Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Σάββα, Αρ. Υπόθεσης: 19402/16, 24/2/2021

(1)του Κεφ. 154 (κατηγορία 2), - Στις 28 Μαΐου 2016 απείλησε τη μητέρα του, ΧΧΧΧΧ Σάββα, με παράνομες πράξεις, δηλαδή με τις φράσεις ''θα κρούσω το σπίτι'' και ''θα σε σκοτώσω'' κατά παράβαση του Άρθρου 91Α του Κεφ. 154 (κατηγορίες 3 και 4). Επιχειρώντας μια σκιαγράφηση της ενώπιον μου υπόθεσης αναφέρω τα ακόλουθα: Σύμφωνα με μη αμφισβητούμενα γεγονότα μεταξύ των μερών, ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον επίδικο χρόνο εξαρτημένος στα ναρκωτικά. Συχνά απειλούσε τη μητέρα του, τον πατέρα του και την αδελφή του, με απώτερο σκοπό να του δίνουν λεφτά για να εξασφαλίζει τις δόσεις του. Πριν τον επίδικο χρόνο οι γονείς του κατηγορούμενου, ο μεγαλύτερος γιος του ΧΧΧΧΧ και η αδελφή του έμεναν στο ίδιο σπίτι, δηλαδή στην επίδικη οικία. Ο κατηγορούμενος διέμενε με τη σύζυγό του και μητέρα του ΧΧΧΧΧ, καθώς και με τα άλλα δύο μικρότερά τους παιδιά σε άλλη οικία, στην οδό ΧΧΧΧΧ στη ΧΧΧΧΧ. Περί τους 2 με 3 μήνες πριν το επίδικο συμβάν οι γονείς του κατηγορούμενου και η αδελφή του μετακόμισαν σε άλλη οικία λόγω των προβλημάτων που τους προξενούσε η συνεχιζόμενη συμπεριφορά του κατηγορούμενου, κρατώντας τη νέα τους διεύθυνση κρυφή. Ο γιος του ΧΧΧΧΧ, τότε ανήλικος 16 ετών, συνέχισε να μένει μόνος του στην επίδικη οικία. Ο κατηγορούμενος πήγαινε και τον έβλεπε. Ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι, ο κατηγορούμενος σε μία τέτοια επίσκεψη, αφού πρώτα προσπάθησε να αποσπάσει από τη μητέρα του και την αδελφή του λεφτά και δεν τα κατάφερε, έθεσε εσκεμμένα και παράνομα φωτιά στην επίδικη οικία και κατά τη διάρκεια που αυτή εκτυλίσσετο πήρε τον γιο του και πήγαν να πάρουν φαγητό από εστιατόριο της περιοχής. Όταν επέστρεψαν βρήκαν το σπίτι να φλέγεται. Οι καταθέσεις της αδελφής του κατηγορούμενου, της μητέρας του, του πατέρα του και οι 3 εκ των 4 καταθέσεων του γιου του τον εμπλέκουν στον εμπρησμό έμμεσα, δηλαδή αναφέρουν το πιστεύω τους, και κατά τρόπο συμπερασματικό, ότι είναι ο κατηγορούμενος που έθεσε φωτιά στην επίδικη οικία. Μία εκ των 4 καταθέσεων του γιου του τον εμπλέκει άμεσα, δίνοντας προς τούτο σχετικές λεπτομέρειες, όπως εξηγώ κατωτέρω. Όλοι όμως, πλην της αδελφής του, κατά τη μαρτυρία τους στο Δικαστήριο προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν μία πολύ ευμενέστερη εικόνα για τον κατηγορούμενο, από αυτήν που φαίνεται στις καταθέσεις τους. Είπαν ότι ουδέποτε είδαν τον κατηγορούμενο να διαπράττει τα όσα του καταλόγισαν με τις καταθέσεις τους, αλλά μόνο το συμπέραναν. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή. Η θέση της Υπεράσπισης ήταν ότι ο γιος του κατηγορούμενου πρέπει να κριθεί ως αναξιόπιστος μάρτυρας, αφού οι καταθέσεις του στην Αστυνομία δεν ήταν μεταξύ τους συμβατές και διότι κατά τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο άλλαξε την εκδοχή του. Αν το Δικαστήριο απορρίψει την εκδοχή του γιου του κατηγορουμένου καθ΄ολοκληρία, η μοναδική εναντίον του άμεση μαρτυρία αναπόφευκτα θα απορριφθεί. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι, ο κατηγορούμενος ήταν ο δράστης αφού:

(1)δεν προσκόμισε μαρτυρία ότι αυτός εισήλθε στο δωμάτιο από το οποίο άρχισε η φωτιά και

(2)ο δικανικός έλεγχος γενετικού υλικού δεν συνέδεσε τον κατηγορούμενο με τη σκηνή. Β. Η μαρτυρία Έγιναν μεταξύ των μερών, και τούτο επικροτείται, αρκετά παραδεκτά γεγονότα και η μαρτυρία αρκετών μαρτύρων παραδεχτή. Θα αναφερθώ σε αυτά στο βαθμό και έκταση που χρειάζεται για σκοπούς επίλυσης των εδώ επίδικων θεμάτων. Μάρτυρες στην υπόθεση ήταν οι Αστ. XXXXX Σ. Σοφοκλέους (ΜΚ1), η ΧΧΧΧΧ Σάββα, αδελφή του κατηγορούμενου (ΜΚ2), η ΧΧΧΧΧ Σάββα, μητέρα του κατηγορούμενου (ΜΚ3), ο ΧΧΧΧΧ Σάββα, πατέρας του κατηγορούμενου (ΜΚ4), ο ΧΧΧΧΧ Σάββα, γιος του κατηγορούμενου (ΜΚ5), ο ΧΧΧΧΧ Καλλής, κοινοτάρχης της ΧΧΧΧΧ (ΜΚ6) και ο Αστυνόμος ΧΧΧΧΧ Τύλληρος, υπεύθυνος των πυροσβεστικών σταθμών Λευκωσίας (ΜΚ7). Ο κατηγορούμενος μαρτύρησε ενόρκως και δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία για την Υπεράσπιση. Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τα λεγόμενά τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Προβαίνω σε αυτή την αξιολόγηση με γνώμονα, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος καθενός στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Επίσης κατά την αξιολόγηση υπόψη μου είχα και τις εισηγήσεις των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Αντιπαρέβαλα επίσης τις θέσεις κάθε μάρτυρα με τη λοιπή μαρτυρία που κατατέθηκε στην υπόθεση, γραπτή και προφορική και τη συνοχή και συνέπεια της εκδοχής καθενός, με το σύνολο και τη λογική της υπάρχουσας μαρτυρίας. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 506, υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας κάθε μάρτυρα, δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του ξεχωριστά, αλλά πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή (βλ. Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Κατά την αξιολόγηση των μαρτύρων στην παρούσα ποινική υπόθεση είχα υπόψη μου και το εξής σαφές και περιεκτικό απόσπασμα από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στη Monteanu v. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 459: «Το έργο του Δικαστηρίου στην αναζήτηση της αλήθειας στο μέτρο βεβαίως του ανθρωπίνως δυνατού, είναι έργο περίπλοκο, περίτεχνο και ιδιαίτερα λεπτό. Η ανθρώπινη εμπειρία, την αντικειμενική συνισταμένη της οποίας εκφράζει το κάθε Δικαστήριο, διδάσκει ότι είναι απροσδιόριστα απεριόριστη η περιπτωσιολογία της ανθρώπινης έκφρασης μ' όλες τις εκφάνσεις της. Είναι γι' αυτό που ένα Δικαστήριο, ιδιαιτέρως ποινικής δικαιοδοσίας, οφείλει να διυλίζει, να διηθίζει και να φιλτράρει την όλη μαρτυρία με περισσή επιμέλεια και τέτοια προσοχή έτσι ώστε αν καταλήξει σε ενοχή, αυτή να είναι συμβατή με το διαχρονικό αξίωμα και θεμέλιο στην ποινική δίκη, ότι ουδείς καταδικάζεται εκτός εάν κριθεί ένοχος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Εντούτοις, η βεβαιότητα η οποία αναζητείται στη δικαστική απόφαση δεν είναι αυτή της απόλυτης μαθηματικής βεβαιότητας, αλλά το είδος της βεβαιότητας που ικανοποιεί την κρίση και τη συνείδηση των Δικαστών στα πλαίσια της λογικής (βλ. Μαμαλικόπουλος ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 25/14, απόφ. ημερ. 20/9/2018, Rex v. Dickman

(1910)5 Cr.App.R. 135 και Miller v. Minister of Pensions

(1947)2 All E.R. 372). Σύμφωνα με τον ΜΚ1 εξεταστή της υπόθεσης, αυτός κλήθηκε στην επίδικη οικία κατόπιν πληροφορίας περί ύπαρξης φωτιάς. Στη σκηνή κατέφθασαν μέλη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, τα οποία κατέσβησαν τη φωτιά. Η φωτιά προκάλεσε ζημιές, ως φαίνονται στις φωτογραφίες που κατάθεσε (Τεκμήριο 2), αλλά και ως προκύπτουν από την έκθεση του ΜΚ7 (Τεκμήριο 31). Η Πυροσβεστική Υπηρεσία αποφάνθηκε ότι η φωτιά τέθηκε κακόβουλα με εύφλεκτη ύλη. Έτσι ο ΜΚ1 συνέλαβε τον κατηγορούμενο την ίδια μέρα, πληροφορώντας τον για τα δικαιώματά του. Ο ίδιος απάντησε «δεν έχω να πω τίποτε». Κατά την έρευνα της επίδικης οικίας ο γιος του κατηγορούμενου παρέδωσε στον ΜΚ1 ένα πλαστικό μπουκάλι που περιείχε υγρή ουσία και του είπε «είναι που τούτο το υγρό που έδωκα του παπά μου για να κρούσει το σπίτι, είναι καύσιμο με νίτρο που βάλλω μες το αυτοκινητούι». Έλαβε από τη σκηνή αριθμό Τεκμηρίων, τα οποία προώθησε για επιστημονικές εξετάσεις. Σύμφωνα με την έκθεση του Κρατικού Χημείου (Τεκμήριο 14) στα παπούτσια που ο κατηγορούμενος φορούσε κατά τον επίδικο χρόνο εντοπίστηκε εύφλεκτη ύλη, δηλαδή βενζίνη και πετρέλαιο, ενώ το πλαστικό μπουκάλι που περιείχε το καύσιμο για το αυτοκινητάκι του γιου του κατηγορούμενου, μάρκας Rapicon περιείχε νιτρομεθάνιο και τολουόλιο, τα οποία είναι εύφλεκτες ύλες. Στα ρούχα και παπούτσια του γιου του κατηγορούμενου δεν εντοπίστηκε εύφλεκτη ύλη. Ο κατηγορούμενος και ο γιος του προέβηκαν σε υποδείξεις σκηνών (Τεκμήρια 15 και 18). Περαιτέρω ο ΜΚ1 κατάθεσε ως δέσμη Τεκμηρίων 19 ημερολόγιο παραπόνων και συμβάντων του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμιας για 12 συνολικά ημερομηνίες, αρχής γενομένης της 01/12/2011 μέχρι και 02/06/2016, από τα οποία προκύπτουν, συνοπτικά, τα εξής: Ο κατηγορούμενος λόγω της ουσιοεξάρτησής του δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα στους γονείς και στην αδελφή του, αφού πήγαινε στο σπίτι τους, αλλά και στην εργασία της μητέρας του σε δημοτικό σχολείο, όπου εργαζόταν ως καθαρίστρια, ζητώντας λεφτά. Όταν δεν τα έπαιρνε, τους απειλούσε και έσπαζε διάφορα αντικείμενα. Υπήρξαν επίσης καταγγελίες εναντίον του από λειτουργούς του Γραφείου Ευημερίας για περιστατικά βίας εναντίον της συζύγου του και της ανήλικης κόρης του. Περαιτέρω ότι ενεπλάκη στις 13/07/2012 σε επεισόδιο με τσεκούρι εναντίον άλλου προσώπου. Προκύπτει δε από τις εν λόγω καταχωρήσεις ότι, ο κατηγορούμενος απέδιδε ευθύνες σε λειτουργούς του Γραφείου Ευημερίας για τον εγκλεισμό της τότε συζύγου του στο ψυχιατρείο. Ο ΜΚ1 συμπλήρωσε επίσης ημερολόγιο ενεργείας ημερομηνίας 30/05/2016 (Τεκμήριο 13) από το οποίο προκύπτει ότι, ενώ μετέφερε τον κατηγορούμενο στα αστυνομικά κρατητήρια Λακατάμιας, αυτός του ανέφερε επί λέξει «μόλις φκω που δαμέσα θα τους κανονίσω», εννοώντας ότι θα κάμει κακό στους γονείς και στην αδελφή του. Την ίδια απειλή επανέλαβε τόσο πριν του ληφθεί ανακριτική κατάθεση, όσο και μετά από αυτή. Κατά την αντεξέτασή του στο Δικαστήριο σημείωσε ότι δεν διαπίστωσε ο κατηγορούμενος να είχε κάψιμο στο χέρι, όπως ο ίδιος αναφέρει στην κατάθεσή του. Περαιτέρω ότι η οδός Λαχανόκηπων, όπου ανευρέθηκε σε ανοικτό χωράφι το παγούρι καυσίμου Rapicon, Τεκμήριο 19, το οποίο ο γιος του κατηγορούμενου είπε ότι έδωσε σ' αυτόν μέσα στην επίδικη οικία «για να κρούσει το σπίτι», δεν βρίσκεται σε ευθεία γραμμή στο δρόμο μεταξύ της επίδικης οικίας και του εστιατορίου, όπου πατέρας και ο γιος πήγαν για να παραλάβουν φαγητό, μετά που τέθηκε η φωτιά. Ο ΜΚ1 ξεκαθάρισε ότι για να πάει ο κατηγορούμενος στην οδό XXXXX, όπου πατέρας και γιος συμφωνούν ότι πέταξαν το εν λόγω παγούρι, έπρεπε αναγκαστικά να παρεκκλίνει της πορείας του. Ο ΜΚ1 γνώριζε τον κατηγορούμενο διότι είχε ιστορικό χρήσης ουσιών και τσακωνόταν συχνά με την αδελφή και τους γονείς του και γίνονταν καταγγελίες στον Αστυνομικό Σταθμό Λακατάμειας. Έλεγαν ότι τους απειλούσε και δημιουργούσε ζημιές, με χειρότερη τη φορά που ο κατηγορούμενος έσπασε το αυτοκίνητο της μητέρας του με το τσεκούρι. Όταν ο ΜΚ1 έφτασε στη σκηνή, ο κατηγορούμενος ήταν εκεί με τον γιο του και ήταν σε σχετικά ήρεμη κατάσταση. Ο ΜΚ1 έλαβε επίσης δύο καταθέσεις από τον κατηγορούμενο, ημερομηνιών 30/05/2016 και 05/06/2016 (Τεκμήρια 4 και 4A), το περιεχόμενο των οποίων αναφέρεται κατωτέρω. Ο ΜΚ1 μαρτύρησε καθηκόντως ως ο ανακριτής της υπόθεσης, χωρίς οποιοδήποτε κίνητρο να παραποιήσει τα γεγονότα και χωρίς βεβαίως να είναι μάρτυρας των πρωτογενών γεγονότων της υπόθεσης. Κατά την αντεξέτασή του δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά, απλώς ξεκαθαρίστηκαν κάποια σημεία της μαρτυρίας του. Καταχώρησε έκθεση του Γενικού Χημείου που έδειξε ύπαρξη βενζίνης και πετρελαίου σε ζευγάρι παπουτσιών του κατηγορούμενου, ουσίες οι οποίες δεν μπορούν να συνδεθούν με το περιεχόμενο του παγουριού Τεκμήριο 19, διότι οι εύφλεκτες ύλες που αυτό περιείχε ήταν διαφορετικές, δηλαδή νιτρομεθάνιο και τολουόλιο. Δεν έχω αμφιβολία πως μαρτύρησε αντικειμενικά και αμερόληπτα στην υπόθεση παρουσιάζοντας τόσο τα ενοχοποιητικά, όσο και τα απενοχοποιητικά στοιχεία για τον κατηγορούμενο. Δέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητά της και προβαίνω σε σχετικά ευρήματα. Η ΜΚ2 στην κατάθεσή της (Τεκμήριο 22) ανέφερε ότι είναι ιδιοκτήτρια της επίδικης οικίας και τους τελευταίους 3 μήνες ενοικιάζει σπίτι στη Λακατάμεια, όπου διαμένει μαζί με τους γονείς της. Έφυγε από την επίδικη οικία, παρόλο που είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματί της, επειδή ο αδελφός της, ο κατηγορούμενος, δημιουργούσε στην ίδια και στους γονείς της συνεχώς προβλήματα. Είναι χρήστης ουσιών και με ψυχολογικά προβλήματα και συχνά απαιτεί χρήματα για τη δόση του, απειλώντας τους ότι θα τους σκοτώσει. Την επίδικη μέρα την πήρε τηλέφωνο στις 3:18 μ.μ. από το τηλέφωνο του γιου του και της ζήτησε €

1. Της είπε επίσης «πού εν η μάνα σου; Εννα τη σκοτώσω.» Δύο λεπτά αργότερα ο γιος του κατηγορούμενου την πήρε ξανά τηλέφωνο και της είπε να πει στη μητέρα της να του στείλει €
2. Αργότερα, στις 3:33 μ.μ. την πήρε ο κατηγορούμενος τηλέφωνο και της είπε «κρούζει το σπίτι, να μπω μέσα;» Αυτή του είπε να μην μπει μέσα και ότι θα ειδοποιήσει την Αστυνομία. Το σπίτι είναι ασφαλισμένο. Κατά καιρούς ο κατηγορούμενος απειλούσε τη μητέρα του, τηλεφωνικώς, ότι θα κάψει το σπίτι. Παρέδωσε στην Αστυνομία αντίγραφο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου της επίδικης οικίας, Τεκμήριο 12, το οποίο ήταν πράγματι σε ισχύ κατά τον επίδικο χρόνο. Το ύψος της ζημιάς από την πυρκαγιά, έγινε παραδεκτό μεταξύ των μερών, στις €84.
3. Επίσης εξήγησε πως συνέταξε την επιστολή που η μητέρα της έστειλε στον Υπουργό (Τεκμήριο 20), ώστε να τον ενημερώσει για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τον γιο της. Με την επιστολή αυτή η μητέρα του κατηγορούμενου ζητεί βοήθεια από τους αρμόδιους για να ξεφύγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται, λόγω του γιου της τον οποίο χαρακτηρίζει τοξικομανή, επικίνδυνο και ψυχικά ασθενή. Περαιτέρω, η ΜΚ2 εξήγησε ότι η ίδια συνέταξε και απέστειλε επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα (Τεκμήριο 21) αμέσως μετά το επίδικο συμβάν. Εντός αυτής αναφέρει ότι ο αδελφός της είναι εθισμένος σε βαριά ναρκωτικά, δηλαδή κοκαΐνη, crystal και άλλα, έχει σαλέψει το μυαλό του από τη χρήση και λόγω του ότι πρόσφατα άρχισε τα βαριά ναρκωτικά, δεν ελέγχεται. Είναι διαγνωσμένος από ιδιώτη ψυχίατρο ως ψυχωσικός, ο οποίος του συνταγογράφησε αγχολυτικά και αντιψυχωσικά φάρμακα στις 06/05/2016, 25 δηλαδή μέρες πριν το επίδικο περιστατικό. Εξηγεί ότι αναγκάστηκαν να φύγουν από το επίδικο σπίτι γιατί φοβούνταν για τη σωματική τους ακεραιότητα και απευθύνει απεγνωσμένη κραυγή για βοήθεια. Φαίνεται ότι δικηγόρος εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ζήτησε από τη διευθύντρια των Κεντρικών Φυλακών όπως ο κατηγορούμενος εξεταστεί και αξιολογηθεί από ψυχίατρο κατά τον χρόνο που αυτός ήταν κρατούμενος, χωρίς να τεθεί ενώπιόν μου μαρτυρία περί του αν τούτο έγινε και με ποιο αποτέλεσμα. Στη μαρτυρία της στο Δικαστήριο εξήγησε πως 3 χρόνια πριν το 2016 ο αδελφός της άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς που προέκυπταν από την ουσιοεξάρτησή του. Ζητούσε λεφτά από τους γονείς του και προκαλούσε ζημιές. Υπέβαλλαν, είπε, παράπονα στην Αστυνομία, αλλά δεν έβρισκαν πάντα βοήθεια, αφού ο κατηγορούμενος ήταν ψυχιατρική περίπτωση και τοξικομανής και ήταν δύσκολο να τύχει χειρισμού. Μάλωνε κυρίως με τη μητέρα του και την απειλούσε, χωρίς ποτέ να χτυπήσει οποιονδήποτε. Με τον γιο του κατηγορούμενου, ο οποίος βγήκε από το σχολείο στην 1η τάξη του γυμνασίου, η ΜΚ2 είχε πάντα καλές σχέσεις. Ο κατηγορούμενος και ο γιος του δεν είχαν καλές σχέσεις. Όταν ο γιος του κατηγορούμενου έμεινε μόνος του στο επίδικο σπίτι, του μαγείρευε η γιαγιά του και η ΜΚ2 του έπαιρνε φαγητό σχεδόν κάθε μέρα. Άλλες φορές του έδινε λεφτά για να φάει. Εξήγησε ότι στον παρόντα χρόνο οι σχέσεις μεταξύ του κατηγορούμενου και της οικογένειάς του είναι πολύ καλύτερες. Η ΜΚ2 μαρτύρησε στο Δικαστήριο με τρόπο συμβατό με την κατάθεσή της. Δεν διέκρινα οποιαδήποτε αντίφαση μεταξύ της κατάθεσης και των λεγομένων της στο Δικαστήριο. Τόσο στην κατάθεσή της όσο και στο Δικαστήριο δεν απέδωσε ευθέως την ευθύνη για τον εμπρησμό στον αδελφό της, απλώς ανέφερε τα γεγονότα όπως τα έζησε, με ακριβείς μάλιστα ώρες. Τη θεωρώ ως αξιόπιστη μάρτυρα και προβαίνω σε σχετικά ευρήματα. Η μητέρα του κατηγορούμενου ΜΚ3 στην κατάθεσή της (Τεκμήριο 24) επιβεβαίωσε ότι κάποια χρόνια πριν τον επίδικο χρόνο έχει προβλήματα με τον γιο της, διότι της ζητά συνεχώς λεφτά και όταν δεν του δίνει κάνει ζημιές στο σπίτι, ενώ πρόσφατα της έσπασε το αυτοκίνητο. Στις 28/05/2016, δύο μέρες πριν το επίδικο συμβάν, ο κατηγορούμενος της τηλεφώνησε ζητώντας της λεφτά και όταν αυτή αρνήθηκε της είπε ότι θα τη σκοτώσει και θα της κρούσει το σπίτι. Στις 30/05/2016, γύρω στις 3 μ.μ., την πήρε τηλέφωνο ζητώντας της ξανά λεφτά και όταν του είπε ότι δεν έχει, την απείλησε ότι θα την χτυπήσει σε έξαλλη κατάσταση. Για τον εμπρησμό υποψιάζεται τον κατηγορούμενο. Στη μαρτυρία της στο Δικαστήριο, τα λεγόμενά της και η διάθεση έναντι του γιου της, ήταν εντελώς διαφορετικά απ' ό, τι στην κατάθεσή της. Άρχισε την κυρίως εξέτασή της κάνοντας τη θέση της σαφή, ότι όσα είπε στην κατάθεσή της είναι ορθά, αλλά δεν είδε ποιος έβαλε τη φωτιά. Υποψιάστηκε τον γιο της λόγω των τηλεφωνημάτων που προηγήθηκαν, ως τα αναφέρει στην κατάθεσή της, αλλά, είπε: «δεν νομίζω να ήταν σε σημείο να μου κρούσει το σπίτι. Λεφτά έθελε. Ούλλοι λαλούν έτσι πας τα νεύρα τους. Δεν είδα». Κατέστη, λοιπόν, εξαρχής ξεκάθαρη η πρόθεσή της να βοηθήσει τον γιο της. Εξήγησε τη δεινή κατάσταση, στην οποία βρισκόταν η οικογένεια ώστε να φύγει από το σπίτι για να ξεφύγει από τα ξεσπάσματα του κατηγορούμενου. Είπε επίσης πως η ίδια μεγάλωσε και τα τρία παιδιά του γιου της. Επιβεβαίωσε πάντως πως πριν τον επίδικο χρόνο της διέλυσε το αυτοκίνητο και μετά εξαφανίστηκε χωρίς να ξέρει πού πήγε. Επέρριψε ευθύνες στην Αστυνομία Λακατάμειας, οι οποίοι γνώριζαν την κατάστασή του και δεν έκαναν τίποτε πριν γίνει το κακό. Εξήγησε πως για χρόνια μετά τον εμπρησμό δεν μίλησε στον γιο της. Πρόσφατα συμφιλιώθηκαν, αλλά δεν θέλει να τα συναφέρνει αυτά, είπε, γιατί δεν νιώθει καλά. Τώρα άρχισε ξανά να διατηρεί σχέσεις με το γιο της. Σε σχέση με τις απειλές των κατηγοριών 3 και 4 ανέφερε πως ούτε ο κατηγορούμενος τις εννοούσε, ούτε η ίδια φοβόταν. Το ότι η ΜΚ3 δεν είδε τον γιο της να διαπράττει εμπρησμό ήταν ξεκάθαρο ήδη από την κατάθεσή της. Η τοποθέτησή της στην κατάθεσή της ήταν συμπερασματική, λόγω των γεγονότων που προηγήθηκαν. Η εκ των υστέρων διάθεση της μητέρας του κατηγορούμενου να τον βοηθήσει ήταν διάχυτη και προφανής, ακόμα από την κυρίως εξέτασή της. Σε αυτή της την προσπάθεια υπέπεσε σε αντιφάσεις. Αρχικά είπε ότι για τις απειλές που εκστόμισε ο γιος της εναντίον της αυτή δεν φοβήθηκε, όμως αργότερα παραδέχθηκε πως όταν την απείλησε πως θα τη σκοτώσει φοβήθηκε. Εξάλλου, θεωρώ ότι, η τοποθέτησή της ότι δεν φοβήθηκε δεν βασίζεται στη λογική. Γονιός που φεύγει από το σπίτι του για να αποφύγει τις φασαρίες, τις απειλές και τις ζημιές που προκαλεί το παιδί του, χωρίς να αποκαλύψει σ' αυτό τη νέα του διεύθυνση, οπωσδήποτε φοβάται. Τούτος της ο φόβος προκύπτει, αντικειμενικά, από την ενέργεια της να εγκαταλείψει το ίδιο της το σπίτι χωρίς να αποκαλύψει στον κατηγορούμενο πού πήγε. Στον παρόντα χρόνο, είπε, ο κατηγορούμενος έχει συμφιλιωθεί με τους γονείς του, ενώ για 4 χρόνια μετά το επίδικο συμβάν δεν είχαν μιλήσει. Φάνηκε να επιρρίπτει ευθύνες στον εαυτό της για την αποξένωσή τους αυτή, ενώ σύμφωνα με τα λεγόμενά της οι ευθύνες ανήκαν αποκλειστικά στον κατηγορούμενο. Είναι, επομένως, ξεκάθαρο πως τα μητρικά της συναισθήματα προς τον κατηγορούμενο υπερτερούν της λογικής του πράγματος. Είναι για όλους αυτούς τους λόγους που θεωρώ ότι, ο μόνος της σκοπός με τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο ήταν να στρέψει τις υποψίες μακριά από τον γιο της, ενώ στην κατάθεσή της έκανε ακριβώς το αντίθετο, αφού κατά τον επίδικο χρόνο δεν άντεχε άλλο τη συμπεριφορά του. Υπό τις περιστάσεις, θεωρώ ότι δεν μπορώ να αποδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στα λεγόμενά της στο Δικαστήριο. Εν αντιθέσει, θεωρώ ότι στην κατάθεσή της στις 30/05/2016 είπε την αλήθεια και το συμπέρασμά της ότι ο γιος της έθεσε τη φωτιά ήταν εύλογο υπό τις περιστάσεις. Δέχομαι τη μαρτυρία της στην κατάθεσή της αλλά απορρίπτω τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο. Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για τον πατέρα του κατηγορούμενου ΜΚ
4. Ενώ στην κατάθεσή του αναφέρει το πιστεύω του ότι ο γιος του ευθύνετο για τον εμπρησμό, με το καταληκτικό σχόλιο «είμαι σίουρος για τούτο που σας λαλώ, γι' αυτό θέλω να τον πάρετε Δικαστήριο τζαι να πάει φυλακή», η διάθεση του έναντι του γιου του στο Δικαστήριο ήταν σαφώς βελτιωμένη. Στην κατάθεσή του (Τεκμήριο 25) ο ΜΚ4 ανέφερε ότι, ο κατηγορούμενος μπήκε στα ναρκωτικά από την ηλικία των 17 ετών. Αναγκάστηκαν να πωλήσουν ακίνητη περιουσία για να του δίνουν λεφτά και σπατάλησαν τις οικονομίες μιας ζωής. Όταν ο κατηγορούμενος χώρισε από τη γυναίκα του η συμπεριφορά του χειροτέρεψε και άρχισε τη χρήση σκληρών ναρκωτικών. Όταν δεν μπορούσαν να του δώσουν λεφτά τους απειλούσε ότι θα τους κάνει κακό και θα τους κρούσει το σπίτι και το αυτοκίνητο. Όταν έμαθε ότι πήρε φωτιά η επίδικη κατοικία αμέσως κατάλαβε ότι τη φωτιά την έβαλε ο γιος του. Η τοποθέτησή του στο Δικαστήριο ήταν σαφώς διαφορετική. Είπε «δεν ξέρω ποιος έκρουσε το σπίτι, δεν είδα.» Εξήγησε ότι για χρόνια δεν είχαν σχέσεις με τον γιο του, αλλά τώρα οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν. Σκοπός του ΜΚ4 στο Δικαστήριο ήταν να σκιαγραφήσει μία ευμενέστερη εικόνα για τον κατηγορούμενο από αυτήν που σκιαγράφησε στην κατάθεσή του κατά τον επίδικο χρόνο. Θεωρώ ότι τούτο έγκειται, όπως και για τη ΜΚ3, σε γονική αγάπη και στοργή και στη μεταξύ τους συμφιλίωση από τότε και ενώ είμαι διατεθειμένη να βασιστώ στην κατάθεσή του, απορρίπτω στην ολότητά τους τις τοποθετήσεις του στο Δικαστήριο. Εξάλλου από την κατάθεσή του προκύπτει σαφώς ότι δεν ήταν μάρτυρας πρωτογενών γεγονότων είτε σε σχέση με τον εμπρησμό είτε σε σχέση με τις απειλές που εκστομίστηκαν εναντίον της γυναίκας του ΜΚ
5. Ο γιος του κατηγορούμενου, ΜΚ5, στην πρώτη του κατάθεση στην Αστυνομία, ημερομηνίας 30/05/2016 (Τεκμήριο 29.1) ανέφερε ότι διαμένει στην επίδικη οικία μόνος του. Όταν χρειάζεται λεφτά τα παίρνει είτε από τη γιαγιά του, είτε από τον πατέρα του. Οι σχέσεις του με τον πατέρα του είναι καλές, ενώ με την γιαγιά του όχι. Όταν άνοιξε την πόρτα στον πατέρα του την επίδικη μέρα, αυτός ήταν νευριασμένος και του είπε τη φράση «φερ' μου την πεζίνα». Ο ΜΚ5 τελικά του έδωσε το παγούρι, Τεκμήριο 19, το οποίο ήταν μισογεμάτο. Βγήκε έξω από το σπίτι κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητο και ο πατέρας του ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα. Δεν είδε καπνό ούτε μύρισε μυρωδιά καμένου σε εκείνο το χρονικό διάστημα. Πήγαν στο εστιατόριο 'Ξυλολιχουδιές' για να πάρουν φαγητό, το οποίο είχαν παραγγείλει νωρίτερα και όταν επέστρεψαν είδαν να βγαίνει καπνός από συγκεκριμένο δωμάτιο της επίδικης οικίας. Μπήκε στο φλεγόμενο σπίτι για να πάρει τον φορητό υπολογιστή του και έφυγε με τον πατέρα του και πήγαν στο σπίτι του για να φάνε. Ανέφερε την πεποίθησή του ότι τη φωτιά την έθεσε ο πατέρας του, αφού ήταν παρών όταν αυτός απειλούσε τη γιαγιά του ότι θα της κρούσει το σπίτι. Στη δεύτερη κατάθεσή του στην Αστυνομία, ημερομηνίας 04/06/2016 (Τεκμήριο 29.2) δεν αντικρούει με οποιονδήποτε τρόπο τα λεγόμενα της πρώτης κατάθεσής του, αλλά μάλλον τα εξειδικεύει. Εξηγεί πάντως ότι πριν φύγουν για τις 'Ξυλολιχουδιές' κανένα άλλο άτομο δεν υπήρχε μέσα στο σπίτι εκτός από τον ίδιο και τον πατέρα του. Είπε επίσης ότι οι πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού ήταν κλειστά όταν έφυγαν και έτσι τα βρήκαν όταν επέστρεψαν. Είπε ότι ο πατέρας του βγήκε από την κύρια είσοδο, κάτι το οποίο έρχεται σε ευθεία αντίφαση με τα λεγόμενα του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο, ως θα διαφανεί αργότερα. Παρόλο που πίστευε ότι ο πατέρας του ήταν υπαίτιος για τη φωτιά «φοβήθηκε να τον ρωτήσει». Επιβεβαίωσε ότι στις 28/05/2016 ο πατέρας του απείλησε τη γιαγιά του ότι θα της κάψει το σπίτι, αφού ήταν παρών όταν αυτός της τηλεφώνησε. Ακούγοντας αυτό φοβήθηκε και ο ίδιος και δεν ήθελε να συμβεί αφού ήταν το σπίτι όπου διέμενε. Στην τρίτη κατάθεσή του, ημερομηνίας 05/06/2016 (Τεκμήριο 29.3) ο ΜΚ5 αναφέρει λεπτομέρειες, τις οποίες ουδέποτε ανέφερε και απέκρυψε προηγουμένως, οι οποίες, σωρευτικά ιδωμένες, εμπλέκουν ευθέως τον πατέρα του στον εμπρησμό, δηλαδή ότι: - Πριν τεθεί η φωτιά και ενόσω ο ΜΚ5 βρισκόταν εκτός σπιτιού και έπαιζε, ο κατηγορούμενος μπήκε στο σπίτι και έκανε ζημιές. - Ο ΜΚ5 και ο κατηγορούμενος πήγαν στο Δημοτικό ΧΧΧΧΧ όπου εργαζόταν η ΜΚ3 για να τη βρουν και να τους δώσει λεφτά και όταν δεν τη βρήκαν ο κατηγορούμενος νευρίασε. Μόλις μπήκαν στο σπίτι ζήτησε από τον γιο του πεζίνα. Όταν του έδωσε το παγούρι με την εύφλεκτη ύλη, που ο ΜΚ5 χρησιμοποιούσε για το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι του, ο γιος του βγήκε έξω και ο πατέρας του έμεινε μόνος του στο σπίτι. - Μετά από λίγο βγήκε έξω, μπήκε στο αυτοκίνητο βιαστικά και είπε στον ΜΚ5 «Ξίαστο σπίτι, έκρουσα το». - Πήγαν σε χωράφι στην οδό Λαχανόκηπων και ο κατηγορούμενος είπε στον ΜΚ5 να πετάξει το παγούρι, το οποίο βρισκόταν στην κάσια του διπλοκάμπινου, κάτι το οποίο ο ΜΚ5 έκανε. Όταν το πήρε στα χέρια του κατάλαβε ότι ήταν άδειο, ενώ όταν το είχε δώσει στον κατηγορούμενο στο σπίτι ήταν μισογεμάτο. - Ο λόγος που δεν είπε όλη την αλήθεια εξαρχής ήταν γιατί φοβόταν τον πατέρα του και δεν ήθελε να τον μπλέξει. Στην τέταρτη κατάθεσή του στην Αστυνομία (Τεκμήριο 29.4) ο ΜΚ5 επαναλαμβάνει κάποια από τα λεγόμενα του στις προηγούμενες του καταθέσεις χωρίς να προσθέτει οτιδήποτε το ουσιώδες. Σημειώνω στο σημείο αυτό πως, το γεγονός ότι δεν είδε με τα μάτια του τον πατέρα του να βάζει φωτιά, κάτι το οποίο τόνιζε στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο, προέκυπτε ήδη από τις καταθέσεις του, αφού η, μη αμφισβητούμενη, τοποθέτησή του ήταν ότι ο ίδιος ήταν έξω από το σπίτι και περίμενε τον κατηγορούμενο στο αυτοκίνητο. Εν τούτοις, μέσα από τις δύο του πρώτες καταθέσεις προέκυπτε ξεκάθαρα η πεποίθηση ότι ο πατέρας του ευθύνετο για τη φωτιά, έστω και αν ανέφερε ότι του είπε «Ξίαστο σπίτι, έκρουσα το» μόλις στην 3η του κατάθεση. Η εξής στιχομυθία κατά την αντεξέτασή του είναι προσδιοριστική της διάθεσης απενοχοποίησης του πατέρα του, με την οποία κατάθεσε στο Δικαστήριο: «E. Τον καπνό από το σπίτι τον είδατε την ώρα που επιστρέφατε στο σπίτι ή μετά που φτάσατε στο σπίτι; A. Δεν θυμούμαι ακριβώς. E. Ανδρέα, ο πατέρας σου τσακωνόταν συχνά με τη γιαγιά και με τη θεία. Έτσι είναι; A. Ναι. E. Έλεγε σε κάποιες περιπτώσεις ότι ''θα σας κρούσω το σπίτι''; A. Ήταν πας τα νεύρα του γιατί εκείνον τον καιρό είχε πολλά προβλήματα. Ήταν μόλις χώρισε και είχε προβλήματα πολλά. E. Όταν ήσουν στο σπίτι και ήρθε ο πατέρας σου, μπήκες καθόλου στο υπνοδωμάτιο της γιαγιάς; A. Απ' ό, τι θυμούμαι όι. E. Σε μίαν κατάθεσή σου λες (διαβάζει ''μόλις μπήκα είδα ότι τα πράγματα μες το υπνοδωμάτιό μου και το σαλόνι ήταν πουκουπισμένα και κατάλαβα ότι ήταν ο παπάς μου που το έκαμε.'') Είδες πουθενά πράγματα πουκουπισμένα έτσι; A. Δεν θυμούμαι ακριβώς τζιείνην τη μέρα. Εντάξει, είχα τζιαί παρεξήγηση με τον παπά μου, μπορεί να είπα τζιαί λλία ψέματα, κατάλαβες. Γιατί τζιείνον τον τζιαιρό ήμαστουν εχθροί με λίγα λόγια. Απλά όντως είχαμε προβλήματα, εντάξει, εννοώ σου δεν είχαμε σταθερές σχέσεις, καλές. E. Και λες σε μίαν κατάθεση (διαβάζει ''τη φωτιά στο σπίτι μου έβαλε την ο παπάς μου.'') Είδες εσύ τον πατέρα σου να βάζει τη φωτιά; A. Όι. E. Είδες εσύ κάτι που να σε κάμνει να πιστέψεις ότι ο πατέρας σου έβαλε τη φωτιά; A. Βασικά όι. Μόνο που μου ζήτησε το παούρι, αλλά δεν ήξερα τι ήθελε να το κάμει. E. Το παγούρι σου το ζήτησε σε ποια στιγμή; A. Μα θυμούμαι ακριβώς; Δεν θυμούμαι. E. Σου το ζήτησε πριν φύγετε για να πάτε στο δημοτικό; A. Δεν θυμούμαι. Εν να σε γελάσω.» (Από σελ. 8 και 9 πρακτικών ημερ. 14/12/2020) Αργότερα, κατά την αντεξέτασή του, είπε ότι δεν θυμάται αν ο πατέρας του είπε τη φράση «Ξίαστο σπίτι, έκρουσα το», διότι ό, τι έλεγε τότε ήταν πάνω στα νεύρα του. Ούτε καν επιβεβαίωσε την τοποθέτησή του στις καταθέσεις του ότι, ο λόγος που αντιλήφθηκε ότι ο πατέρας του έκαψε το σπίτι ήταν διότι το παγούρι ήταν άδειο όταν το πέταξε. Απέδωσε το ότι είπε «τζαι κάποια πράγματα ψέματα στην Αστυνομία» γιατί οι σχέσεις μεταξύ τους τότε δεν ήταν καλές. Είχαν οικονομικά προβλήματα και ο πατέρας του χώριζε με τη μάνα του, με την οποία δεν μιλούσε και έμενε μόνος του. Είμαι πεπεισμένη ότι οι τοποθετήσεις του ΜΚ5 στο Δικαστήριο είχαν απώτερο σκοπό να βοηθήσουν τον πατέρα του και ήταν στοχευμένες ώστε να κριθεί, συλλήβδην, αναξιόπιστος. Με λίγα λόγια ο ΜΚ5 δεν ήθελε να καταλήξει ο πατέρας του στη φυλακή, λόγω των δικών του παραδοχών στις καταθέσεις του. Κρίνω ότι οι τοποθετήσεις του στο Δικαστήριο ήταν αναξιόπιστες, αλλά οι τοποθετήσεις του στις 4 καταθέσεις του πέρα για πέρα αξιόπιστες. Εξάλλου τα λεγόμενα του στην 3η του κατάθεση δεν αναιρούν τα λεγόμενα του στις υπόλοιπες του καταθέσεις, απλά τα συμπληρώνουν. Οι τέσσερεις του καταθέσεις, θεωρώ, συμπληρώνουν το παζλ ολόκληρης της αλήθειας. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα έχοντας υπόψη μου τα εξής: Ο ΜΚ5 ήταν κατά τον επίδικο χρόνο ένα ανήλικο παιδί, 16 χρονών, ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν είχε καλές σχέσεις με τον κατηγορούμενο και φοβόταν τον ίδιο και τις αντιδράσεις του. Ο ΜΚ5 ήταν μάλιστα παρών όταν ο κατηγορούμενος απειλούσε τη ΜΚ3 ότι θα της κάμει κακό. Έμενε, όντας ανήλικος, μόνος του στην επίδικη οικία χωρίς τους γονείς του ή οποιοδήποτε άλλο συγγενή. Η μητέρα του δεν πήγε στον Αστυνομικό Σταθμό όταν λαμβάνονταν από τον ίδιο καταθέσεις και χρειάστηκε λειτουργοί του Γραφείου Ευημερίας να παρευρεθούν (βλ. παραδεκτά Τεκμήρια 5, 6 και 7). Με τη γιαγιά του, ΜΚ3, η οποία τον μεγάλωσε και η οποία τον στήριζε οικονομικά και πρακτικά μαγειρεύοντάς του κάθε μέρα, δεν διατηρούσε καλές σχέσεις. Ήταν ουσιαστικά ένα ευάλωτο και εν πολλοίς απροστάτευτο ανήλικο παιδί, ο οποίος φοβόταν τον πατέρα του σε τέτοιο σημείο που δεν του ανέφερε καν το πιστεύω του ότι αυτός έθεσε τη φωτιά. Για όλους αυτούς τους λόγους, θεωρώ ότι στις πρώτες 2 κατάθέσεις του προσπάθησε να μην ενοχοποιήσει άμεσα τον πατέρα του. Αργότερα όμως και στην τρίτη του κατάθεση είπε ολόκληρη την αλήθεια στην Αστυνομία. Αντιθέτως, με τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο και αφού πέρασαν χρόνια από τον επίδικο χρόνο και έχοντας έκτοτε ενηλικιωθεί, προσπάθησε και πάλι να τον βοηθήσει, αυτή τη φορά όχι από φόβο αλλά επειδή ήθελε να τον γλιτώσει. Είχε ως άμεσο σκοπό κατά το χρόνο κατάθεσής του στο Δικαστήριο, βρίσκω, να σκιαγραφήσει μία εικόνα ευνοϊκότερη για τον πατέρα του από αυτήν που προκύπτει από τις καταθέσεις του. Δεν με έπεισε όταν είπε ότι στις καταθέσεις του «μπορεί να είπε ψέματα», διότι τότε οι σχέσεις του με τον πατέρα του δεν ήταν καλές. Ποτέ δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα ψεύδη, στοχευμένα, θεωρώ, ώστε να αφήσει τη σκιά του ψεύδους να πλανάται. Η τοποθέτησή του στην αντεξέτασή του ότι οι απειλές που εκστόμιζε ο κατηγορούμενος εναντίον των γονέων του «ήταν πας τα νεύρα του γιατί εκείνον τον καιρό είχε πολλά προβλήματα. Ήταν μόλις χώρισε...» δεν με έπεισε, αφού στη 2η του κατάθεση είπε ότι φοβήθηκε όταν ο πατέρας του απειλούσε τη γιαγια του ότι θα της κρούσει το σπίτι. Θεωρώ, λοιπόν, πως μπορώ να βασιστώ στις καταθέσεις του ΜΚ5, Δέσμη Τεκμηρίων 29, για να εξάξω ασφαλή για την υπόθεση συμπεράσματα, όχι όμως στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο την οποία απορρίπτω στο βαθμό που συγκρούεται με τις καταθέσεις του. Προβαίνω κατωτέρω σε σχετικά ευρήματα. Ο ΜΚ6, κοινοτάρχης της ΧΧΧΧΧ, έδωσε στην Αστυνομία την κατάθεση Τεκμήριο 30, στην οποία ανέφερε ότι ήταν το πρώτο άτομο που διαπίστωσε ότι στην επίδικη οικία υπήρχε φωτιά, αφού ήταν απέναντι από αυτή και έκανε με άλλο άτομο εργασίες στην αίθουσα εκδηλώσεων της κοινότητας. Μύρισε έντονο καμένο και βγήκε έξω για να δει ότι έβγαινε καπνός από το παράθυρο της επίδικης οικίας. Εξιστορεί πως ο κατηγορούμενος και ο γιος του ήρθαν σύντομα μετά στο μέρος, ο ίδιος είπε στον κατηγορούμενο να σπάσει το παράθυρο του δωματίου που καιγόταν, προφανώς ευελπιστώντας ότι θα μπορούσαν να κατασβέσουν έτσι τη φωτιά πριν φτάσει η Πυροσβεστική στο μέρος, όμως τούτο αναζωπύρωσε τη φωτιά και έτσι κάλεσε την Αστυνομία και την Πυροσβεστική. Του φάνηκε παράξενο που ο κατηγορούμενος και ο γιος του έφυγαν από το μέρος, ενώ το σπίτι τους καιγόταν. Δεν γνωρίζει ποιος έθεσε τη φωτιά και ούτε πώς. Ο ίδιος την αντιλήφθηκε περί τις 15:
6. Στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο επιβεβαίωσε τα λεγόμενά του. Στις περιπτώσεις όπου δεν θυμόταν το ανέφερε ευθέως και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλλω τα όσα ανέφερε αφού ήταν ανεξάρτητος μάρτυρας. Εξάλλου δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά κατά την αντεξέταση. Κρίνω τη μαρτυρία του αξιόπιστη και προβαίνω κατωτέρω σε σχετικά ευρήματα. Ο ΜΚ7 ετοίμασε έκθεση, Τεκμήριο 31, επί της οποίας φαίνεται το συμπέρασμά του ότι η πυρκαγιά τέθηκε κακόβουλα. Προς τούτο του το συμπέρασμα έλαβε υπόψη τη μαρτυρία του γιου του κατηγορούμενου, ότι ο τελευταίος ήρθε στο σπίτι και του ζήτησε παγούρι με καύσιμα και απαίτησε από τον γιο του να παραμείνει στο αυτοκίνητο, ενώ ο ίδιος παρέμεινε εντός της οικίας, ότι ο κατηγορούμενος έχει απασχολήσει πολλές φορές την Αστυνομία και είναι χρήστης εξαρτησιογόνων ουσιών και ότι η εστία της πυρκαγιάς εντοπίστηκε στο στρώμα του κρεβατιού, αλλά και σε είδη ρουχισμού στο υπνοδωμάτιο όπου προηγουμένως έμενε η μητέρα του κατηγορούμενου. Τόσο το στρώμα, όσο και τα είδη ρουχισμού ανέδιδαν οσμή πετρελαιοειδών. Από την πυρκαγιά έγιναν εκτεταμένες ζημιές σε έπιπλα του σπιτιού, πόρτες και παράθυρα και καταστράφηκε ολοσχερώς η βαφή της οικίας, ως φαίνεται στις φωτογραφίες, Τεκμήριο
7. Στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο δεν αμφισβητήθηκε η εμπειρογνωμοσύνη ή η εμπειρία του ούτε και αμφισβητήθηκε το συμπέρασμά του ότι η πυρκαγιά τέθηκε κακόβουλα. Εξάλλου δεν ήταν αυτή η γραμμή υπεράσπισης, αλλά ότι δεν ήταν ο κατηγορούμενος που έθεσε τη φωτιά. Η αντεξέτασή του εστιάστηκε γύρω από το αν το σπάσιμο του παραθύρου του φλεγομένου δωματίου αναζωπύρωσε τη φωτιά, κάτι το οποίο επιβεβαίωσε. Δεν θυμόταν πάντως αν κάποιος από τους συγγενείς ήθελε να μπει στο σπίτι, αλλά ανέφερε πως η Πυροσβεστική συνήθως δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο όταν είναι επικίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα οποιουδήποτε ή δεν πρέπει η σκηνή να μολυνθεί. Κρίνω τον ΜΚ7 ως πλήρως αξιόπιστο και αντικειμενικό μάρτυρα, του οποίου η εμπειρογνωμοσύνη, τα συμπεράσματα και ο τρόπος με τον οποίο κατέληξε σε αυτά δεν αμφισβητήθηκαν. Προβαίνω κατωτέρω σε σχετικά ευρήματα. Στην κατάθεση του ημερομηνίας 30/05/2016 (Τεκμήριο 4) ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι, κατά την επίδικη μέρα πήγε στην επίδικη οικία για να πάρει τον γιο του, λέγοντάς του να παραγγείλει φαγητό από το εστιατόριο 'Ξυλολιχουδιές'. Μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό κάνανε βόλτα στο χωριό και αφού το παρέλαβαν κατευθύνθηκαν προς την επίδικη οικία για να το φάνε. Όταν έφτασαν αντιλήφθηκε καπνό να βγαίνει από το παράθυρο του υπνοδωματίου. Τότε τηλεφώνησε στην αδελφή του και της είπε ότι στο σπίτι υπάρχει φωτιά. Είπε στον γιο του να μπει στο δωμάτιό του και να πάρει τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του και όταν αυτό έγινε, έφυγαν μαζί και πήγαν στο δικό του σπίτι, στην οδό ΧΧΧΧΧ στη ΧΧΧΧΧ, για να φάνε το φαγητό που αγόρασαν προηγουμένως. Πολύ γρήγορα επέστρεψαν στην επίδικη οικία, μετά από 5 με 10 λεπτά, και ο πατέρας του κατηγορούμενου, ο οποίος που είχε ήδη φτάσει στη σκηνή άρχισε να του φωνάζει ότι αυτός έβαλε τη φωτιά. Στην ανακριτική κατάθεσή του κατηγορούμενου, ημερομηνίας 05/06/2016 (Τεκμήριο 4Α) αυτός αναφέρει ότι ζήτησε από τον γιο του να του δώσει το παγούρι, Τεκμήριο 19, για να γεμίσει με καύσιμα τη βάρκα που είχε στο σπίτι του. Το παγούρι που του έδωσε ο γιος του ήταν μικρό και έτσι το πέταξε αργότερα στο χωράφι που υπόδειξε στην οδό Λαχανόκηπων. Είπε ότι πριν φτάσει στην επίδικη οικία σταμάτησε σε πρατήριο καυσίμων και έβαλε πετρέλαιο στο διπλοκάμπινό του. Ο γιος του περίμενε στο αυτοκίνητο, ενώ εκείνος βγήκε από την πίσω πόρτα του σπιτιού και έριξε το παγούρι στην κάσια του αυτοκινήτου. Ενόσω περίμεναν να ετοιμαστεί το φαγητό πήγαν ένα περίπατο στο χωριό, κατά τον οποίο πέταξε το παγούρι. Πρώτη φορά πήγαινε σε εκείνο το ανοικτό οικόπεδο. Έμαθε ότι η επίδικη οικία ήταν ασφαλισμένη ένα περίπου μήνα πριν από τον επίδικο χρόνο, όταν είδε το σχετικό ασφαλιστήριο έγγραφο που ήρθε με το ταχυδρομείο. Είναι χρήστης μαριχουάνας. Παραδέχθηκε ότι απειλούσε τους γονείς του για να του δίνουν λεφτά, αλλά αρνήθηκε ότι έκανε ζημιές. Ό, τι ζημιές έκανε ήταν πάνω σε δικά του αντικείμενα, είπε. Το αυτοκίνητο που διέλυσε ήταν δικό του, παρόλο που ήταν εγγεγραμμένο στη μητέρα του. Είπε ότι απειλούσε τους γονείς του ότι θα τους χτυπήσει γιατί ήταν άπληστοι. Ο κατηγορούμενος στην μαρτυρία του στο Δικαστήριο ήταν ανακόλουθος. Δεν έδωσε πειστική εξήγηση για το λόγο που ήθελε να πετάξει το παγούρι με την εύφλεκτη ύλη στο χωράφι στη Λαχανόκηπων. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν θυμόταν εάν επίδικη οικία ήταν ασφαλισμένη, παρόλο που το παραδέχτηκε στην κατάθεσή του. Δεν θυμόταν ούτε αν ήταν νευριασμένος την επίδικη μέρα, ούτε αν ζήτησε λεφτά από τη μητέρα του, αλλά θυμήθηκε, περιέργως, την πολύ πιο ασήμαντη πληροφορία ότι πήγε σε πρατήριο καυσίμων για να γεμίσει το διπλοκάμπινό του πριν επισκεφθεί τον γιο του στην επίδικη οικία. Ούτε θυμόταν εάν στις 28/05/2016 απείλησε τη μητέρα του ότι θα την σκοτώσει ή ότι θα της κρούσει το σπίτι. Δεν θυμόταν ούτε το λόγο που έσπασε το αυτοκίνητο της μητέρας του, λέγοντας ότι ήταν δικό του, χωρίς να το τεκμηριώσει. Παρά ταύτα, σε ερώτηση αν αντιλαμβανόταν την έκταση και τις συνέπειες των πράξεών του κατά τον επίδικο χρόνο αφού ήταν χρήστης ναρκωτικών απάντησε ότι ήξερε τι έκανε στον και ήταν εντάξει. Επιβεβαίωσε πάντως ότι ουδέποτε είδε ή μυρίστηκε καπνό ή φωτιά ενόσω βρισκόταν εντός του σπιτιού. Ανέφερε, δε, ότι στον παρόντα χρόνο έχει κόψει τα ναρκωτικά. Ήταν ξεκάθαρο από τη μαρτυρία του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο ότι μοναδικός σκοπός του ήταν να αποποιηθεί ευθύνης για το περιστατικό, λέγοντας όσα χρειαζόταν να πει για να πετύχει το σκοπό αυτό και αποσιωπώντας άλλα που δεν του συνέφερναν. Το σύνολο της μαρτυρίας του, το οποίο προκύπτει από τις καταθέσεις του και τα λεγόμενα του στο Δικαστήριο δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στη λογική. Υπέπεσε σε αντιφάσεις, οι οποίες προκύπτουν όχι μόνο μεταξύ των δύο καταθέσεών του ή μεταξύ των καταθέσεών του και των λεγομένων του στο Δικαστήριο, αλλά και μέσα από την ίδια και αυτή κατάθεσή του, ημερομηνίας 05/06/
8. Εξηγώ: - Το παγούρι με το καύσιμο, Τεκμήριο 19, είπε ότι του το έδωσε ο γιος του αρχικά, ύστερα ότι το πήρε μόνος του από το σημείο στο οποίο ευρίσκετο και αργότερα, όταν του υποδείχθηκε η αντίφαση, είπε ότι δεν θυμάται. - Δεν εξήγησε γιατί πέταξε το παγούρι σε ένα χωράφι στο χωριό - που μετά υπέδειξε στην οδό XXXXX - στο οποίο δεν ξαναπήγε προηγουμένως και το οποίο δεν ήταν σε ευθεία πορεία προς το εστιατόριο, όπου πήγε να πάρει φαγητό. - Δεν έδωσε λογική εξήγηση γιατί, ενώ το σπίτι καιγόταν και μάλιστα κάηκαν τα δάκτυλα του από τη φωτιά, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, έφυγε από το σπίτι με τον γιο του και πήγαν σε άλλο σπίτι για να φάνε το φαγητό τους, επιστρέφοντας λίγα λεπτά αργότερα στο ίδιο σημείο. - Στην ανακριτική κατάθεσή του ανέφερε ότι η τελευταία χρήση ναρκωτικών που έκανε ήταν δύο με τρεις μέρες πριν τη φωτιά και ότι ήταν μόνο χρήση μαριχουάνας, ενώ στο Δικαστήριο ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο είχε κυλήσει στα βαριά ναρκωτικά και η τελευταία του χρήση ήταν τη μέρα πριν το επίδικο συμβάν. - Στο Δικαστήριο είπε ότι ποτέ δεν προκάλεσε ζημιές σε ξένη περιουσία, αλλά έσπαζε μόνο τα δικά του πράγματα, ωσάν αυτό να δικαιολογούσε τη συμπεριφορά του, ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία της μητέρας του και τα ημερολόγια ενεργείας, δέσμη Τεκμηρίων 19, αυτό δεν ευσταθεί. - Κάποιος, ο οποίος λαμβάνει αποφάσεις με βάση τη λογική, δεν θα έλεγε στον ανήλικο γιο του να εισέλθει σε ένα φλεγόμενο σπίτι για να σώσει ένα αντικείμενο-τον υπολογιστή του. Ούτε, κατά την άποψή μου, θα έλεγε στον γιο του να κατεβεί από το αυτοκίνητο και να πετάξει το παγούρι, καθιστώντας τον έτσι εν δυνάμει συνεργό μετά τη διάπραξη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ ότι δεν μπορώ να βασιστώ σε οποιαδήποτε μαρτυρία του, αφού σκοπός της ήταν η αποφυγή των ευθυνών του. Εν τούτοις δέχομαι το μη αμφισβητούμενο από τον ίδιο γεγονός ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν χρήστης ναρκωτικών. Τούτο δήλωσαν στις καταθέσεις τους και οι ΜΚ2, ΜΚ3 και ΜΚ4, καταθέσεις τις οποίες έκρινα ήδη αξιόπιστες. Γ. Ευρήματα Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα. Η ΜΚ2 ήταν κατά τον επίδικο χρόνο ιδιοκτήτρια της επίδικης οικίας. Τρεις μήνες πριν τον επίδικο χρόνο ενοικίασε σπίτι στη Λακατάμεια, όπου διέμενε με τους γονείς της. Ο γιος του κατηγορούμενου, ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ανήλικος διέμενε μόνος του στην επίδικη οικία. Οι γονείς και η αδερφή του κατηγορούμενου μετακόμισαν από την επίδικη οικία επειδή ο αδελφός της, ο κατηγορούμενος, δημιουργούσε στην ίδια και στους γονείς της συνεχώς προβλήματα, λόγω του ότι ήταν χρήστης ουσιών και με ψυχολογικά προβλήματα και συχνά απαιτούσε χρήματα για τη δόση του, απειλώντας τους ότι θα τους σκοτώσει. Φοβούνταν για τη σωματική τους ακεραιότητα. Ο κατηγορούμενος διαγνώστηκε στις 06/05/2016 από ιδιώτη ψυχίατρο ως ψυχωσικός και του συνταγογράφησε αγχολυτικά και αντιψυχωσικά φάρμακα. Την επίδικη μέρα ο κατηγορούμενος πήρε την ΜΚ2 τηλέφωνο στις 3:18 μ.μ. από το τηλέφωνο του γιου του και της ζήτησε €
9. Της είπε επίσης «πού εν η μάνα σου; Εννα τη σκοτώσω.» Δύο λεπτά αργότερα ο γιος του κατηγορούμενου την πήρε ξανά τηλέφωνο και της είπε να πει στη μητέρα της να του στείλει €
10. Αργότερα, στις 3:33 μ.μ. την πήρε ο κατηγορούμενος τηλέφωνο και της είπε «κρούζει το σπίτι, να μπω μέσα;» Ο κατηγορούμενος επισκέφθηκε το γιο του στην επίδικη οικία την επίδικη μέρα. Πριν τεθεί η φωτιά και ενόσω ο γιος του βρισκόταν εκτός του σπιτιού και έπαιζε, ο κατηγορούμενος μπήκε στο σπίτι και έκανε ζημιές. Ο κατηγορούμενος και ο γιος του πήγαν στο Δημοτικό της ΧΧΧΧΧ όπου εργαζόταν η ΜΚ3 για να τη βρουν και να τους δώσει λεφτά, και όταν δεν τη βρήκαν ο κατηγορούμενος νευρίασε και μόλις μπήκαν στο σπίτι ζήτησε από τον γιο του πεζίνα. Όταν του έδωσε το παγούρι με την εύφλεκτη ύλη, Τεκμήριο 19, που ο ΜΚ5 χρησιμοποιούσε για το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι του, ο γιος του βγήκε έξω και ο πατέρας του έμεινε μόνος του στο σπίτι. Μετά από λίγο βγήκε έξω, μπήκε στο αυτοκίνητο βιαστικά και είπε στον ΜΚ5 «Ξίαστο σπίτι, έκρουσα το». Κατευθύνθηκαν προς το εστιατόριο 'Ξυλολιχουδιές' για να παραλάβουν το φαγητό που παρήγγειλαν. Όταν έφυγαν από την επίδικη οικία όλες οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν κλειστά. Έτσι τα βρήκαν όταν επέστρεψαν. Ουδείς βρισκόταν εντός της οικίας όταν έφυγαν και ουδείς βρισκόταν εντός αυτής όταν επέστρεψαν. Κατά την έρευνα της επίδικης οικίας από την αστυνομία, ο γιος του κατηγορούμενου παρέδωσε στον ΜΚ1 ένα πλαστικό μπουκάλι που περιείχε υγρή ουσία, όμοιο με το Τεκμήριο 19 και του είπε «είναι που τούτο το υγρό που έδωκα του παπά μου για να κρούσει το σπίτι, είναι καύσιμο με νίτρο που βάλλω μες το αυτοκινητούι». Σε άγνωστο προς το Δικαστήριο χρόνο της 30/05/2016 ο κατηγορούμενος και ο γιος του πήγαν σε χωράφι στην οδό XXXXX, η οποία δεν βρίσκεται σε ευθεία πορεία μεταξύ της επίδικης οικίας και του εστιατορίου και ο κατηγορούμενος είπε στο γιο του να πετάξει το παγούρι Rαpicon, Τεκμήριο 19, το οποίο βρισκόταν στην κάσια του διπλοκάμπινου, κάτι το οποίο ο ΜΚ5 έκανε. Όταν το πήρε στα χέρια του κατάλαβε ότι ήταν σχεδόν άδειο, ενώ όταν το είχε δώσει στον κατηγορούμενο στο σπίτι ήταν μισογεμάτο. Ο λόγος που ο γιος του κατηγορούμενου δεν είπε όλη την αλήθεια στην Αστυνομία εξαρχής ήταν γιατί φοβόταν τον πατέρα του και δεν ήθελε να τον ενοχοποιήσει. Παρόλο που εξαρχής πίστευε ότι ο πατέρας του ήταν υπαίτιος για τη φωτιά «φοβήθηκε να τον ρωτήσει». Επιβεβαίωσε ότι στις 28/05/2016 ο πατέρας του απείλησε τη γιαγιά του ότι θα της κάψει το σπίτι, αφού ήταν παρών όταν αυτός της τηλεφώνησε. Η πυρκαγιά τέθηκε κακόβουλα. Η εστία της πυρκαγιάς εντοπίστηκε στο στρώμα του κρεβατιού, αλλά και σε είδη ρουχισμού στο υπνοδωμάτιο όπου προηγουμένως έμενε η μητέρα του κατηγορούμενου. Στη σκηνή δεν ανευρέθηκε γενετικό υλικό που συνέδεε τον κατηγορούμενο με το έγκλημα. Στα υποδήματα του κατηγορούμενου ανευρέθηκε βενζίνη και πετρέλαιο, ενώ η εύφλεκτη ύλη που περιείχε το παγούρι Τεκμήριο 19 αναγνωρίστηκε από το Γενικό Χημείο του Κράτους ως νιτρομεθάνιο και τολουόλιο. Όταν ο κατηγορούμενος και ο γιος του επέστρεψαν στην επίδικη οικία και είδαν το σπίτι να φλέγεται αναχώρησαν και πάλι, κάτι το οποίο ο ΜΚ6 βρήκε παράξενο. Επέστρεψαν μετά από λίγα λεπτά. Οι γονείς του κατηγορούμενου κατά τον επίδικο χρόνο υποψιάστηκαν τον ίδιο για τη φωτιά λόγω της προηγούμενης τους συμπεριφοράς έναντι τους. Η επίδικη οικία ήταν ασφαλισμένη. Η ζημιά σε αυτή από τη φωτιά ανήλθε σε €84.
11. Στις 28/05/2016, δύο μέρες πριν το επίδικο συμβάν, ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στη μητέρα του ΜΚ3 ζητώντας της λεφτά και όταν αυτή αρνήθηκε της είπε ότι θα τη σκοτώσει και θα της κρούσει το σπίτι. Στις 30/05/2016, γύρω στις 3 μ.μ., την πήρε τηλέφωνο ζητώντας της ξανά λεφτά και όταν του είπε ότι δεν έχει, την απείλησε ότι θα την χτυπήσει σε έξαλλη κατάσταση. Δ. Νομική πτυχή Δ.
12. Κατηγορία 1 Σε σχέση με το αδίκημα του εμπρησμού σε κτίριο κατά παράβαση του Άρθρου 315 (α) του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154 απαιτείται να αποδειχθεί: i. Η εσκεμμένη και ii. παράνομη iii. πρόκληση φωτιάς. Η εσκεμμένη πρόκληση φωτιάς είναι η εκ προθέσεως πρόκληση φωτιάς, με την απαιτούμενη δηλαδή ένοχη διάνοια. Η ένοχη διάνοια σπάνια προκύπτει από άμεση μαρτυρία. Συνηθέστερα προκύπτει, και εξάγεται ως συμπέρασμα, από τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Η νομολογία εκφράζοντας την κοινή ανθρώπινη εμπειρία και λογική διαπιστώνει πως κάθε πρόσωπο τεκμαίρεται ότι έχει πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του (βλ. R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128, Σάββα v. Δημοκρατίας

(1993)2 C.L.R. 258, Τσεκούρας ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 180-2010, ημερ. 11-10-2012). Η παράνομη πρόκληση φωτιάς είναι αυτή που δεν έχει νόμιμη αιτία (βλ. κατ΄αναλογία Police v. Djioppou

(1972)10 JSC 1365). Καμία τέτοια νόμιμη αιτία δεν προβλήθηκε από την Υπεράσπιση. Η θέση του Κατηγορούμενου ήταν ότι δεν ήταν ο ίδιος ο δράστης, θέση η οποία απορρίφθηκε ανωτέρω. Η ομολογία του κατηγορούμενου στο γιο του με τη φράση « Ξίαστο σπίτι, έκρουσα το», διότι περί ομολογίας πρόκειται, είναι αρκετή για την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή την κατηγορία. Η ομολογία χαρακτηρίσθηκε και ως η βασιλίδα των μαρτυριών διότι κατά τεκμήριο ουδείς προβαίνει σε παραδοχή εγκλήματός εκτός κι αν αυτό αποτελεί γεγονός (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 364, Παναγή άλλως Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 203). Εντούτοις, η σημασία κάθε ομολογίας πρέπει να αποφασίζεται ανά περίπτωση και σύμφωνα με τα εκάστοτε υπάρχοντα δεδομένα. Εν προκειμένω, λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα ως περιγράφονται στα ευρήματά μου ανωτέρω, τόσο πριν όσο και μετά την έναρξη της φωτιάς και τις περιστάσεις υπό τις οποίες λέχθηκε η πιο πάνω φράση από πατέρα σε γιο, δεν έχω αμφιβολία ότι ήταν γνήσια και αληθής περιγραφή των πράξεων στις οποίες προέβηκε ο κατηγορούμενος. Η θεληματικότητα αυτής της ομολογίας δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Έτσι αυτή δεν θα αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης από το Δικαστήριο. Η θέση της Υπεράσπισης ήταν αντιθέτως ότι, ο γιος του κατηγορούμενου πρέπει να κριθεί αναξιόπιστος, θέση η οποία εάν υιοθετούνταν από το Δικαστήριο θα οδηγούσε στην απόρριψη της μαρτυρίας του, συμπεριλαμβανομένης και της τοποθέτησής του ότι ο πατέρας του του ομολόγησε ότι έκαψε το σπίτι. Ακόμα και αν η ομολογία του κατηγορούμενου δεν ήταν αρκετή για να καταλήξει στην καταδίκη του, υπάρχουν στην παρούσα υπόθεση εκείνα τα στοιχεία περιστατικής μαρτυρίας, ως αναφέρονται στα ευρήματά μου ανωτέρω, τα οποία συνεκτιμώμενα στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και συνυπολογίζοντας την προαναφερθείσα ομολογία του κατηγορούμενου αλλά και του γεγονότος ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν χρήστης ναρκωτικών και είχε ήδη πει στη μητέρα του δύο μέρες πριν ότι θα της κρούσει το σπίτι, οδηγούν στο αναπόφευκτο και μοναδικό συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο δράστης (βλ. Παφίτης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 102, Φανιέρος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 104 και Μαμαλικόπουλος ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2018:D411, Ποιν. Εφ. 25/2014, ημερ. 20/9/2018). Το γεγονός ότι δεν βρέθηκε στη σκηνή γενετικό υλικό του κατηγορούμενου, ούτε βρέθηκε στα ενδύματα ή υποδήματά του νιτρομεθάνιο ή τολουόλιο, ως αυτά που περιέχοντο στο Τεκμήριο 19, δεν είναι επαρκή για να καταρρίψουν την πιο πάνω κατάληξή. Η ανυπαρξία γενετικού υλικού του κατηγορούμενου στη σκηνή και η ανυπαρξία των πιο πάνω εύφλεκτων υλών στα ενδύματα ή υποδήματά του, κατά αναλογία αλλά και λογική προέκταση με τα όσα έχουν λεχθεί για δακτυλικά αποτυπώματα, δεν οδηγεί απαρέγκλιτα στο συμπέρασμα ότι ένας κατηγορούμενος είναι αθώος (βλ. κατ΄αναλογία Χατζηπέτρου ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 123 και Πιτσιλλίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 662). Συνεπώς, κρίνω ένοχο τον κατηγορούμενο στην κατηγορία αυτή. Δ.2. Κατηγορία 2 Το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς σε περιουσία προβλέπεται από το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, το οποίο έχει ως ακολούθως: «324

(1). Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι:

(1)Η εσκεμμένη και

(2)παράνομη

(3)καταστροφή ή πρόκληση ζημιάς σε

(4)περιουσία. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 168 αναφέρθηκε ότι για τη στοιχειοθέτηση του υπό εξέταση αδικήματος δεν απαιτείται η απόδειξη της ύπαρξης ειδικής πρόθεσης. Η απόδειξή του συναρτάται με τη θεληματική και παράνομη πρόκληση ζημιάς. Συνεπώς το αδίκημα διαπράττεται είτε όταν ο κατηγορούμενος ενεργεί με επίγνωση του τι κάνει, δηλαδή όταν έχει την πρόθεση να το διαπράξει είτε όταν η πράξη του γίνεται με αδιαφορία ως προς τις συνέπειες της (recklessly) και η ζημιά είναι η φυσική της συνέπεια. Το ύψος της ζημιάς και η ιδιοκτησία δεν αποτελούν συστατικά στοιχεία του αδικήματος (βλ. Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ 255). Με βάση τα ευρήματά μου κρίνω ότι ο κατηγορούμενος προκάλεσε εσκεμμένα και παράνομα, για τους ίδιους λόγους που ανέφερα πιο πάνω σε σχέση με την κατηγορία 1, κακόβουλη ζημιά στην επίδικη οικία ύψους €84.

1. Κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο και στην κατηγορία
2. Δ.
3. Κατηγορίες 3 και 4 Το άρθρο 91Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: «91Α. Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόµο ή ανησυχία απειλώντας τον µε βία ή άλλη παράνοµη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκηµα και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη». Τα συστατικά στοιχεία, επομένως, του αδικήματος είναι:

1. Ο κατηγορούμενος να απειλήσει άλλον µε βία ή άλλη παράνοµη πράξη ή παράλειψη, και
2. Η εν λόγω απειλή να προκαλέσει σε άλλο πρόσωπο τρόμο ή ανησυχία. Πρέπει, λοιπόν, για να αποδειχθεί το αδίκημα να αποδειχθεί όχι μόνο η απειλή με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, αλλά και ότι η απειλή είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας σε άλλο πρόσωπο. Το περιεχόμενο και η σημασία της απειλής για τον παραπονούμενο, στις δοσμένες συνθήκες ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι ουσιώδη για να διαπιστωθεί εάν πράγματι οι λέξεις που εκστομίστηκαν του προκάλεσαν τρόμο ή ανησυχία. Εν προκειμένω, η ΜΚ3 έφυγε από το σπίτι της μερικούς μήνες πριν τις επίδικες απειλές, χωρίς να του αποκαλύψει τη νέα της διεύθυνση. Ήθελε να αποφύγει τις απειλές, τις εντάσεις και τις ζημιές που αυτός προκαλούσε και έκαναν την καθημερινότητά της αφόρητη, ως προκύπτει από τα Τεκμήρια 20 και 21 που απηύθυνε προς Υπουργό και τον Γενικό Εισαγγελέα στης Δημοκρατίας, επιστολές οι οποίες μπορούν να χαρακτηριστούν ως απεγνωσμένες κραυγές για βοήθεια. Η ανησυχία της, που απαιτείται ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος του άρθρου 91Α, προκύπτει, αντικειμενικά, από την ενέργεια της να εγκαταλείψει το ίδιο της το σπίτι, μαζί με την κόρη της και τον άντρα της, χωρίς να αποκαλύψει στον κατηγορούμενο πού πήγε, ώστε να γλιτώσει από τον κατηγορούμενο. Εξάλλου, ο γιος του κατηγορούμενου επιβεβαίωσε ότι στις 28/05/2016 ήταν μπροστά όταν ο πατέρας του απείλησε τη γιαγιά του δια τηλεφώνου. Εξήγησε το αυτονόητο, ότι δηλαδή ακούγοντας τις απειλές φοβήθηκε διότι δεν ήθελε να καεί το σπίτι που διέμενε. Βρίσκω, συνεπώς, τον κατηγορούμενο ένοχο και στις κατηγορίες 3 και 4 στο κατηγορητήριο. Ε. Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω, κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .............. Μ. Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο