Δημοκρατία ν. Wheatcroft, Αρ. Υπόθεσης: 1529/18, 14/9/2020

(2003)2 ΑΑΔ 574, 579-580). Απολήγοντας έτσι, είχαμε στη σκέψη ότι η πρόθεση δεν είναι συνήθως δεκτική άμεσης απόδειξης και πως κατά κανόναν αναδεικνύεται ως εξυπακουόμενο γεγονός εκ των γεγονότων που αποτελούν τα δικαστικά ευρήματα και το ότι άτομο θεωρείται πως έχει την πρόθεση να επιφέρει τα φυσιολογικά αποτελέσματα των πράξεων του (βλ. κατ' αναλογίαν, Χατζηξενοφώντος και Άλλης ν Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 316, 336-337). Από τη μαρτυρία/παραδεκτά γεγονότα που δεχθήκαμε - χωρίς να παραβλέπουμε ότι ο παραπονούμενος και ο XXXXX Stancer ήσαν μεθυσμένοι κατά τους κρίσιμους χρόνους, μήτε ωστόσο και τις άλλες συνθήκες που επικρατούσαν επί του εδάφους τη στιγμή εκείνη (βλ. κατ' αναλογίαν, Αχτάρ και Άλλων ν Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 397, 419-423, Lekishvili άλλως Λάτο ν Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 351, 355-357) - αποδείχθηκε από την κατηγορούσα αρχή πως ο κατηγορούμενος έδρασε εκτός των υπερασπιστικών παραμέτρων τού άρθρου 17 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 (βλ. J Ormerod και D Perry (eds), Blackstone's Criminal Practice 2018, παρ. A3.55-A3.72). Ο παραπονούμενος, αφού πρώτα σπρώχτηκε από κάποιον στην παρέα των φίλων που βρίσκονταν επιτόπου επειδή ήταν πολύ επιθετικός απειλώντας τον XXXXX Parker (MY2) ότι θα κτυπούσε τον ίδιον και τους υπόλοιπους φίλους, κτυπήθηκε από τον κατηγορούμενο μετά που ο XXXXX Stancer και το πρόσωπο που συνόδευε τον παραπονούμενο είπαν στον τελευταίον να ηρεμήσει. Ο παραπονούμενος δεν επιχείρησε ποτέ να κτυπήσει τον XXXXX Parker (ΜΥ2), ή άλλον φίλο στην παρέα. Η επίθεση (και η γροθιά) τού κατηγορουμένου κατά του παραπονουμένου υπήρξε παράνομη. Τίποτε από όσα εκτυλίσσονταν δικαιολογούσε τη βία που ο κατηγορούμενος επέδειξε έναντι του παραπονουμένου. Ο παραπονούμενος φώναζε και απειλούσε. Η κατάσταση μπορούσε υπό μια έτερη οπτική και όχι κατ' ανάγκην δίκην υποχρέωσης του κατηγορουμένου, να είχε εξομαλυνθεί, όπως με κάποιο επιπρόσθετο σπρώξιμο προς τον παραπονούμενο ή ακόμη καλύτερα με την αποχώρηση της παρέας (κατηγορουμένου και XXXXX Parker (MY2) συμπεριλαμβανομένων). Δυστυχώς δεν έγινε αυτό. Η βίαιη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, ως μετουσιώθηκε στην πράξη, ήταν αδικαιολόγητη και αν - που δεν θα το πράξουμε - εντάσσαμε στην εικόνα αυτή και εκείνα που ξεδιπλωθήκαν στην υπερασπιστική αγόρευση για το ότι ο παραπονούμενος «. πριν να τον γρονθοκοπήσει ο Κατηγορούμενος .» λειτούργησε με τρόπο που «. δικαιολογούσε την πρόσαψη κατηγοριών εναντίον του για την διάπραξη των ποινικών αδικημάτων που προνοούνται από τα άρθρα 90, 94, 95 και 242 του Ποινικού Κώδικα ήτοι Πρόκληση σε μονομαχία, μέθη, ανησυχία και κοινή επίθεση αντίστοιχα .», τότε θα κατατάσσαμε την επίθεση ως αυτοδικία και παλληκαρισμό, συμπεριφορές που αντιστρατεύονται το δίκαιο και την έννομη τάξη (βλ. κατ' αναλογίαν, Ευθυμίου ν Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 581, 586). Μετά που ο παραπονούμενος κατέπεσε στο οδόστρωμα από τη γροθιά (βλ. φωτογραφίες 1-7 στη δέσμη φωτογραφιών/Τεκμήριο 1) - τραυματιζόμενος ως εκ της περί ης ο λόγος πράξης και ενέργειας του κατηγορουμένου σε βαθμό βαριάς σωματικής βλάβης κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 4 τού Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 - προσέτρεξαν προς βοήθειαν του, το πρόσωπο που τον συνόδευε και ο XXXXX Cox (από την παρέα των φίλων)». Στο στάδιο των αγορεύσεων για μετριασμό της ποινής η Υπεράσπιση, με αναφορά και σε κείμενο αγόρευσης με το οποίο εφοδίασε το Δικαστήριο (βλ. Έγγραφο Α), πρότεινε την όσον το δυνατόν επιεικέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου, η οποία θα μπορούσε να εξεικονιστεί, σε περίπτωση που η επιλεχθείσα ποινή ήταν αυτή της φυλάκισης, διά αναστολής της ποινής αυτής. Ως παρέκβαση, γιατί έχει τούτο τη σημασία του στα πράγματα, θα πρέπει να πούμε ότι μεσολάβησε αρκετός χρόνος από την ετυμηγορία αφού μετά από σχετικό αίτημα, οι λεπτομέρειες του οποίου εμπεριέχονται στα πρακτικά, αποφασίστηκε από το Κακουργιοδικείο η διεξαγωγή διαδικασίας τύπου Newton προς αποσαφήνιση ή διαπίστωση γεγονότων επί των οποίων υπήρχε διάσταση μεταξύ Κατηγορούσας Αρχής και Υπεράσπισης εν σχέσει, κυρίως, προς την ενεστώσα κατάσταση υγείας του παραπονούμενου. Το αδίκημα για το οποίο βρέθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος έχει τη δική του σοβαρότητα. Η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή της επταετούς φυλάκισης μιλά αφεαυτής. Πέραν τούτου, η φύση του αδικήματος αλλά δυστυχώς και η έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη του, κατατάσσουν τη μεταχείριση των παραβατών, στην κατηγορία εκείνη όπου δικαιολογείται η αποτρεπτική τους αντιμετώπιση. Βεβαίως, η νομολογία αναγνωρίζει ότι το καθήκον για εξατομίκευση ουδέποτε ατονεί, έτσι στην κάθε περίπτωση - όπως και εδώ - θα συνυπολογιστούν οι περιστάσεις του κατηγορουμένου και όσα τις περιστοιχίζουν, ως η νομολογία επιτάσσει, έτσι που στο τέλος η απόληξη να συνάδει με τη συνταγματική επιταγή της αναλογικότητας της ποινής. Λαμβάνουμε υπόψιν για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής την ηλικία του κατηγορουμένου τώρα και κατά το χρόνο διάπραξης του εγκλήματος την 1.7.18 (γεννήθηκε την XXXXX.94), την ημερομηνία διάπραξης του εγκλήματος, τον χρόνο που πέρασε μέχρι την καταχώριση του κατηγορητηρίου και επέκεινα μέχρι σήμερα, τις οικογενειακές και προσωπικές του περιστάσεις, τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, το καλόν του χαρακτήρα του αλλά και την εκτός χαρακτήρα μεμονωμένη αντίδραση του στην κρίσιμη περίπτωση, τις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής στον ίδιον και στην οικογένεια του, τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, ως τούτες περιγράφονται στην απόφαση μας, το λευκό του ποινικό μητρώο, τη συνεργασία του με την Αστυνομία (στον πολύ περιορισμένο βαθμό που τούτη διαπιστώθηκε με βάση τη μαρτυρία), το γεγονός πως κρατήθηκε διά εντάλματος σύλληψης ή και προφυλακίστηκε μεταξύ 2.7.18 και 30.10.18, την έλλειψη προσχεδιασμού (και τούτο ως στοιχείο που μετριάζει τη σοβαρότητα του εγκλήματος) και τη μεταμέλεια του υπό τον πολύ περιορισμένο φακό που τούτη φύεται από τα γεγονότα και τα ευρήματα μας (και όχι υπό την έννοια της συμφιλίωσης ή της αποζημίωσης ή της παραδοχής, για την απουσία της οποίας ο κατηγορούμενος δεν θα τιμωρηθεί αφού ενάσκησε δικαίωμα με βάση το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας). Συνυπολογίσαμε και όλα τα άλλα που ανέφερε η υπεράσπιση, στο βαθμό που δεν συγκρούονται με τα ευρήματα μας στην ετυμηγορία. Δεν παραγνωρίζουμε, ως αμιγώς επιβαρυντικό στοιχείο, το ότι η επίθεση έλαβε χώραν σε δημόσιο χώρο ενώπιον τρίτων. Συνυπολογίζουμε και το ότι η ενέργεια τού κατηγορουμένου αφορούσε σε ένα κτύπημα και όχι σε επαναληπτικά κτυπήματα (κάτι που αμβλύνει κάπως τη σοβαρότητα του εγκλήματος). Δεν υποτιμούμε τα τραύματα που επήλθαν στον παραπονούμενο ως εκ της εγκληματικής συμπεριφοράς του κατηγορουμένου. Τα παρεπόμενα τους αποτυπώνονται στην ετυμηγορία αλλά και στις προ ολίγου αναγγελθείσες θέσεις τής Κατηγορούσας Αρχής, οι οποίες δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση. Εκείνο που προκύπτει σε τελευταία ανάλυση είναι και το ότι - και προσμετρά υπέρ του κατηγορουμένου (στην απουσία άλλης μαρτυρίας) - τα πράγματα φαίνεται, ευτυχώς, να βαίνουν θετικώς για τον παραπονούμενο και ότι αναμένεται σε κάποια στιγμή η πλήρης αποκατάσταση του. Η νομολογία αντιμετωπίζει αδικήματα αυτού του είδους με αυστηρότητα. Ένα παράδειγμα είναι η Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Evans

(2005)2 ΑΑΔ 639. Εκεί, υπό διαφορετικές περιστάσεις, η αντίδραση του κατηγορουμένου είχε χαρακτηριστεί ως κτηνώδης. Το Εφετείο αποφάσισε να αυξήσει σε δύο

(2)έτη φυλάκισης την πρωτόδικη φυλάκιση δεκατεσσάρων

(14)μηνών. Αναμφιβόλως, ως σαφώς ορίζεται από τη νομολογία μας, οι προηγούμενες ποινές δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο, καίτοι δίνουν κάποια πλατιά καθοδήγηση ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης κάποιων αδικημάτων, υπό το δεδομένο πάντοτε πως σπανίως, αν ποτέ, δύο υποθέσεις δεν είναι ίδιες ώστε να οδηγούν σε άτεγκτες και ανελαστικές προσεγγίσεις. Διαγράφουμε από το μυαλό τα όσα λέχθηκαν στην πορεία των πραγμάτων μεταξύ καταδίκης και διαδικασίας τύπου Newton για την έκταση των τραυμάτων τού παραπονούμενου και τις κατ' ισχυρισμόν επιπτώσεις τους σε αυτόν. Καθήκον μας είναι να επιβάλουμε ποινή στη βάση των γεγονότων ως τα αποφασίσαμε στην καταδικαστική ετυμηγορία αλλά και βάσει όσων παραδεκτώς έχουν πλέον αποκρυσταλλωθεί. Ζυγιάζοντας τα όλα τούτα, θεωρούμε πως οι ενέργειες του κατηγορουμένου ήσαν απαράδεκτες. Η επίλυση διαφορών διά παλικαρισμού (bravado), είναι παντελώς ανοίκειες σε πολιτισμένες κοινωνίες όπως η Κύπρος. Η ενδεδειγμένη ποινή είναι υπό τις περιστάσεις η φυλάκιση. Καθορίζουμε την ποινή φυλάκισης σε ενάμιση (1½) έτος για τους λόγους που είπαμε. Εισηγήθηκε η Υπεράσπιση ότι υπάρχουν στοιχεία τα οποία δικαιολογούν την ενάσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας, γιατί περί αυτού πρόκειται, για αναστολή της ποινής φυλάκισης με βάση τον Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμο 95/72. Συνεκτιμούμε το ότι το έγκλημα διαπράχθηκε το 2018 (ενώ οδεύουμε προς το τέλος τού 2020) και ότι για τούτο δεν ευθύνεται ο κατηγορούμενος. Αυτό προήλθε από συστημικές αστοχίες, προπάντων στην Αγγλία (και που επιτάθηκαν λόγω κορωνοϊού) σε σχέση προς το εφικτό διενέργειας εικονοτηλεδιάσκεψεων (με αυτά να απογράφονται στα πρακτικά). Αναγνώρισε καταληκτικώς ο κ. Ανδρέου ότι η Κατηγορούσα Αρχή επιχείρησε θεμιτώς να παρουσιάσει μαρτυρία διά εικονοτηλεδιάσκεψης για να προωθήσει τα περί της κατάστασης υγείας του παραπονούμενου. Ωστόσο, τούτο δεν αλλοιώνει την ουσία του τι έχουμε πει. Δεν μπορεί να μην αποτιμηθεί και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν και εξακολουθεί να είναι νεαρό άτομο. Το συνεκτιμούμε και αυτό ως προστάζει η νομολογία μας. Καταλήγουμε ότι δικαιολογείται η ενάσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας για αναστολή της ποινής φυλάκισης, κατά τα προνοούμενα στο άρθρο 3

(2)του Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου 95/72. Η ποινή φυλάκισης αναστέλλεται για περίοδο τριών

(3)ετών από σήμερα. Το Δικαστήριο - κατά τις προβλέψεις του άρθρου 3

(4)του Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου 95/72 - εξηγεί προς τον κατηγορούμενο, σε απλή γλώσσα, τις συνέπειες (δυνάμει του άρθρου 4 του Περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου 95/72) διάπραξης κατά την περίοδο εφαρμογής του διατάγματος αναστολής ποινικού αδικήματος τιμωρούμενου με φυλάκιση. Όλοι οι όροι που τέθηκαν στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης ακυρώνονται. Η οποιαδήποτε χρηματική εγγύηση, να επιστραφεί αμέσως στον νόμιμο δικαιούχο. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............. Σ. Κλεόπα - Χατζηκυριάκου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο