Δημοκρατία ν. Μαμαλικόπουλου, Αρ. Υπόθεσης: 2188/20, 21/10/2020

(1994)1 ΑΑΔ 268, Τυμπιώτης ν Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 612 και Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263 (κυρίως στην τελευταία) - προέταξε και τα εξής (με την περικοπή από τη γραπτή αγόρευση/αίτημα του να μεταφέρεται ανεπάφως, όπως και όλες οι υπόλοιπες στο ανά χείρας κείμενο): «.................................................. Αναμφίβολα με την επιλογή να ακουστούν γεγονότα και να επιβληθεί ποινή σε στάδιο που εκκρεμεί ακρόαση στον κατηγορούμενο από το Δικαστήριο, Τίθεται θέμα προκατάληψης εξ αντικειμένου. Περαιτέρω, από τις αναφορές του δικαστηρίου κατά την επιβολή ποινής στον χχχ Χρύσανθου είναι ξεκάθαρο ότι με την ένταξη του στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, αυτός θα καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας. Επίσης στην αναφορές του κατά την επιβολή ποινής, το Δικαστήριο έκρινε ως ειλικρινή την ομολογία του και απολογία του χχχ Χρύσανθου. Εδώ εγείρεται ακόμη ένα σοβαρό ερώτημα για το δικαίωμα του κατηγορουμένου στο να έχει Δίκαιη Δίκη συμφώνα με τις διατάξεις των άρθρων, 30 του συντάγματος και του 6 της σύμβασης καθότι το Δικαστήριο έκρινε την ομολογία του Χρύσανθου ως ειλικρινή και η αντεξέταση του από την υπεράσπιση δεν θα έχει νόημα όσον αφόρα την αξιοπιστία του χχχ Χρύσανθου από το ίδιο Δικαστήριο. Εν όψη των πιο πάνω θεωρώ ότι υφίστανται όλες οι προϋποθέσεις για να γίνει δεκτό το αίτημα μου να εξαιρεθεί το παρόν Δικαστήριο από την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. ....................................................». Ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ενιστάμενος στο αίτημα - και ξεχωρίζοντας την κείμενη περίπτωση από εκείνη στην Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263 - είπε πως ο κατηγορούμενος δεν καθόρισε ποια από τα γεγονότα «. που παρέθεσε η Κατηγορούσα Αρχή, κατά την επιβολή ποινής στην υπόθεση 2187/20, αποτελούν ρητές και εξειδικευμένες αναφορές που να συνδέουν το τρίτο πρόσωπο με τον ίδιο και τα οποία λήφθηκαν υπόψιν από το Δικαστήριο και ήταν δυνατόν να δημιουργήσουν προκατάληψη, παραβιάζοντας το τεκμήριο της αθωότητας .», περαίνοντας ότι «. δεν τίθεται ζήτημα προκατάληψης του Δικαστηρίου εξ αντικειμένου και συνακόλουθης εξαίρεσής του, αφού τα γεγονότα έτσι όπως παρατέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν την εντύπωση στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη που έχει γνώση όλων των γεγονότων, ότι ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση ταυτίζεται με το «τρίτο πρόσωπο» στην υπόθεση 2187/20». Προτού υπεισέλθουμε στην ουσία του αιτήματος, θα παραθέσουμε αυτουσίως τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή στην υπόθεση 2187/20 (Δημοκρατία ν Χρυσάνθου) κατά το στάδιο επιβολής ποινής - τα οποία και συναποτέλεσαν (μαζί με κάποιες επισημάνσεις και προσθήκες εκ πλευράς Υπεράσπισης), το βάθρο επί του οποίου εδράσθηκε το Κακουργιοδικείο Λάρνακας/Αμμοχώστου (υπό εν μέρει διαφορετική σύνθεση από την παρούσα), για να εκδώσει στις 28.7.20 την απόφαση του για την ποινή του κατηγορουμένου Χρυσάνθου («η απόφαση επί της ποινής») - έτσι ώστε να μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ευχερέστερα το ξεδίπλωμα του ενεστώτως εκτυλισσόμενου αιτιολογικού μας. Τα περί ων ο λόγος γεγονότα (ως καταγράφθηκαν στην απόφαση επί της ποινής), είναι τα ακόλουθα: ««Στις 16/02/2020 και ώρα 02:00 έγινε απόπειρα φόνου εναντίον τεσσάρων θαμώνων του καφεστιατορίου LIQUID, το οποίο βρίσκεται στην οδό Κρύου Νερού στην Αγία Νάπα. Συγκεκριμένα, άγνωστο πρόσωπο, που είχε το πρόσωπο του καλυμμένο με κουκούλα, πυροβόλησε με ριπή αυτομάτου όπλου εναντίον των θαμώνων του εν λόγω καφεστιατορίου, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά οι XXXXX Στυλιανού (38 ετών), XXXXX Μαρίνου (38 ετών), XXXXX Φούσιας (32 ετών) και XXXXX Πέσιου (26 ετών). Η Πέσιου έφερε τραύμα από βολίδα πυροβόλου όπλου στον δεξιό νεφρό και τραύμα από βολίδα στο πόδι και υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Οι υπόλοιποι τρεις τραυματίες (Στυλιανού, Μαρίνου και Φούσιας) έφεραν πολλαπλά τραύματα από βολίδες πυροβόλου όπλου και θραύσματα, σε διάφορα μέρη του σώματος τους εκ των οποίων κάποια διαμπερή. Τα θύματα κρατήθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου για νοσηλεία, πλην της Πέσιου η οποία μεταφέρθηκε και κρατήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Στη συνέχεια ο δράστης τράπηκε πεζός σε φυγή με κατεύθυνση προς το μουσείο «Θάλασσα». Οι κινήσεις του δράστη, κατά την προσέγγιση και τη διαφυγή του από τη σκηνή, έχουν καταγραφεί από Κ.Κ.Β.Π. που ήταν εγκατεστημένα σε διάφορα υποστατικά. Στη σκηνή διάπραξης του αδικήματος έσπευσαν μέλη της ΑΔΕ Αμμοχώστου τα οποία απέκλεισαν και έθεσαν υπό φρούρηση τη σκηνή. Με το φως της ημέρας, αφίχθηκαν στη σκηνή μέλη της ΥΠ.ΕΓ.Ε. του Αρχηγείου Αστυνομίας, τα οποία προέβησαν σε εξέταση της σκηνής. Στη σκηνή εντοπίστηκαν και παραλήφθηκαν συνολικά 25 κάλυκες φυσιγγίων διαμετρήματος 7,62 χιλιοστών. Σε έρευνα που ακολούθησε στην περιοχή, εντοπίστηκε και παραλήφθηκε ένα αυτόματο πυροβόλο όπλο τύπου Μ58, το οποίο βρισκόταν στο τέρμα σκάλας, η οποία οδηγεί στον υπόγειο χώρο του μουσείου «Θάλασσα», σε απόσταση 150 μέτρων περίπου από το σημείο ρίψης πυροβολισμών. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, μισή ώρα περίπου πριν την εμφάνιση του δράστη, άγνωστος άνδρας πέρασε πεζός έξω από την καφετέρια LIQUID, μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο και κοίταζε προς το μέρος των θαμώνων της καφετέριας. Ο άγνωστος φορούσε μαύρο χαρακτηριστικό φούτερ, με τρεις άσπρες γραμμές κατά μήκος των μανικιών, ενώ είχε καλυμμένο το κεφάλι του με την κουκούλα του φούτερ. Κατά τον συγκεκριμένο χρόνο μέσα στην καφετέρια βρισκόταν ο XXXXX Κρητικός, ο οποίος καθόταν σε μπροστινό τραπεζάκι κοντά στην είσοδο του LIQUID, ο οποίος ήταν το υποψήφιο θύμα. Πλην όμως ο XXXXX Κρητικός είχε αποχωρήσει λίγη ώρα πριν τη ρίψη των πυροβολισμών. Οι κινήσεις του άγνωστου άνδρα καταγράφηκαν σε Κ.Κ.Β.Π. υποστατικών της περιοχής. Κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης εξασφαλίστηκε μαρτυρία σύμφωνα με την οποία στις 13/02/2020 και περί ώρα 00:35 άγνωστος άνδρας, ο οποίος φορούσε μαύρα ρούχα και είχε καλυμμένο το πρόσωπο του, προσέγγισε το χώρο στάθμευσης του ίδιου καφεστιατορίου, ερχόμενος πεζός από τον χώρο στάθμευσης του μουσείου «Θάλασσα». Ο άγνωστος άνδρας έγινε αντιληπτός από τον XXXXX Κωνσταντή (ΜΚ126) και τον XXXXX Μανώλη (ΜΚ92), οι οποίοι κατά τον συγκεκριμένο χρόνο αποχωρούσαν από την καφετέρια και κατευθύνονταν προς τα αυτοκίνητα τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο άγνωστος άντρας να εγκαταλείψει τον χώρο κατευθυνόμενος και πάλι προς το μουσείο «Θάλασσα». Από κλειστό κύκλωμα που παρέλαβε η Αστυνομία φαίνεται ότι αυτός κρατούσε στο δεξί του χέρι αντικείμενο που ομοίαζε με αυτόματο πυροβόλο όπλο. Το αυτόματο πυροβόλο όπλο που εντοπίστηκε στον χώρο του μουσείου «Θάλασσα», συνδέθηκε βαλλιστικά με τους κάλυκες που παραλήφθηκαν από τη σκηνή των πυροβολισμών, ενώ από το ίδιο όπλο απομονώθηκε από την σκανδάλη και τον χειροφυλακτήρα, γενετικό υλικό που ταυτοποιήθηκε με το γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου. Στις 17/02/2020 εξασφαλίστηκε δικαστικό ένταλμα σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου, καθώς και έρευνας της οικίας του. Την ίδια μέρα και ώρα 14:30 ο κατηγορούμενος συνελήφθη στη Λάρνακα από τον XXXXX Γιάννου, Αστ. XXXXX της Υ.ΚΑ.Ν. Αρχηγείου (ΜΚ157). Του επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο και απάντησε «Δεν έχω να πω τίποτε». Κατά τη σύλληψη του, εντοπίστηκαν στην κατοχή του και παραλήφθηκαν δύο κινητά τηλέφωνα. Κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του κατηγορούμενου, ο XXXXX Ρωτή, Αστ.XXXXX (ΜΚ53) έλαβε έξι δειγματοληψίες εκπυρσοκρότησης όπλου. Το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου με αρ. εγγραφής XXXXX39 παραλήφθηκε ως τεκμήριο, σφραγίστηκε στην παρουσία του και μεταφέρθηκε στην ΑΔΕ Λάρνακας. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 20:25-21:35 διεξήχθη έρευνα στην κατοικία του στην οδό XXXXX Κωρτ διαμ. 4 στην Πάφο, στην παρουσία του. Εντοπίστηκαν και παραλήφθηκαν διάφορα είδη ένδυσης, μεταξύ των οποίων, ένα μαύρο φούτερ με τρεις άσπρες γραμμές κατά μήκος των μανικιών. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος τέθηκε υπό κράτηση στον Αστυνομικό Σταθμό Αγίας Νάπας και στις 18/02/2020 οδηγήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, το οποίο διέταξε την κράτησή του για περίοδο οκτώ ημερών. Στις 20/02/2020 και μεταξύ των ωρών 10:00-10:30 ο κατηγορούμενος προέβη σε θεληματική κατάθεση, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι αυτός ήταν ο δράστης της ρίψης των πυροβολισμών στο καφεστιατόριο LIQUID που έλαβε χώρα στις 16/2/

1. Συγκεκριμένα, ανάφερε ότι ένα μήνα περίπου πριν τις 16/02/2020 του προτάθηκε από άλλο πρόσωπο να εκτελέσει σχέδιο δολοφονίας του XXXXX Κρητικού, επιχειρηματία από την Αγία Νάπα, επί πληρωμή. Η επικοινωνία μεταξύ τους διεξαγόταν από φορητό τηλέφωνο. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο το άλλο πρόσωπο του είχε αποστείλει στο φορητό του τηλέφωνο φωτογραφίες του επιχειρηματία, πληροφορίες που αφορούν τους χώρους που συχνάζει, μεταξύ των οποίων και την καφετέρια LIQUID, τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιεί για τις διακινήσεις του, καθώς και φωτογραφίες διαφόρων προσώπων του φιλικού του περιβάλλοντος, προκειμένου να μπορεί να τον αναγνωρίσει. Στη θεληματική του κατάθεση ο κατηγορούμενος αναφέρεται στο συμβάν που έλαβε χώρα στις 13/02/2020 στον χώρο στάθμευσης του καφεστιατορίου και παραδέχεται ότι αυτός ήταν το πρόσωπο, το οποίο έγινε αντιληπτό στο σημείο από τους ΜΚ126 και ΜΚ
2. Απώτερος σκοπός της παρουσίας του στο εν λόγω σημείο, κατά την εν λόγω ημερομηνία ήταν για να φονεύσει τον επιχειρηματία. Την ίδια μέρα, καθ' υπόδειξη του κατηγορουμένου, εντοπίστηκε και παραλήφθηκε από συγκεκριμένο σημείο σε ιδιωτικό χώρο στάθμευσης στην Αγία Νάπα, ένα έμφορτο περίστροφο το οποίο είχε στην κατοχή του ο κατηγορούμενος κατά το χρόνο της απόπειρας φόνου. Κατά την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 16:55-17:50 ο κατηγορούμενος προέβη σε νέα θεληματική/κατάθεση, στην οποία αναφέρει πιο πολλές λεπτομέρειες αναφορικά με τη σχέση του με το άλλο πρόσωπο, με το σχεδιασμό τού εγκλήματος και με την δράση του στην περιοχή της Αγίας Νάπας, πριν την απόπειρα φόνου. Δίδει επίσης λεπτομέρειες για τις οδηγίες και πληροφορίες που του έδιδε το άλλο πρόσωπο. Στην εν λόγω κατάθεση αναφέρεται σε άγνωστο τρίτο πρόσωπο, το οποίο κατ' εντολή του άλλου προσώπου, τον προμήθευσε με τα όπλα που επρόκειτο να χρησιμοποιήσει στο έγκλημα, δηλαδή ένα στρατιωτικό τυφέκιο και ένα περίστροφο. Περαιτέρω, αναφέρει πως τον τελευταίο μήνα είχε θέσει τον επιχειρηματία XXXXX Κρητικό υπό παρακολούθηση και έψαχνε τον κατάλληλο χρόνο για να εκτελέσει την δολοφονία του. Ο κατηγορούμενος στις θεληματικές καταθέσεις του ημερ. 28.02.2020 και 03.03.2020 αποκάλυψε ότι αυτός ήταν ο δράστης της απόπειρας φόνου εναντίον του XXXXX Χαραλάμπους, άλλως XXXXX, που έγινε στις 27.11.2019 στη Λάρνακα. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι και σε αυτή την περίπτωση ενήργησε κατόπιν οδηγιών και υποδείξεων άλλου προσώπου επ' αμοιβή. Το εν λόγω πρόσωπο του παρείχε τηλεφωνικά όλες τις πληροφορίες σε σχέση με τον XXXXX Χαραλάμπους, άλλως XXXXX (όνομα και φωτογραφίες του θύματος, διεύθυνση κατοικίας, αριθμό εγγραφής αυτοκινήτου). Λίγες μέρες πριν από τις 25.11.2019 ο κατηγορούμενος πήγε στη Λάρνακα, εντόπισε την πολυκατοικία που κατοικούσε το θύμα, άρχισε την παρακολούθηση του και μελετούσε τις διαδρομές διαφυγής του μετά από την προγραμματισμένη διάπραξη του αδικήματος. Ο κατηγορούμενος καθ' όλη τη διάρκεια της παρακολούθησης ενημέρωνε για τις παρατηρήσεις του το άλλο πρόσωπο, το οποίο μερίμνησε να εφοδιάσει τον κατηγορούμενο με πιστόλι και πυρομαχικά μέσω τρίτου άγνωστου προσώπου. Ο κατηγορούμενος στις 25.11.2019 έχοντας πλέον το πιστόλι με τα πυρομαχικά στην κατοχή του, πήγε στην πολυκατοικία που διέμενε ο XXXXX Χαραλάμπους, άλλως XXXXX στην οδό XXXXX 5, XXXXX, αναμένοντάς τον στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας. Μετά από διάστημα 30-60 λεπτών το θύμα αφίχθηκε στην εν λόγω πολυκατοικία και πάρκαρε το αυτοκίνητο του στην είσοδο της πολυκατοικίας, χωρίς να σβήσει τη μηχανή και να κλείσει την πόρτα του οδηγού. Εισήλθε στην πολυκατοικία μιλώντας στο κινητό του και μετά από λίγο εξήλθε από αυτήν, ενώ συνέχισε να μιλά στο κινητό του. Εκείνη τη στιγμή ο κατηγορούμενος πλησίασε στο 1,5 μέτρο πίσω από το θύμα, πάτησε τη σκανδάλη του πιστολιού, πλην όμως το όπλο δεν πυροβόλησε. Ο κατηγορούμενος, μετά από αυτήν την εξέλιξη, αποχώρησε προσεκτικά από τον χώρο της πολυκατοικίας χωρίς να γίνει αντιληπτός από το θύμα. Επέστρεψε στην Πάφο, άφησε το πιστόλι κοντά στο σπίτι του και πήγε στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό Πάφου, όπου υπέγραφε καθημερινά μεταξύ των ωρών 6:00- 10:00 μ.μ., μετά από όρους που του τέθηκαν από το δικαστήριο Πάφου για υπόθεση βιασμού υπ' αριθμόν 2107/2019 για την οποία κατηγορείται. Ο κατηγορούμενος στη συνέχεια έλεγξε το πιστόλι και διαπίστωσε ότι μέσα στο γεμιστήρα του πιστολιού υπήρχαν κόκκοι ρυζιού και γι' αυτό το όπλο δεν πυροβόλησε. Για το συμβάν αυτό ο κατηγορούμενος ενημέρωσε την ίδια μέρα το άλλο πρόσωπο. Μετά από δυο μέρες ο κατηγορούμενος του ζήτησε όπως τον εφοδιάσει με δυο νέα πιστόλια για να μπορέσει να φονεύσει το θύμα. Στις 27.11.2019 ο κατηγορούμενος πήγε με το αυτοκίνητο του από την Πάφο στη Μονή, όπου έκλεψε τους αριθμούς εγγραφής ενός ακινητοποιημένου αυτοκινήτου (το οποίο υπέδειξε στην Αστυνομία), τους οποίους τοποθέτησε πάνω από τους αριθμούς του δικού του αυτοκινήτου. Στη συνέχεια πήγε στη Λάρνακα για να παραλάβει τα δύο νέα όπλα με απώτερο σκοπό να φονεύσει την ίδια ημέρα το θύμα. Όταν έφτασε στη Λάρνακα τηλεφώνησε στο άλλο πρόσωπο για να μεσολαβήσει όπως τρίτο άγνωστο πρόσωπο του παραδώσει τα δυο όπλα. Πράγματι, μετά την πάροδο κάποιας ώρας, το τρίτο άγνωστο πρόσωπο έφτασε στην περιοχή του SUPER HOME CENTER και άφησε τα δυο έμφορτα πιστόλια σε συγκεκριμένο τόπο που είχαν προσυνεννοηθεί από όπου τα παρέλαβε ο κατηγορούμενος. Αφού ο κατηγορούμενος παρέλαβε τα δυο πιστόλια, πήγε με το αυτοκίνητο του προς την πολυκατοικία, όπου διέμενε ο XXXXX Χαραλάμπους, άλλως XXXXX και πάρκαρε το αυτοκίνητο του σε χωράφι απέναντι από την υπεραγορά Σκλαβενίτη, που γειτνιάζει με την υπό αναφορά πολυκατοικία. Στη συνέχεια πήγε με τα πόδια στο χώρο της πολυκατοικίας, αναμένοντας το θύμα, κρυμμένος στις κολώνες της πολυκατοικίας. Μετά από πάροδο δυο περίπου ωρών, περί ώρα 20:32, αφίχθηκε το θύμα και στάθμευσε το όχημα του στο κλειστό πάρκινγκ της πολυκατοικίας. Πριν ακόμα το θύμα εξέλθει του αυτοκινήτου, η μηχανή του οποίου βρισκόταν σε λειτουργία, και ενώ το θύμα μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο για περίπου δυο λεπτά, ο κατηγορούμενος το πλησίασε, έσπρωξε τη μισάνοιχτη πόρτα του οδηγού με το πόδι του και πυροβόλησε αρχικά δυο φορές προς την κατεύθυνση του θύματος. Στη συνέχεια, αφού οπισθοχώρησε μερικά βήματα, τον πυροβόλησε ακόμα 4 φορές. Μετά την ρίψη των πυροβολισμών ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε τρέχοντας τη σκηνή με κατεύθυνση προς το αυτοκίνητο του, με το οποίο στη συνέχεια διέφυγε. Ο κατηγορούμενος μετέβηκε με το αυτοκίνητο του στην οδό XXXXX στη Λάρνακα, όπου έκρυψε τα δυο πιστόλια κάτω από δυο δέντρα ελιάς. Το θύμα παρόλο που είχε τραυματιστεί, κατόρθωσε να οδηγήσει με όπισθεν το αυτοκίνητο του έξω από το γκαράζ και σταμάτησε στο πεζοδρόμιο της πολυκατοικίας. Περί ώρα 20:39 λήφθηκε πληροφορία στο Κέντρο Ελέγχου Μηνυμάτων της ΑΔΕ Λάρνακας ότι στην οδό Δημοσθένους στη Λάρνακα πυροβόλησαν άγνωστο πρόσωπο. Αμέσως μετέβησαν στη σκηνή αστυνομικοί, οι οποίοι εντόπισαν το θύμα να βρίσκεται τραυματισμένο εντός του οχήματος με αριθμό εγγραφής XXXXX
3. Στη συνέχεια το θύμα μεταφέρθηκε στις Α' βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας για προκαταρτικές ιατρικές εξετάσεις και στη συνέχεια μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Από την ιατροδικαστική εξέταση του θύματος που έγινε από τον ιατροδικαστή XXXXX Χαραλάμπους (ΜΚ80) διαπιστώθηκε ότι το θύμα δέχθηκε συνολικά 6 πυροβολισμούς, ένα στο πηγούνι, ένα στο δεξί γόνατο, ένα στη δεξιά κλείδα, ένα στον δεξιό βραχίονα, ένα στο στήθος και ένα επιφανειακό στο δεξί γόνατο. Ιατρικό πιστοποιητικό σε σχέση με τα τραύματα του θύματος που ετοιμάστηκε από τον Δρ. XXXXX Καπούλα, ιατρικό λειτουργό 1ης τάξεως κατατίθεται ως τεκμήριο. Μετά από πάροδο λίγων ημερών ο κατηγορούμενος επικοινώνησε με το άλλο πρόσωπο και του ανέφερε την τοποθεσία που έκρυψε τα πιστόλια, ούτως ώστε να τα παραλάβει τρίτο πρόσωπο. Πλην όμως αυτό δεν κατέστη δυνατόν και μετά από πάροδο μιας εβδομάδας περίπου, ήτοι τέλη Νοεμβρίου με 4.12.2019, πήγε ο ίδιος ο κατηγορούμενος ο οποίος τα πήρε και τα πέταξε στο φράγμα του Ασπρόκρεμμου. Σε ότι αφορά την αμοιβή του για την δολοφονία του XXXXX [απόπειρα], ο κατηγορούμενος ανέφερε στην θεληματική του κατάθεση ημερ. 03.03.2020, ότι αυτή συνίστατο στην προμήθεια σε αυτόν δύο κιλών κάνναβης (τέσσερα μισάκιλα χόρτο), τα οποία του παραδόθηκαν με τη μεσολάβηση του άλλου προσώπου, μέσω τρίτου άγνωστου προσώπου. Συγκεκριμένα η παράδοση έγινε κοντά στο τούνελ της Πάφου στον αυτοκινητόδρομο Πάφου - Λεμεσού με κατεύθυνση τη Λεμεσό στην έξοδο του χωριού Σωτήρα. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος πούλησε την εν λόγω ποσότητα ναρκωτικών σε άλλο πρόσωπο το οποίο δεν κατονομάζει έναντι €20.
4. Το άλλο πρόσωπο του κατέβαλε €18.000 και ανέμενε την είσπραξη ακόμα €2.
5. Ο κατηγορούμενος προέβη σε υποδείξεις σκηνών για όλο το φάσμα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. ....................................................». Περαιτέρω - σε σχέση προς τα γεγονότα - διευκρινίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή (με συναινούσα την Υπεράσπιση ως προς το αληθές των πραγμάτων), πως «. στην ποσότητα των 2 κιλών ναρκωτικών που είπε ότι παρέλαβε από κάποιο πρόσωπο σε σχέση με την απόπειρα που έκαμε εναντίον του XXXXX και περιλαμβάνετο σε αυτήν την ποσότητα και μισό κιλό ως προκαταβολή για επόμενη πράξη που θα ακολουθούσε, που ήταν συγκεκριμένα η απόπειρα στην Αγία Νάπα και στη συνέχεια αν γινόταν η πράξη θα ζητούσε από το τρίτο πρόσωπο, τον ηθικό αυτουργό, χρήματα σε μετρητά, πράμα το οποίο δεν έγινε στη συνέχεια, δεν πραγματοποιήθηκε . απ' ότι είπε ο κατηγορούμενος στις καταθέσεις του, όταν παραλάμβανε τα ναρκωτικά δεν γνώριζε τον επιχειρηματία, δεν του είχε αναφερθεί κάποιο συγκεκριμένο όνομα και ότι προορίζεται αυτό το μισό κιλό για αυτό το πρόσωπο. Το πρόσωπο του το αποκάλυψε σε κάποιο κατοπινό στάδιο του κατηγορουμένου . στα πλαίσια της συνωμοσίας . »». Αξιολογήσαμε καθετί που τέθηκε ενώπιον μας στο πλαίσιο του αιτήματος. Συγκλίνουμε με τις θέσεις της Κατηγορούσας Αρχής και αποκλίνουμε από εκείνες του κατηγορουμένου. Εξηγούμε. Ως συνάγεται από τη νομολογία - και δη από αποφάσεις όπως η Κάσιη v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και Άλλου, ΠΕ 384/11, ημ. 7.2.18, Κωνσταντίνου ν Κωνσταντίνου

(2009)1 ΑΑΔ 761, 766-767 και Γεωργιάδης ν Κυπριακής Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 256, 260 - έχει εμπεδωθεί στη συνείδηση όλων ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικαστεί δικαίως, δημοσίως, από αρμόδιο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, με τη βασική αυτή αρχή να κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και στο Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Προεκτείνουμε. Στην Ονουφρίου ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 208/15, ημ. 14.11.18 - η οποία συνοψίζει αδρομερώς πλην όμως περιεκτικώς τις αφορώσες αρχές και δικαστική προσέγγιση - ο Οικονόμου, Δ., απορρίπτοντας αίτημα του εφεσείοντα για εξαίρεση του από τη σύνθεση του Εφετείου, ανέπτυξε το σκεπτικό του λέγοντας και αυτά: « .................................................... Πριν την έναρξη της ακρόασης της έφεσης ο εφεσείοντας έθεσε θέμα εξαίρεσής μου από τη σύνθεση του Εφετείου λέγοντας ότι είχα εκδικάσει μια υπόθεση του 2010 στη Λάρνακα στην οποία ήταν κατηγορούμενος (Δημοκρατία ν. Ανδρέα Ονουφρίου, Κακουργιοδικείο Λάρνακας, Αρ. Υποθ. 1678/2010). Ως εκ τούτου, έλαβα γνώση των προηγουμένων καταδικών του, αλλά γνώση έχω και της ίδιας της υπόθεσης 1678/

1. Η γνώση των προηγουμένων καταδικών και της ύπαρξης της υπόθεσης 1678/2010 δημιουργεί προκατάληψη και αποτελεί λόγο εξαίρεσης μου, εισηγήθηκε παραπέμποντας στην υπόθεση Ismoilov and Others v. Russia, (Application no. 2947/06), ημερ. 24.4.
2. Πέραν τούτου, ζήτησε την εξαίρεσή μου σε σχέση με μια αναφορά του Κακουργιοδικείου στα πλαίσια της υπόθεσης 1678/
3. Με την πρώτη πτυχή του αιτήματος του εφεσείοντα εγείρει ζήτημα εξ αντικειμένου έλλειψης αμεροληψίας, ενώ, όπως το αντιλαμβάνομαι, με τη δεύτερη πτυχή το ζήτημα τίθεται επί υποκειμενικής βάσης. Η θεμελιακή αρχή που διέπει τη νομολογία, είναι ότι όχι μόνο ο δικαστής δεν πρέπει να διακατέχεται από προκατάληψη εναντίον του διαδίκου, αλλά θα πρέπει η σχέση του με την υπόθεση ή με οποιουσδήποτε διαδίκους να μην είναι τέτοια ώστε να εγείρει αμφιβολίες για την αμεροληψία του στο μέσο λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο (Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Δημητράκης Ευγενίου

(1989)1 ΑΑΔ 691, 695, R. V. Sussex Justices, Ex parte, McCarthy [1923] All ER Rep 233, Delcourt v. Belgium

(1970)1 EHRR 355). Το κριτήριο είναι αντικειμενικό (Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας,

(1994)1 AAΔ 268, Nicholas v. Cyprus, No. 63246/2010, απόφαση ημερ. 9.2.2018, Porter v. Magill [2002] 2 A.C. 359). Το δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου να κρίνεται από αμερόληπτο δικαστήριο αποτελεί δικαίωμα σύμφυτο στην ανθρώπινη ιδιότητα. Προστατεύεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και ως εχέγγυο της δίκαιης δίκης τόσο από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Άρθρο 6.1) όσο και από το Σύνταγμα της Δημοκρατίας (Άρθρο 30.2) (Μιχαηλίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 125/2017 κ.α., ημερομ. 26.4.2018). Η προσήλωση όμως στην ανάγκη διασφάλισης του θεμελιακού αυτού δικαιώματος για κάθε διάδικο δεν μπορεί να απολήγει σε αβασάνιστη και αδικαιολόγητη παραίτηση του δικαστή από το καθήκον του να δικάσει την υπόθεση που του αναλόγισε και σε αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το δικαστή που θα τον δικάσει. Τούτο θα είχε ολέθρια συνέπεια για το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης. Κριτήριο δεν είναι η προσωπική ευαισθησία του δικαστή αλλά η ορθή εκτίμηση του δικαστικού του καθήκοντος. Εικασίες και απλή καχυποψία δεν είναι αρκετές. (Barry Evangeli

(1992)1 CLR 1443, Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας δια Ανάρμοστη Συμπεριφορά, Αίτηση Αρ. 1/2015, ημερ. 23.6.2015, Πίτσιλλου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), 273-274, Κωνσταντίνου ν. Κωνσταντίνου

(2009)1 ΑΑΔ, 761, 766, Markides v. Republic

(1984)3 CLR 304, Μιχαηλίδης, (ανωτέρω). Εν προκειμένω, σε ότι αφορά την πρώτη πτυχή του αιτήματος, τα μέλη του Εφετείου καθηκόντως έχουν γνώση των προηγουμένων καταδικών, εφόσον πρόκειται για παράγοντα που συνυπολογίστηκε στην επιμέτρηση της υπό έφεση ποινής. Υπ΄αυτή την έννοια, το Εφετείο με οποιαδήποτε σύνθεση θα έχει, εν πάση περιπτώσει, γνώση των προηγουμένων καταδικών του εφεσείοντα. Η υπόθεση Ismoilov ασχολήθηκε με την εμβέλεια του τεκμηρίου αθωώτητας το οποίο, όπως επιβεβαιώθηκε, παραβιάζεται,«if a judicial decision [.] concerning a person charged with a criminal offence reflects an opinion that he is guilty before he has been proved guilty according to law.». Δεν είναι τέτοια η περίπτωση εν προκειμένω. Εκ του γεγονότος αυτού δεν μπορεί να εγερθεί αμφιβολία ως προς την αμεροληψία στο μέσο λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε και από το γεγονός, από μόνο του, ότι στο παρελθόν είχα συμμετάσχει ως Πρόεδρος στη σύνθεση του Κακουργιοδικείου που εκδίκασε την υπόθεση 1678/2010, μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα περί προκατάληψης. Σε ότι αφορά τη δεύτερη πτυχή του αιτήματος, αυτή σχετίζεται με όσα είχαν αναφερθεί σε απόφαση του Κακουργιοδικείου, ημερομηνίας 31.5.2010, αναφορικά με το αίτημα της κατηγορούσας αρχής για την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι τη δίκη του, το οποίο έγινε δεκτό. Κατά την εξέταση του κινδύνου διάπραξης άλλων αδικημάτων σημειώθηκε στην εν λόγω απόφαση η διαπίστωση ότι με βάση τις ποινές που είχαν επιβληθεί στον εφεσείοντα προηγουμένως, θα έπρεπε να παραμείνει στη φυλακή για πολλά ακόμα χρόνια αλλά αποφυλακίστηκε πασιφανώς με χάρη. Η έκφραση αυτή έδωσε έρεισμα ώστε να εγερθεί ζήτημα προκατάληψης του Κακουργιοδικείου σε ένα από τους λόγους της έφεσης δια της οποίας προσβλήθηκε η απόφασή του. Το Ανώτατο Δικαστήριο αν και χαρακτήρισε τη διατύπωση ως ατυχή, εξήγησε ότι αυτή έγινε «στα πλαίσια παράθεσης του ιστορικού, του ποινικού μητρώου του, παράγοντας που λαμβάνεται υπόψιν όταν εξετάζεται εισήγηση για ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης στο μέλλον αδικημάτων.». Το αποτέλεσμα ήταν να θεωρηθεί ότι δεν είχε θεμελιωθεί με οποιοδήποτε τρόπο ο ισχυρισμός του εφεσείοντα περί προκατάληψης του Κακουργιοδικείου. Συνεπώς, ως προς το ζήτημα αυτό υπάρχει αυθεντική απάντηση (Ονουφρίου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 AAΔ 503). ....................................................». Στην προκειμένη περίπτωση, καμιά αναφορά στο κείμενο της απόφασης επί της ποινής δεν προσδιορίζει (κατά τα λεγόμενα του κατηγορουμένου) «. ως ειλικρινή την ομολογία του και απολογία του χχχ Χρυσάνθου .», πόσω δε μάλλον σε τέτοια έκταση που να καθιστά και την όποια μελλοντική αντεξέταση από την Υπεράσπιση, δίχως «. νόημα όσον αφορά την αξιοπιστία του χχχ Χρυσάνθου από το ίδιο Δικαστήριο». Η από μέρους του κατηγορουμένου ερμηνευτική των αναφορών του Κακουργιοδικείου στην απόφαση επί της ποινής, αποτελεί - κατά το έλασσον - ανακριβή απόδοση της πραγματικότητας. Για να μην πούμε, διαστρεβλωμένη. Ό,τι περί τούτου ανέφερε το Κακουργιοδικείο στην απόφαση επί της ποινής (επιμετρώντας τα ελαφρυντικά με τα οποία πίστωσε τον Χρυσάνθου), ήταν πως αυτό έλαβε υπόψιν «. την ομολογία και ειλικρινή απολογία του «. προς όσους τραυματίστηκαν ένεκα των παράνομων και καταδικαστέων ενεργειών του για τον πόνο την ταλαιπωρία την οδύνη και την ανησυχία την οποία προκάλεσε στους ίδιους και τις οικογένειες τους .» (ως μετέφερε το συναίσθημα ο δικηγόρος του κατηγορουμένου στη γραπτή του αγόρευση) .» (η υπογράμμιση είναι δική μας). Κατ' ακολουθίαν, το Κακουργιοδικείο ουδέποτε κατέγραψε στην απόφαση επί της ποινής ότι θεώρησε ως ειλικρινή την ομολογία του Χρυσάνθου. Το τι απέγραψε το Κακουργιοδικείο στην απόφαση επί της ποινής, είναι πως θεώρησε ως ειλικρινή την απολογία του Χρυσάνθου προς τα θύματα των πράξεων του, τοποθετούμενο (ως φύεται από τις διατυπωμένες σκέψεις του στην απόφαση επί της ποινής), επί αντίστοιχης θέσης του συνηγόρου του Χρυσάνθου, ως τούτη εκφράστηκε στην αγόρευση για μετριασμό της ποινής, δίχως κατά τα φαινόμενα να αντικρουστεί ή να αμφισβητηθεί από την Κατηγορούσα Αρχή. Αυτός - και ποσώς αναψηλαφούμε εφετειακώς (και ανεπιτρέπτως) την κρίση ομόβαθμου Δικαστηρίου (βλ. κατ' αναλογίαν, Mikis+Marcos Sideris Holdings Limited v Τριανταφυλλίδη και Άλλων, ΠΕ 21/13, ημ. 23.1.19, Αναφορικά με την Αίτηση στην Αγωγή μεταξύ Λοϊζίδη και Άλλων ν Περατικού και Άλλων, Πολ. Αιτ. 32/19, ημ. 17.4.19) - ήταν και ο δικονομικώς ενδεδειγμένος χειρισμός βάσει καλώς εμπεδωμένης επί τούτω νομολογίας (βλ. Ormerod and Perry (eds), Blackstone's Criminal Practice 2020, παρ. D20.8-D20.29). Εν άλλοις λόγοις, η υπό ανάλυσιν αναφορά του Κακουργιοδικείου στην απόφαση επί της ποινής, δεν απέρρευσε από αυτόβουλη ή άλλως πως αξιολογική του κρίση, τοσούτω μάλλον από εύρημα επί της όποιας μαρτυριακής αξιοπιστίας του Χρυσάνθου κατά τρόπον μάλιστα που να υποδηλοί και προαπόφαση επί κάποιας ουσιώδους πτυχής και άρα δυνητικώς παραβιαστικής των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου κατά τις προβλέψεις του Άρθρου 6

(1)της ΕΣΔΑ (βλ. Jacobs, White, and Ovey, The European Convention on Human Rights, 7η έκδ., 2017, σελ. 297). Παρομοίως, πουθενά στην απόφαση επί της ποινής, γίνεται μνεία σε γεγονότα ή περιστάσεις που να ισοδυναμούν αντικειμενικώς με ταύτιση (ή υποψία ταύτισης) τού «. άλλου προσώπου .» με οποιονδήποτε, ούτε βεβαίως και το Κακουργιοδικείο προέβη σε αντίστοιχο εύρημα περί τού όποιου αυτού προσώπου. Απεναντίας το «. άλλο πρόσωπο .» - που παρουσιάστηκε ως ο ιθύνων νους πίσω από τα εγκλήματα με τα οποία καταπιάστηκε η απόφαση επί της ποινής - αντιμετωπίστηκε από το Κακουργιοδικείο χωρίς απόφανση επί των όσων συναφώς τούτο παραπέμφθηκε κατά την παρουσίαση των γεγονότων και την αγόρευση για μετριασμό της ποινής, αναφερόμενο στο πρόσωπο αυτό ως τον φερόμενο ή και ως τον κατ' ισχυρισμόν ιθύνοντα νου/ηθικό αυτουργό των όσων αφορούσαν στην περίπτωση. Αυτά - ως αντικειμενικές διαπιστώσεις - διαχύτως είναι που εντοπίζονται στην (ή φύονται από) την απόφαση επί της ποινής. Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος - με παραπομπή (και) στην Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263 - υποστήριξε κατ' ουσίαν (και θυμίζουμε το επιχείρημα του), πως η «. επιλογή να ακουστούν γεγονότα και να επιβληθεί ποινή σε στάδιο που εκκρεμεί ακρόαση στον κατηγορούμενο από το Δικαστήριο, Τίθεται θέμα προκατάληψης εξ αντικειμένου». Δεν είναι ορθή η νομολογιακή ερμηνεία του κατηγορουμένου. Η όποια δικαστική εμπλοκή σε υποθέσεις που αφορούν σε διαφορετικούς κατηγορουμένους (και με σημείο αναφοράς ίδια ή παρόμοια γεγονότα), δεν οδηγεί αυτομάτως και απαρεγκλίτως σε συμπέρασμα μεροληψίας (βλ. Clayton and Tomlinson (eds), Fair Trial Rights, 2η έκδ., 2010, παρ. 11.468-11.470). Στην Ανδρέου και Άλλου ν Δημοκρατία, Ποιν. Έφ. 34/17, ημ. 18.9.19, το Εφετείο (διά της Σταματίου, Δ.), αποσαφήνισε πως: «Το κατά πόσο . η επιβολή ποινής στον πρώην κατηγορούμενο 1 παραβίασε το τεκμήριο της αθωώτητας του εφεσείοντα και του δικαιώματός του σε δίκαιη δίκη θα πρέπει να εξεταστεί στα πλαίσια των γεγονότων της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Χρίστου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263 καθοριστικό κριτήριο για τη διαπίστωση της αρχής της αμεροληψίας είναι κατά πόσον τα γεγονότα που εκτέθηκαν κατά το στάδιο επιβολής ποινής για συγκατηγορούμενο φωτογραφίζουν ουσιαστικά τον κατηγορούμενο που δεν παραδέχθηκε ενοχή. Στην προκείμενη περίπτωση δεν μας έχει υποδειχθεί από τον εφεσείοντα και δεν έχουμε διαπιστώσει, αφού ανατρέξαμε στα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Κακουργιοδικείου κατά την επιβολή ποινής στον πρώην κατηγορούμενο 1, ότι λήφθηκαν υπόψη γεγονότα που συνδέονται με τον εφεσείοντα και ήταν δυνατό να δημιουργήσουν προκατάληψη, παραβιάζοντας το τεκμήριο της αθωότητας». Τα της Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263, διαφοροποιούνται διακριτώς από τα όσα φαίνεται να συναπαρτίζουν το αίτημα. Διασαφηνίζουμε. Στην Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263, ως ευστόχως επισήμανε ο κ. Κέκκος, υπήρχαν τρεις συγκατηγορούμενοι στο ίδιο κατηγορητήριο (σε αντίθεση με εδώ). Δύο από τους συγκατηγορουμένους, παραδέχθηκαν ενοχή σε όσα τους καταλογίστηκαν. Κατά την παράθεση των γεγονότων για επιβολή ποινής (διαδικασία που έλαβε χώραν πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας για τον εναπομείναντα κατηγορούμενο που δεν είχε παραδεχθεί ενοχή), έγινε αναφορά σε κάποιο «. τρίτο πρόσωπο .» το οποίο (ως είχε σημειώσει σχετικώς το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφαση του), συμφώνησε με τους παραδεχθέντες κατηγορουμένους να «. εισάξουν ναρκωτικά στη Δημοκρατία από την Αγγλία». Στα υπόλοιπα γεγονότα που παρατέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή, υπήρξαν άλλες ρητές και εξειδικευμένες αναφορές για την ανάμειξη του «τρίτου προσώπου», οι οποίες, κατά το Εφετείο, κρίθηκαν ότι «. κάτω από τα δεδομένα .» έδειχναν πως το ούτω καλούμενο τρίτο πρόσωπο «. δεν ήταν άλλο από τον εφεσείοντα .», καθότι δεν συνιστούσε εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής πως ενεπλάκη και άλλος στο επίμαχο περιστατικό (εκτός των τριών συγκατηγορουμένων). Για ό,τι εδώ μέλει, τα όσα απασχόλησαν στην Δημοκρατία ν Χρυσάνθου (ανωτέρω), φαίνονται να είναι διαφορετικά εξ απόψεως ουσίας από όσα φέρεται να συγκροτούν τα εδώ συζητούμενα (υπό την οπτική του κατηγορουμένου Δημήτριου Μαμαλικόπουλου). Ο κατηγορούμενος Χρυσάνθου στην Δημοκρατία ν Χρυσάνθου (ανωτέρω), ήταν ο μοναδικός κατηγορούμενος στο κατηγορητήριο. Εκτός αυτού, οι λεπτομέρειες αδικήματος στην καθεμιά κατηγορία που αντιμετώπιζε ο Χρυσάνθου, διόλου δεν προσδιόριζαν το «. άλλο πρόσωπο .», πέραν μιας περιγραφής πως το πρόσωπο αυτό ήταν εκείνο που συνωμότησε με τον Χρυσάνθου για να εγκληματήσουν κατά τα καταμαρτυρούμενα στο κατηγορητήριο. Μήτε και τα γεγονότα που αναφέρθηκαν στην Δημοκρατία ν Χρυσάνθου (ανωτέρω), παρέπεμπαν ή σκιαγραφούσαν (ρητώς ή εξυπακουομένως), τον παρουσιαζόμενο ως ιθύνοντα νου/ηθικό αυτουργό, ώστε να εγείρεται θέμα προς συζήτησιν, στη βάση όσων προβλημάτισαν κατά νόμο και ουσία το Εφετείο στην Χρίστου ν Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 263. Επεξηγήσαμε γιατί. Μηδέ και οι αναφορές στην απόφαση επί της ποινής για την προταχθείσα επιλογή του Χρυσάνθου να καταθέσει ως μάρτυς κατηγορίας εναντίον του παρουσιαζόμενου ως ηθικού αυτουργού (έχοντας ήδη ενταχθεί ο Χρυσάνθου στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων κατά την πληροφόρηση που δόθηκε προς το Κακουργιοδικείο), θα μπορούσαν να προδικάσουν ή να προοιωνίσουν οτιδήποτε, για την όποια σημασία θα μπορούσε να ενέχει αυτό στην παρούσα υπόθεση. Ακόμη όμως και έτσι να είχαν τα πράγματα (κατά τη δικονομική προοπτική που περιέγραψε ο κατηγορούμενος), ο Χρυσάνθου - αν τούτος είναι τωόντι εκείνος που υπονοεί εδώ ο κατηγορούμενος με αναφορά στην Δημοκρατία ν Χρυσάνθου (ανωτέρω) ως τον υπό προστασίαν μάρτυρα - θα υπόκειται, όπως και η μαρτυριακή του αξιοπιστία (περί της οποίας μηδέποτε αποφάνθηκε το Κακουργιοδικείο στην απόφαση επί της ποινής), σε αντεξέταση από τον κατηγορούμενο (αν και εφόσον ασφαλώς ο υπό αναφοράν Χρυσάνθου προστεθεί στο κατηγορητήριο ως μάρτυς κατηγορίας και κληθεί να καταθέσει στη δίκη). Κάτι τελευταίο, το οποίο, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει τρόπον τινά τη δική μας, ημεδαπή νομολογία - αλλά και την ξένη - επί των όσων τώρα ενδιαφέρουν, υπό την έννοια ότι η κάθε περίπτωση αιτήματος, ως το επίδικο, πρέπει να αποφασίζεται στα δικά του γεγονότα, άνευ αγκυλώσεων και δογματισμών. Στην Kriegisch v Germany

(2010)ECHR 2054, ο κατηγορούμενος/αιτητής είχε συλληφθεί ως ύποπτος για αγορά κοκαΐνης από τρίτο πρόσωπο (τον προμηθευτή), που ο κατηγορούμενος/αιτητής πούλησε ύστερα σε άγνωστους αγοραστές. Ο προμηθευτής είχε προηγουμένως εξασφαλίσει τα ναρκωτικά στην Ολλανδία όπου είχε ταξιδέψει για τον σκοπό αυτό μαζί με δύο άλλα άτομα. Κατά την προκαταρτική έρευνα εναντίον του προμηθευτή, τα δύο αυτά άτομα (με τα οποία ο τελευταίος είχε συνεργαστεί για να εισαγάγει τα ναρκωτικά στην Γερμανία από την Ολλανδία), ανακρίθηκαν από την Αστυνομία. Η Αστυνομία παρουσίασε εξ ακοής μαρτυρία για δηλώσεις στις οποίες είχε προβεί ο προμηθευτής σε συγκεκριμένο αστυνομικό σε σχέση προς περιστάσεις που καταδείκνυαν ότι ο προμηθευτής είχε πουλήσει μέρος των ναρκωτικών στον κατηγορούμενο/αιτητή. Στη δίκη που επακολούθησε, ο προμηθευτής καταδικάστηκε από συγκεκριμένο Δικαστή για διακίνηση ναρκωτικών. Η δικαστική ετυμηγορία βασίστηκε, κυρίως, στην ομολογία του προμηθευτή έπειτα από συμφωνία μεταξύ του ιδίου και της Κατηγορούσας Αρχής (με την επικουρία του Δικαστηρίου) για την επιβληθησόμενη ποινή σε περίπτωση παραδοχής κατά τη δίκη (plea bargaining). Ο ίδιος Δικαστής που εκδίκασε την υπόθεση του προμηθευτή, δίκασε και την υπόθεση του κατηγορουμένου/αιτητή για διακίνηση ναρκωτικών, καταδικάζοντας τον. Ο κατηγορούμενος/αιτητής - εξαντλώντας τα εσωτερικά ένδικα στη χώρα του (και αποτυγχάνοντας να ανατρέψει την καταδίκη και την απόφαση του Δικαστή να εξαιρεθεί εξαιτίας προκατάληψης) - προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), το οποίο απέρριψε την προσφυγή. Το ΕΔΑΔ - υπενθυμίζοντας πως το γεγονός και μόνον ότι ένα Δικαστήριο δικάζει υπόθεση κατηγορουμένου σε ξεχωριστή ποινική διαδικασία, δεν συνθέτει άνευ ετέρου επαρκές υπόβαθρο διάπλασης αμφιβολίας περί της ακεραιότητας και ουδετερότητας του εν λόγω Δικαστηρίου (υπό την ίδια σύνθεση) σε εκδίκαση μεταγενέστερης υπόθεσης όπου καταδικάζει άλλον κατηγορούμενο για το ίδιο περιστατικό ή συναφές προς αυτό περιστατικό - θεώρησε πως δεν ανεδείχθη κάτι που να δεικνύει πως η προηγούμενη δίκη και καταδίκη του προμηθευτή προκατέβαλε την ενοχή του κατηγορουμένου/αιτητή. Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της υπόθεσης του προμηθευτή δεν είχε προβεί σε ευρήματα για τη συμμετοχή του κατηγορουμένου/αιτητή σε οποιαδήποτε εγκληματική πράξη, ούτε και προεξόφλησε την όποια ενοχή του. Εν κατακλείδι. Τίποτα από όσα είπε ο κατηγορούμενος θα μπορούσε λελογισμένως να απολήξει σε υιοθέτηση των θέσεων του περί υποκειμενικής ή και αντικειμενικής μεροληψίας του Κακουργιοδικείου - ή οιουδήποτε των Μελών του - και συνακολούθως σε αποδοχή του αιτήματος του. Το αίτημα του κατηγορουμένου απορρίπτεται. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Σ. Κλεόπα - Χατζηκυριάκου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Τ. Νικολάου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο