Γενικού Εισαγγελέα ν. Louimar Fisheries Limited κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2266/2020, 15/10/2020

(1)(Α) του Κεφαλαίου

1. Συγκεκριμένα οι Κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες παρακώλησης έργου παρατηρητή ελέγχου αλιείας κατά την άσκηση των καθηκόντων του και παράλειψης συμμόρφωσης με τις οδηγίες της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση του περί Αλιείας Νόμου κεφάλαιο
2. Κατά την ενώπιον μου διαδικασία έγινε παραδεκτό ότι ο επίδικος τόπος τέλεσης των αδικημάτων ήταν η Επαρχία Λάρνακας. Ο συνήγορος των Κατηγορουμένων αναφερόμενος στο άρθρο 23

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/1960, εισηγήθηκε ότι δικαιοδοσία σε ποινικά αδικήματα έχει το Δικαστήριο του τόπου όπου έλαβε χώρα το αδίκημα. Σε σχέση με τον περί Δικαστηρίων (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμος του 1974 (43/1974), στο εξής «ο Νόμος», ανάφερε ότι αυτός ρυθμίζει υποθέσεις σε σχέση με αδικήματα που διαπράχθηκαν σε ημικατεχόμενες περιοχές, όπως η Αμμόχωστος, και όχι περιπτώσεις όπως η παρούσα, όπου παραδεκτά το αδίκημα έλαβε χώρα στη Λάρνακα. Προς επίρρωση του επιχειρήματος του αναφέρθηκε στην Θεοδούλου (Αρ.1)

(1990)1 ΑΑΔ 438, όπου με αναφορά στο προοίμιο του Νόμου αναφέρεται ότι: «.το προοίμιο του νόμου επισημαίνεται η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο χώρο της δικαιοσύνης ως αποτέλεσμα της τούρκικης εισβολής και διαπιστώνεται η ανάγκη για τη λήψη μέτρων μέχρι την αποκατάσταση της ομαλότητας στις περιοχές που τέθηκαν υπό τούρκικη κατοχή» Ο κ. Χρυσταλλένος αντέτεινε ότι ο Νόμος 43/1974, ισχύει και για την παρούσα υπόθεση, όπως προκύπτει από το ίδιο του το κείμενο αλλά και από τη Νομολογία. Προς τούτο παρέπεμψε στην Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας και Άλλοι ν. Δήμου Αγίας Νάπας

(2013)2 ΑΑΔ 621, όπου αναφέρεται σχετικά το εξής: «Μπορεί να έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε - 40 περίπου χρόνια - και η «ομαλότητα» στον τομέα που μας αφορά, να έχει σε μεγάλο βαθμό αποκατασταθεί. Όμως, ο λόγος για τον οποίο θεσπίστηκαν οι πρόνοιες του Άρθρου 3 του Νόμου 43/74, δεν έχει ακόμα εκλείψει. Με δοσμένο το γεγονός ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου ομού με τα άλλα επαρχιακά δικαστήρια του κατεχόμενου τόπου μας, συνεχίζουν να λειτουργούν προσωρινά, μακριά από τη φυσική τους έδρα, οι συγκεκριμένες νομοθετικές πρόνοιες εξακολουθούν να τυγχάνουν καθολικής εφαρμογής. Το γεγονός ότι με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 24/6/1999, το Δικαστήριο Παραλιμνίου μετονομάστηκε σε Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, το οποίο συνεδριάζει στο Παραλίμνι, ουδόλως διαφοροποιεί την κατάσταση, εφόσον οι εν λόγω πρόνοιες δεν έχουν ακυρωθεί, ούτε και με άλλο νομοθέτημα έχουν αντικατασταθεί ή τροποποιηθεί, αλλά συνεχίζουν να παραμένουν σε ισχύ ως είχαν θεσπιστεί. Σχετικές με το θέμα που εξετάζουμε και ειδικότερα σχετικά με τους λόγους θέσπισης των προνοιών του Άρθρου 3 του Νόμου 43/74 και τις ευρύτερες συνέπειες τους στην κατά τόπο αρμοδιότητα των επαρχιακών δικαστηρίων σε ποινικές υποθέσεις, είναι, μεταξύ άλλων υποθέσεων και οι υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας

(1992)2 Α.Α.Δ. 191, Γεωργιάδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 1842, Θεοδούλου (Αρ. 1)

(1990)1 Α.Α.Δ. 438 και Yerakas (πιο πάνω).» Το άρθρο 3 του Νόμου αναφέρει ότι: «Διαρκoύσης της εκρύθμoυ καταστάσεως και παρά τας διατάξεις τoυ άρθρoυ 23 τωv περί Δικαστηρίωv Νόμωv τoυ 1960 έως 1972 έκαστov Επαρχιακόv Δικαστήριov κέκτηται δικαιoδoσίαv vα εκδικάζη, συμφώvως πρoς τας διατάξεις τoυ άρθρoυ 24, oιovδήπoτε αδίκημα διαπραχθέv εv oιαδήπoτε επαρχία της Κύπρoυ.» Η θέση του κ. Ζαπούνη αντιστρατεύεται το ίδιο το γράμμα του άρθρου 3. Εκεί ρητώς γίνεται αναφορά σε έκαστο Επαρχιακό Δικαστήριο το οποίο μπορεί να εκδικάσει υπόθεση για αδίκημα που έλαβε χώρα σε οποιαδήποτε επαρχία της Κύπρου. Η Θεοδούλου (Αρ.1)

(1990)1 ΑΑΔ 438, δεν αντιφάσκει με την πιο πάνω ερμηνεία. Αποφασίζει για ένα εντελώς διαφορετικό θέμα και επ' ουδενί δεν δεικνύει έστω εκείνο που εισηγούνται οι Κατηγορούμενοι. Αντιθέτως το ζήτημα αυτό ξεκαθαρίζει η Γεωργιάδης,

(2001)1 ΑΑΔ 1842, στην οποία αναφέρεται ότι: « Ο περί Δικαστηρίων (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμος αρ. 43/74 επεξέτεινε την κατά τόπο αρμοδιότητα των Επαρχιακών Δικαστηρίων στις ποινικές υποθέσεις. Στην πραγματικότητα με τις πρόνοιες του παρακάμφθηκε η τοπική αρμοδιότητα, εφόσον δόθηκε δικαιοδοσία σε κάθε Επαρχιακό Δικαστήριο να εκδικάζει οποιοδήποτε αδίκημα ανεξάρτητα από τον τόπο τέλεσης του. Διασφαλίστηκε έτσι η απρόσκοπτη συνέχιση απονομής της ποινικής δικαιοσύνης και ελαχιστοποιήθηκαν οι δυσχέρειες και τα ρήγματα που προκάλεσε η Τουρκική Εισβολή.» Καθίσταται ξεκάθαρο, από την Γεωργιάδης (πιο πάνω), ότι κάθε Επαρχιακό Δικαστήριο δύναται να εκδικάζει οποιοδήποτε αδίκημα ανεξάρτητα από τον τόπο τέλεσης του, όσο είναι σε ισχύ ο Νόμος. Αυτός, μέχρι σήμερα, δεν έχει καταργηθεί, ως άλλωστε συμφώνησαν και τα μέρη. Επομένως η Κατηγορούσα Αρχή είχε το δικαίωμα, που ο Νόμος της παρέχει, να καταχωρήσει την παρούσα ποινική υπόθεση και αυτή να εκδικαστεί, σε όποιο δικαστήριο επιθυμούσε. Βάσει των ως άνω η ειδική απάντηση των Κατηγορουμένων απορρίπτεται και αυτοί καλούνται να απαντήσουν στο Κατηγορητήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο