυτόχρονα το σίδερο για περίπου 15 λεπτά ή ότι όταν έπεσαν κάτω το σίδερο αρχικά κρατούσε ο γιος της και μετά το έπιασε ο σύζυγος της, κάτι που επίσης δεν τέθηκε από τους άλλους κατηγορουμένους. Η θέση της ότι ο ΜΚ 1 κρατούσε συνεχώς σφικτά το εν λόγω σίδερο, δεν συνάδει με τη θέση της ότι κατά τον ίδιο χρόνο άρπαξε άλλο αντικείμενο με το οποίο χτύπησε τον γιο της. Στις υποβολές δε πώς αυτό είναι δυνατό εφόσον ισχυρίζεται ότι το κρατούσε και με τα δύο του χέρια, απάντησε αόριστα ότι ενδεχομένως να άφησε το ένα του χέρι για να πιάσει το άλλο αντικείμενο. Οι θέσεις τις όμως αυτές δεν συνάδουν με τη σιγουριά την οποία υπέδειξε στον τρόπο που αρχικά περιέγραψε το επίδικο συμβάν. Παρά την επιμονή στο ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 είπαν την απόλυτη αλήθεια, εντούτοις δεν δικαιολογεί την διαφορετικότητα στις εκδοχές αυτών και μεταξύ τους αλλά και με την εκδοχή της ίδιας. Έχοντας αναφέρει όλα τα πιο πάνω ούτε στην εκδοχή της κατηγορούμενης 3 μπορώ να βασιστώ και να εξασκώ οποιαδήποτε ασφαλή συμπεράσματα επί των ουσιωδών γεγονότων. Οφείλω να αναφέρω ότι έχοντας παρακολουθήσει το σύνολο των ενώπιον μου μαρτύρων αυτό που αποκόμισα ως εικόνα είναι η ύπαρξη οικογενειακών διαφορών όχι μόνο μεταξύ των 3 αδελφών αλλά και μεταξύ των οικογενειών τους. Οι διαφορές αυτές οδήγησαν σε συζήτηση η οποία ενώ αρχικά φαίνεται να έλαβε χώρα σε ήρεμο κλίμα εν τέλει παρεκτράπηκε με αποτέλεσμα να υπάρξει καβγάς με κύριους εμπλεκόμενους τους ΜΚ1 και κατηγορούμενους 1 και
  43. Η αφορμή, ο τρόπος επίθεσης από ποιο πρόσωπο σε ποιο και τα ακριβή γεγονότα δυστυχώς δεν μπορούν ν α εξακριβωθούν. Σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση της μαρτυρίας των κατηγορουμένων σαφέστατα η απόρριψη της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας δεν μπορεί αυτόματα να οδηγεί σε αποδοχή της θέσης των κατηγορουμένων. Κύριο αντικείμενο και ζήτημα προς απάντηση είναι η συμπεριφορά που αποδίδεται στους κατηγορουμένους 1, 2 και 3 και όχι η συμπεριφορά των ΜΚ1 και ΜΚ 4 προς αυτούς. Ιδανικό θα αποτελούσε το ενδεχόμενο μέσα από την απόφασή του Δικαστηρίου να μπορούσαν να προκύψουν τέτοια ευρήματα που θα αποκάλυπταν την πραγματική εικόνα των γεγονότων του επίδικου συμβάντος. Δυστυχώς όμως η φύση της μαρτυρίας όλων των εμπλεκομένων στο επίδικο επεισόδιο ήταν τέτοιας υφής και περιλάμβανε τέτοιες αδυναμίες που θα καθιστούσε επικίνδυνο το οιοδήποτε συμπέρασμα πέραν των πιο κάτω και τα οποία καταλήγω ότι αποτελούν πραγματικά γεγονότα. Η κατηγορούμενη 3 ήταν κατά τον επίδικο χρόνο σύζυγος του κατηγορούμενου 1 και ο κατηγορούμενος 2 ο γιος τους. Η οικία των κατηγορουμένων βρισκόταν κατά τον επίδικο χρόνο σε συνιδιόκτητο ακίνητο εντός του οποίου υπήρχε και η εξοχική κατοικία των ΜΚ 1 και ΜΚ
  44. Μεταξύ τους οι 2 οικίες ήταν διαχωρισμένες με κάγκελο. Η κατηγορούμενη 3 είναι η αδελφή των ΜΚ 3 και ΜΚ 4 και κατά τον χρόνο εκείνον είχε την ευθύνη φροντίδας του ηλικιωμένου πατέρα τους ο οποίος διέμενε επίσης στο χωριό Παναγιά. Μεταξύ της κατηγορούμενης 3 και των αδελφών της υπήρχαν διαφορές. Στις
  46. 2015 με αφορμή κάποιο ζήτημα που αφορούσε τη φροντίδα του πατέρα τους ο κατηγορούμενος 1 μετέβηκε στη βεράντα της οικίας των ΜΚ 1 και ΜΚ 4, χτύπησε την πόρτα και ζήτησε να δει τον ΜΚ
  47. Η ΜΚ 4 φώναξε στον ΜΚ 1 και ξεκίνησε μία συζήτηση σε ήρεμο κλίμα. Ακολούθως στη σκηνή παρευρέθηκαν οι κατηγορούμενοι 2 και 3 και ΜΚ3 και ΜΚ
  48. Η συζήτηση για λόγους που δεν φάνηκαν στο Δικαστήριο παρεκτράπηκε με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενοι 1 και 2 να εμπλακούν σε καβγά με τον ΜΚ 1 στον οποίον σε κάποιο στάδιο ενεπλάκη και η ΜΚ
  49. Στα πλαίσια αυτού του καβγά ο ΜΚ 1 έπεσε σε παρακείμενο της αυλής του χωράφι. Με τη λήξη του επεισοδίου οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αποχώρησαν από το σημείο και οι ΜΚ 1 και 4 μετέβηκαν στις Πρώτες Βοήθειες όπου διαπιστώθηκε από τη ΜΚ 7 ότι έφεραν τα τραύματα που περιλαμβάνονται στα τεκμήρια 16 και
  50. Οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 κατηγορήθηκαν γραπτώς για τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζουν και αρνήθηκαν ενοχή. Νομική Πτυχή και Κατάληξη: Καταρχήν όλοι οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν το αδίκημα της αξιόποινης παράνομης εισόδου κατά παράβαση του άρθρου 280 του Κεφ.
  51. Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα που έχει ως ακολούθως: «280:- Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Από τη μελέτη του άρθρου 280 του Κεφ. 154, είναι εμφανές ότι το υπό κρίση αδίκημα, μπορεί να συντελεστεί με διάφορους τρόπους. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Andreas Elia Lambides v. The Police
(1967)2 C.L.R. 142, το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα, καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς που συνιστά εγκληματική επέμβαση γι' αυτό θα πρέπει στο κατηγορητήριο να αναφέρεται η συγκεκριμένη συμπεριφορά, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της κάθε κατηγορίας. Περαιτέρω στην πιο πάνω υπόθεση, έγινε αναφορά σε μια απόφαση του Ανακτοσυμβουλίου σε υπόθεση της Κεϋλάνης που αναφέρεται στην παράγραφο 10488 του Current Law Consolidation 1947-1951. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκε ότι όταν ο πραγματικός ή βασικός σκοπός της εισόδου του κατηγορούμενου σε περιουσία είναι για να διαπράξει αδίκημα ή να υβρίσει ή ενοχλήσει τον κάτοχο και ότι η επίκληση δικαιώματος ήταν μια απλή δικαιολογία για να καλύψει τον πραγματικό λόγο τότε το αδίκημα της εγκληματικής επέμβασης θεωρείται ότι έχει πραγματοποιηθεί (βλ. Sinnasamy Selvanayaqam v. R.
(1951)A.C. 83, P.C. Από τις πιο πάνω πρόνοιες του άρθρου προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι α) η είσοδος σε περιουσία β) η περιουσία αυτή να είναι στην κατοχή άλλου και γ) ο σκοπός της εν λόγω εισόδου να είναι η διάπραξη ποινικού αδικήματος ή εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας. Στην Νεόφυτος Ιωάννου v. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 493 λέχθηκε ότι το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 δημιουργεί ένα αδίκημα το οποίο συνίσταται ουσιαστικά στην παράνομη παρουσία προσώπου με σκοπό τον εκφοβισμό, την εξύβριση ή τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Ο Νόμος ήθελε να καταστήσει σαφές ότι το αδίκημα της παράνομης επέμβασης διαπράττεται ανεξαρτήτως του αν ο κατηγορούμενος εισήλθε μεν νομίμως, αλλά στη συνέχεια εξετράπη ή αν εισήλθε στη συγκεκριμένη περιουσία με πρόθεση εξ' αρχής να διαπράξει τα αδικήματα που αναφέρονται στο Άρθρο 280. Στην Andreas Elia Lambides v. The Police
(1967)2 C.L.R. 142 λέχθηκε ότι το εν λόγω άρθρο καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς και είναι προτιμητέο οι κατηγορίες να αναφέρουν τη συγκεκριμένη συμπεριφορά η οποία αφορά κάθε κατηγορία. Επίσης, λέχθηκε ότι εκεί που ο πραγματικός ή κύριος σκοπός της εισόδου ενός προσώπου είναι να διαπραχθεί ένα αδίκημα ή να εκφοβίσει, εξυβρίσει, ή να ενοχλήσει τον κάτοχο και όταν η διεκδίκηση δικαιώματος είναι απλώς ένας μανδύας για να συγκαλύψει τον πραγματικό σκοπό, το αδίκημα της παράνομης επέμβασης έχει διαπραχθεί. (βλ. επίσης Δημήτρης Δημητριάδης "ΡΩΤΑΣ" v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 203). Πέραν των πιο πάνω, για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος του άρθρου 280 απαιτείται πρόθεση. Στην Χριστάκης Ανδρέου Ανθία v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 404 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η πρόθεση όχλησης αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του αδικήματος (Protopapas, πιο πάνω). Σύμφωνα με καλώς θεμελιωμένη νομολογιακή αρχή η πρόθεση μπορεί να συναχθεί ως πραγματικό γεγονός από τις περιστάσεις που περιβάλλουν την συγκεκριμένη υπόθεση. Δεν είναι αρκετό ότι το συμπέρασμα για ύπαρξη πρόθεσης είναι εύλογο, πρέπει να είναι το μόνο εύλογο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να συναχθεί από τα γεγονότα. Το βάρος απόδειξης της πρόθεσης το φέρει η κατηγορούσα αρχή σε όλα τα στάδια της δίκης (Βλ. Stavrinou v. Republic
(1969)2 C.L.R. 97,104, Pefkos ν. Police
(1961)C.L.R. 340, Katelaris ν. Police
(1980)2 C.L.R. 230, Eracleous v. Police
(1972)2 C.L.R. 102, R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128 και Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 258,262). Η πρόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί με θετική άμεση απόδειξη. Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. (Georghiades, πιο πάνω, σελ. 133). Την ίδια προσέγγιση βρίσκουμε και στο 'The Penal Law of India" by Dr. Sir Harri Singh Gour 9th ed., Vol. IV, σελ. 3576-113 σε σχέση με την έννοια του όρου "intent to annoy" στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα, το λεκτικό του οποίου είναι ταυτόσημο με το δικό μας άρθρο 280. Την παραθέτουμε: "... direct evidence of intention can hardly ever be produced and the intention has in most cases to be inferred from the circumstances. There is a well-known presumption that every man intends the probable consequence of his act. The presumption is rebuttable, but if it is not rebutted it will stand. The annoyance which is spoken of in Sec. 41, I.P.C., is not intended to be instantaneous. It may happen subsequently." Σε μετάφραση: " ... άμεση μαρτυρία της πρόθεσης δύσκολα μπορεί ποτέ να παρουσιασθεί και η πρόθεση πρέπει στις περισσότερες υποθέσεις να συναχθεί από τις περιστάσεις. Υπάρχει ένα καλώς γνωστό τεκμήριο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πρόθεση να επιφέρει τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Η ενόχληση στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 441 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα δεν σκοπείται να είναι ακαριαία. Μπορεί να επισυμβεί σε μεταγενέστερο στάδιο."» Στην προκειμένη περίπτωση το ότι οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν στην οικία και δη στην αυλή της οικίας των ΜΚ1 και ΜΚ4 δεν έχει αμφισβητηθεί. Ομοίως ότι εκεί έλαβε χώρα ένα επεισόδιο. Από εκεί και πέρα όμως πέραν ότι η συζήτηση με την οποία ξεκίνησε η συνάντηση ήταν σε ήρεμο κλίμα και με αυτή την αφορμή ο κατηγορούμενος 1 μετέβη εκεί ουδέν άλλο εύρημα προέκυψε. Αυτό που τέθηκε και αποτελεί μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου είναι ότι σε κάποιο στάδιο και για λόγους που δεν φάνηκαν η συζήτηση ξέφυγε των ορίων και οδηγήθηκε η κατάσταση σε καβγά. Η απουσία άλλων σχετικών ευρημάτων αποστερεί από το Δικαστήριο το υπόβαθρο επί των οποίων να εξεταστεί τυχόν πρόθεση των κατηγορούμενων να εισέλθουν για να διαπράξουν οιοδήποτε αδίκημα. Σε σχέση με τις κατηγορίες της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν σχετικό είναι το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποία αναφέρει ότι όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη είναι ένοχος πλημμελήματος και προνοείται ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Επίθεση τώρα είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna
(1975)3 All E.R. 788). Η μεγάλη αδιαφορία στην οποία μπορεί να στοιχειοθετηθεί εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη Νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell
(1981)1 All E.R. 964). Πραγματική σωματική βλάβη από την άλλη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R. 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller
(1954)2 All E.R. 529. 534 και Αστυνομία v. Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα (βλ. σύγγραμμα Archbold, 36η έκδοση, παρ. 2634). Επί του προκειμένου πέρα από τα ευρήματα που δεικνύουν ότι μεταξύ των διαδίκων έλαβε χώρα ένα καβγάς και ένα επεισόδιο κανένα εύρημα αποδίδει οιαδήποτε πράξη ή παράλειψη σε βαθμό μεγάλης αδιαφορίας που να μπορεί να στοιχειοθετήσει εναντίον του κατηγορούμενου 2 και του κατηγορούμενου 1 το αδίκημα είτε εναντίον του ΜΚ1 είτε εναντίον της ΜΚ
  1. Η ύπαρξη δε κάποιων τραυμάτων δεν έχει προκύψει να έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένες ενέργειες και πράξεις των κατηγορούμενων. Πέραν των ευρημάτων ως ανωτέρω περί καβγά δεν έχουν προκύψει οι συνθήκες και οι ακριβείς περιστάσεις κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το επεισόδιο. Δεν έχει προκύψει εύρημα ότι οι κατηγορούμενοι 1 και 2 τη δεδομένη και επίδικη στιγμή επιτέθηκαν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο είτε στον ΜΚ1 είτε στη ΜΚ4 με τέτοιο τρόπο που να συνιστά επίθεση εν τη εννοία του Νόμου. Η κατηγορία τώρα της απειλής κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Κεφ.
  2. «91Α. Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία
(3)έτη.» Ως προκύπτει από το λεκτικό της εν λόγω διάταξης, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
  1. Ο κατηγορούμενος να απειλήσει άλλον µε βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη.
  2. Με την εν λόγω απειλή να προκληθεί στο άλλο πρόσωπο τρόμος ή ανησυχία. Δεν είναι λοιπόν αρκετό για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα, να αποδειχθεί η ύπαρξη απειλής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης. Θα πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι η απειλή είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας στον παραπονούμενο. Το περιεχόμενο και η σημασία της απειλής για τον παραπονούμενο είναι συνεπώς βασικά για να διαπιστωθεί εάν πράγματι του προκλήθηκε τέτοιος τρόμος ή ανησυχία. Από τα ευρήματα που ανωτέρω καταγράφηκαν προκύπτει και είναι προφανές ότι η κατηγορία δεν έχει αποδειχθεί. Η απόρριψη της μαρτυρίας του παραπονούμενου ΜΚ1 αλλά και της ΜΚ4 για τους λόγους που αναφέρθηκαν αποστερεί από το Δικαστήριο την δυνατότητα σε κατάληξη ευρήματος με αναφορά στο συστατικό στοιχείο τόσο ότι αυτή η φράση ειπώθηκε ως τέθηκε αλλά και ότι προκλήθηκε στους ΜΚ1 και ΜΚ4 φόβος ή τρόμος. Σε κάθε περίπτωση η θέση και του ΜΚ1 ήταν ότι η φράση που ισχυρίστηκε ότι είπε ο κατηγορούμενος 1 τον έκανε να μην νιώθει καλά. Σε ότι αφορά την κατηγορία της εξύβρισης που ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει. Σχετικό είναι το άρθρο 99 του Κεφ.
  3. Πέραν της φράσης που θα πρέπει να αποδειχθεί ότι λέχθηκε θα πρέπει και αυτή να ερμηνεύεται ότι είναι τέτοιας φύσης που να δημιουργούσε ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας των ΜΚ και της απουσίας σχετικού ευρήματος και η κατηγορία αυτή είναι καταδικασμένη σε απόρριψη. Δεν παραβλέπω ότι στα πλαίσια ενός καβγά και έντασης ενδεχόμενα να αποδόθηκαν φράσεις παρά ταύτα η απουσία σχετικού ευρήματος επί συγκεκριμένης φράση αποστερεί την δυνατότητα περαιτέρω εξέτασης. Επομένως και καταλήγοντας στα ανωτέρω είναι προφανές ότι με την μαρτυρία του η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που έκαστος εκ των κατηγορούμενων αντιμετωπίζει. Συνεπώς οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 απαλλάσσονται και αθωώνονται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Πρωτοκολλητής Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.