Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Μ.Τ., Αρ. Υπόθεσης: 1555/17, 26/5/2020

(2)κατηγορίες ήτοι για επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (1η κατηγορία) και για μεταχείριση παιδιού κάτω των 16 ετών με σκληρότητα, κατά παράβαση του άρθρου 54

(1)του Περί Παιδιών Νόμου Κεφ.352 (2η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας, η κατηγορούμενη στις 29/07/2016 στο νηπιαγωγείο «XXXXX» στο XXXXX της επαρχίας Αμμοχώστου, παράνομα επιτέθηκε στη Ρ.Γ., 3 ετών από το XXXXX και προξένησε σε αυτήν πραγματική σωματική βλάβη. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας, η κατηγορούμενη στις 29/07/2016 στο νηπιαγωγείο «XXXXX» στο XXXXX της επαρχίας Αμμοχώστου ως βρεφονηπιοκόμος και ως το πρόσωπο το οποίο ήταν επιφορτισμένο με την επιμέλεια και την φροντίδα της Ρ.Γ., 3 ετών από το XXXXX κακομεταχειρίστηκε την τελευταία με τρόπο που ήταν πιθανό να της προκαλέσει αχρείαστη ταλαιπωρία και ψυχική αποδιαταραχή δηλαδή την τιμώρησε με σωματικό περιορισμό σε μια γωνία επειδή είχε ακράτεια ούρων. Για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οκτώ

(8)μάρτυρες, ενώ μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης η κατηγορούμενη κατέθεσε ενόρκως. Σημειώνεται δε πως η κατηγορούμενη δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούμενης παρουσίασε γραπτώς την τελική του αγόρευση, ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής αγόρευσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω όσα οι συνήγοροι ανέφεραν και αρκούμαι εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει ενδελεχώς τις θέσεις που προβλήθηκαν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Στο σημείο αυτό αναφέρεται ότι λαμβανομένης υπόψη της φύσης της υπόθεσης το Δικαστήριο έκρινε σκόπιμο να παραθέσει σε κάποια έκταση τη μαρτυρία και τις ίδιες εκφράσεις, το ύφος και τον γραμματικό χρόνο που χρησιμοποίησαν οι μάρτυρες κατά τη μαρτυρία τους. Η αξιολόγηση βέβαια της μαρτυρίας γίνεται σε ξεχωριστή ενότητα της απόφασης κατωτέρω. - ΜΚ1 Χ.Π. Στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία ημερομηνίας 29/07/2016, τεκμήριο 1, αναφέρει τα εξής: « Είμαι παντρεμένη και από το γάμο μου απόκτησα τρία παιδιά. Το μικρότερο η Ρ. γεννήθηκε την 20/6/

1. Την Ρ. λόγω του ότι δουλεύω από τεσσάρων μηνών μέχρι σήμερα την παίρνω σε βρεφονηπιοκομικό σταθμό στο XXXXX. Συγκεκριμένα στο νηπιαγωγείο με την ονομασία «XXXXX» που βρίσκεται σε πάροδο της οδού XXXXX στο XXXXX. Ιδιοκτήτρια και νηπιαγωγός είναι η Μ.Τ. Σήμερα ο σύζυγος μου περίπου η ώρα 0700 πήρε την Ρ. στο σχολείο και το μωρό ήταν μια χαρά χωρίς κανένα σημάδι πάνω της. Την ίδια ημέρα και περίπου η ώρα 1630 ο σύζυγος μου έπιασε το μωρό από το νηπιαγωγείο και το έφερε σπίτι. Μόλις ήρθε το μωρό σπίτι πήγα να το αγκαλιάσω και αμέσως είδα ότι είχε σημάδια στο δεξί της χέρι και αίματα στο δεξί της αυτί. Μόλις τα είδα ρώτησα το μωρό ποιος το κτύπησε και δεν μου απάντησε. Στην συνέχεια πήρα την Ρ. στην τουαλέττα όπου είδα ότι είχε σημάδια στο αριστερό της πόδι και στον πισινό της. Εγώ συνέχισα να ρωτώ το μωρό ποιος το κτύπησε και μου είπε « η XXXXX». Εγώ αμέσως τηλεφώνησα στον άντρα μου και του είπα πως το μωρό είναι κτυπημένο και του ζήτησα να έρθει στο σπίτι. Δεν μπορούσε να έρθει λόγω δουλειάς δεν μπορούσε να έρθει αμέσως. Την ίδια ώρα έπιασα το μωρό και πήγαμε στο νηπιαγωγείο. Εκεί συνάντησα την Μ.Τ. όπου της ανάφερα για τα σημάδια στο μωρό, όπου η Τ. μου ανάφερε ότι έβαλε τιμωρία την Ρ. επειδή κατουρήθηκε πάνω της για τρεις συνεχόμενες μέρες αλλά δεν αντελήφθηκε ότι το μωρό ήταν χτυπημένο. Την ώρα που συζητούσαμε κάποιο από τα παιδιά του νηπιαγωγείου έδειξε την Μ. Τ. και μου είπε << Τούτη που την εκτύπησε >>. Εγώ αμέσως ήρθα στην Αστυνομία όπου έλαβα ιατρική αναφορά και πήρα το μωρό στο Νοσοκομείο στο Παραλίμνι όπου το εξέτασε ο γιατρός. Έχω παράπονο από την Μ.Τ. γιατί πιστεύω πως είναι η ίδια που κτύπησε το μωρό μου. Δίνω την συγκατάθεση μου για να ληφθεί οπτικογραφημένη κατάθεση από την κόρη μου Ρ. » Στη συμπληρωματική δε κατάθεση που έχει δώσει στις 02/08/2016, τεκμήριο 2, ανέφερε : « Αναφορικά με κατάθεση που έκαμα την 29/7/16 θέλω να σου αναφέρω ότι το μωρό μου η Ρ. είπε μου προχθές, αφού την ρώτησα εάν θέλει να πάει σχολείο ότι θα πάει και δεν θα κάμει πελλάρες για να μην την δέρει η κυρία Μ. Επίσης εψές αφού την ρώτησα η Ρ. μου είπε ότι την έδερε η Μ. η μεγάλη. Έτσι αναφέρετε στην Μ. Τ. Επίσης θέλω να σου αναφέρω ότι στο συγκεκριμένο νηπιαγωγείο εργάζονται ακόμα δύο νηπιαγωγοί. Επίσης θέλω να σου αναφέρω ότι δέχτηκα τηλεφώνημα από ένα γονιό και μου ανάφερε ότι το μωρό της, της είπε ότι την Ρ. την έδερε η δασκάλα τους η Μ. Έχω να σου πω ότι έχω παράπονο εναντίον των υπαίτιων που χτύπησαν το μωρό μου. » Όσον αφορά τις φωτογραφίες τεκμ.3 ανέφερε ότι είναι της κόρης της και ότι αυτές λήφθηκαν στον ιατροδικαστή στη Λευκωσία μετά από μέρες. Δεν είναι την πρώτη μέρα που έγινε το περιστατικό. Γι' αυτό και δεν φαίνονται καθαρά. Στην αντεξέταση της είπε ότι η Ι. που αναφέρει στην κατάθεση της είναι ένα παιδάκι. Νομίζει είναι της ηλικίας της κόρης της ή λίγο πιο μικρό. Δεν είναι σίγουρη. Κατά το επίδικο περιστατικό η κόρη της ήταν ηλικίας 3 ετών. Γεννήθηκε συγκεκριμένα στις 20/06/
2. Στη συνέχεια είπε ότι το παιδί που αναφέρει στην κατάθεση της ότι σε κάποιο στάδιο, τη δεύτερη φορά που πήγε στο νηπιαγωγείο, της είπε ότι «εν τούτη που την χτύπησε» είναι η Μ. Οι γονείς της είναι από τη XXXXX. Η Κ. Γ. είναι η μητέρα του μωρού, την οποία παρακάλεσε για να μαρτυρήσει αλλά δεν ήθελε να βάλει το μωρό σε αυτή τη διαδικασία, ούτε η ίδια να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Δεν το έγραψε στην κατάθεση της διότι δεν γνώριζε την ίδια μέρα που έγινε το περιστατικό ποιο μωρό ήταν. Το μωρό το γνώριζε, αλλά δεν ήξερε τους γονείς του. Μετά που μέρες ρώτησε την κόρη της ποιο μωρό ήταν και μίλησε με τη μητέρα του. Μετά εφόσον έδωσε την κατάθεση της. Το παιδάκι αυτό την ημέρα του περιστατικού, το 2013, ίσως να ήταν δυόμιση χρονών αλλά δεν είναι σίγουρη. Ανέφερε δε πως δεν ξέρει γιατί της είπε η κόρη της την πρώτη φορά ότι είναι η Ι. που το έκανε. Το μωρό ίσως ήταν εκφοβισμένο. Τις επόμενες μέρες, μετά που έδωσε την κατάθεση της, ρωτούσε το μωρό περισσότερες πληροφορίες αλλά δεν της έδινε κάποια πληροφορία. Αποφάσισε 3 μέρες μετά το παιδί να πει αυτό που λέει στη δεύτερη κατάθεση της, τεκμήριο 2, ότι δηλαδή την έδερε η Μ. η μεγάλη διότι την επόμενη μέρα πήγε σπίτι της Ι. και μίλησε με τους γονείς της ενώπιον και του μωρού της. Και ήταν πιο ξεκάθαρο το σκηνικό. Της ανάφερε το μωρό ότι δεν χτύπησε την Ρ. και έτσι επέμενε συνεχώς να της πει ποιος την χτύπησε. Ακολούθως είπε ότι δεν ξέρει αν έπεσε κάτω εκείνη τη μέρα ή αν χτύπησε κάπου το παιδί αφού δεν ήταν εκεί. Όταν της υποδείχθηκε η 8η φωτογραφία του τεκμηρίου 3, είπε ότι βλέπει μια μελανιά αλλά δεν θυμάται αν την είχε το μωρό όταν πήγε στο νηπιαγωγείο στις 29/07/2016 το πρωί η ώρα 7:
3. Ανέφερε δε στη συνέχεια ότι συγκεκριμένα το μωρό εκεί είχε χέρια όχι μελανιά. Όπως είπε οι φωτογραφίες αυτές πάρθηκαν μετά από μέρες στον ιατροδικαστή στη Λευκωσία. Το μωρό εκείνη τη μέρα είχε χεριά πάνω, όχι μώλωπα. Δεν ξέρει γιατί δεν φαίνεται στις φωτογραφίες. Σε υποβολή δε ότι αυτό το πράγμα υπήρχε στις 29/7 η ώρα 7:00 το πρωί που το πήρε στο σχολείο, απάντησε ότι δεν λέει γι' αυτό τον μώλωπα. Η ίδια ξέρει για άλλο κτύπημα. Δεν το θυμάται αν υπήρχε αυτός ο μώλωπας στο μωρό. Για τις φωτογραφίες 2 και 3 του ίδιου τεκμηρίου 3 είπε πως δεν συμφωνεί ότι αυτό που φαίνεται θα μπορούσε να προκληθεί από γδάρσιμο από νύχι. Αυτό προκαλείται με πολλή πίεση στο αφτί του μωρού. Ήταν γεμάτο αίματα το αφτί του μωρού. Είναι το τρίτο της παιδί και ξέρει πολύ καλά τι είναι το γδάρσιμο. Το μωρό κτυπήθηκε από την Μ. Δεν ήταν εκεί και δεν την είδε να κτυπά το μωρό, όμως ζήτησε τον λόγο της Μ. αλλά δεν της έδωσε κάποια σαφή απάντηση. Πήγε και της είπε με ήρεμο τρόπο Μ. ποιος χτύπησε το μωρό και δεν της είπε καν κάτι. Φεύγοντας της είπε αν ανακαλύψει κάτι να την πάρει τηλέφωνο να της πει και αυτή δεν πήρε έστω μια φορά να δει αν το μωρό είναι καλά. Αυτό την καθιστά υπεύθυνη και αίτια για το χτύπημα του μωρού της. Επίσης είπε πως όταν το μωρό έφυγε από σπίτι δεν ήταν κτυπημένο. Πιστεύει ότι ευθύνεται γιατί το χτύπησε. Όσον αφορά την οπτικογραφημένη κατάθεση που αναφέρει είπε ότι δεν έγινε διότι η Αστυνομία της είπε ότι θα ήταν μια διαδικασία άσχημη για το μωρό και έτσι δεν προχωρήσαν. Δεν είπε η ίδια το όχι. Σε άλλο σημείο είπε ότι από την ημερομηνία που έδωσε την κατάθεση ημερ. 29/7/2016 έχει συζητήσει ξανά την υπόθεση με το μωρό αρκετές φορές, όμως μετά που μίλησε με την παιδοψυχολόγο της είπε είναι καλύτερα να μην αναφέρει στο μωρό αυτή την υπόθεση. Τελευταία μίλησε χθες μαζί της μετά από συνομιλία που είχε με τον κύριο XXXXX αν μπορεί το μωρό να καταθέσει και το μωρό της ανάφερε ότι θυμάται τη συγκεκριμένη δασκάλα να τη χτυπά γιατί έκαμε πισιά πάνω της. Δεν είπε πώς την χτύπησε, ούτε ότι την τράβηξε από το αφτί και δεν ανάφερε λεπτομέρειες. Την ρώτησε τι θυμάται από το σχολείο που πήγαινε και ανέφερε ότι θυμάται ότι κοιμόταν, έκαμε πισιά πάνω της και είπαν της τα άλλα παιδάκια «έκαμες πισιά πάνω σου» και θυμάται να την χτύπησε. Τίποτε παραπάνω. Το μωρό τώρα πάει πρώτη τάξη του δημοτικού. Στην ηλικία των τριών ετών που ήταν 29/7/2016 ή/και μήνες προγενέστερα, δεν ήταν μωρό που έπεφτε συχνά κάτω έως καθόλου. Ήταν μωρό όμως που με το άκουσμα ήχου αυτοκινήτου, φωνής, με το να αρχίσεις να τρέχεις κρυβόταν και νόμιζαν ότι ήταν μια φοβία του μωρού που είχε με ήχους. Δεν το έψαξαν παραπάνω αλλά μετά ανακαλύψαν ότι ήταν λόγω του κτυπήματος, λόγω της βίας που είχε στο σχολείο της. Ήταν λόγω εκφοβισμού και αυτό τους είπε η παιδοψυχολόγος η XXXXX. Ερωτώμενη για τη διαδικασία με την παιδοψυχολόγο που πήρε το παιδί είπε ότι το μωρό ήταν μόνο του με την παιδοψυχολόγο και η ίδια ήταν έξω και περίμενε. Είχε μιλήσει η ίδια με την ψυχολόγο και αναφέρθηκε το περιστατικό. Η παιδοψυχολόγος ήταν στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας του νοσοκομείου στη Λάρνακα, όπου τους είχαν παραπέμψει σε αυτή την κοπέλα και της ανάφερε το περιστατικό πώς έγινε και αν θυμάται καλά έκανε τρεις επισκέψεις το μωρό. Δεν θυμάται ακριβώς πώς της τα είπε της παιδοψυχολόγου. Της είπε για το περιστατικό, ότι το μωρό το πήρε από το σχολείο, βρήκε κτυπήματα πάνω του, ακολούθως πήγαν στο νοσοκομείο, στην Αστυνομία, ότι το μωρό άκουγε ήχους, φωνές, εάν άκουγε ήχο ή φωνή κρυβόταν κάτω από την καρέκλα ή το τραπέζι. Δεν θυμάται αν της είπε κάτι άλλο. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης της σημειώνω ανέφερε τι περίπου θυμάται να συζήτησε με την ψυχολόγο. Για το ότι κρυβόταν κάτω από το τραπέζι μιλά τόσο για πριν τις 29.7 όσο και μετά. Είχε την ίδια συμπεριφορά και πριν και μετά της 29.
4. Χωρίς να είναι σίγουρη, αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του ανήλικου ξεκίνησε ένα μήνα πριν. Στη συνέχεια είπε ότι έχει δώσει μικρό χτύπημα στο μωρό της για να το συμμορφώσει. Ο σύζυγος της όμως όχι. Στις 29/7 ή λίγες μέρες πριν ή μετά δεν έδειρε το μωρό. Αν έδερνε το μωρό και το σημάδευε με αυτά τα σημάδια, δεν θα έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία. Με τη συγκεκριμένη κοπέλα συνεργάζεται πάρα πολλά χρόνια. Ήταν και το άλλο της το παιδί κοντά της. Δεν είχε σκοπό να κάνει οποιοδήποτε πρόβλημα μαζί της. Τη σεβόταν και την εκτιμούσε και τη δουλειά της και όλα. Στην ψυχολόγο την πήραν 3 φορές και σταμάτησαν να την παίρνουν γιατί έκανε την αξιολόγηση της η συγκεκριμένη ψυχολόγος και της είπε ότι δεν είχε κάτι άλλο να κάνει για το μωρό. Της είπε να παρατηρεί τη συμπεριφορά του και αν παρατηρήσει κάποιο περιστατικό, κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά της να μιλήσω μαζί της. Το μωρό είχε μια ψυχολογική αυτή στην τουαλέτα. Πάθαινε πανικό κάθε φορά που ήθελε να πάει τουαλέτα και μίλησε ξανά με τη συγκεκριμένη παιδοψυχολόγο αν δεν κάνει λάθος 2 φορές και της το ανάφερε, γιατί αλλάξαν σχολείο και πήγαινε σε άλλο σχολείο μετά τον Σεπτέμβριο και το ανάφερε μετά από κάποια πράγματα που της είπαν οι δασκάλες της οι καινούριες. Το ανάφερε στην παιδοψυχολόγο ότι συνέχιζε να έχει το μωρό αυτό το πρόβλημα στην τουαλέτα κάθε φορά που ήθελε να πάει τουαλέτα. Χρειάστηκε σίγουρα 5‑6 μήνες για να προσαρμοστεί στο νέο σχολείο, στις νέες δασκάλες του για να μπορέσει να μην φοβάται να πάει στην τουαλέτα και στο να κρύβεται. Χρειάστηκε κάποιο διάστημα. Της το επιβεβαίωσαν και οι δασκάλες οι καινούριες ότι αντιμετώπιζε το πρόβλημα αυτό το μωρό. Σε υποβολή ότι η κατηγορουμένη ποτέ δεν χτύπησε το παιδί της είπε ότι δεν το δέχεται, ενώ αρνήθηκε ότι την ημέρα την οποία ήταν το περιστατικό το παιδί πήγε τραυματισμένο στο σχολείο και ήταν κτυπημένο από τις προηγούμενες μέρες. - ΜΚ2 Ρ.Π. Κατ' αρχήν να σημειωθεί ότι η μάρτυρας με βάση τις πρόνοιες του Νόμου περί Προστασίας Μαρτύρων αρ. 95

(1)/2001 κηρύχθηκε ως μάρτυρας που χρήζει βοηθείας, ενώ η μαρτυρία της ενώπιον του Δικαστηρίου δόθηκε με τη χρήση διαχωριστικού. Στην κυρίως εξέταση της δε ανέφερε ότι πάει στην πρώτη τάξη του δημοτικού και της αρέσει το σχολείο που πάει τώρα, το οποίο προτιμά εν σχέση με το παλιό της σχολείο επειδή σ' εκείνο το σχολείο το παλιό κατούρησε πάνω της και της θύμωσε η κυρία. Κατούρησε πάνω της και της είπαν τα αγόρια και τα κορίτσια ότι θα της θυμώσει η κυρία και όταν τους ξύπνησε της θύμωσε η κυρία και την έδερε. Της τράβηξε το αφτί της πολύ δυνατά και την έδερεν στο πόδι και στο χέρι. Στην συνέχεια ερωτώμενη να δείξει που την έδερε, έδειξε κατ'αρχήν μέσα στο δεξί αφτί και ακολούθως στο δεξί χέρι και στο αριστερό πόδι. Δεν θυμάται όμως σε ποιο σημείο στο χέρι και στο πόδι. Ανέφερε δε ότι την έδερε με το χέρι της και πόνεσε και έκλαιγε. Είχε και άλλα μωράκια εκεί αλλά δεν θυμάται πόσα και ανέφερε τη Μ. και τη Ν. Ότι την έδερε η κυρία το είπε μόνον του παπά και της μάμας. Στην αντεξέταση της είπε ότι τη συγκεκριμένη μέρα δεν την έδερε άλλο παιδάκι στο σχολείο, αλλά έδερε και άλλα παιδάκια η κυρία. Δεν ξέρει όμως ποια παιδάκια. Την είχε δέρει και κάποιες άλλες φορές. Τη συγκεκριμένη μέρα κοιμόταν σ' ένα κρεβατάκι αλλά είχε και άλλα παιδάκια κοντά. Στη συνέχεια αρνήθηκε ότι τη συγκεκριμένη μέρα όταν είχε κάμει πισιά πάνω της η κυρία Μ. της είπε "Ρ. μου θα σε βάλω εκεί στη γωνιά σε μια καρεκλίτσα για να μην το ξανακάνεις" και είπε ότι δεν ξέρει αν η δασκάλα έβαζε άλλα παιδάκια να κάθονται σε μια καρέκλα όταν έκαναν μια αταξία για να μην την επαναλάβουν. Ακολούθως ανέφερε ότι αυτό που είπε στο Δικαστήριο το συζήτησε με τη μάμα της και τον παπά της πριν να έρθει. Η δασκάλα δεν την χτύπησε σε άλλο μέρος στο κεφάλι της και δεν θυμάται πώς έγιναν τα χτυπήματα στο πόδι. Τα κρεβατάκια στα οποία κοιμόνταν στο σχολείο ήταν σε μια αίθουσα ξεχωριστή και σε άλλη αίθουσα έκαναν τα μαθήματα τους. Αυτό το περιστατικό που είπε ότι την χτύπησε ήταν στην αίθουσα εκεί που ήταν τα κρεβατάκια και είχε και άλλα παιδάκια την ώρα που της χτυπούσε. Ήταν όλα τα παιδάκια, αλλά δεν θυμάται αν είχε καμιά άλλη δασκάλα. Αυτό που είπε στο Δικαστήριο το είπε και στους γονείς της πριν έρθει. Δεν ξέρει τι της είπαν οι γονείς της. Επίσης είπε ότι δεν θυμάται πριν πόσο καιρό έγινε αυτό το περιστατικό που περιέγραψε στο Δικαστήριο, ενώ μετά το περιστατικό αυτό δεν ξαναπήγε στο σχολείο. Ερωτώμενη αν μετά πήγε σε κάποια κυρία και της μίλησε γι' αυτό το γεγονός έδωσε αρνητική απάντηση και ανέφερε ότι δεν ξέρει την κυρία ΧΧΧΧΧ. Εκείνη τη μέρα ή και πριν απο τη μέρα αυτή δεν θυμάται αν χτύπησε πουθενά στο αριστερό της πόδι. Σε άλλο σημείο είπε ότι η μαμά της την δέρνει κάποιες φορές που είναι άτακτη και το ίδιο και ο παπάς της. Το ίδιο συμβαίνει με τα 2 αδελφάκια της όταν είναι άτακτα. Εκείνη τη μέρα δεν θυμάται αν την έδερε η μάμα της ή ο παπάς της και δεν θυμάται αν την χτύπησε στο δεξί της το πόδι ή της έδωσε κανένα πάτσο στο πρόσωπο. Πριν έρθει στο Δικαστήριο είπε ότι έκαμε δοκιμή σπίτι με τη μάμα για το τι θα πει, αλλά είπε ότι δεν θυμάται τι έκαμαν. Επίσης αρνήθηκε ότι της είπε η μάμα της ερωτήσεις που μπορεί να της υποβάλουν και της εξήγησε. Ερωτήθηκε στη συνέχεια αν την ξανακτύπησε και έδωσε αρνητική απάντηση. Είπε δε ότι η κυρία Μ. την αγαπούσε κάποιες φορές. Μετά το περιστατικό είπε ότι δεν ξαναείδε την κυρία Μ., ενώ μετά είπε ότι δεν ξέρει. Όταν της τέθηκε δε ότι 2‑3 μέρες μετά το περιστατικό, 1η Ιουλίου, βρέθηκε με τη δασκάλα της και τους συμμαθητές της στην γιορτή της Αγάπης και ήθελε να την αγκαλιάσει, απάντησε ότι δεν ξέρει. Περαιτέρω αρνήθηκε ότι η μητέρα της τη συγκεκριμένη μέρα της απαγόρευσε να πάει λέγοντας της "Δεν θα πας στους συμμαθητές σου και στη δασκάλα σου". Στη συνέχεια είπε ότι η Ι. δεν την έχει δέρει ποτέ ούτε τα αδέλφια της, ενώ η μητέρα της κάποιες φορές. Επίσης είπε ότι δεν θυμάται αν χτύπησε καθόλου εκείνη τη μέρα στο σχολείο πριν να κοιμηθεί στο κρεβατάκι της. Δεν θυμάται αν στο σχολείο είχαν οποιαδήποτε διαδικασία να τους βάζει σε τιμωρία η δασκάλα. Η δασκάλα δεν έδερνε τη Ν. ή την Μ. Η Μ. ήταν φίλη της, όχι όμως η Ι. Δεν θυμάται που την χτύπησε πρώτη φορά τη συγκεκριμένη μέρα. Στη συνέχεια είπε ότι πρώτα την χτύπησε με πάτσο στο χέρι και στο πόδι. Δεν είπε αυτό το πράγμα στα άλλα παιδάκια, ενώ σε αστυνομικό σταθμό δεν πήγαν. Πήγαν σε γιατρό αλλά δεν ξέρει τι της είπε. Δεν θυμάται αν η δασκάλα της έδωσε κανένα πάτσο στον πισινό ή στην πλάτη. Στο αριστερό χέρι δεν την χτύπησε. Τα απογεύματα παίζει κάποιες φορές με τα αδελφάκια της σπίτι αλλά δεν ξέρει αν έπαιζε τότε που έγινε το περιστατικό. Επίσης είπε ότι δεν ξέρει αν έπαιζε με το αδελφάκι της και χτύπησε στο αριστερό πόδι και είχε μώλωπα, μαυράδα, πριν από το περιστατικό αυτό. Όταν την χτύπησε η δασκάλα έτρεχε λίγο αίμα από το χέρι της και επίσης έτρεχε αίμα από το αριστερό πόδι. Δεν θυμάται ποιος την έπιασε από το σχολείο εκείνη τη μέρα. Μετά που έφυγε από το σχολείο αυτό και πήγε σε άλλο σχολείο δεν συνέχισε να κάμνει πισιά πάνω της. Μια φορά μόνο έκαμε. - ΜΚ3 Δρ. Θ.Θ. Είναι γιατρός των Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου. Στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία σχετικά με την υπόθεση ημερ.01/08/16, τεκμ.4, αναφέρει τα εξής: « Εργάζομαι ως Γενικός Ιατρός στο ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου. Στις 29/7/16 εξέτασα την Ρ.Π. Δ.Τ.ΧΧΧΧΧ1527, Ημ.Γεν.20/6/13 η οποία όπως ανέφερε η μητέρα της δέχθηκε ξυλοδαρμό. Η Ρ. φέρει εκδορές στο δεξιό αυτί, στην δεξιά στερνοκλειδωμαστομιδική χώρα, στο δεξιό βραχιόνιο, στην αριστερή ισχυακή χώρα και στο αριστερό ισχύο σημάδια από πιθανόν δάχτυλα. » Αναφορικά με το τεκμ.5 δε ανέφερε ότι είναι η ιατρική αναφορά. Είναι αυτό που ζητά η Αστυνομία για διάφορα περιστατικά. Για το κατά πόσο θυμάται τη συγκεκριμένη περίπτωση έδωσε αρνητική απάντηση, λέγοντας ότι ήταν το 2016 και βλέπουν πολλά κάθε μέρα και μετά από τόσα χρόνια μόνο από τα γραφόμενα μπορεί να θυμηθεί. Στην αντεξέταση του είπε ότι η γενική ιατρική είναι ειδικότητα. Είναι γιατρός για 20 χρόνια και στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών είναι 12 χρόνια. Στην κατάθεση του τεκμήριο 4 στο τέλος λέει «πιθανόν δάκτυλα» διότι μπορεί να είναι και από κάπου αλλού. Δεν είναι σίγουρος. Εν σχέση με την αναφορά του σε εκδορές στο δεξιό αφτί, είπε ότι δεν είναι σε θέση να απαντήσει πόσες εκδορές είχε διότι δεν μπορούν να γράφουν και αριθμό εκδορών αλλά το σίγουρο είναι ότι είχε εκδορές και επίσης ότι δεν ήταν μια εκδορά. Στη συνέχεια είπε ότι οι εκδορές ήταν στον λοβό του αφτιού. Επίσης είπε ότι η εκδορά είθισται να προκαλείται από νύχι ή κάποιο αιχμηρό όργανο. Στην ερώτηση δε κατά πόσο από πάτσο θα προκληθεί άλλου είδους τραυματισμός και όχι εκδορά, είπε ότι πιθανόν να προκληθεί και εκδορά είτε από δακτυλίδι, είτε από νύχι ή κάτι άλλο. Σε άλλο σημείο είπε ότι «εκδορά» στα κυπριακά είναι το γρδάρσιμο, ενώ δεν είναι απαραίτητο να έχει αίμα και μπορεί να είναι κοκκίνισμα. Ακολούθως είπε ότι η δεξιά στερνοκλειδομαστοειδική χώρα είναι στην περιοχή του λαιμού (κάτω από το αφτί στον λαιμό) και εκεί υπήρχαν εκδορές. Δεν θυμάται όμως πώς ήταν και αν ήταν μεγάλες ή μικρές, ή αν ήταν εκδορά με κοκκινίλα ή εκδορά με αίμα. Όσον αφορά τον δεξιό βραχίονα ανέφερε κατ'αρχήν ότι είναι από τον ώμο μέχρι τον αγκώνα στη δεξιά πλευρά (εξωτερικά του χεριού όλο το μέρος) και στη συνέχεια είπε ότι εδώ είχε επίσης εκδορές. Δεν μπορεί όμως να θυμηθεί αν ήταν εξωτερικά του δεξιού χεριού ή εσωτερικά που ακουμπά στο σώμα αυτές οι εκδορές ή αν ήταν κοκκινίλα ή γδάρσιμο μικρό με αίμα. Αναφορικά τώρα με την αριστερή ισχιακή χώρα ανέφερε ότι η ισχιακή χώρα παίρνει όλη την περιοχή από τη μέση και τον γλουτό (όχι μόνο εξωτερικά - όλη η περιοχή). Δηλαδή η περιοχή της λεκάνης. Στην προκειμένη περίπτωση ήταν στο πάνω μέρος και στο κάτω μέρος της ισχιακής χώρας, σε δύο σημεία, και ήταν πάλι εκδορές. Δεν θυμάται πόσες ή πόσο μεγάλες κλπ, ούτε αν αυτή η εκδορά ήταν κοκκινίλα ή είχε αίμα. Το αριστερό ισχίο είναι η περιοχή στο πλάι, το μέρος που καταλαμβάνει τον γλουτό. Είναι και μπροστά, όχι μόνο πλάι. Στο αριστερό ισχίο ήταν πιθανόν από μώλωπες, όχι εκδορές. Ήταν μώλωπες, αλλά πιθανόν να είναι από δάκτυλα, από χτύπημα κάπου. Ερωτώμενος δε γιατί στο πιστοποιητικό του τεκμ. 5 δεν κάνει αναφορά στο αριστερό ισχίο και σε αυτόν τον μώλωπα και το σημάδι και το κάνει στην κατάθεση του τεκμ.4, είπε πιθανόν να του διέφυγε λόγω φόρτου εργασίας. Σίγουρα δεν έγινε εσκεμμένα, διότι ότι βλέπουν αυτά γράφουν. Ως προς το τι είναι εκχύμωσης ανέφερε ότι είναι ο μώλωπας, το μελάνιασμα του δέρματος και συμφώνησε ότι η εκχύμωσης και η εκδορά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ανέφερε δε ότι πιθανόν να συνυπάρχουν και τα δύο από ένα χτύπημα. Πιθανόν να υπάρχει το ένα. Δηλαδή για παράδειγμα μπορεί ένας πάτσος να σου κάνει μώλωπα και να μην σου κάνει εκδορά, αν υπάρχει τραύμα. Η εκχύμωσης, ο μώλωπας, μπορεί να εμφανιστεί στα επόμενα λεπτά ή στις επόμενες ώρες ή την επόμενη μέρα. Για το πόσο θα διαρκέσει, εξαρτάται από το χτύπημα. Μπορεί να πάρει και 10 μέρες και 15 μέρες. Εξαρτάται. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αυτό το πράγμα. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο ίδιος δεν χρησιμοποιεί ποτέ την έκφραση «παλαιά εκχύμωσης, παλαιός μώλωπας» διότι ποτέ δεν είναι σίγουροι αν είναι παλαιός ή πρόσφατος. Δεν μπορούν να ξέρουν και διαφωνεί με αυτό. Εν πάση περιπτώσει όμως όταν είναι παλαιός αλλάζει χρώμα. Αλλάζει δηλαδή η επιφάνεια της εκχύμωσης, μπορεί να αλλάξει χρώμα. Είναι οφθαλμοφανές. Εκεί που μπορείς να το πεις, θα το πεις. Αν είναι πρόσφατο όμως και πόσο πρόσφατο είναι δεν μπορείς να το καθορίσεις. Στη συνέχεια δε είπε ότι ο μώλωπας δεν αιμορραγεί. Για το κατά πόσο οι εκδορές που διαπίστωσε στην αριστερή ισχιακή χώρα και ο μώλωπας στο αριστερό ισχίο θα μπορούσαν να φύγουν την επόμενη μέρα, μέσα σε 24 ώρες, να μην είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού, έδωσε αρνητική απάντηση λέγοντας ότι σπάνια θα συμβεί αυτό. Δηλαδή αν είναι πολύ ελαφρύς ο μώλωπας, το μελάνιασμα, πιθανόν να υποχωρήσει. Στην παρούσα περίπτωση δεν μπορεί να θυμάται τον βαθμό του συγκεκριμένου περιστατικού της εκδοράς ή του μώλωπα. Τέλος, ο μάρτυρας είπε ότι δεν διαπίστωσε να έχει οποιονδήποτε μώλωπα στο εσωτερικό μέρος του αφτιού, ούτε και εκδορά. Στην επανεξάταση του είπε ότι η φρέσκα εκδορά υπάρχει περίπτωση να μην φαίνεται την ίδια στιγμή που δημιουργείται και να φανεί μεταγενέστερα που θα κακκατώσει. - ΜΚ4 Ρ.Ι. Είναι κλινική ψυχολόγος και εργάζεται στις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων από το 2000 περίπου. Αρχικά στo Μακάρειο Νοσοκομείο και τα τελευταία χρόνια στις αντίστοιχες υπηρεσίες στη Λάρνακα. Η έκθεση δε που ετοίμασε για την παρούσα ημερομηνίας 24 Αυγούστου του 2016 σημειώθηκε ως τεκμήριο

1. Η διάγνωση της για την ψυχολογική κατάσταση του παιδιού και τα συμπεράσματα της έχουν ως εξής: « Διάγνωση της ψυχολογικής κατάστασης του παιδιού Η Ρ. τόσο μέσα από τις κλινικές συνεντεύξεις, όσο και από την συνεργασία και τις πληροφορίες από την μητέρα, διαφαίνεται ότι παρουσιάζει Συμπτωματολογία Οξείας Διαταραχής Μετά από Τραυματικό Στρες (DSM-IV-TR Άξονας I 308.3) που προϋποθέτει σειρά κλινικών συμπτωμάτων όπως έντονη ψυχολογική ενόχληση κατά την έκθεση σε εσωτερικές ή εξωτερικές νύξεις που συμβολίζουν ή μοιάζουν με κάποια πλευρά του γεγονότος, προσπάθειας να αποφύγει σκέψεις ή αισθήματα ή συζητήσεις που συνδέονται με το τραύμα. Επιπλέον, καταγράφηκαν επίμονα συμπτώματα αυξημένης διεγερσιμότητας όπως δυσκολία επέλευσης ή διατήρησης του ύπνου, επανειλημμένα ενοχλητικά όνειρα του γεγονότος, ευερεθιστότητα και εκρήξεις θυμού, δυσκολία συγκέντρωσης και υπερεπαγρύπνηση. Παράλληλα η Ρ. το τελευταίο χρονικό διάστημα, παρουσιάζει άγχος αποχωρισμού με έντονη υπερευαισθησία. Λόγω της ψυχικής φόρτισης που την διακατέχει έχει προσκολληθεί υπέρμετρα στην μητέρα και φοβάται να απομακρυνθεί από κοντά της. Συμπεράσματα Πρόκειται για παιδί που κατά την έναρξη της αξιολόγησης ήταν τριών χρονών και δύο μηνών, με νοητικό δυναμικό που κρίνεται από αδρή κλινική εκτίμηση να κυμαίνεται στα πλαίσια του φυσιολογικού. Το παιδί διαφαίνεται να είναι ψυχικά τραυματισμένο και συγχισμένο αφού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει και να επεξεργαστεί την τραυματική για το ίδιο εμπειρία της σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης. Η σωματική κακοποίηση που έχει υποστεί, προκάλεσε στο παιδί σωματικά τραύματα (σύμφωνα με τις ιατρικές αναφορές). » Ως προς την αναφορά της στη δεύτερη σελίδα της έκθεσης της, στην παράγραφο «σύντομο ιστορικό περίπτωσης/συνθηκών», ότι δεν έχει αποκτήσει ακόμα έλεγχο των σφικτήρων, είπε ότι σε όλες τις περιπτώσεις λαμβάνεται πάντα ένα σύντομο αναπτυξιακό ιστορικό ενός παιδιού. Άρα στη συγκεκριμένη περίπτωση λέγοντας ότι δεν έχει αποκτηθεί ακόμα έλεγχος των σφικτήρων, εννοείται ότι είναι για ένα παιδί που ακόμα φορεί πανί. Όταν λένε ότι δεν έχει αποκτήσει ακόμα πλήρη έλεγχο των σφικτήρων εννοείται ότι υπάρχει μια σχετική καθυστέρηση στον έλεγχο. Άρα για ένα παιδί που ακόμα συνεχίζει να βρέχεται, να κάνει τα κακά του ή μέσα σε ένα πανί ή στο εσώρουχο του ή κάποιες φορές παραμένει καθαρό, σημαίνει δεν έχει αποκτηθεί πλήρης έλεγχος των σφικτήρων. Για την αναφορά δύο γραμμές πιο πάνω ότι «το παιδί περιγράφεται ως ήσυχο βρέφος» είπε ότι σύμφωνα με το αναπτυξιακό ιστορικό, το οποίο παίρνεται πάντοτε από τους γονιούς ή από το πρόσωπο που έχει μεγαλώσει ένα παιδί, περιγράφοντας ένα βρέφος ως «ήσυχο βρέφος», εννοούν ότι ήταν ένα βρέφος που δεν είχε δημιουργήσει οποιεσδήποτε δυσκολίες και που κοιμόταν κανονικές ώρες. Eπίσης στα πλαίσια της κλινικής συνάντησης με τη μητέρα (βλ. στην ίδια σελίδα 2), είπε ότι αυτή έγινε ακριβώς λόγω και της ηλικίας του παιδιού. Ήταν ένα πολύ μικρό παιδί. Άρα στη συνάντηση τη συγκεκριμένη η μητέρα είχε αναφέρει ότι είχε παρατηρήσει το τελευταίο χρονικό διάστημα μια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά που περιγράφει ήταν ότι: «ήταν νευρική και θύμωνε και ότι χτυπούσε τα μεγαλύτερα της αδέλφια, κάποιες φορές αρνιόταν να πάει στο νηπιαγωγείο». Η συγκεκριμένη συμπεριφορά, επειδή δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε προηγουμένως και ήταν μια αλλαγή που παρατήρησε η μητέρα, συνάδει με τη συμπεριφορά αν ένα παιδί έχει βιώσει κάτι άσχημο, κάτι τραυματικό, κάποιος του θύμωσε, κάποιος το χτύπησε. Συνέβη τέλος πάντων κάποια αλλαγή, οποιαδήποτε χαρακτηριστική αλλαγή, μπορεί να έχει αλλαγές στη συμπεριφορά του ως παιδιού. Στην «Κλινική αξιολόγηση» όπου αναφέρει ότι χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο πανικός που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της συνάντησης όταν η ίδια ήθελε να πάει στην τουαλέτα, ήταν τρομοκρατημένη, φοβισμένη και αναζητούσε τη μητέρα της, γεγονός που δηλώνει την τραυματική εμπειρία του παιδιού αφού είχε υποστεί τιμωρίες όταν ουρούσε πάνω της, είπε ότι οι τιμωρίες ήταν μια πληροφορία που δόθηκε από τη μητέρα της στην κλινική συνάντηση που είχε μαζί της. Όταν περιέγραφε τα γεγονότα της σωματικής κακοποίησης του παιδιού, όπως η ίδια είχε καταγγείλει, θεωρούσε ότι η δασκάλα του παιδιού της είχε πει ότι δεν είχε χτυπήσει το παιδί, αλλά ότι κάποιες φορές της είχε θυμώσει και την έβαλε τιμωρία. Συγκεκριμένες λέξεις που χρησιμοποίησε η μητέρα, «γιατί το παιδί χασκογελούσε, κατουρούσε πάνω της». Ήταν οι εκφράσεις της μητέρας ότι αυτό το πράγμα της το είχε πει η δασκάλα ότι δεν την χτύπησε την Ρ., αλλά κάποιες φορές τις τελευταίες μέρες την έβαζε τιμωρία. Αναφορικά με τη «Διάγνωση της ψυχολογικής κατάστασης του παιδιού» στο τέλος ανέφερε ότι μιλούμε ουσιαστικά για συμπτωματολογία. Δηλαδή μέσα από την ψυχολογική αξιολόγηση του συγκεκριμένου παιδιού, καταλήγουμε ότι διαφαίνεται ότι παρουσιάζει συμπτωματολογία οξείας διαταραχής μετά από τραυματικό στρες σύμφωνα με την DSM, που είναι εγχειρίδιο ταξινόμησης των ψυχικών διαταραχών που προϋποθέτει σειρά κλινικών συμπτωμάτων. Δηλαδή υπάρχουν κάποια συμπτώματα που παρουσίαζε το συγκεκριμένο παιδί τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, που πληρούν τα κριτήρια της διαταραχής της οξείας διαταραχής μετά από τραυματικό στρες. Το τραυματικό στρες, ουσιαστικά διαταραχή μετατραυματικού στρες, είναι όταν έχουμε βιώσει οποιοδήποτε τραυματικό γεγονός και υπάρχει συμπτωματολογία, συγκεκριμένα κριτήρια ανάλογα με την ηλικία και την εμπειρία του τραύματος και είναι τα συμπτώματα που καταγράφονται πιο κάτω. Σε ερώτηση αν κατέληξε ποιο είναι εκείνο το γεγονός που τραυμάτισε τελικά το μωρό, είπε ότι η ίδια ουσιαστικά είχε καλεστεί, υπήρχε αίτημα να γίνει διερεύνηση για τη συγκεκριμένη καταγγελία ότι ήταν ένα παιδί που είχε υποστεί σωματική κακοποίηση. Άρα η διερεύνηση και η ψυχολογική αξιολόγηση είχε να κάνει με το συγκεκριμένο γεγονός. Μέσα από την αξιολόγηση του παιδιού, ναι διαφάνηκε ότι έχει βιώσει ένα τέτοιο τραυματικό γεγονός. Στην αντεξέταση της ανέφερε κατ'αρχήν ότι δεν γνωρίζει την κατηγορούμενη και εξήγησε πιο συγκεκριμένα το δικό της ρόλο σε αυτή την περίπτωση. Εν συνεχεία εξήγησε πως υπήρχε ένα αίτημα την 1η Αυγούστου από την Αστυνομία. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν υπάρχει ούτε λίστα αναμονής, ούτε καθυστερούν να διερευνήσουν τέτοιου είδους περιπτώσεις. Άρα στις 5 Αυγούστου υπήρξε μια πρώτη συνάντηση της μητέρας με νοσηλεύτρια του τμήματος. Είναι οι διαδικασίες τέτοιες. Στις 10 Αυγούστου είχε δει τη μητέρα μαζί με το παιδί. Το παιδί αρνιόταν να αποχωριστεί τη μητέρα. Το καταγράφει μέσα στη ψυχολογική αξιολόγηση. Δόθηκε επόμενη συνάντηση στις 11 και στις 12 που είχε δει το παιδί μόνο του. Στις 12 του Αυγούστου, μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, είχε συνάντηση με τη μητέρα την οποία ενημέρωσε για κάποια πράγματα. Οι κλινικές συναντήσεις είναι συγκεκριμένες που διαρκούν γύρω στα 50 λεπτά. Άρα στις 10 Αυγούστου είδε τη μητέρα και το παιδί ταυτόχρονα για 50 λεπτά. Επειδή το παιδί ήταν αδύνατο να αποχωριστεί τη μητέρα είναι σωστό όταν πρόκειται και για πολύ ‑ πολύ μικρά παιδιά να είναι μαζί με τον γονιό ή με ένα οικείο πρόσωπο. Ανέφερε δε ότι την εν λόγω ημερομηνία η μητέρα δεν εξήγησε για ποιο σκοπό ήρθε κοντά της και για το περιστατικό. Οι πληροφορίες αυτές δόθηκαν στη νοσηλευτική λειτουργό στις 5 του μήνα. Στις 10 Αυγούστου προσπαθούσε να προσεγγίσει το παιδί. Ρώτησε για το αναπτυξιακό ιστορικό, ποια κατάσταση τους έφερε εκεί, ενημερώθηκε η μητέρα και το παιδί για ποιο λόγο ήταν εκεί. Το παιδί ήξερε για ποιο λόγο ερχόταν κοντά τους και τι είναι αυτό που θα έκαναν μαζί. Για την αναφορά στην έκθεση της ότι το παιδί ήταν συγχυσμένο ανέφερε ότι δεν είναι το μοναδικό. Στην πρώτη συνάντηση ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν ένα παιδί που δεν αποχωριζόταν τη μητέρα. Στις επόμενες δύο συναντήσεις λέει ότι ήταν φορτισμένο συναισθηματικά, αλλά παρόλα αυτά συνεργάστηκε ανάλογα με την ηλικία της σε ικανοποιητικό βαθμό με την κλινικό. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει ότι ήταν ένα παιδί που ήθελε συνέχεια να επιβεβαιώνει ότι η μητέρα ήταν εκεί. Ήταν στην αίθουσα αναμονής η μητέρα. Δηλαδή στο γραφείο από την πόρτα έβλεπε τη μητέρα ότι καθόταν στην αίθουσα αναμονής, ηρεμούσε και έμπαιναν ξανά μέσα στη συνάντηση. Όσον αφορά το «αναπτυξιακό ιστορικό» ανέφερε ότι αυτό δίνεται από τον γονιό. Οι γονείς ξέρουν πότε μίλησε, πότε περπάτησε, αν είχε κάποια σοβαρή ασθένεια, αν χρειάστηκε κάποια ειδική στήριξη, αν νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο, αν έκανε οποιεσδήποτε εγχειρήσεις. Δεν ρώτησε τη μητέρα αν έδερναν το παιδί τους γιατί η απάντηση που θα έπαιρνε δεν θα βοηθούσε σε κάτι, αλλά μέσα από το ιστορικό αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν ένα παιδί που κακοποιείτο από τους γονείς. Επίσης είπε ότι η σχέση του παιδιού με τη μάνα δεν οδηγούσε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα ότι είναι ένα παιδί που το χτυπά η μητέρα. Περαιτέρω ανέφερε ότι μέσα στην αξιολόγηση της μικρής, όσες φορές αναφερόταν το όνομα της συγκεκριμένης δασκάλας, δηλαδή του ατόμου που ουσιαστικά κατηγορείτο, αντιδρούσε έντονα η μικρή. Στην ερώτηση δε κατά πόσο θα διαφοροποιούσε αυτή την έκθεση εάν της δινόταν η πληροφόρηση ότι δεν ήταν η συγκεκριμένη δασκάλα και ήταν άλλη δασκάλα, είπε ότι η ίδια αξιολογεί και βλέπει σε ποια ψυχολογική κατάσταση ήταν το συγκεκριμένο παιδί και όταν γίνονταν αναφορές για το συγκεκριμένο άτομο, τότε αντιδρούσε. Δεν αντιδρούσε σε οποιανδήποτε άλλη ερώτηση ή αναφορά. Και με το δεδομένο ότι είναι εκεί για να αξιολογήσει σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρισκόταν ένα παιδί και όχι για να αποφασίσει αν το συγκεκριμένο άτομο χτύπησε ή όχι το παιδί. Ως προς το κατά πόσο όφειλε να κάνει 5, 6 ή 7 συναντήσεις εφόσον υπήρχε αυτή η αντίδραση ή έλλειψη εμπιστοσύνης από το παιδί ώστε να αποκτήσει σχέση εμπιστοσύνης απευθείας με το παιδί, ανέφερε ότι σχέση εμπιστοσύνης αποκτήθηκε με το παιδί γιατί καταγράφεται ότι συνεργάστηκε σε ικανοποιητικό βαθμό. Ο στόχος των συναντήσεων όταν πρόκειται για διερεύνηση δεν δημιουργείς θεραπευτική σχέση με ένα παιδί. Δεν κάνει θεραπεία τη δεδομένη στιγμή. Διερευνά, αξιολογεί σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρίσκεται ένα παιδί τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Άρα δεν είναι στόχος οι 5 ή οι 7 συναντήσεις. Στις διερευνήσεις δεν είναι ψυχοθεραπεία. Υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός κλινικών συναντήσεων και σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Οι διαδικασίες, και στην παγκόσμια βιβλιογραφία που τους αφορά, ως προς τον τρόπο που διενεργούνται τέτοιου είδους διερευνήσεις είναι ο συγκεκριμένος που λέει. Ανέφερε επίσης ότι δεν όφειλε να μιλήσει με την κατηγορουμένη. Αυτό το διερευνούν, δηλαδή τις συνθήκες, τους χώρους, να μιλήσουν με τον οποιοδήποτε κλπ, εκτός από την Αστυνομία οι κοινωνικοί λειτουργοί. Η ίδια είναι κλινική παιδοψυχολόγος. Σε ερώτηση αν ο γονιός της έλεγε ότι δεν χτυπήθηκε το παιδί, όμως η δασκάλα του σε συγκεκριμένη μέρα που επισυνέβη το περιστατικό κατούρησε πάνω του και έβαλε το στη γωνιά να κάτσει σε μια καρεκλίτσα και της είπε «θα μπεις τιμωρία εκεί», θα είχε το ίδιο μετατραυματικό στρες, έδωσε καταφατική απάντηση λέγοντας ότι ένα γεγονός που το παιδί το βίωσε τόσο τραυματικά, δηλαδή το ότι έκαμε πισιά πάνω του, φωνάζω, θυμώνω, το βάζω τιμωρία, ναι μπορούσε να του δημιουργήσει μετατραυματικό στρες. Ίσως όχι σ' αυτόν τον βαθμό όμως. Αφού ανέφερε ότι οφείλει να ακούσει έναν γονιό όταν έρχεται και από εκεί και πέρα ότι καταγράφεται στην ψυχολογική αξιολόγηση είναι τούτο που η ίδια έχει δει και διερευνήσει τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ακολούθως είπε ότι ακόμη και αν δεν λάμβανε αυτό το πράγμα που της έλεγε η μητέρα θα μπορούσε να διαπιστώσει αν είχε υποστεί κακοποίηση και το μετατραυματικό στρες μέσα από τις κλινικές συναντήσεις με το παιδί και την ψυχολογική της αξιολόγηση. Ήταν ένα παιδί που ήταν τραυματισμένο ψυχικά. Αναφερόμενη δε στις αξιολογήσεις της είπε ότι ήταν ένα παιδί που δεν μιλούσε για το νηπιαγωγείο, δεν μιλούσε για τη δασκάλα. Δεν μιλούσε εννοεί για κάτι ευχάριστο που συνέβαινε στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Σε άλλο σημείο επανέλαβε ότι δεν έχει δει κανέναν άλλο εκτός από το συγκεκριμένο παιδί και τη μητέρα του. Επίσης δεν είδε τον πατέρα και ούτε όφειλε να τον δει αφού θεωρεί ότι από την όλη εικόνα που είχε δεν χρειαζόταν να δει οποιοδήποτε άλλο. Επανέλαβε ακόμη ότι στην ψυχολογική αξιολόγηση του παιδιού μπορεί να αντιληφθεί αν πρόκειται για παιδί που έχει οποιεσδήποτε τραυματικές εμπειρίες μέσα στην οικογένεια του ή όχι. Μέσα από τις διάφορες τεχνικές που χρησιμοποιούν, μέσα από το παιχνίδι που συμβολίζει οικογένεια και οτιδήποτε άλλο, δεν ήταν ένα παιδί που παρουσίαζε οποιαδήποτε δυσκολία με την οικογένεια του. Είτε με τον ένα γονιό, είτε με τον άλλο. Για την αναφορά της ότι από αδρή κλινική εκτίμηση πρόκειται για παιδί με νοημοσύνη στα πλαίσια του μέσου όρου ατόμων της ηλικίας της, ανέφερε ότι ουσιαστικά η ορολογία αυτή σημαίνει μέσα από τις κλινικές συναντήσεις που έχουν με ένα παιδί αντιλαμβάνεσαι αν ένα παιδί έχει μια σχετική νοητική καθυστέρηση ή αν είναι ένα παιδί φυσιολογικό για τα αναμενόμενα για την ηλικία του επίπεδα. Τούτο σημαίνει αδρή κλινική εκτίμηση. Διαφορετικά αν υπήρχε κάτι που την προβλημάτιζε θα προχωρούσε σε αξιολόγηση ψυχομετρική με διάφορα διαγνωστικά εργαλεία, με διάφορες ψυχομετρικές κλίμακες και ούτω καθεξής. Δεν υποβάλλουν οποιοδήποτε παιδί βλέπουν σε ψυχομετρικές αξιολογήσεις ή οτιδήποτε άλλο, αν δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που να μας οδηγεί σε κάτι τέτοιο. Εκεί που αναφέρεται ότι «η λεκτική επικοινωνία της επικοινωνία ήταν περιορισμένη» είναι λάθος τυπογραφικό. Μπήκε δύο φορές η λέξη «επικοινωνία». Η λεκτική της επικοινωνία ήταν περιορισμένη, αυτό σημαίνει ότι ο λόγος της ήταν περιορισμένος για ένα τρίχρονο παιδί. Όμως ανέφερε ότι ήταν ένα παιδί που είχε καλή αντίληψη. Για το κατά πόσο έλεγξε αν συζητούσε το πρόβλημα η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί μετά που έγινε η καταγγελία μέχρι τη μέρα που τους είδε 10 Αυγούστου του 2016 και τις επόμενες τρεις μέρες, ανέφερε ότι ξέρει ότι ήταν ένα γεγονός που είχε συζητηθεί. Εξήγησε δε ότι οι διαδικασίες όταν γίνει μια τέτοιου είδους καταγγελία ότι ένα παιδί οποιασδήποτε ηλικίας υποστεί κακοποίηση, μπορεί ακόμα και οι διαδικασίες να είναι τραυματικές συναισθηματικά, όμως δεν είναι κάτι που γινόταν εσκεμμένα από τους γονείς αλλά είναι οι συνήθεις διαδικασίες που γίνονται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. - ΜΚ5 Δρ. Α.Π. Είναι ιατροδικαστής της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναφέρθηκε στην έκθεση που έχει ετοιμάσει για την παρούσα υπόθεση (τεκμ.7). Τα ευρήματα της κατόπιν εξέτασης στης Ρ. στις 02/08/2016 είναι τα εξής : «
2. Το συμβάν έγινε στις 29/07/
4. Μικροεκδορές με εφελκίδα στο εσωτερικό του αυτιού.
5. Δύο γραμμοειδής εκχυμώσεις στο εξωτερικό του δεξιού βραχίονα μήκους 3 εκ. και 1.5 εκ. έκαστη.
6. Παλαιά εκχύμωση στην πλάγια αριστερή μηριαία χώρα διαστάσεων 2 Χ 1,5 εκ. » Σημειώνεται εδώ ότι η μάρτυρας κατά την ανάγνωση της έκθεσης της προέβη σε μία διόρθωση και συγκεκριμένα είπε ότι δεν ήταν "ο αστυφύλακας ΧΧΧΧΧ " παρών στην εξέταση αλλά "η αστυφύλακας ΧΧΧΧΧ ". Οι φωτογραφίες που λέει στο τέλος της επιδείχθηκαν από τους γονείς της Ρ. Της είχαν πει ότι είχαν φωτογραφίες στο κινητό τους από την ημέρα που έγινε το συμβάν και τους είπε ότι δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει. Όμως θεώρησε σωστό να το αναφέρει στην έκθεση. Για τα ευρήματα της ανέφερε τα εξής: « .., καταρχήν αναφέρω ότι όπως μου είχε αναφερθεί, το συμβάν έλαβε χώρα στις 29/07/2016, ενώ την ιατροδικαστική εξέταση εγώ την είχα διενεργήσει 02/08/2016 και τα ευρήματα μου ήταν μικροεκδορές στο εξωτερικό του δεξιού αυτιού, αν θυμάμαι καλά υπάρχουν φωτογραφίες κιόλας, όταν λέμε μικροεκδορές εννοούμε την ελάχιστη κάκωση που μπορεί να διενεργηθεί στην εξωτερική στοιβάδα του δέρματος όπου υπάρχει μία μικρή λύση των κρημνών του δέρματος, της συνέχειας του δέρματος, μετά είχα ως εύρημα δύο γραμμοειδείς εκχυμώσεις στο εξωτερικό του δεξιού βραχίονα μήκους 3 εκατοστών η μία και 1.5 εκατοστών η δεύτερη, όταν μιλάμε για εκχυμώσεις εννοούμε ότι ασκείται κάποια δύναμη σχετικά μεγαλύτερη απ' ό,τι στην εκδορά, όπου έχουμε ρήξη των αιμοφόρων αγγείων είτε μεγάλη, είτε μέχρι, ανάλογα με την ποσότητα του αίματος που μαζεύεται και δημιουργείται η εκχύμωση, εκείνο το μελάνιασμα δηλαδή και 4, μίαν παλαιά εκχύμωση στην πλάγια αριστερή μηριαία χώρα που είναι το μέρος του ποδιού, του μηρού ψηλά πάνω με διαστάσεις 2 επί 1.5 εκατοστών. Παλαιά ονομάζουμε μίαν εκχύμωση όταν περάσει το πρώτο 24ωρο, από τη στιγμή που έχει σχηματιστεί η εκχύμωση, δηλαδή από εκεί που σταματά να είναι βαθυέρυθρη και αρχίζει να είναι κυανοτική, μπλε, εκεί που αλλάζει χρώμα, μία εκχύμωση αλλάζει σε κάποια στάδια χρώμα, ξεκινά από κόκκινη το πρώτο 24ωρο, γίνεται μπλε βαθυκύανη 3‑6 μέρες, μετά βαθυπράσινη, κίτρινη και ξανθή, είναι μία διαδικασία μέχρι την επούλωση πλήρους μίας εκχύμωσης, η οποία περίπου είναι 15 μέρες, 15‑21, 25 μέρες ανάλογα με τους παράγοντες, δηλαδή την ηλικία, το μέγεθος των αιμοφόρων αγγείων που θα ριχθούν κλπ, διάφοροι παράγοντες με έναν χρόνο 2‑3 εβδομάδων περίπου μέχρι την τελική της επούλωση, αλλά μετά την πάροδο του 24ωρου, θεωρείται παλαιά ιατροδικαστικά, ιατρικά. » Ως προς το τι είναι η εφελκίδα είπε ότι μετά τον σχηματισμό, αφού ενεργήσει κάποια δύναμη λοξά πάνω στο δέρμα και σχηματιστεί μία εκδορά, λύση της συνέχειας του δέρματος δηλαδή, μετά αυτή τείνει σε μερικές ώρες, αρχίζει να επουλώνεται και σχηματίζεται η εφελκίδα, το καφέ ξηρό που έχουμε πάνω από τις εκδορές, η οποία έχει χρόνο επούλωσης μέχρι την απόπτωση της γύρω στις 8 μέρες. Οι φωτογραφίες τεκμ.3 είναι αυτές που λήφθηκαν καθ' υπόδειξη της κατά την εξέταση της Ρ. στο Μακάριο Νοσοκομείο. Ανέφερε περαιτέρω ότι ο μηχανισμός πρόκλησης της εκδοράς είναι όταν κάποιο αντικείμενο, όργανο, δράσει λοξά προς το δέρμα, έχει αιχμηρό άκρο, οπόταν γδέρνει ουσιαστικά την επιφανειακή στοιβάδα του δέρματος και δημιουργείται η εκδορά. Δηλαδή λύνει τη συνέχεια του δέρματος με μία δύναμη, με ένα γρατσούνισμα και δημιουργείται η εκδορά. Αυτό μπορεί να προκληθεί και με τα νύχια των δακτύλων. Οι γραμμοειδείς εκχυμώσεις στο εξωτερικό του δεξιού βραχίονα φαίνονται στις φωτογραφίες 4, 5 και πιο καλά χωρίς να είναι ο χάρακας στη φωτογραφία
7. Η εκχύμωση προκαλείται από μία δύναμη, δρα μία δύναμη πάνω στο χέρι, στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου είναι πιο μεγάλη και έχουμε ρήξη των υποδόριων αιμοφόρων κάποιου αριθμού από τα υποδόρια αιμοφόρα αγγεία και μαζεύεται, αιμορραγούν αυτά και μαζεύεται το αίμα αυτό που βλέπουμε εμείς να σχηματίζει στην κοιλότητα κάτω από το δέρμα, την εκχύμωση, αυτό που βλέπουμε δηλαδή το μελάνιασμα. Αν κάποιος αρπάξει κάποιον άλλον με δύναμη από το χέρι είναι ένας τρόπος πρόκλησης της εκχύμωσης. Η παλαιά εκχύμωση στην πλαϊνή αριστερή μηριαία χώρα φαίνεται στις φωτογραφίες 7 και 8 και ανέφερε ότι αν αυτή η εκχύμωση προκαλείτο στις 29/07 θα την ονόμαζε παλαιά κατά την ημέρα της εξέτασης της. Στη συνέχεια αφού μελέτησε την ιατρική αναφορά τεκμ.4 και ερωτώμενη αν αυτά που διάβασε είναι σε αντιστοιχία, σε αρμονία, με τα όσα η ίδια έκανε ως εύρημα κατά την εξέταση, ανέφερε ότι στα ευρήματα της συμφωνεί εκτός από αυτό που λέει δεξιά στερνοκλειδομαστοειδή χώρα (η μάρτυρας δείχνει τη βάση του λαιμού) κάτι που η ίδια δεν βρήκε. Ανέφερε δε στη συνέχεια ότι αν ήταν μία ελαφριά εκδορά στο σημείο εκείνο υπάρχει περίπτωση να έχει επουλωθεί λαμβάνοντας υπόψη και το νεαρό της ηλικίας της εξεταζόμενης, όποτε μιλάμε για μικρές ηλικίες, ο χρόνος επούλωσης είναι και στις εκδορές, αλλά και στις εκχυμώσεις, πολύ μικρότερος απ' ότι σε έναν μεγαλύτερο ή ηλικιωμένο άτομο. Πιθανώς αν ήταν μία ερυθρότητα απλή, να μην υπήρχε στις 02/08/2016 όταν την εξέτασε. Είπε επίσης ότι ένας ξυλοδαρμός, μία κακοποίηση, όπως της το ανέφερε η Αστυνομία, θα δικαιολογούσε εκείνα που είδε και εντόπισε στο μωρό το συγκεκριμένο. Κατά την αντεξέταση της είπε ότι σωματική κάκωση είναι οποιαδήποτε κάκωση και εξήγησε ότι αν γδαρθώ ή πέσω κάτω και χτυπήσω και κάνω έναν μώλωπα αυτό είναι μία κάκωση του σώματος. Στη συνέχεια ανέφερε ότι ο εξεταστής της είχε αναφέρει ότι το συμβάν έλαβε χώρα σύμφωνα με την κατάθεση των γονέων στις 29/07 και η ίδια το αναφέρει για να δείξει τον χρόνο που εξέτασε η ίδια εν σχέση με το πότε αναφέρεται ότι έλαβε χώρα το συμβάν. Ακολούθως είπε ότι ο λοβός ευρίσκεται στο κάτω μέρος του αυτιού και ανέφερε ότι όταν εξέτασε το παιδί στις 02/08/2016 δεν υπήρχε οποιοδήποτε γδάρσιμο στον λοβό. Αν υπήρχε θα το είχε καταγράψει. Αναφέρεται στο εσωτερικό του δεξιού αυτιού, που σ' ένα παιδάκι είναι περίπου μισό εκατοστό. Η αναφορά της σε μικροεκδορές εξήγησε είναι γιατί ήταν πολλά‑πολλά μικρά γδαρσίματα, εννοεί δεν ήταν 1, ήταν 2‑3 κοντά‑κοντά, ενώ εξήγησε ότι είναι πολύ μικρός ο χώρος οπόταν είναι συνεχόμενες. Ακόμη είπε πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί εκδορά από πάτσο στο αυτί του παιδιού. Αν το παιδάκι δε είχε ένα μικρό νύχι να εξέχει από το δικό του δάκτυλο και έξυνε το αυτάκι του είναι ένας πιθανός τρόπος να προκληθούν μικροεκδορές με εφελκίδα. Ως προς το ποια είναι παλαιά εκχύμωση εξήγησε ότι μετά το πρώτο 24ωρο από τη στιγμή δημιουργίας μίας εκχύμωσης θεωρείται παλαιά, αλλάζει χρώμα, οπόταν είναι λίγο πιο δύσκολο να καθορίσεις τον ακριβή χρόνο που έχει δημιουργηθεί και η ίδια την είδε όχι εντός του πρώτου 24ωρου, αλλά 3 μέρες μετά, είναι παλαιές οι εκχυμώσεις και οι δύο αυτές και το σημείο 3 και το σημείο 4, συνάδει με τον χρόνο που την εξέτασε. Επίσης είπε ότι δεν αναφέρει ότι είναι πρόσφατη στο σημείο 3 και η θέση της είναι ότι έγιναν την ίδια χρονική στιγμή αυτές οι γραμμοειδείς εκχυμώσεις και η παλαιά. Με βάση αυτή της τη θέση δε της τέθηκε ότι είναι παράλογο αυτό που λέει και ερωτήθηκε γιατί ονομάζει τη μια παλαιά και την άλλη όχι. Απάντησε ότι ιατροδικαστικά στις εκχυμώσεις, αυτό που είναι άξιο αναφοράς στις ιατροδικαστικές εκθέσεις, είναι το ποια είναι πρόσφατη, αν έχουν γράψει είτε σκέτη εκχύμωση, είτε παλαιά, είναι το ίδιο. Αυτό που κάνει τη διαφορά ιατροδικαστικά, είναι να πουν πρόσφατη ερυθρή εκχύμωση. Το σκέτη εκχύμωση ή το παλαιά εκχύμωση είναι και οι δύο όροι οι ίδιοι. Η διαφορά είναι να πεις το πρόσφατη όταν είναι εντός του 24ωρου, οτιδήποτε άλλο είτε χωρίς τη λέξη παλαιά, είτε με τη λέξη παλαιά, θεωρείται πέραν του 24ωρου που δεν μπορεί να καθοριστεί ο χρόνος ακριβώς που έχει γίνει. Η μάρτυρας δε έδωσε περαιτέρω εξηγήσεις με αναφορά στις φωτογραφίες και στις συγκεκριμένες περιοχές των κακώσεων που εντόπισε. Κατέληξε δε να πει ότι δεν μπορεί η ίδια να καθορίσει αν αυτό το περιστατικό του μηρού το δεύτερο, έγινε στις 29, στις 30 ή στις 25 Ιουλίου. Περαιτέρω η μάρτυρας ανέφερε εν σχέση με τις δύο γραμμοειδείς εκχυμώσεις στον βραχίονα (φωτογραφία 6), αν υποθέσουμε ότι υπήρχε και ένα σχέδιο πάνω σε κάγκελο και υπάρχει ένα κομμάτι από σίδερο λίγο πλάγιο και ένα άλλο παράλληλο, ότι θα μπορούσε πέφτοντας το μωρό πάνω στο κάγκελο να δημιούργησε αυτό το πράγμα με το σωματάκι του. Συμφώνησε δε ότι η ίδια δεν θα μπορούσε να πει ότι το συγκεκριμένο χτύπημα προκλήθηκε από χέρι. Για το 4 σημείο, παλαιά εκχύμωση στην πλάγια αριστερή μηριαία χώρα, είπε ότι υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι και από ένα χέρι και από μία γροθιά και από ένα αντικείμενο και από ένα πόδι το οποίο κλωτσά. Επίσης αν πέσει κάτω και χτυπήσει πάνω στο κωλαράκι του μωρού εκεί στο σημείο και υπάρχει κάτι που εξέχει και είναι στο σχήμα αυτό. Στην ερώτηση αν βρήκε οποιανδήποτε εκδορά στην αριστερή ισχιακή χώρα, απάντησε πως φαντάζεται ότι ο παθολόγος εννοεί την αριστερή μηριαία χώρα ψηλά, στο σημείο που ενώνεται ο μηρός με τη λεκάνη. Είναι η παλαιά εκχύμωση στην πλάγια αριστερή μηριαία χώρα, είναι ελάχιστη η απόσταση, απλά του παθολόγου δεν είναι ακριβώς η δουλειά του να πει με ακρίβεια εκατοστό πού βρίσκεται, αλλά τοπογραφικά μιλούμε για την ίδια περιοχή στο σωματάκι ενός μικρού παιδιού και η ίδια το τοποθέτησε με ακρίβεια στη μηριαία χώρα. Στο μηρό βρήκε ένα σημάδι, μίαν εκχύμωση. Συμφώνησε δε ότι στην περιοχή της αριστερής μηριαίας χώρας και στο ισχίο ένα σημάδι βρήκε. Επίσης συμφώνησε ότι η φωτογραφία αρ. 6 που είναι ο δεξιός βραχίονας δέχτηκε λιγότερη πίεση ή έσπασαν λιγότερα αγγεία από τη φωτογραφία αρ. 8 που είναι ο αριστερός μηρός και άρα το χτύπημα του βραχίονα είναι πιο επιπόλαιο παρά του μηρού ή λόγω του μειωμένου αριθμού αιμοφόρων αγγείων που υπάρχουν στον βραχίονα δημιουργήθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο η εκχύμωση. Αλλά είπε δεν παύει από το να είναι εκχύμωση, δηλαδή να έχει δράση μία δύναμη, σίγουρα μεγάλη για να δημιουργηθεί μία εκχύμωση, δεν ήταν απλά ένα άγγιγμα ή ένα κράτημα. Η μάρτυρας ανέφερε επίσης ότι η εκδορά σημαίνει ότι βγάζει αίμα, ενώ η εκχύμωση δεν έχει αίμα και το αίμα μαζεύεται εσωτερικά. Αυτό το μπλε που βλέπουμε είναι το αίμα που μαζεύεται από τα αγγεία που έχουν σπάσει στην κοιλότητα κάτω από το δέρμα που τα βλέπουμε να αλλάζουν χρώμα, είναι βάσει της αιμοσφαιρίνης, γι' αυτό αλλάζει χρώμα το πρόσφατο από το παλαιό κλπ. Eν συνεχεία είπε ότι όταν γθαρτεί ένα σημείο του σώματος και βγάζει αίμα η εφελκίδα δημιουργείται συνήθως σε μερικές ώρες, αρχίζει ο σχηματισμός της όπου διαρκεί διαδικασία μέχρι την απόπτωση της και την πλήρη επούλωση βάσει βιβλιογραφίας γύρω στις 8 μέρες. Μία εκδορά επουλώνεται και δεν είναι πλέον ορατή μετά από 8 μέρες. Άρα αν στην περιοχή της μηριαίας χώρας υπήρχε οποιοδήποτε γδάρσιμο με εφελκίδα δεν θα μπορούσε να φύγει την ημέρα που εξέτασε το παιδί, αν χτυπήθηκε 29/
8. Θα το είχε δει. Τέλος, είπε ότι επειδή όταν κάνουν μίαν ιατροδικαστική εξέταση το παιδάκι ή ο εξεταζόμενος εξετάζεται ολόκληρο το σώμα χωρίς ρούχα, δεν περιορίζονται μόνο στις περιοχές που τους υποδεικνύουν ότι έχει γίνει το χτύπημα, αν είχε βρει οποιανδήποτε άλλην κάκωση θα την είχε καταγράψει. Έχει εξεταστεί ολόκληρο το σώμα του παιδιού και αυτές είναι οι κακώσεις που βρήκε. - ΜΚ6 Αστ.ΧΧΧΧΧ Ν.Ζ. Στην γραπτή του κατάθεση, τεκμ.8, αναφέρεται στην καταγγελία της ΜΚ1 στις 29/7/16 και στη λήψη καταθέσεων από την κατηγορούμενη και τις ΜΚ7 και 8, αλλά και την γραπτή κατηγορία της κατηγορούμενης. O μάρτυρας κατέθεσε επίσης ενώπιον του Δικαστηρίου: - την έκθεση γεγονότων που έχει ετοιμάσει για την υπόθεση ως τεκμήριο 9, - δέσμη αποτελούμενη από πιστοποιητικό εγγραφής παιδοκομικού σταθμού, πιστοποιητικό καταλληλότητας, επιθεώρηση πυροπροστασίας και άλλα πιστοποιητικά αποφοίτησης αναφορικά με την κατηγορούμενη, ως τεκμήριο 10, - ανακριτική κατάθεση της κατηγορούμενης, ημερομηνίας 02/08/16, ως τεκμήριο 11, και - γραπτή κατηγορία αναφορικά με την κατηγορούμενη ως τεκμήριο
9. Στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι η ΜΚ1 του ανέφερε (βλ. τεκμ.9) πως όταν ρώτησε την κόρη της ποιος την κτύπησε αυτή δεν της απάντησε και στη συνέχεια αφού την ρώτησε ξανά η Ρ. απάντησε η Ι. Στη συνέχεια αφού συμφώνησε ότι στις 08/08/16 έλαβε κατάθεση από την ΜΚ7 (τεκμ.13), που ήταν μια από τις εργαζόμενες στο συγκεκριμένο νηπιαγωγείο τη συγκεκριμένη περίοδο, είπε ότι η κατάθεση ελήφθη ως ανακριτική διότι σ' εκείνο το σημείο επειδή ήταν τρεις εργαζόμενες στο νηπιαγωγείο θεώρησε ότι έπρεπε να λάβει ανακριτική κατάθεση και από τις τρεις αφού ήταν όλες ύποπτες. Ανέφερε δε ότι δεν ξανακάλεσε την ΜΚ7 μετά τις 08/08/16, προτού κατηγορήσει την κατηγορούμενη με το Τεκμήριο 12, να του δώσει συμπληρωματική κατάθεση. Δεν θυμάται τι ερωτήσεις έθεσε στην ΜΚ7 για να δώσει αυτήν την κατάθεση, όμως συμφωνεί ότι της έκανε ερωτήσεις και του έδινε απαντήσεις. Στη συνέχεια δε είπε ότι έλαβε ανακριτική κατάθεση, όχι με ερωτοαπαντήσεις και ότι την ρώτησε να του πει τι αντιλήφθηκε εκείνη την ημέρα. Δεν την καθοδήγησε να του πει την κατάθεση. Τις ερωτήσεις που έκανε δεν τις έχει κάπου καταγραμμένες. Σε υποβολή ότι όφειλε να θέσει και ερωτήσεις για να δει το ποιόν της κατηγορούμενης απάντησε «μάλιστα», ενώ για το ότι όφειλε να την ρωτήσει να του πει τι έκαναν προηγουμένως μέσα στο νηπιαγωγείο, αν κτυπούσαν τα μωρά, αν δεν κτυπούσαν, αν πέφταν από μόνα τους και αν μεταξύ τους κτυπιούνταν, είπε ότι δεν θυμάται τι ερωτήσεις έκανε. Ακολούθως αφού συμφώνησε ότι ο ίδιος έλαβε την κατάθεση ημερ.04/08/16 από την ΜΚ8 (τεκμ.14), συμφώνησε ότι είναι με τον ίδιο τρόπο που έλαβε και αυτήν την κατάθεση και ίσχυαν ακριβώς τα ίδια δεδομένα με την ΜΚ
10. Επανέλαβε δε και εδώ ότι δεν θυμάται ποιες ερωτήσεις υπέβαλε. Έχοντας υπόψη την κατάθεση της μητέρας της ανήλικης τεκμ.2 και με δεδομένο ότι γίνεται αναφορά σε δύο Μαρίες του τέθηκε ότι έπρεπε να κατηγορήσει και την κυρία ΜΚ8, με τον μάρτυρα να επιμένει ότι αναφερόταν στην κατηγορούμενη. Ως προς το γιατί δεν έλαβε κατάθεση από τη Ρ. τη συγκεκριμένη περίοδο είπε ότι ζητήθηκε όπως ληφθεί οπτικοακουστική κατάθεση από εκπαιδευμένο μέλος της Αστυνομίας αλλά για κάποιον λόγο δεν λήφθηκε γιατί δεν μπορούσε η Ρ. να δώσει. Δεν μπορεί να απαντήσει όμως στο ότι δεν δόθηκε κατάθεση γιατί το μωρό δεν ήταν σε νοητική θέση, ικανότητα δηλαδή, να μπορεί να δώσει σωστή κατάθεση και να χρησιμοποιηθεί στην παρούσα υπόθεση. Δεν γνωρίζει ποιος αποφάσισε vα μην ληφθεί κατάθεση, ενώ όταν του τέθηκε ότι ο ίδιος είναι ο εξεταστής απάντησε ότι νομίζει ότι υπάρχει έκθεση στο φάκελο. Η Ρ. μετέβηκε για να ληφθεί οπτικοακουστική κατάθεση μαζί με εξειδικευμένο μέλος της Αστυνομίας, αλλά δεν λήφθηκε. Ακολούθως ο μάρτυρας αφού επιθεώρησε το φάκελο ανέφερε ότι δεν υπάρχει τέτοια έκθεση. Ανέφερε ότι δεν γνωρίζει για ποιον λόγο δεν έδωσε την οπτικογραφημένη κατάθεση, όμως συμφώνησε ότι σε τέτοιου είδους υπόθεση έπρεπε vα ληφθεί. Στη συνέχεια όμως είπε ότι πέρασαν πολλά χρόνια και μπορεί να κάνει και λάθος για την αναφορά του ότι πήραν το παιδί να δώσει οπτικογραφημένη κατάθεση και δεν τα κατάφερε το μωρό. Μπορεί να μην πήγε καν το μωρό για να ληφθεί οπτικογραφημένη κατάθεση. Να έκριναν ότι δεν πρέπει να πάει. Δεν θυμάται. Ο ίδιος ζήτησε να ληφθεί οπτικογραφημένη κατάθεση από τον υπεύθυνο που πιάνει καταθέσεις για ανήλικα μωρά με βάση συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά δεν θυμάται τι του απάντησε. Τέλος, ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι η διερεύνηση της υπόθεσης που έκανε ήταν ελλιπής και απάντησε σε διάφορες υποβολές που του έγιναν. - ΜΚ7 Κ.Χ'Α. Στην κατάθεση της τεκμ.13, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε, αναφέρει τα εξής: « Είμαι επαγγελματίας βρεφονηπιοκόμος. Στον βρεφονηπιοκομικό σταθμό με την ονομασία « ΧΧΧΧΧ» στο ΧΧΧΧΧ δουλεύω τα τελευταία τρία χρόνια. Ιδιοκτήτρια του νηπιαγωγείου είναι η Μ.Τ. Δουλεύω καθημερινά μεταξύ των ωρών 0830-1230 εκτός Σαββατοκύριακο. Την 29/7/16 πήγα στην δουλειά μου κανονικά η ώρα
11. Ενώ ήμουν στην τάξη και πρόσεχα τα μωρά που έπαιζαν με διάφορα παιχνίδια, είδα την Ρ. να κάθεται στην γωνιά του δωματίου σε μία καρέκλα. Όταν είδα την Ρ. να κάθεται στην γωνιά ρώτησα την Μ.Τ. και μου είπε ότι η Ρ. ήταν τιμωρία γιατί κατούρησε πάνω της. Περίπου η ώρα 0930 ενώ τα μωρά συγύριζαν τα παιγνίδια τους, είδα ένα σημάδι στο χέρι της Ρ., δηλαδή ήταν σαν δύο γραμμές, νομίζω ήταν μαυρισμένο το χέρι της και την ρώτησα τι έπαθε. Η Ρ. δεν μου απάντησε, χαμογελούσε και συνέχισε να συγυρίζει τα παιχνίδια. Λίγο πιο μετά είδα ότι στο αυτί της Ρ. είχε αίμα, πήρα ένα χαρτί, το οποίο έβρεξα με νερό και της το καθάρισα. Εγώ υπολόγισα πως γδάρθηκε. Κατά την διάρκεια που ήμουν στο νηπιαγωγείο δηλαδή μέχρι της 1230 δεν έπεσε στην αντίληψη μου οτιδήποτε άλλο. Δεν μου έκανε παράπονο η Ρ., εάν κτυπήθηκε από κάποιον. Δεν γνωρίζω εάν χτύπησε κάποιος της Ρ. » Στην αντεξέταση της είπε ότι πήγε δουλειά στο νηπιαγωγείο μέσω κάποιας άλλης κοπέλας που χρειάστηκε απλά να φύγει γιατί βρήκε άλλη δουλειά και την πρότεινε στην κατηγορούμενη. Της είχε μιλήσει η προηγούμενη κοπέλα για την κατηγορούμενη και επειδή της είπε καλά λόγια ένιωσε ότι μπορεί να πάει να δουλέψει και τόλμησε να πάει γιατί ήταν η πρώτη της δουλειά ως νηπιαγωγός. Ήταν πολύ ευχαριστημένη με τη Μ. Δεν την είδε ποτέ να χειροδικεί σε μωρό. Αν το έκανε θα ένιωθε η ίδια πρώτη άσχημα και άβολα. Σαν νηπιαγωγός και αυτή είναι κάτι που δεν μπορούν να το δεχτούν. Το να θυμώνουν σε λογικά πλαίσια με την έννοια απλά να υψώνουν τη φωνή λίγο, απλά για να επιφέρουν την τάξη όταν γίνεται φασαρία, αλλά κάτι που το κάνουν δυστυχώς όλοι στη δουλειά τους. Τον Δεκέμβρη του 2018 σταμάτησε από την κατηγορούμενη γιατί ανοίχτηκε θέση στο Κοινοτικό του χωριού της, οπότε πήγε εκεί και λόγω απόστασης. Μετά τις 08/08/16 δεν είδε την κατηγορούμενη να κτυπήσει μωρό, να φωνάξει μωρού άγρια ή να είναι βίαιη με οποιοδήποτε μωρό μέχρι και την μέρα που εγκατέλειψε το νηπιαγωγείο της. Έχει σπουδάσει στο Τ.Ε.Ι Θεσσαλονίκης βρεφονηπιοκόμος. Εξήγησε δε πως όταν ένα παιδί κάνει το οτιδήποτε οφείλουν να το συζητήσουν μαζί του, να του εξηγήσουν και να του στερήσουν κάτι το οποίο μπορεί να θέλει όπως είναι το παιχνίδι. Όχι τίποτα το παράλογο ή το ακραίο, μέχρι να συζητήσουν με το μωρό για το τι έγινε, γιατί έγινε και μετά να συνεχίσει το παιχνίδι του. Ανέφερε δε ότι συμφωνεί ότι είναι καλά να επιβάλλουμε σωφρονισμό στα παιδιά με έμμεσο τρόπο όπως είναι μια «τιμωρία», κάτι που λένε και οι ψυχολόγοι. Για την αναφορά στην κατάθεση της ότι είδε τη Ρ. να κάθεται στη γωνία του δωματίου σε μια καρέκλα, συμφώνησε ότι στα πλαίσια του να κάνουμε το παιδάκι πιο σωστό του τέθηκε αυτός ο «περιορισμός» από την κατηγορούμενη. Ήταν μαζί τους το μωρό μέσα στην τάξη με τα υπόλοιπα μωρά, απλά ήταν η ώρα που έπρεπε να συζητήσουν «Γιατί έγινε; Γιατί είσαι εδώ; Έχεις καταλάβει για ποιον λόγο είσαι εδώ; », για να βάλουν και το μωρό στη διαδικασία να καταλάβει ότι αυτό που έκανε ήταν ή δεν ήταν σωστό. Στη συνέχεια είπε ότι το μωρό ήταν μέσα στην τάξη για πολύ λίγα λεπτά για να το συζητήσουν για το τι έγινε, γιατί έγινε και μετά το μωρό συνέχισε κανονικά το παιχνίδι του. Ως προς το σημάδι στο χέρι της Ρ. που αναφέρει στην κατάθεση της είπε ότι δυστυχώς δεν μπορεί να θυμηθεί ακριβώς πώς ήταν γιατί έχουν περάσει κάποια χρόνια. Τώρα που διάβασε την κατάθεση ήρθε μια μικρή εικόνα στο μυαλό της, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί ξεκάθαρα πόσο ήταν το σημάδι. Για το αίμα στο αυτάκι του μωρού το θυμάται. Ήταν μέσα στο αυτί του μωρού. Ήταν πισσωμένο που σημαίνει ότι ξέρανε στην ουσία το αίμα. Δεν ήταν ρευστό το αίμα του μωρού. Δεν θυμάται τι ώρα είδε αυτό το πράγμα και απλά θυμάται ότι έπιασε ένα χαρτάκι και το έβρεξε για να της το καθαρίσει λίγο, αλλά λόγω του ότι δεν ήθελε να την πιέσει γιατί δεν ήξερε αν είχε πληγή δεν της το καθάρισε πλήρως. Απλά έβαλε λίγο το χαρτάκι μέσα. Για την αναφορά της ότι υπολόγισε πως γδάρθηκε, τρεις γραμμές πριν από το τέλος στην κατάθεση της, ανέφερε ότι μπορεί να γδάρθηκε μόνο του. Πολλά μωρά σκαλίζουν το αυτάκι τους ή με παιχνίδι ή έχουν κάποιο σπυράκι. Σε άλλο σημείο είπε ότι στο νηπιαγωγείο της κατηγορούμενης υπήρχαν δυστυχώς φαινόμενα τα παιδιά είτε μεταξύ τους να τσακώνονται και να κτυπιούνται ή να πέφτουν μόνα τους και να κτυπούν και αυτό είναι φυσιολογικό γιατί είναι μικρά παιδάκια. Ανέφερε επίσης ότι επειδή το ζουν καθημερινά, δυστυχώς ή ευτυχώς, πάρα πολλά μωρά συνήθως αν τους συμβεί κάτι δείχνουν το πιο ζωηρό παιδί της τάξης τους ότι το έχει κάνει. Απλά επειδή είναι ο ζωηρός, όχι επειδή το έκανε εκείνο το μωρό. Πολλές φορές έτυχε να τους πει κάποιο μωρό ότι το ενόχλησε ο τάδε και ο τάδε να μην είναι καν στην τάξη του. Δηλαδή θεωρεί ότι ένα μωρό σ΄ αυτήν την ηλικία δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του. Είναι ότι του πεις αυτό θα πει, αυτό θα κάνει. Περαιτέρω συμφώνησε ότι η Ρ. όταν ήταν στην ηλικία τριών χρονών που επικαλείται ότι έγινε αυτό το περιστατικό, δεν μπορούσε να αντιληφθεί με βεβαιότητα την αλήθεια και το ψέμα γιατί είναι μικρή. Επίσης συμφώνησε ότι εκείνα που είδε ως σημάδι στο χέρι της Ρ. προκλήθηκε από κτύπημα του μωρού και όχι από οτιδήποτε άλλο, από μόνο του όταν έπαιζε. Τα μωρά είπε παίζουν, κτυπούν συνέχεια. Ακόμα και να τα ρωτήσουν δεν θυμούνται πού έχουν κτυπήσει. Τέλος, συμφώνησε ότι η κατηγορούμενη πάντα αγαπούσε και φρόντιζε όλα τα παιδιά που ήταν εκεί στο νηπιαγωγείο και ποτέ δεν θα κτυπούσε οποιοδήποτε μωρό, ενώ ανέφερε ότι εκείνη τη μέρα η Ρ. δεν της έδειξε να είναι ταλαιπωρημένη, να δείχνει ότι έγινε κάτι πρόσφατα εκείνη τη στιγμή. - ΜΚ8 Μ.Υ. Στην κατάθεση της τεκμ.14, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε, αναφέρει τα ακόλουθα: « Είμαι επαγγελματίας νηπιαγωγός. Στον βρεφονηπιοκομικό σταθμό με την ονομασία «ΧΧΧΧΧ» στο ΧΧΧΧΧ τα τελευταία επτά χρόνια. Ιδιοκτήτρια του νηπιαγωγείου είναι η Μ.Τ. Δουλεύω καθημερινά μεταξύ των ωρών 0930-1330 εκτός Σαββατοκύριακο. Την 29/7/16 πήγα στην δουλειά μου κανονικά η ώρα
12. Μετά από λίγο ήμουν με τα μωρά στον χώρο που παίζουν και είδα την Ρ. πως είχε ένα σημάδι, νομίζω στο δεξί της χέρι. Δηλαδή είχε δύο γραμμές κόκκινες. Αμέσως την ρώτησα πώς το έπαθε αλλά δεν μου απάντησε και συνέχισε να παίζει. Μετά από λίγο παρατήρησα πως στο αυτί της είχε αίμα, δηλαδή σαν γδάρσιμο και της το σκούπισα. Αμέσως ενημέρωσα την Μ.Τ. και αυτή μου είπε ότι το είδε και η ίδια από το πρωί. Κατά την διάρκεια που ήμουν στο νηπιαγωγείο δηλαδή μέχρι της 1330 δεν έπεσε στην αντίληψη μου οτιδήποτε άλλο. Δεν γνωρίζω εάν χτύπησε κάποιος της Ρ. » Για την αναφορά της ότι πρόσεξε κάποιες κακώσεις στο μωρό και ενημέρωσε την κατηγορούμενη σχετικά με αυτό, είπε ότι η κατηγορούμενη αντέδρασε φυσιολογικά και αν θυμάται καλά της είπε ότι το είδε. Δεν ήξερε τι είχε. Στην αντεξέταση της είπε ότι σταμάτησε να εργάζεται στο συγκεκριμένο νηπιαγωγείο τον Σεπτέμβριο του 2016, μετά από 7 χρόνια εκεί, γιατί διορίστηκε σε κοινοτικό νηπιαγωγείο στο Παραλίμνι. Στη συνέχεια ανέφερε ότι ήταν ευχαριστημένη και με τα μωρά και όλα και δεν αντιλήφθηκε την κατηγορούμενη να δέρει ή να είναι βίαιη με κανένα μωρό. Αν είχε αντιληφθεί οτιδήποτε δεν νομίζει να το δεχόταν ούτε η ίδια κάτι τέτοιο. Επίσης έπαιρνε και τα δικά της μωρά στο νηπιαγωγείο αυτό. Ακόμη είπε ότι δεν έχει ικανή την κατηγορούμενη γνωρίζοντας την για 7 χρόνια να τιμωρήσει και να δέρει ένα μωρό όπως κατηγορείται εδώ. Ακολούθως ανέφερε ότι έχει σπουδάσει στο Intercollege και ότι αναγκαστικά για να μπορέσουν να πειθαρχήσουν τόσα πολλά μωρά μπαίνουν κάποιες συνέπειες. Έχουν κάρτες επιβράβευσης, με αυτοκόλλητα. Αν είναι καλό θα πάρει αυτοκόλλητο. Αν δεν είναι καλό δεν θα πάρει ή κάποιες συνέπειες μπορεί να μην βγει έξω στην αυλή να παίξει, λίγο θυμό, ύψωση της φωνής. Η Ρ. όταν έγινε αυτή η καταγγελία ήταν 3 χρονών και συμφωνεί ότι η Ρ. δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει και να αντιληφθεί ποιο είναι το σωστό και το λάθος ή την αλήθεια και το ψέμα. Ήταν αδύνατο να καταλάβει αυτήν τη διάκριση ένα τρίχρονο όπως η Ρ. Σε άλλο σημείο είπε ότι συμφωνεί ότι πολλές φορές τα παιδιά κτυπούν από μόνα τους. Όσον αφορά τις δύο κόκκινες γραμμές που είδε στο δεξί χέρι της Ρ. είπε ότι ήταν μικρές γραμμούλες 1-2 cm και το πάχος ήταν μια γραμμούλα. H Ρ. όταν την είδε ήταν χαρούμενη στο νηπιαγωγείο, ενώ γενικά ήταν συγκρατημένη. Δεν ήταν μωρό πολλά χαμογελαστό. Περαιτέρω ανέφερε ότι στα 10 χρόνια που δουλεύει είδε μωρά να τσακώνονται μεταξύ τους και να κτυπούν και να πέφτουν μόνα τους και να κτυπούν, ενώ τέλος συμφώνησε ότι η κατηγορούμενη ποτέ δεν θα έδερνε ή θα κτυπούσε τη Ρ. γιατί δεν είναι του χαρακτήρα της και επίσης κανένα μωρό δεν κτύπησε από τη μέρα που άνοιξε το νηπιαγωγείο. - Κατηγορούμενη Η κατηγορούμενη με την έναρξη της κυρίως εξέτασης της παρουσίασε γραπτή δήλωση, τεκμήριο 15, εις την οποία αναφέρει τα εξής: «Είμαι η Μ.Τ. από το ΧΧΧΧΧ και η κατάθεση μου αυτή γίνεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου σε σχέση με την ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 1555 / 2017 και αφού την ανέγνωσα την θεωρώ ορθή και την υπογράφω.
13. Είμαι η Κατηγορούμενη στην πιο πάνω υπόθεση και γνωρίζω τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και τα γεγονότα στα οποία θα αναφερθώ πιο κάτω από προσωπική γνώση.
14. Τα τελευταία 12 χρόνια περίπου είμαι βρεφονηπιοκόμος στο επάγγελμα και είμαι ιδιοκτήτρια βρεφονηπιοκομικού σταθμού με την επωνυμία «ΧΧΧΧΧ» στην οδό ΧΧΧΧΧ 11 στο ΧΧΧΧΧ.
15. Όταν τα παιδιά έκαναν αταξίες, η πρακτική η οποία ακολουθούσαμε ήταν να τα βάζουμε στην γωνία σε μία καρέκλα να κάθονται μόνα τους για μερικά λεπτά και να μην μπορούν να παίξουν. Επομένως όταν τους λέγαμε ότι μπορούν να πάνε πίσω να παίξουν, τους εξηγούσαμε τι έκαναν λάθος για να ξέρουν να μην το επαναλάβουν.
16. Ένα από τα παιδιά τα οποία είχα στον σταθμό μου ήταν η Ρ.Γ. ή Π.
17. Η Ρ. λίγους μήνες πριν τον επίδικο χρόνο, δηλαδή λίγους μήνες πριν την 29/07/2016, έκοψε τα πανιά και μάθαινε να πηγαίνει τουαλέτα μόνη της.
18. Εντούτοις λίγες μέρες πριν την 29/07/2016, όταν πήγαινε στην τουαλέτα στεκόταν σε μία γωνιά και κατουρούσε πάνω της σαν γελούσε. Αυτό έγινε τρεις φορές συνολικά.
19. Όταν πρόσεξα αυτή την αλλαγή στην συμπεριφορά της Ρ., ανησύχησα και το ανέφερα στην μητέρα της. Εκείνη μου απάντησε χαρακτηριστικά «ε χαράς το πράμα κάμνει το και σπίτι.»
20. Επειδή η Ρ. γενικότερα δεν έκανε αταξίες, και επειδή στον σταθμό συνηθίζουμε να δίνουμε δύο ευκαιρίες στα παιδιά προτού τα βάλουμε τιμωρία στην καρέκλα, στην αρχή της έλεγα ότι δεν πειράζει και να μην το επαναλάβει.
21. Την 29/07/2016 μου ζήτησε να πάει τουαλέτα και το επανάλαβε για τρίτη φορά. Εγώ την πήρα από το χέρι και την πήρα στην καρέκλα στην γωνία για να πάει τιμωρία και να καταλάβει τι έκαμε λάθος.
22. Τότε κάθισα μαζί της και της εξήγησα ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό. Η Ρ. ήταν ήσυχη και άκουε ότι της έλεγα.
23. Όταν πέρασαν μερικά λεπτά της είπα ότι μπορούσε να πάει να παίξει και το έκανε. Για την υπόλοιπη ημέρα η Ρ. έπαιζε κανονικά και δεν ήταν αναστατωμένη.
24. Περίπου η ώρα 16:30 ήρθε ο πατέρας της Ρ. να την πάρει σπίτι και εγώ του ανέφερα το περιστατικό με την τουαλέτα. Εκείνος μου χαμογέλασε, δεν απάντησε οτιδήποτε και την πήρε σπίτι.
25. Μία ώρα αργότερα περίπου ήρθε η μητέρα της Ρ. και μου έδειξε ένα σημάδι στο χέρι της και με ρώτησε πώς το έπαθε. Εγώ της είπα την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν ήξερα τι έγινε και της ανέφερα ότι το μόνο περιστατικό το οποίο είχα υπόψη μου εκείνη την ημέρα ήταν αυτό με την τουαλέτα.
26. Ακολούθως η μητέρα της Ρ. την ρώτησε ποιος την κτύπησε και εκείνη ανέφερε το όνομα Ι., η οποία ήταν άλλο παιδί στον σταθμό.
27. Δεν ανέφερα το όνομα της . στην κατάθεση μου στην Αστυνομία ημερομηνίας 02/08/2016 επειδή δεν ήθελα να εκθέσω την Ι., αλλά και επειδή δεν ερωτήθηκα από τον Αστυνομικό ο οποίος όταν μου λάμβανε κατάθεση, έκανε ερωτήσεις και σημείωνε τις απαντήσεις μου.
28. Δεν ήρθε στην αντίληψη μου οποιοδήποτε σημάδι στον πισινό και στο πόδι της Ρ. ούτε και γνωρίζω πώς μπορεί να προκλήθηκαν. Πρόσεξα, όμως, λίγο αίμα στο εσωτερικό μέρος του αυτιού της την εν λόγω ημέρα το οποίο δεν θεώρησα ανησυχητικό καθότι εκείνο τον καιρό συνήθιζε να σκαλίζει το αυτί της με το δάκτυλο της.
29. Από εκείνη την ημέρα η Ρ. σταμάτησε να φοιτά στο νηπιαγωγείο μου.
30. Όταν ενημερώθηκα ότι ήμουν ύποπτη για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι, εκπλάγηκα αφάνταστα και υπέθεσα ότι η μητέρα της Ρ. προσπαθούσε να λάβει αποζημιώσεις από εμένα επειδή η Ρ. κτύπησε σαν έπαιζε στον σταθμό. Δεν διανοήθηκα ότι θα με κατηγορούσε ότι κτύπησα το παιδί της αλλά ούτε και ότι με είχε ικανή για αυτή την πράξη.
31. Ουδέποτε κτύπησα την Ρ. αλλά ούτε και οποιοδήποτε παιδί στον σταθμό μου. Πάντοτε αγαπούσα όλα τα παιδιά τα οποία φοιτούσαν στον σταθμό μου.
32. Εξάλλου, οποιαδήποτε τέτοια πράξη εκ μέρους μου όχι μόνο θα ήταν εκτός χαρακτήρα, αλλά και θα επέφερε οικονομικές συνέπειες αφού κανένας δεν θα επέλεγε να φέρει το παιδί τους στον σταθμό μου και επομένως δεν θα είχα πλέον εισοδήματα.
33. Είμαι αθώα και κατηγορούμαι άδικα στην παρούσα υπόθεση. » Ανέφερε δε ότι η κατάθεση στην οποία αναφέρεται στη δήλωση της ανωτέρω είναι το Τεκμήριο 11 ενώ περαιτέρω ανέφερε ότι αυτά τα 12 χρόνια που διατηρεί παιδικό σταθμό δεν είχε οποιοδήποτε περιστατικό ούτε και της είπε κάποιος γονιός ότι κτύπησε το παιδί του ή την κατάγγειλε στην Αστυνομία για παρόμοιο περιστατικό. Είπε επίσης ότι η ίδια έχει μία κόρη ηλικίας 17 χρόνων. Στην αντεξέταση της ανέφερε ότι κατάλαβε ότι το μωρό που στεκόταν στην γωνιά κατουρούσε πάνω του αφού ήταν βρεγμένη και αφού πρώτα της το είχε πει η Ι. που ήταν μέσα στην τουαλέτα. Την επίδικη μέρα είχε παρατηρήσει ότι το μωρό ήταν βρεγμένο πέντε λεπτά μετά που πήγε στην τουαλέτα όταν επέστρεψε η . από την τουαλέτα και ανέφερε ότι η Ρ. έκανε πισσιά πάνω της. Ήταν το πρωί γύρω στις 8:
34. Το μωρό στο σχολείο ερχόταν συνήθως η ώρα οκτώ με οκτώ παρά δέκα, δηλαδή ήταν δέκα με δεκαπέντε λεπτά μετά που ήρθε το μωρό στο σχολείο. Η κατηγορούμενη αρνήθηκε ότι το μωρό ερχόταν στις 7:
35. Στη συνέχεια η κατηγορούμενη συμφώνησε ότι όταν αντιλήφθηκε ότι το μωρό κατούρησε πάνω του την πήρε από το χέρι και την έβαλε στη γωνιά αλλά προηγουμένως όπως είπε άλλαξαν τα ρούχα που ήταν βρεγμένα. Για το ότι δεν αναφέρει αυτό το πράγμα στην κατάθεση της είπε ότι δεν το θυμήθηκε τώρα απλά το θεωρούσε αυτονόητο αφού δεν θα άφηνε το παιδί όλη μέρα βρεγμένο. Ανέφερε δε ότι της είχε βάλει ρούχα που είχε στην τσαντούλα της αλλά δεν θυμάται τι ρούχα ήταν. Είχε εσώρουχο αλλά δεν θυμάται αν τα ρούχα ήταν παντελόνι με φανελίτσα ή φόρεμα. Το εσώρουχο και τα ρούχα που ήταν βρεγμένα τα έβαλε σε μία τσάντα και τα έδωσε στους γονείς όταν σχόλασαν τα παιδιά. Για την αναφορά στην κατάθεση της Τεκμήριο 11 ότι στην αρχή που κατουριόταν η Ρ. της είπε δεν πειράζει αλλά μετά που το έκανε επανειλημμένα της είπε ότι εάν το επαναλάβει ξανά θα πάει τιμωρία είπε ότι την παρατήρηση αυτή την έκανε τη δεύτερη φορά και το επίδικο περιστατικό ήταν η τρίτη συνεχόμενη μέρα. Ανέφερε δε ότι δεν θύμωσε όταν αντιλήφθηκε ότι για τρίτη συνεχόμενη μέρα κατουρήθηκε πάνω του το μωρό λέγοντας ότι αυτά τα περιστατικά άλλωστε συμβαίνουν καθημερινά με όλα τα μωρά. Ακολούθως είπε ότι για τέτοιου είδους συμβάντα δεν μπαίνουν τιμωρία τα μωρά από την πρώτη φορά και στην προκειμένη περίπτωση έγινε γιατί ήταν συνεχόμενες μέρες. Έτυχε όμως να βάλει και άλλα μωρά τιμωρία για τον ίδιο λόγο όταν καταλάβαινε ότι το έκαναν σκόπιμα και αυτό γινόταν για να μπορέσει να τους συνετίσει για να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό. Πάνω από όλα στο νηπιαγωγείο μαθαίνουν τρόπους και μετά όλα τα υπόλοιπα. Στη συνέχεια αφού επανέλαβε ότι αυτό συνέβαινε τακτικά με όλα τα μωρά και δεν ήταν κάτι που της δημιουργούσε έκπληξη ερωτήθηκε γιατί το ότι ανέφερε το περιστατικό στη μητέρα της Ρ. και εκείνη απάντησε «χαράς το πράμα» το θεώρησε ως κάτι το οποίο έπρεπε να αναφέρει με χαρακτηριστικό τρόπο στη δήλωση της. Απάντησε ότι υπολόγισε ότι κάτι έγινε στο σπίτι γιατί στο σχολείο και στον ύπνο ήταν μία χαρά και στη διάρκεια του παιχνιδιού, το μόνο που έκανε ήταν αυτό με την τουαλέτα για τρεις συνεχόμενες μέρες και έτσι θεώρησε ότι κάτι συμβαίνει στο σπίτι και το ανέφερε στη μητέρα. Εξάλλου στο σχολείο είναι υπεύθυνη για όλα τα παιδιά και εάν η Ι. δεν έβλεπε το περιστατικό για να της το αναφέρει θα μπορούσε κάλλιστα να γλιστρήσει και να κτυπήσει μέσα στις τουαλέτες. Ερωτώμενη κατά πόσο με την αναφορά της στην παράγραφο 7 της δήλωσης της Τεκμήριο 15 επικρίνει ουσιαστικά τη μητέρα για την αντιμετώπιση του θέματος, ανέφερε ότι απλά δεν την θεώρησε ορθή ενώ η ίδια προσπάθησε να τη βοηθήσει. Τότε της τέθηκε ότι προηγουμένως υποβίβασε τη σημασία τέτοιων φαινομένων και τα κατέταξε στα συνηθισμένα ενώ από την άλλη λέει τώρα ότι είχε ιδιαίτερη σημασία και η μητέρα όταν το πληροφορήθηκε αντέδρασε λανθασμένα, κάτι που είναι οξύμωρο, και αυτή απάντησε ότι το υπέθεσε ως κάτι σοβαρό γιατί υπέθεσε ότι είχε κάποιο πρόβλημα το παιδί και γελούσε χωρίς λόγο μέχρι να κάμει πισσιά πάνω του. Είπε ότι είχε βάλει τιμωρία το μωρό στη γωνιά για περίπου δύο λεπτά και δέχθηκε ότι αν την είχε βάλει 8:15 τότε την άφησε να φύγει στις 8:
36. Σε υποβολή δε ότι άφησε πολύ περισσότερο χρόνο το μωρό τιμωρία και όταν ήρθε η άλλη νηπιαγωγός στο σχολείο η ώρα 8:30 την βρήκε τιμωρία ακόμα είπε ότι το παιδί κατουρήθηκε γύρω στις 8:15 και αφού το αντιλήφθηκε όπως είπε προηγουμένως μέχρι να αλλάξουν πήρε κάποιο χρόνο. Δεν μπορεί να υπολογίσει πόσο χρόνο πήρε να αλλάξει το παιδί αλλά μόλις ήρθε η Κατερίνα η ώρα 8:30 την βρήκε να της λέει να πάει να παίξει και το ίδιο της είπε και εκείνη αφού της εξήγησε τι είχε γίνει. Ανέφερε περαιτέρω ότι δεν ήταν η ώρα 8:00 που κατουρήθηκε το μωρό διότι ήταν εκείνη η ώρα που ερχόταν πάντοτε στο σχολείο κρατώντας ένα πιπερό με γάλα. Αφού ήπιε το γάλα της τότε της ζήτησε να πάει τουαλέτα. Ερωτώμενη εάν στο νηπιαγωγείο παρέχεται πρόγευμα έδωσε καταφατική απάντηση και είπε ότι αυτό είναι από τις 8:00 μέχρι τις 8:
37. Όταν της υποδείχθηκε δε η αναφορά στην κατάθεση της ότι στις 29/07/16 τέλειωσαν το πρόγευμα γύρω στις 8:00 είπε ότι η ώρα 8:00 ξεκινούν και στην κατάθεση της μπορεί να μην είχε πει ακριβώς την ώρα. Σε υποβολή ότι την επίδικη μέρα το μωρό πήγε στο σχολείο η ώρα 7:00 και είναι κατά εκείνη την ώρα που κατουρήθηκε πάνω του απάντησε ότι γύρω στις 7:00 ανοίγει το σταθμό και ποτέ δεν ήρθε η Ρ. εκείνη την ώρα. Αρνήθηκε δε ότι είχε το παιδί στη γωνία για περισσότερη από μισή ώρα, λέγοντας ότι καμία φορά δεν έγινε αυτό. Επίσης αρνήθηκε ότι αυτό φαίνεται από την ίδια την κατάθεση της Τεκμήριο 11 προσθέτοντας ότι ο σκοπός τους δεν είναι να τα βάλουν τιμωρία και να τα αφήνουν εκεί αλλά είναι να καταλάβουν τι έκαναν. Ερωτώμενη πότε αντιλήφθηκε πρώτη φορά ότι το μωρό είχε κακώσεις στο σώμα του ανέφερε ότι το μόνο που είδε ήταν λίγο αίμα στο αυτί της αφού συνήθιζε πίνοντας το γάλα της να έχει το δάκτυλο στο αυτάκι της. Εκείνη την ημέρα άνοιξε το νηπιαγωγείο γύρω στις 7:00 και ως προς την αναφορά στο τέλος της πρώτης σελίδας της κατάθεσης της ότι άνοιξε το νηπιαγωγείο στις 6:30 είπε ότι αυτή είναι η ώρα που η ίδια πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Τα παιδιά ξεκινούν να έρχονται μετά τις 7:
38. Είχε δει το αίμα στο αυτάκι του μωρού την ώρα που καθόταν τιμωρία, δηλαδή περί τις 8:30 που ήρθε και η ΜΚ
39. Δεν είδε κάτι άλλο πάνω της. Νομίζει ότι την κάκωση στο αυτί την είδε και η ΜΚ7 την ίδια ώρα και το συζήτησαν. Αφού της ανέφερε τι έγινε νομίζει το ανέφερε και αυτό. Δεν θυμάται όμως αν της γνωστοποίησε η ίδια την κάκωση ή αν το πρόσεξε από μόνη της. Με τη ΜΚ8 νομίζει ότι δεν το συζήτησε. Όταν ήρθε η τελευταία πήρε τα μωρά που έχει στην τάξη της και τα συνόδευσε στην τάξη της. Στη συνέχεια συμφώνησε ότι η ΜΚ8 είχε παρατηρήσει την κάκωση και την ενημέρωσε ενώ η ίδια της απάντησε ότι την είδε από το πρωί ενώ για την αναφορά της προηγουμένως ότι δεν το είχαν συζητήσει είπε ότι δεν είπε αυτό αλλά ότι δεν θυμάται. Σε υποβολή ότι η ΜΚ7 αντιλήφθηκε την κάκωση στο αυτί μετά τις 9:30 το πρωί απάντησε ότι μπορεί να μην της το είπε. Η ίδια πάντως εκείνη την ώρα που ήρθε που είδε το αίμα στο αυτί το καθάρισε με βαμβάκι. Δεν το είπε αυτό στην αστυνομία γιατί απλά δεν ρωτήθηκε. Ο αστυνομικός την ρωτούσε και αυτή απαντούσε. Θεωρούσε ότι θα πρέπει να απαντά στις ερωτήσεις. Από το σχολείο εκείνη την ημέρα ήρθε να πιάσει το μωρό ο πατέρας του και στην ερώτηση γιατί δεν του είπε για το αίμα στο αυτί ανέφερε ότι υπέθεσε ότι ήταν από το σπίτι γιατί είχε το χέρι στο αυτί. Ήταν σαν συνήθειο και υπέθεσε ότι ήταν με τα νύχια της. Περαιτέρω ανέφερε ότι είχε δει κι άλλες φορές αίμα στο αυτί του μωρού αφού είχε το συνήθειο να βάζει το χέρι της στο αυτί και γι΄ αυτό και δεν το θεώρησε σημαντικό να το αναφέρει στον πατέρα. Δεν θυμάται πόσες φορές είδε αίμα στο αυτί αλλά πάντα το σκούπιζε και θεωρούσε ότι ήταν από το νύχι της λόγω του συνήθειου που είχε. Ακόμα και στον ύπνο της έκανε αυτή την κίνηση. Δεν θυμάται όμως αν το είπε καμιά φορά στους γονείς της. Είπε στη συνέχεια ότι είχε πιάσει από την παλάμη το μωρό για να το βάλει τιμωρία ενώ υποθέτει ότι το μωρό φορούσε καλοκαιρινά ρούχα αφού ήταν καλοκαίρι. Στο δεξί της χέρι στο μπράτσο είχε παρατηρήσει μία κάκωση και γι΄ αυτό νομίζει την ρωτούσε συνέχεια και ο αστυνομικός. Νομίζει ότι την κάκωση στα μπράτσα την παρατήρησε πιο μετά εν σχέση με την κάκωση στο αυτί. Στην ερώτηση γιατί δεν το είπε στην κατάθεση της το συμβάν με τα μπράτσα αφού την ρωτούσε ο αστυνομικός είπε ότι απαντούσε στις ερωτήσεις του. Όταν της τέθηκε δε ότι αφού όπως ανέφερε την ρωτούσε για την κάκωση στα μπράτσα συνεχώς γιατί δεν έδωσε απαντήσεις είπε ότι δεν θυμάται τι γράφει στην κατάθεση. Σε υποβολή ότι ενώ παρατήρησε ότι το μωρό είχε κακώσεις στο σώμα του το απέκρυψε τόσο από τις δύο συναδέλφους της ΜΚ7 και 8 όσο και από τον πατέρα της που ήρθε να την παραλάβει αλλά και από την αστυνομία απάντησε ότι δεν το απέκρυψε από τις συναδέλφους της και απλά είπε ότι δεν θυμάται αν το είπε. Μπορεί και να το είπε. Από τον πατέρα δεν το είπε γιατί ενώ του μιλούσε αυτός της χαμογέλασε, πήρε το παιδί και έφυγε χωρίς να την αφήσει να ολοκληρώσει και από την αστυνομία γιατί δεν ρωτήθηκε και απαντούσε απλά ερωτήσεις. Ως προς το γιατί δεν ανέφερε στο σημείο 16 της δήλωσης της ότι πρόσεξε και την κάκωση στα μπράτσα είπε ότι μπορεί να της διέφυγε ή μάλλον να το διατυπώσει αλλιώς επειδή αυτό είχε ξεχάσει να το αναφέρει στην κατάθεση της θεώρησε να το αναφέρει αυτό. Σε ερώτηση γιατί όταν ήρθε η μητέρα του μωρού και της έδειξε το μπράτσο έκανε την ανήξερη και δεν της είπε ότι προϋπήρχε και ότι το πρόσεξε είπε ουσιαστικά ότι η μητέρα δεν την άφησε να μιλήσει αφού μιλούσε συνέχεια και την κατηγορούσε. Το μόνο που της είπε είναι ότι δεν ξέρει πώς έγινε και αυτό την άφησε να της πει. Τέλος αρνήθηκε ότι την ώρα που συζητούσε με την μητέρα του παιδιού κάποιο άλλο μωρό την υπέδειξε λέγοντας ότι είναι αυτή που κτύπησε το μωρό, λέγοντας ότι η μητέρα πρώτα ρώτησε εκείνο το παιδί αν είναι αυτή που την κτύπησε και το μωρό απάντησε καταφατικά. Πρόσθεσε δε ότι τα μωρά συνήθως λένε ναι όταν τα πανικοβάλεις γιατί η μητέρα φώναζε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). - ΜΚ1 Χ.Π. Κατ' αρχήν ως προς την αναφορά της ότι όταν επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο την ίδια μέρα και ενώ συζητούσε με την κατηγορούμενη η Μ., παιδάκι ηλικίας 2 ½ ετών περίπου, είπε δείχνοντας την κατηγορούμενη ότι αυτή κτύπησε της ΜΚ2, αναφέρω ότι δεν μπορώ να κάνω αποδεκτή αυτή την εξ' ακοής μαρτυρία. Από μόνη η ηλικία της Μ. τον ουσιώδη χρόνο και μη γνωρίζοντας συγκεκριμένα στοιχεία για το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο το Δικαστήριο δεν είχε την ευκαιρία να δει και να αξιολογήσει, ή κατά πόσο μπορούσε να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα αλλά και μη γνωρίζοντας τι ακριβώς είδε, αν είδε, και χρονικά πότε ή τι εννοούσε λέγοντας ότι αυτή την κτύπησε, είναι στοιχεία που προφανώς δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να δώσει αποδεικτική αξία στην εν λόγω μαρτυρία. Ίσως εκ του περισσού, υπενθυμίζω δε εδώ ότι σε μια ποινική δίκη η βαρύτητα σε μια εξ' ακοής μαρτυρία προσεγγίζεται με περισσή φειδώ ενόψει του καθήκοντος του Δικαστηρίου να διασφαλίσει δίκαιη δίκη. Από εκεί και πέρα αναφέρεται ότι σύμφωνα με την μάρτυρα, όταν είδε τα σημάδια μετά που η ΜΚ2 πήγε σπίτι από το νηπιαγωγείο, ερώτησε επανειλημμένα την ΜΚ2 ποιος την κτύπησε και ενώ αρχικά δεν απάντησε μετά είπε ότι ήταν η Ι., ένα άλλο παιδί στο νηπιαγωγείο. Μέσα στις επόμενες μέρες δε η μάρτυρας ρωτούσε την ΜΚ2 περισσότερες πληροφορίες και ξεκαθάρισε το σκηνικό για την ίδια όταν πήγαν σπίτι της Ι. και αυτή μπροστά στους γονείς της είπε ότι δεν κτύπησε τη ΜΚ2, ενώ η τελευταία 3 μέρες μετά είπε ότι την κτύπησε η κατηγορούμενη. Στο σημείο αυτό ν' αναφερθεί πως το Δικαστήριο δεν έχει στοιχεία ενώπιον του ούτε για την Ι. Εν πάση περιπτώσει το Δικαστήριο δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να αποκλείσει ότι η Ιωάννα, ένα επίσης μικρό παιδάκι 3 ετών ή και πιο μικρό, το οποίο βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στους γονείς του και την ΜΚ1 να ερωτάται αν κτύπησε την ΜΚ2 να είπε ψέματα για ευνόητους λόγους. Ούτε βεβαίως ότι η ΜΚ2 βλέποντας το σκηνικό που εκτυλίχθηκε στο σπίτι της Ιωάννας και την άρνηση της τελευταίας, αλλά και κατόπιν της επιμονής της μητέρας της να κατονόμασε την κατηγορούμενη για δικούς της λόγους. Ας σημειωθεί εδώ ότι ο ισχυρισμός της μάρτυρος ότι μπορεί η ΜΚ2 να κατονόμασε την Ι. επειδή ήταν εκφοβισμένη κρίνεται ως γενικός, αόριστος και αυθαίρετος. Άρα δεν ξέρω πόσο ξεκαθάρισε το σκηνικό για τη μάρτυρα αλλά σίγουρα όσα αναφέρθηκαν δεν έχουν πείσει το Δικαστήριο για οτιδήποτε και εν πάση περιπτώσει όχι με τη βεβαιότητα που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις. Σε κάθε περίπτωση όμως αναφέρεται ότι με βάση όσα αναφέρθηκαν και τη μαρτυρία της ΜΚ1, υπό τις περιστάσεις η αναφορά της ΜΚ2 τρείς μέρες μετά ότι την κτύπησε η κατηγορούμενη δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως άμεσο παράπονο και βεβαίως θα πω ότι κατά την κρίση μου ορθώς η κατηγορούσα αρχή δεν προώθησε τέτοια θέση (βλ. το άρθρο 10 του Περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.9*, αλλά και όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης - Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», Β'Έκδοση, των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη, σελ.514-522 και τη Νομολογία). Επίσης η γενική και αόριστη αναφορά της στην συμπληρωματική της κατάθεση τεκμ.2 ότι δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από ένα γονιό που της ανέφερε ότι την ΜΚ2 την έδειρε η δασκάλα τους η Μ., χωρίς καν αναφορά ποιος ήταν αυτός ο γονιός, δεν μπορεί βεβαίως να έχει κάποια αποδεικτική αξία, εκτός του ότι δεν αναφέρει καθόλου αν ο εν λόγω γονιός αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην κατηγορούμενη ή απλά στη Μ., διότι τον ουσιώδη χρόνο υπήρχε και άλλη νηπιαγωγός με το ίδιο όνομα. Περαιτέρω αναφέρω εδώ ότι η θέση της ότι δεν γνωρίζει αν η ΜΚ2 είχε τη μελανιά που φαίνεται στο πόδι της στη φωτογρ.8 πριν φύγει το πρωί να πάει -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- *
40. Κάθε Δικαστήριo, εvώπιov τoυ oπoίoυ δικάζεται πρόσωπo τo oπoίo κατηγoρείται για oπoιoδήπoτε πoιvικό αδίκημα, δύvαται vα δεκτεί ως απόδειξη, εκ μέρoυς της κατηγoρίας, τις λεπτoμέρειες oπoιoυδήπoτε παραπόvoυ ή oπoιασδήπoτε δήλωσης πoυ αφoρά τo πoιvικό αδίκημα πoυ γίvεται από τo πρόσωπo επί τoυ oπoίoυ διαπράχτηκε αυτό ή από τo πρόσωπo πoυ έχει τηv ευθύvη oπoιασδήπoτε περιoυσίας κατά της oπoίας διαπράχτηκε τo πoιvικό αδίκημα και τo oπoίo ήταv παρόv όταv διαπράχτηκε τo πoιvικό αδίκημα: Νoείται ότι oι λεπτoμέρειες oπoιoυδήπoτε τέτoιoυ παραπόvoυ ή δήλωσης δεv είvαι δεκτές, όταv πρoσάγovται εκ μέρoυς της κατηγoρίας, εκτός αv φαίvεται στo Δικαστήριo εvώπιov τoυ oπoίoυ δικάζεται o κατηγoρoύμεvoς, ότι τo παράπovo ή δήλωση έγιvε, αφoύ λήφθηκαv υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης, αμέσως μετά τη διάπραξη τoυ πoιvικoύ αδικήματoς, και πρoς τo πρώτo πρόσωπo πρoς τo oπoίo ή τα πρώτα πρόσωπα πρoς τα oπoία τo πρόσωπo τo oπoίo πρoέβηκε στo παράπovo ή τη δήλωση, μίλησε μετά τη διάπραξη τoυ πoιvικoύ αδικήματoς, ή πρoς τo πρόσωπo πρoς τo oπoίo ή πρoς τα πρόσωπα πρoς τα oπoία τo Δικαστήριo φρovεί ότι ήταv φυσικό vα πρoβεί σε παράπovo ή δήλωση σε σχέση με τo πoιvικό αδίκημα. στο νηπιαγωγείο και ότι δεν λέει γι' αυτό το μώλωπα αλλά για άλλο κτύπημα (χωρίς σημειώνω να αναφέρει ποιο), έρχεται βεβαίως σε αντίφαση με την αναφορά στην κατάθεση της τεκμ.1 ότι το παιδί έφυγε χωρίς κανένα σημάδι και ότι όταν επέστρεψε είδε μεταξύ άλλων σημάδια στο αριστερό της πόδι. Και δημιουργούνται βεβαίως ερωτηματικά για τη βασιμότητα των όσων αναφέρει διότι είτε είδε το παιδί το πρωί και δεν είχε κανένα σημάδι και άρα τα σημάδια που εντόπισε μετά προκλήθηκαν στο μεσοδιάστημα από την ώρα που πήγε στο νηπιαγωγείο μέχρι που επέστρεψε είτε δεν γνωρίζει. Πάντως μαρτυρία από πλευράς της ότι το πρωί πρόσεξε το παιδί και όλο του το σώμα είτε επειδή το έκανε μπάνιο είτε επειδή το έντυσε η ίδια είτε επειδή έτυχε να το ελέγξει για άλλο λόγο και δεν είχε κανένα σημάδι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Ας σημειωθεί δε εδώ ότι ο πατέρας του παιδιού που το πήρε στο σχολείο το πρωί δεν έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία, ούτε κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και συνεπώς δεν τέθηκε μαρτυρία από μέρους του για το κατά πόσο παρατήρησε στο χέρι ή στο αυτί του παιδιού κάποια κάκωση ή σημάδι. Επίσης ν' αναφερθεί εδώ ότι ο ισχυρισμός της ότι ο πατέρας της ΜΚ2 δεν την δέρνει καταρρίπτεται από την ίδια την ΜΚ2 η οποία ανέφερε ότι όταν είναι άτακτη κάποιες φορές η μάμα της και ο παπάς της την δέρνουν, ενώ η θέση που προέβαλε ότι αυτό που φαίνεται στις φωτογρ.2 και 3 του τεκμ.3 δεν θα μπορούσε να προκληθεί από γδάρσιμο αλλά προκλήθηκε από πολλή πίεση στο αυτί του μωρού κρίνεται ως αυθαίρετη και καταρρίπτεται από όσα ανέφερε η ΜΚ
41. Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη μου και τη μαρτυρία της ΜΚ1 γενικότερα, κατά την κρίση μου η μάρτυρας αυτή έχοντας καταλήξει η ίδια σ' ένα συμπέρασμα για το τι έγινε την επίδικη ημέρα προσπάθησε να πείσει και το Δικαστήριο, όμως θα συμφωνήσω με την αναφορά του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούμενης στη γραπτή του αγόρευση ότι η μαρτυρία της αποτελείται από «εικασίες και γνώμες που η ίδια διαμόρφωσε» (βλ. σελ.9). Στο σημείο αυτό για να είναι ξεκάθαρο αναφέρεται ότι εκ της μαρτυρίας της είναι αποδεκτό ότι την επίδικη μέρα προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία και το παιδί εξετάστηκε στο νοσοκομείο, ότι οι φωτογραφίες τεκμ.3 λήφθηκαν στον ιατροδικαστή στη Λευκωσία και ότι επισκέφθηκαν την παιδοψυχολόγο για αξιολόγηση της κατάστασης της ανήλικης και όσα ανέφερε στην παιδοψυχολόγο. Αυτά επιβεβαιώνονται και από άλλη αποδεκτή μαρτυρία. Επίσης είναι αποδεκτές οι παραδοχές της ότι η ίδια έδερνε την ΜΚ2 προκειμένου να την συμμορφώσει καθώς και ότι συζήτησε με την ΜΚ2 ξανά για το περιστατικό, με την τελευταία φορά να ήταν την προηγούμενη της κατάθεσης της στο Δικαστήριο. - ΜΚ2 Ρ.Π. Κατ' αρχήν να πω ότι δεν ανέμενα βέβαια από ένα παιδί 6 ετών, το οποίο αναφέρθηκε σε γεγονότα όταν ήταν 3 χρόνων, να θυμάται είτε πότε ακριβώς έλαβαν χώραν τα γεγονότα είτε συγκεκριμένες λεπτομέρειες οιουδήποτε περιστατικού. Ούτε αναμένεται λογικά από παιδί αυτής της ηλικίας απόλυτη συνοχή στα λεγόμενα του. Είναι όμως γεγονός, έχοντας παρακολουθήσει με πολλή προσοχή το παιδί ενώ κατέθετε και τις απαντήσεις του, ότι το μόνο πράγμα που ουσιαστικά είπε με θετικό τρόπο είναι ότι η κυρία της τράβηξε πολύ δυνατά το αυτί και την έδειρε στο πόδι και στο χέρι. Ας σημειωθεί ότι μίλησε για το δεξί αυτί, το δεξί χέρι και το αριστερό πόδι, όπου πράγματι ο ΜΚ3 και η ΜΚ5 εντόπισαν τις κακώσεις. Από την άλλη βεβαίως σημειώνεται ότι δεν μπόρεσε να πει σε ποιο σημείο στο χέρι και το πόδι κτυπήθηκε. Από εκεί και πέρα όμως υπάρχουν σημεία στη μαρτυρία της και ουσιαστικές αντιφάσεις, εν σχέση και με άλλη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, που έχουν προβληματίσει. Για παράδειγμα: (α) Είπε ότι η κυρία έδειρε και άλλα παιδάκια, αλλά δεν ξέρει ποια ήταν αυτά. (β) Είπε ότι η κυρία την έδειρε και κάποιες άλλες φορές, ενώ σε άλλο σημείο ανέφερε ότι δεν την ξανακτύπησε. (γ) Είπε πως όταν την κτύπησε η δασκάλα έτρεχε αίμα από το χέρι και το πόδι της, κάτι που βεβαίως δεν συνάδει με την ιατρική μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή αφού τόσο ο ΜΚ3 όσο και η ΜΚ5 ήταν ξεκάθαροι πως η εκχύμωση δεν βγάζει αίμα. Με αυτά υπόψη και τη μαρτυρία της γενικότερα, σε συνδυασμό με το ότι

(1)δεν θυμόταν αν κτύπησε καθόλου εκείνη τη μέρα πριν κοιμηθεί στο κρεβατάκι της ή αν η μάμα ή ο παπάς την κτύπησαν εκείνη τη μέρα ή αν κτύπησε προηγουμένως παίζοντας με κάποιο από τα αδελφάκια της, και

(2)το παιδί ανέφερε ότι πριν έρθει στο Δικαστήριο έκανε δοκιμή στο σπίτι με τη μάμα της για το τι θα πει, λέγοντας ότι δεν θυμάται τι έκαναν (χωρίς να διαφεύγει ότι μετά αρνήθηκε ότι η μάμα της είπε ερωτήσεις που θα της υποβάλουν) και άρα προκύπτει αμφιβολία αν όσα είπε το παιδί ήταν δικά της λόγια ή αποτέλεσμα μιας καλής προετοιμασίας στο σπίτι από τη μητέρα της, αποτελεί κατάληξη μου ότι δεν μπορώ να βασιστώ με ασφάλεια στη μαρτυρία της ότι κτυπήθηκε από την κατηγορούμενη για να καταλήξω σε ευρήματα. - ΜΚ3 Δρ. Θ.Θ. - ΜΚ5 Δρ. Α.Π. Διαπιστώνεται ότι έδωσαν μαρτυρία ως εμπειρογνώμονες στον τομέα της γενικής ιατρικής και της ιατροδικαστικής αντίστοιχα. Η εμπειρογνωμοσύνη τους και τα προσόντα τους δεν αμφισβητήθηκαν. Έτσι η μαρτυρία τους έχει εξεταστεί σύμφωνα με τις νομολογιακές αρχές αξιολόγησης μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων (βλ. Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 746). Υπό το φως λοιπόν και των όσων πιο πάνω αναφέρθηκαν, σημειώνω πως έχοντας παρακολουθήσει πολύ προσεκτικά τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν και τις απαντήσεις τους η εντύπωση που μου έκαναν σαν μάρτυρες ήταν πολύ καλή. Έδωσαν άμεσες και σαφείς απαντήσεις και ανέφεραν στο Δικαστήριο οτιδήποτε γνώριζαν για την υπόθεση με ειλικρίνεια, ενώ κρίνω ότι τεκμηρίωσαν επαρκώς και με πειστικότητα τα ευρήματα και συμπεράσματα τους (βλ. Αυγουστή κ.α. v. Ιωάννου

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1498). Έχει δε σημασία να τονιστεί εδώ πως η μαρτυρία τους όχι μόνον δεν αμφισβητείται αλλά ουσιαστικά με βάση την τελική αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της υπεράσπισης προκύπτει να γίνεται αποδεκτή (βλ. σελ.12). Συνεπώς η μαρτυρία τους γίνεται αποδεκτή, με εξαίρεση μόνον την αναφορά του ΜΚ3 σε εκδορές στο λοβό του δεξιού αυτιού. Οι φωτογραφίες 2 και 3 του τεκμ.3, σε συνδυασμό με τη μαρτυρία της ΜΚ5 αλλά και της ΜΚ1 η οποία στη μαρτυρία της αναφέρθηκε ακριβώς σε αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες 2 και 3 στο εσωτερικό του αυτιού, συνάδουν με το ότι εκδορές υπήρχαν στο εσωτερικό του αυτιού και όχι στο λοβό. - ΜΚ4 Ρ.Ι. Η μάρτυρας διαπιστώνεται ότι έδωσε μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας στον τομέα της κλινικής ψυχολογίας. Η εμπειρογνωμοσύνη της και τα προσόντα της δεν αμφισβητήθηκαν. Έτσι και η δική της μαρτυρία έχει εξεταστεί σύμφωνα με τις νομολογιακές αρχές αξιολόγησης μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων. Από εκεί και πέρα αναφέρω ότι έχοντας μελετήσει προσεκτικά τη μαρτυρία της σε συνδυασμό με την έκθεση που ετοίμασε τεκμ.6, θεωρώ πως δεν έχει τεκμηριώσει επαρκώς και με πειστικότητα τα ευρήματα και τα συμπεράσματα της. Πιο συγκεκριμένα:

1. Κατά την κρίση μου εντοπίζεται κατ' αρχήν πρόβλημα στην έκθεση και τα συμπεράσματα της αφού την ίδια στιγμή που η ΜΚ2 προκύπτει να μην της ανέφερε οτιδήποτε συγκεκριμένο για την τραυματική της εμπειρία, όπως την ονομάζει, εντούτοις στα συμπεράσματα της αναφέρει ότι το παιδί δεν είναι σε θέση να κατανοήσει και να επεξεργαστεί την τραυματική για το ίδιο εμπειρία της σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης και περαιτέρω ότι η σωματική κακοποίηση που έχει υποστεί προκάλεσε στο παιδί σωματικά τραύματα (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου). Η αναφορά σε σωματική κακοποίηση προκύπτει όμως σαφώς να τέθηκε επειδή η ΜΚ1 αναφέρθηκε σε τέτοια κακοποίηση του παιδιού από τη δασκάλα και για κανένα άλλο λόγο ή επειδή η ίδια το διαπίστωσε μέσω της αξιολόγησης της, ενώ να τονίσω εδώ ότι ήδη πιο πάνω διαπιστώθηκε στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας τόσο της ΜΚ1 όσο και της ΜΚ2 ότι τέτοια κακοποίηση δεν αποδεικνύεται και εν πάση περιπτώσει όχι με ασφάλεια.
2. Το προβληματικό του πράγματος προκύπτει όμως και ως εκ της αναφοράς της, αναφορικά με τη διαπίστωση ότι η ΜΚ2 είχε τραυματική εμπειρία αφού υπέστη τιμωρίες όταν ουρούσε πάνω της, ότι δεν είπε πουθενά ότι οι τιμωρίες σημαίνει ξύλο και ότι αυτό της αναφέρθηκε, ενώ επαναλαμβάνω ότι ταυτόχρονα υιοθετεί τη σωματική κακοποίηση στα συμπεράσματα της κάτι που είναι βεβαίως αντιφατικό.
3. Όμως και για την αναφορά σε ψυχολογική κακοποίηση, ομολογουμένως τέτοια μαρτυρία δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Ότι προκύπτει από τη μαρτυρία είναι πως η κατηγορούμενη στις 29/07/16 έβαλε τιμωρία την ΜΚ2 να κάτσει στη γωνία σε μία καρέκλα. Υπενθυμίζω δε ότι η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε τις ΜΚ7 και 8, βρεφονηπιοκόμο και νηπιαγωγό αντίστοιχα, η μαρτυρία των οποίων ως εμφαίνεται κατωτέρω γίνεται αποδεκτή, οι οποίες υποστήριξαν ότι τιμωρίες (περιορισμοί κατά την ΜΚ7 και συνέπειες κατά την ΜΚ8) όπως το να κάτσει το παιδί στη γωνιά σε μια καρέκλα και λίγος θυμός ή ύψωση της φωνής είναι επιτρεπτά. Τώρα αν το παιδί βίωσε αυτό το γεγονός τόσο τραυματικά ώστε να τραυματιστεί ψυχικά είναι κάτι που δεν αποκλείστηκε με βάση τη μαρτυρίας της, όμως θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι η κατηγορούμενη τιμώρησε την ΜΚ2 πέραν της 29ης/07/
4. Άρα και η αναφορά στην έκθεση της σε «τιμωρίες», περισσότερες από μία δηλαδή, ελέγχεται ως αβάσιμη. Συνεπώς με βάση όσα αναφέρθηκαν δεν θεωρώ ότι η ψυχολογική κατάσταση του παιδιού έχει συνδεθεί επαρκώς και στον απαιτούμενο βαθμό με τιμωρίες στο σχολείο ή και με την κατηγορούμενη. Εν πάση περιπτώσει το υπόβαθρο της έκθεσης της κρίνεται ως προβληματικό και ο τραυματισμός του παιδιού ίσως να πρέπει να αναζητηθεί αλλού. - ΜΚ6 Αστ.ΧΧΧΧΧ Ν. Ζ. Προκάλεσε βεβαίως εντύπωση στο Δικαστήριο το γεγονός ότι ως εξεταστής της υπόθεσης δεν μπόρεσε να εξηγήσει και να διαφωτίσει γιατί δεν λήφθηκε οπτικογραφημένη κατάθεση από την ΜΚ2, την ίδια στιγμή που ο ίδιος θεωρεί ότι έπρεπε να ληφθεί τέτοια κατάθεση. Η μαρτυρία του επί του θέματος ήταν ομολογουμένως συγκεχυμένη. Εδώ να υπενθυμίσω δε ότι σύμφωνα με την ΜΚ1 δεν ήταν η ίδια που είπε όχι στη λήψη οπτικογραφημένης και πως η αστυνομία της είπε ότι θα ήταν μια άσχημη εμπειρία για το μωρό και δεν προχώρησαν. Εν πάση περιπτώσει γεγονός παραμένει ότι τέτοια κατάθεση δεν έχει ληφθεί, χωρίς το Δικαστήριο να γνωρίζει το λόγο. Από εκεί και πέρα αναφέρω ότι η μαρτυρία του ως προς τις ενέργειες που έχει προβεί γίνεται αποδεκτή. - ΜΚ7 Κ.Χ'Α. - ΜΚ8 Μ.Υ. Οι συγκεκριμένες μάρτυρες μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Κατέθεσαν με φυσικότητα και έδωσαν άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν. Θεωρώ ότι ήταν ειλικρινείς και ανέφεραν ότι γνώριζαν. Συνεπώς κάνω αποδεκτή τη μαρτυρία τους, με τη διευκρίνηση βεβαίως ότι η θέση τους πως η κατηγορούμενη δεν θα κτυπούσε οποιοδήποτε μωρό ή συγκεκριμένα τη Ρ.αποτελούσε τη δική τους προσωπική γνώμη και τίποτε περισσότερο. Αν η κατηγορούμενη κτύπησε ή όχι την Ρ. αυτό θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο κατόπιν αξιολόγησης του συνόλου της αποδεκτής μαρτυρίας, αν και ομολογουμένως έχει ήδη διαφανεί με βάση όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω ποια θα είναι κατάληξη επί τούτου του σημείου. - Κατηγορούμενη Είναι γεγονός πως η κατηγορούμενη στα πλαίσια της προσπάθειας της στην αντεξέταση να δικαιολογήσει την παράλειψη αναφοράς στην κατάθεση της ή στη δήλωση της και στις συναδέλφισσες της ότι την επίδικη μέρα παρατήρησε και μια κάκωση στο δεξί χέρι του παιδιού είπε ψέματα. Η αμηχανία της και οι αντιφατικές και συγκεχυμένες απαντήσεις που έδιδε επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Σε κάποιο σημείο είπε ότι την ρωτούσε συνέχεια ο αστυνομικός για την κάκωση στο δεξί μπράτσο, ενώ μετά εντελώς αντιφατικά ισχυρίστηκε ότι δεν το είπε διότι κατά τη λήψη της κατάθεσης απαντούσε απλά στις ερωτήσεις του αστυνομικού. Όταν ερωτήθηκε δε γιατί δεν το είπε αφού o αστυνομικός την ρωτούσε για την κάκωση στο μπράτσο είπε ότι δεν θυμάται τι γράφει η κατάθεση της και σε άλλο σημείο ανέφερε ότι δεν ρωτήθηκε και απαντούσε απλά σε ερωτήσεις. Επίσης ερωτώμενη γιατί δεν το είπε στην γραπτή της δήλωση τεκμ.15 και συγκεκριμένα στην παράγραφο 16 όπου ακριβώς αναφέρεται στο τι είχε προσέξει και τι όχι, είπε ότι μάλλον της διέφυγε ή διαφορετικά επειδή το είχε ξεχάσει στην κατάθεση της θεώρησε ότι έπρεπε να το αναφέρει. Όμως όπως γίνεται αντιληπτό καμία λογική εξήγηση δεν έχει δώσει για την παράλειψη της αυτή. Εν πάση περιπτώσει αν της διέφυγε να το αναφέρει στην κατάθεση της το ερώτημα που τίθεται εφόσον είχε διαπιστώσει την κάκωση στο χέρι του παιδιού είναι γιατί δεν το είπε στη δήλωση που ετοίμασε, αν όχι για να το αποκρύψει; Από εκεί και πέρα ν' αναφέρω ότι και η σύγχυση που παρατηρήθηκε στη μαρτυρία της για τη διάρκεια της τιμωρίας της Ρ. και οι αντιφάσεις με την κατάθεση της (βλ. και το σημείο 1 κατωτέρω για την ώρα προσέλευσης της στο σχολείο), αλλά και για το κατά πόσο συζήτησε ή όχι με τις συναδέλφισσες της και πότε ακριβώς την κάκωση στο αυτί και στο μπράτσο του παιδιού θεωρώ, έχοντας παρακολουθήσει τη μάρτυρα προσεκτικά ενώ κατέθετε, πως ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας απόκρυψης της αλήθειας από μέρους της και όχι για άλλο λόγο. Περαιτέρω στο σημείο αυτό θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι μελετώντας τη μαρτυρία της εντόπισα διάφορους ουσιαστικούς ισχυρισμούς της κατηγορούμενης οι οποίοι δεν υποβλήθηκαν ποτέ στους ΜΚ, ανάλογα, για σχολιασμό. Για παράδειγμα:
5. Ισχυρίστηκε ότι η Ρ. πήγε στο σχολείο η ώρα 7:50-8:00 π.μ. Ας σημειωθεί εδώ ότι η ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκε ως προς την αναφορά της ότι ο σύζυγος της πήρε το παιδί στο σχολείο η ώρα 7:00 π.μ. περίπου, ενώ ο ευπαίδευτος συνήγορος της υπεράσπισης υπέβαλε στην ΜΚ1 ότι στις 7:00 π.μ. που το μωρό πήγε στο νηπιαγωγείο είχε τη μελανιά στο χέρι του.
6. Ότι παρατήρησε αλλαγή στη συμπεριφορά της Ρ., ανησύχησε και το ανέφερε στη μητέρα της (ΜΚ1), η οποία της απάντησε «ε χαράς το πράμα κάμνει το και σπίτι».
7. Δεν θεώρησε ανησυχητικό το γεγονός ότι υπήρχε αίμα στο αυτί του παιδιού καθότι εκείνο τον καιρό συνήθιζε να σκαλίζει το αυτί της με το δάκτυλο της. Είχε το συνήθειο να βάζει το χέρι της στο αυτί, ακόμη και στον ύπνο της. Επίσης είχε και άλλες φορές αίμα στο αυτί της.
8. Η ΜΚ1 όταν επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο το απόγευμα δεν την άφησε ουσιαστικά να μιλήσει και την κατηγορούσε και γι'αυτό δεν της είχε αναφέρει οτιδήποτε όταν της έδειξε το μπράτσο του παιδιού.
9. Κατά τη συζήτηση με την ΜΚ1 δεν ήρθε ένα άλλο μωρό και είπε ότι είναι η κατηγορούμενη που κτύπησε τη Ρ. αλλά η ΜΚ1 ρώτησε το μωρό εκείνο φωνάζοντας αν είναι αυτή που κτύπησε τη Ρ. και ουσιαστικά το πανικόβαλε με αποτέλεσμα να απαντήσει καταφατικά. Με βάση τη Νομολογία οι ισχυρισμοί πιο πάνω ούτως ή άλλως δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί, ενώ περαιτέρω προκύπτει και αναξιοπιστία της Υπεράσπισης ως εκ της μη προβολής καθαρών θέσεων εξ' αρχής ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Tekinder Pal. ν Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 551 και το Σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης», Β' Έκδοση, σελίδες 720 - 723). Με αυτά υπόψη έχω καταλήξει να απορρίψω τη μαρτυρία της ως αναξιόπιστη. NOMIKH ΠTYXH - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη (1η κατηγορία), το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, είναι τα ακόλουθα:

1. Επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και
2. Η πρόκληση στο πρόσωπο αυτό πραγματικής σωματικής βλάβης από την εν λόγω επίθεση. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly), να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 αναφέρεται ότι "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό (συμπεριλαμβανομένης και υστερικής νευρικής κατάστασης) που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης. Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 μια επιπόλαιη εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529 και Αστυνομία v. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61). Στο σύγγραμμα Archbold 41η έκδοση, παρ. 20 - 116, αναφέρεται ότι πραγματική σωματική βλάβη σημαίνει κάποια πραγματική σωματική κάκωση. Δεν είναι αναγκαίο να είναι κάκωση μόνιμου χαρακτήρα, ούτε να είναι αυτό που θεωρείται οδυνηρή (grievous) σωματική βλάβη. Συνεπώς δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Έχοντας κατά νουν όσα αναφέρθηκαν είναι προφανές ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι η κατηγορούμενη άσκησε βία εναντίον της ΜΚ2 και της προκάλεσε οιανδήποτε σωματική βλάβη. Συνεπώς θεωρώ πως δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Το αδίκημα της 2ης κατηγορίας στηρίζεται στο άρθρο 54

(1)του Περί Παιδιών Νόμου Κεφ.352, το οποίο προνοεί ότι οποιοδήποτε πρόσωπο άνω των δεκαέξι ετών που έχει τη φύλαξη, ευθύνη ή φροντίδα οποιουδήποτε παιδιού, κάτω των δεκαέξι, εκ προθέσεως επιτίθεται, κακοποιεί, αμελεί, εγκαταλείπει ή εκθέτει αυτό ή γίνεται αίτιος πρόκλησης ή συμβάλλει σε εναντίον του επίθεση, κακομεταχείριση, αμέλεια, εγκατάλειψη ή έκθεση, κατά τρόπο που ενδέχεται να του προκληθεί περιττή ταλαιπωρία ή βλάβη στην υγεία του (περιλαμβανομένης βλάβης στην, ή απώλειας όρασης, ακοής, άκρου ή οργάνου του σώματος και οιασδήποτε ψυχικής διαταραχής), είναι ένοχο αδικήματος (βλ. και Νεάρχου v. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 33). Δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω αποδεκτής μαρτυρίας οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες το παιδί μπήκε σε τιμωρία από την κατηγορούμενη, ούτε αν αυτή θύμωσε ή φώναζε κλπ. Το γεγονός όμως απλά και μόνον ότι έβαλε τιμωρία το παιδί δεν σημαίνει ότι είχε πρόθεση να το κακοποιήσει ή ότι το κακομεταχειρίστηκε, ούτε και αποδείχθηκε ότι έγινε οτιδήποτε κατά τρόπο που να μπορούσε να προκαλέσει την περιττή ταλαιπωρία ή βλάβη στην υγεία του που θέλει το άρθρο πιο πάνω και εισηγείται η κατηγορούσα αρχή. Εξάλλου υπενθυμίζω ξανά τι αναφέρθηκε από τις ΜΚ7 και 8. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπώς η κατηγορούμενη απαλλάσσεται και αθωώνεται από τις κατηγορίες 1 και 2 που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο