Αστυνομικού Διευθυντή Αμμοχώστου ν. Κολοκασίδη, Αρ. Υπόθεσης: 2373/2020, 24/11/2020

(7)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/1986(στο εξής ο «Νόμος»). Η κατηγορούσα αρχή εκθέτοντας τα γεγονότα της υπόθεσης ανάφερε ότι ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε την προκαταρκτική εξέταση για νάρκοτεστ. Όταν του ζητήθηκε να προβεί σε σχετική εξέταση παραδέχτηκε ότι είχε κάνει χρήση και γι' αυτό αρνήθηκε να εξεταστεί. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου, στην ικανή αγόρευση του, ανάφερε στο λευκό του ποινικό μητρώο και στο γεγονός ότι δεν έχει βαθμούς ποινής. Από την συμπεριφορά του δεν επηρέασε τρίτους, ενώ τόνισε ότι ο Κατηγορούμενος είχε κάνει χρήση κάνναβης την εβδομάδα που του έγινε έλεγχος και λανθασμένα νόμιζε ότι η εξέταση θα καταδείκνυε χρήση κάνναβης που είχε γίνει προ εβδομάδας. Έχει οικονομικά προβλήματα και φέτος δεν έχει εργαστεί καθόλου. Μια ιδιαίτερη πτυχή των προσωπικών περιστάσεων του Κατηγορουμένου είναι ότι έχει καταθέσει έγγραφα, τα οποία δεικνύουν απεξάρτηση του από τα ναρκωτικά πάσης φύσεως. Το επίδικο αδίκημα προστέθηκε με πρόσφατη τροποποίηση του Νόμου. Συγκεκριμένα το άρθρο 11 (Γ)

(7)αναφέρει ότι: «Πρόσωπο το οποίο αρνείται ή αποφεύγει να μεταβεί με βάση τις διατάξεις του εδαφίου

(5)στον καθοριζόμενο αστυνομικό σταθμό ή αρνείται ή αποφεύγει με οποιοδήποτε τρόπο να δώσει δείγμα σάλιου για προκαταρκτική ή εργαστηριακή εξέταση όταν αυτό του ζητηθεί με βάση τις διατάξεις του παρόντος άρθρου διαπράττει ποινικό αδίκημα» Η απαξία του εν λόγω αδικήματος δεν έγκειται μόνο στην ευρύτερη απαγόρευση οδήγησης υπό την επήρεια ναρκωτικών αλλά και στην ίδια την άρνηση εξέτασης ως προς τούτο. Στην άρνηση της εξέτασης σε σχέση με ίσως το σοβαρότερο αδίκημα του Νόμου. Και όλα αυτά ενώ έχει πλειστάκις τονιστεί η ανάγκη αντιμετώπισης της έξαρσης των τροχαίων δυστυχημάτων και ατυχημάτων. Στην περίπτωση του Κατηγορούμενου, δε, ενώ ο ίδιος είχε παραδεχτεί την χρήση κάνναβης, αρνήθηκε την εξέταση του πληρώντας εν γνώση του τον διττό αυτό χαρακτήρα του αδικήματος. Τέτοιες οδικές συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα, λόγω της ποσότητας τους αλλά και της σοβαρότητας που τους δίδει ο Νόμος. Αξίζει μόνο να αναφερθεί ότι το άρθρο 11Ζ προβλέπει ποινές: «φυλάκισης για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες πεντακόσια ευρώ (€3.500) ή σε στέρηση της ικανότητάς του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)χρόνια ή σε όλες ή σε οποιαδήποτε ή σε οποιεσδήποτε από τις πιο πάνω ποινές.» Λαμβάνω υπόψη όλα όσα έχουν αναφερθεί, την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου, τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις, όπως αυτές διαφαίνονται από την αγόρευση του συνηγόρου του και ειδικότερα το γεγονός ότι έχει σήμερα απεξαρτηθεί από ναρκωτικές ουσίες. Έχει δηλαδή αποξενωθεί από τη λαίλαπα των ναρκωτικών, η οποία εν πολλοίς προκάλεσε τα επίδικα αδικήματα. Η τάση, άλλωστε, της σύγχρονης νομολογίας είναι να προσμετράται προς όφελος του Κατηγορουμένου αυτή κάθε αυτή η απεξάρτηση του. (Γιαννακάκη ν Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 177/2015, 21/4/2016). Όλοι οι πιο πάνω παράγοντες όμως, θα επηρεάσουν το εύρος της ποινής αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος της ποινής που δεν μπορεί να είναι άλλη από τη στέρηση της ελευθερίας. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω στον κατηγορούμενο στη κατηγορία που αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης 30 ημερών. Περαιτέρω η ποινή της στέρησης της άδειας οδηγού βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής και πρέπει να δικαιολογείται με βάση τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής[1]. Πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αφενός τα γεγονότα που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος και αφετέρου οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη, για να διαπιστωθεί αν δικαιολογείται η αποστέρηση της άδειας του και η χρονική διάρκεια της αποστέρησης (βλ. μεταξύ άλλων, Ελ. Ελευθερίου ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 300). Όπως αναφέρθηκε στην Ευθυμίου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 327, 329: «Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου υποστηρίζεται ότι οποτεδήποτε κατηγορούμενος καταδικάζεται σε φυλάκιση για τροχαίο αδίκημα, και ταυτόχρονα κρίνεται αναγκαία η στέρηση της άδειας οδήγησης, η διάρκεια της στέρησης συνεκτιμάται με την ανάγκη για παροχή λογικής ευχέρειας στον καταδικασθέντα για επαναδραστηριοποίηση. Συνεπώς, οποτεδήποτε η άδεια οδηγού είναι αναγκαία για την απασχόληση του κατηγορουμένου, η στέρηση της πρέπει, είτε να συμπίπτει είτε να μη είναι πολύ μακρύτερη σε χρονική διάρκεια από το χρόνο της αποφυλάκισης του.» Στην παρούσα υπόθεση δεν εκτέθηκε κανένας λόγος που να δικαιολογεί την μη στέρηση της άδειας του Κατηγορουμένου. Είναι εις γνώση του Δικαστηρίου η ανάγκη επαναδραστηριοποίησης του. Πρώτιστος, άλλωστε, σκοπός πρέπει να είναι ολοκλήρωση της απεξάρτησης του και με αυτό τον τρόπο η επανένταξη του στην κοινωνία ως ισότιμο μέλος, μακριά από παραβατικές συμπεριφορές. Έχοντας τα πιο πάνω κατά νουν, ο κατηγορούμενος στερείται του δικαιώματος να κατέχει και να λαμβάνει άδεια οδήγησης για περίοδο 90 ημερών. Ως προς την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Κατηγορούμενου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 [i] του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/2003. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Στην Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, διευκρινίζεται ότι η αναστολή ποινής φυλάκισης διαχωρίζεται τόσο από την επιλογή της ποινής φυλάκισης, ως μέσου τιμωρίας του παραβάτη, όσο και από την έκταση της φυλάκισης. Η αναστολή δεν αποτελεί άλλο μέσο τιμωρίας, μη στερητικό της ελευθερίας του παραβάτη. Επομένως ο χαρακτήρας της ποινής φυλάκισης δεν αλλοιώνεται μόνο και μόνο λόγω του ότι αυτή αναστάλθηκε. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι (βλ. Demetriou v. R.

(1976)2 J.S.C. 386 και Γενικός Εισαγγελέας v. Φανιέρου

(1996)2 ΑΑΔ 303):

(1)Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο.

(2)Το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής.

(3)Η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην υπόθεση Σκεύη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας,

(2010)2 Α.Α.Δ 22, το Δικαστήριο έθεσε τον προβληματισμό για το εν λόγω ζήτημα ως εξής: "Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί το να δοθεί στην εφεσείουσα μια δεύτερη ευκαιρία" Σε αυτό το βασικό ερώτημα η απάντηση αναφορικά με τον Κατηγορούμενο θεωρώ ότι να είναι καταφατική. Συγκεκριμένα λαμβάνοντας υπόψη ότι:

1. Ο Κατηγορούμενος έχει απεξαρτηθεί από τη λαίλαπα των ναρκωτικών,
2. Το γεγονός ότι δεν έχει προβεί σε άλλα αδικήματα από την ημερομηνία διάπραξης των επίδικων,
3. Το γεγονός ότι δεν έχει κινδυνεύσει κανένας τρίτος από την επίδικη συμπεριφορά και
4. Το λευκό του ποινικό μητρώο και την άμεση παραδοχή του. Αναστέλλεται η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο. Συμπερασματικά έχουν επιβληθεί στον Κατηγορούμενο ποινές.
5. Φυλάκισης 30 ημερών, η οποία αναστέλλεται για 3 έτη από σήμερα και
6. Στέρηση του δικαιώματος να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδηγού για 90 μέρες από αύριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] «Disqualification constitutes part of the sentence and must, like every species of punishment, be warranted by the facts of the case and the personal circumstances of the accused" Sentencing in Cyprus, 2nd Edition του κ. Γ.Μ. Πική, στην σελ. 231 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο