Κωνσταντίνου ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 19868/2016, 8/2/2021

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960 για τη συνοπτική εκδίκασή τους. Στη συνέχεια ο Γενικός Εισαγγελέας αποφάσισε να αναστείλει την ποινική δίωξη εναντίον των κατηγορουμένων 2, 3 και 4 και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση μόνο σε σχέση με την κατηγορούμενη 1 εταιρεία. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας η κατηγορούμενη 1 κατηγορείται ότι κατά ή περί την 27.2.2014 στη Λευκωσία έκλεψε από τον λογαριασμό της παραπονούμενης με αριθμό XXXXX25-01 της Ελληνικής Τράπεζας το ποσό των €25.273,

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας κατηγορείται επίσης ότι κατά ή περί την 27.2.2014 στη Λευκωσία έκλεψε το συνολικό ποσό των €25.273,93 από την περιουσία της παραπονούμενης η οποία ήταν εμπιστευμένη στους κατηγορούμενους για φύλαξη υπό μορφή λογαριασμού ο οποίος διατηρείτο στην κατηγορούμενη 1 με αριθμό XXXXX25-
2. Η παραπονούμενη ήταν η Μ.Κ.1 και κάλεσε προς απόδειξη της υπόθεσής της επίσης μία μάρτυρα. Η παραπονούμενη κατέθεσε γραπτή της δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής της η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι υπάλληλος της Ελληνικής Τράπεζας στην οποία διατηρούσε τον λογαριασμό με αριθμό XXXXX2501 στον οποίο ήταν κατατεθειμένα χρήματα σε εμπρόθεσμη κατάθεση με ημερομηνία λήξης στις 10.10.
3. Στις 27.2.2014 η Ελληνική Τράπεζα χωρίς την έγκριση ή τη συγκατάθεση της παραπονούμενης αφαίρεσε από τον ως άνω λογαριασμό το ποσό των €25.273,93 προκειμένου να εξοφληθεί χρέος και οφειλή του πρώην συζύγου της προς την Ελληνική Τράπεζα δυνάμει δανείου και παρατραβήγματος τα οποία εκείνη είχε εγγυηθεί. Κατέθεσε ως τεκμήρια 1 και 2 αντίγραφα των εγγράφων εγγυήσεως ημερομηνίας 3.8.2010 και 23.6.
4. Την ίδια ημερομηνία η τράπεζα ετοίμασε επιστολή η οποία της παραδόθηκε σύμφωνα με την οποία απαλλάχθηκε από τις υποχρεώσεις της σε σχέση με τους συγκεκριμένους λογαριασμούς τους οποίους είχε εγγυηθεί ως τότε σύζυγος του πρωτοφειλέτη κ. XXXXX Μιχαήλ. Τα εν λόγω χρήματα ουδέποτε της επιστράφηκαν. Ισχυρίστηκε επίσης ότι αυτά ουδέποτε ήταν στην κατοχή της Ελληνικής Τράπεζας ούτε και έδωσε οποιαδήποτε εξουσία εκχώρησης ή μεταβίβασης της κατοχής τους. Ισχυρίστηκε τέλος ότι ήγειρε την αγωγή με αριθμό 3783/2014 εναντίον της Ελληνικής Τράπεζας για την ως άνω παράνομη ενέργειά της αλλά επιθυμεί επίσης και την τιμωρία της τράπεζας για σκοπούς επιβολής του Νόμου και για σκοπούς αξιοπρέπειας της ίδιας ως προσώπου. Αντίγραφα των δικογράφων τα οποία καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της αγωγής του Ε.Δ. Λευκωσίας με αριθμό 3783/2014 κατέθεσε ως τεκμήριο
5. Κατά την αντεξέτασή της η παραπονούμενη ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στην Ελληνική Τράπεζα για 20 χρόνια και είναι προσωπική βοηθός του Γενικού Διευθυντή της. Ισχυρίστηκε ότι λόγω της εμπειρίας της είναι εξοικειωμένη με τραπεζικά θέματα όπως ο δανεισμός χρημάτων και οι εγγυήσεις. Αναγνώρισε την υπογραφή της στην επιστολή ημερομηνίας 2.8.2010 της Ελληνικής Τράπεζας η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο 7 με την οποία παραχωρήθηκε η πιστωτική διευκόλυνση για τον λογαριασμό παρατραβήγματος στον κ. Μιχαήλ. Αναγνώρισε επίσης την υπογραφή της στη συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού με όριο παρατραβήγματος η οποία κατατέθηκε ως τεκμήριο
6. Συμφώνησε στη συνέχεια με σχετική υποβολή που της τέθηκε ότι συμφώνησε να εγγυηθεί όλες τις υποχρεώσεις του κ. Μιχαήλ που απορρέουν από την ως άνω συμφωνία παρατραβήγματος αλλά αρνήθηκε ότι παραχώρησε στην τράπεζα οποιοδήποτε δικαίωμα συμψηφισμού. Ισχυρίστηκε επίσης ότι στον κ. Μιχαήλ παραχωρήθηκε δάνειο ποσού €35.500,00 και ότι η ίδια εγγυήθηκε την ως άνω υποχρέωση του πρώην συζύγου της. Η εν λόγω συμφωνία δανείου ημερομηνίας 22.6.2011 κατατέθηκε ως τεκμήριο
7. Στη συνέχεια συμφώνησε με άλλη σχετική υποβολή που της τέθηκε ότι με το τεκμήριο 2 εγγυήθηκε όλες τις υποχρεώσεις του κ. Μιχαήλ που απορρέουν από την εν λόγω συμφωνία δανείου τεκμήριο
8. Ισχυρίστηκε ξανά ότι ουδέποτε παραχώρησε στην τράπεζα το δικαίωμα να συμψηφίζει τους λογαριασμούς της με τις επίδικες συμφωνίες εγγύησης που υπέγραψε. Ως Μ.Κ.2 παρουσιάστηκε η κα XXXXX Γεωργιάδη. Κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στην Ελληνική Τράπεζα και ότι ο λογαριασμός με αριθμό XXXXX2501 είναι λογαριασμός γραμματίου που ανοίχθηκε στο κατάστημα 105 της Ελληνικής Τράπεζας. Ο εν λόγω λογαριασμός ανοίχθηκε στις 10.10.2013, δικαιούχος του ήταν η κα Κατερίνα Μαρία Κωνσταντίνου και έληγε στις 10.10.
9. Κατέθεσε ως τεκμήρια 12 έως 17 διάφορα έγγραφα της Ελληνικής Τράπεζας σχετικά με το άνοιγμα του ως άνω λογαριασμού. Το τεκμήριο 13 ημερομηνίας 27.2.2014 είναι το παραστατικό που είναι σχετικό με το «σπάσιμο» του εν λόγω γραμματίου και την κατάθεση του προϊόντος του, ύψους €25.273,93 σε άλλο ενδιάμεσο λογαριασμό της Ελληνικής Τράπεζας. Το παραστατικό τεκμήριο 15 παρουσιάζει την πίστωση του ποσού των €12.654,95 στον λογαριασμό του κ. Μιχάλη Μιχαήλ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι το παραστατικό που κατατέθηκε ως τεκμήριο 17 είναι η πιστωτική σημείωση της Ελληνικής Τράπεζας ημερομηνίας 27.2.2014 η οποία δεικνύει ότι το ποσό των €12.618,98 κατατέθηκε στον λογαριασμό δανείου του κ. XXXXX Μιχαήλ. Κατά την πολύ σύντομη αντεξέτασή της η Μ.Κ.2 ισχυρίστηκε ότι ένας ενδιάμεσος λογαριασμός ανοίγεται από κάποια τράπεζα για να κατατίθεται σε αυτό το προϊόν των γραμματίων όταν λήγουν ή όταν «σπάνε» και έχει βοηθητικό και προσωρινό χαρακτήρα. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της 1ης κατηγορουμένης ώστε να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή της η κατηγορούμενη κάλεσε ένα μάρτυρα προς υπεράσπισή της. Ως Μ.Υ.1 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Καραγιώργης ο οποίος ετοίμασε γραπτή δήλωση που αποτελείται από 14 φύλλα χαρτί η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β και αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του. Ισχυρίστηκε ότι η παραπονούμενη διατηρούσε στην Ελληνική Τράπεζα μεταξύ άλλων λογαριασμών και τον λογαριασμό με αριθμό XXXXX5-021 ο οποίος αποτελούσε εμπρόθεσμη κατάθεση. Ήταν επίσης εγγυήτρια του λογαριασμού παρατραβήγματος με αριθμό XXXXX47-02 και του λογαριασμού δανείου με αριθμό XXXXX47-97 οι οποίοι ανοίχθηκαν στο όνομα του πρώην συζύγου της κ. XXXXX Μιχαήλ. Η ευθύνη της παραπονούμενης με βάση τη σύμβαση εγγύησης ορίου παρατραβήγματος ανερχόταν στο ποσό των €10.500,00 πλέον τόκους και άλλες επιβαρύνσεις και με βάση τη σύμβαση δανείου στο ποσό των €35.500,00 πλέον τόκους και άλλες επιβαρύνσεις. Ισχυρίστηκε επίσης ότι λόγω υπέρβασης του ορίου παρατραβήγματος ή και καθυστερήσεων στο δάνειο του πρωτοφειλέτη η κατηγορούμενη εταιρεία στις 15.11.2012 απέστειλε προειδοποιητικές επιστολές στον πρωτοφειλέτη και στην παραπονούμενη ως εγγυήτρια. Οι εν λόγω επιστολές κατατέθηκαν ως τεκμήριο
10. Επειδή όμως αυτοί δεν ανταποκρίθηκαν στις επιστολές που τους στάλθηκαν και συνεχίζονταν οι καθυστερήσεις και οι υπερβάσεις στους εν λόγω λογαριασμούς στις 22.2.2013 η κατηγορούμενη 1 με επιστολές της προς τον πρωτοφειλέτη και τους εγγυητές του τερμάτισε τη λειτουργία των εν λόγω λογαριασμών και απαίτησε από αυτούς την εξόφληση των χρεωστικών τους υπολοίπων. Η εν λόγω επιστολή που είχε κατατεθεί προηγουμένως ως τεκμήριο 1 προς αναγνώριση μετά που αναγνωρίστηκε από τον μάρτυρα σημειώθηκε ως τεκμήριο
11. Ο Μ.Υ.1 κατέθεσε επίσης τις επιστολές που αποστάλθηκαν στην παραπονούμενη και στον κ. Μιχάλη Μιχαήλ ως τεκμήρια 21 και 22 αντίστοιχα. Επειδή η παραπονούμενη παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις που είχε ως εγγυήτρια η κατηγορούμενη 1 προχώρησε στη δέσμευση των λογαριασμών της με αριθμούς XXXXX25-01 και XXXXX25-
12. Σε συνάντηση που είχε ο ίδιος με την παραπονούμενη της εισηγήθηκε να καταβάλει προς την τράπεζα το ποσό των €30.000,00 έναντι του χρέους του πρωτοφειλέτη για να απαλλαγεί από οποιεσδήποτε περαιτέρω υποχρεώσεις της και η παραπονούμενη αντιπρότεινε το ποσό των €20.000,
13. Στις 27.2.2014 είχαν ακόμα μία συνάντηση με την παραπονούμενη η οποία δεν καρποφόρησε και τότε η κατηγορούμενη αποφάσισε να εξασκήσει το συμβατικό και τραπεζικό δικαίωμά της για επίσχεση και συμψηφισμό δυνάμει των συμβάσεων εγγυήσεως και μετέφερε από τον λογαριασμό της παραπονούμενης με αριθμό XXXXX25-01 το ποσό των €25.273,93 έναντι του χρέους του πρωτοφειλέτη και την απάλλαξε από οποιαδήποτε περαιτέρω ευθύνη που είχε ως εγγυήτρια. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήρια 24 και 25 τις καταστάσεις των λογαριασμών του κ. Μιχαήλ στις οποίες φαίνεται ότι πιστώθηκε σε αυτούς το συνολικό ποσό των €25.273,
14. Κατά την αντεξέτασή του ο Μ.Υ.1 ισχυρίστηκε ότι η παραπονούμενη δεν υπέγραψε οποιοδήποτε έγγραφο μεταφοράς χρημάτων από τον επίδικο λογαριασμό της προς το δάνειο και τον λογαριασμό παρατραβήγματος και ότι η μεταφορά έγινε από την ίδια την τράπεζα. Ισχυρίστηκε ότι η εν λόγω μεταφορά διενεργήθηκε κατόπιν δικών του οδηγιών στις 27.2.2014 και πως η παραπονούμενη ήταν ενήμερη για αυτή την πρόθεση της τράπεζας. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η υπογραφή της παραπονούμενης δεν ήταν αναγκαία επειδή η τράπεζα εξάσκησε τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις συμβάσεις εγγυήσεως τις οποίες η παραπονούμενη είχε υπογράψει. Μετά που ολοκληρώθηκε η παρουσίαση της μαρτυρίας η υπόθεση ορίστηκε για αγορεύσεις. Οι ευπαίδευτες δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με το οποίο έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου τις θέσεις και εισηγήσεις τους. Έχω μελετήσει τις θέσεις και εισηγήσεις τους, τις έχω υπόψη μου και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όπως φαίνεται από την Έκθεση Αδικήματος των επίδικων κατηγοριών σχετικό είναι το άρθρο 255 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
15. Το εν λόγω άρθρο έχει ως ακολούθως: «255.-

(1)Όποιος κλέβει, χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη, που γίνεται με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει ο,τιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά το χρόνο της απόκτησης, να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μόνιμα από αυτό: Νοείται ότι πρόσωπο δύναται να είναι ένοχο κλοπής οποιουδήποτε τέτοιου πράγματος, ανεξάρτητα του ότι κατέχει αυτό νόμιμα, αν είναι θεματοφύλακας ή συνιδιοκτήτης του, με δόλιο τρόπο σφετερίζεται αυτό για χρήση από τον ίδιο ή από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο παρά του ιδιοκτήτη.

(2)(α) Ο όρος "αποκτά κατοχή" περιλαμβάνει και το να αποκτά κατοχή- (

1. i)με τέχνασμα (
2. ii)με εκφοβισμό (iii) με συνέπεια πλάνης του ιδιοκτήτη που είναι σε γνώση του αποκτώντα ότι κατοχή του αποκτώμενου αποκτήθηκε με τέτοιο τρόπο (
3. iv)με ανεύρεση, εφόσον κατά το χρόνο της ανεύρεσης αυτός που το βρήκε πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να ανακαλυφθεί με εύλογα διαβήματα (β) ο όρος "αποκομίζει" περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση οποιουδήποτε πράγματος από το χώρο τον οποίο αυτό κατέχει, προκειμένου όμως για πράγμα προσαρτημένο, μόνο αν αυτό αποσπάστηκε εντελώς. (γ) ο όρος "ιδιοκτήτης" περιλαμβάνει και τον ιδιοκτήτη μέρους ή αυτόν που έχει κατοχή ή έλεγχο ή ειδική ιδιοκτησία πράγματος το οποίο δύναται να καταστεί αντικείμενο κλοπής.

(3)Δύναται να είναι αντικείμενο κλοπής κάθε πράγμα που έχει αξία και που ανήκει σε οποιοδήποτε πρόσωπο, προκειμένου όμως για πράγμα προσκολλημένο σε ακίνητο μετά το διαχωρισμό του από τέτοιο ακίνητο.». Στην υπόθεση Κουλέρμου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 179/2015, ημερομηνίας 20.7.2018 με παραπομπή στο σύγγραμμα Blackstone΄s Criminal Practice, 2016, σελ. 404, παρ. Β 4.10 λέχθηκαν τα ακόλουθα όσον αφορά τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής: «Theft consists of five elements: (

1. i)dishonest (
2. ii)appropriation (iii) property (
3. iv)belonging to another (
4. v)with the intention of permanently depriving the other of it». Έχοντας υπόψη μου το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου συνάγω ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής είναι τα ακόλουθα: 1) δόλια, 2) ιδιοποίηση, 3) περιουσίας, 4) που ανήκει σε άλλο, 5) με σκοπό ο ιδιοκτήτης της να την στερηθεί μόνιμα. Ιδιοποίηση της περιουσίας συντελείται όποτε πρόσωπο αναλάβει την περιουσία ή τη διαθέτει χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Επομένως, εάν κάποιος παραλάβει την περιουσία άλλου προσώπου νόμιμα, αλλά μετά τη διαθέσει με τρόπο που δεν είχε τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη συντελείται η ιδιοποίηση. Στην υπόθεση Ιωάννης Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 486, στη σελίδα 514, αναλύθηκε το συστατικό στοιχείο του δόλου. Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Από την ανάλυση προκύπτει ότι η λέξη «fraudulently» δείχνει πράξη σκόπιμη και με πρόθεση. Στην υπόθεση Ζησιμίδης επίσης αναφέρθηκε η προγενέστερη Αγγλική υπόθεση R. v. Feely

(1973)1 All ER 341. Η λέξη «fraudulently» είχε ήδη αντικατασταθεί στο Theft Act της Αγγλίας με τη λέξη «dishonestly» και είχε επεξηγηθεί από τα Αγγλικά Δικαστήρια ότι με τη νέα έννοια εισάγεται πλέον η αναγκαιότητα ύπαρξης και ηθικού στιγματισμού της πράξης ως μέρος της έννοιας της κλοπής. Οποιεσδήποτε αμφιβολίες διατυπώθηκαν στην Κυπριακή Νομολογία σχετικά με την πραγματική έννοια της λέξης «fraudulently», μετά την υπόθεση Feely, επεξηγήθηκαν από τη μεταγενέστερη υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 C.L.R. 9, όπου, μετά από ολοκληρωμένη ανάλυση της νομολογίας στις σελ. 82-85, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι το «fraudulently» όπως είχε αποφασίσει και η Πλατρίτης, σημαίνει σκόπιμα και εκ προθέσεως. Αυτή η πρόθεση φανερώνεται μέσα από τα περιστατικά και γεγονότα της υπόθεσης που εκδικάζεται. Η θέση αυτή επιβεβαιώθηκε και μεταγενέστερα στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 14, 26, όπου επίσης διαπιστώθηκε η μη άμεση αντιστοιχία του Κεφ. 154, ως προς το Larceny Act και μετέπειτα το Theft Act. Όπως αναφέρεται στον Archbold: Criminal Pleading, Evidence and Practice, 36η έκδ., σελ. 364, παρ. 1010, η πρόθεση στη συνήθη πορεία των πραγμάτων δεν είναι δεκτική άμεσης απόδειξης και κατά κανόνα ανευρίσκεται ως εξυπακουόμενο γεγονός μέσα από τα παρουσιαζόμενα γεγονότα. Άτομο θεωρείται ότι έχει την πρόθεση να επιφέρει τα φυσιολογικά αποτελέσματα των πράξεών του. Στη μεταγενέστερη έκδοση του Archbold του 2007, γίνεται πλήρης ανάλυση στις σελ. 1754-1756, παρ. 17-34 με 17-39». Το άρθρο 264 του Ποινικού Κώδικα ορίζει ότι «αν αυτό που κλάπηκε είναι υλικό που διαβιβάζεται ταχυδρομικώς ή οποιοδήποτε κινητό, χρήματα ή αξιόγραφο, που περιέχονται σε τέτοιο υλικό, ο υπαίτιος υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων». Το άρθρο 270 του Ποινικού Κώδικα ορίζει επίσης ότι: «Αν αυτό που κλάπηκε είναι ένα από τα ακόλουθα πράγματα, δηλαδή- (α) . (β) περιουσία εμπιστευμένη στον υπαίτιο, είτε σε μόνο του, είτε μαζί με άλλο, για την ασφαλή φύλαξη από αυτό, ή χρήση, πληρωμή, ή παράδοση αυτής ή μέρους της ή οποιουδήποτε προϊόντος που απορρέει από τη διάθεση, για οποιοδήποτε σκοπό ή σε οποιοδήποτε πρόσωπο (γ) . (δ) . (ε) ., ο υπαίτιος υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρόνων. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Είναι κατ' εξοχή έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχει λεχθεί ότι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο είναι παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας του (C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273) και πως οι γνώσεις του για τα επίδικα γεγονότα, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, σε συνδυασμό με τη μνήμη, την ειλικρίνεια και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, συνιστούν καθοριστικούς για την αξιοπιστία του παράγοντες. Στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, υποδείχθηκε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, ενώ στην υπόθεση Χριστοφή v. Ζαχαριάδη

(2002)1 Α.Α.Δ. 401, αφού επισημάνθηκε το γεγονός ότι η μαρτυρία θα πρέπει να προσεγγίζεται με πολλή προσοχή «γιατί συμβαίνει αναξιόπιστος μάρτυρας να προκαλεί ευμενή εντύπωση και αντίστροφα», λέχθηκε πως ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας «συνιστά και εκδηλώνει την προσωπικότητά του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές του μάρτυρα που εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας του προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία στη μαρτυρία». Στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νου καθόλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και της μαρτυρίας τους. Έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που αντιδρούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που σύμφωνα με τη νομολογία έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και ότι δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Έχω επίσης υπόψη μου ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί - και το εκλαμβάνει - ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (Frederickou Schools Co. Ltd κ.ά. ν. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527). Τέλος, στην υπόθεση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιόμυλου ν. Έλλης Μιχαήλ Κτωρίδη

(2007)1 Α.Α.Δ. 204, λέχθηκε ότι το Δικαστήριο καταλήγει στην απόφασή του λαμβάνοντας υπόψη του το σύνολο της ενώπιόν του μαρτυρίας ανεξαρτήτως της προέλευσής της. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Είναι νομολογημένο ότι τα επίδικα θέματα σε μια υπόθεση είναι όσα αποκρυσταλλώνονται από την ενώπιον του Δικαστηρίου δικογραφία και μόνο όσα από αυτά έχουν αμφισβητηθεί. Στην παρούσα υπόθεση κρίνω ότι δεν αμφισβητήθηκαν τα πραγματικά περιστατικά τα οποία την περιβάλλουν ούτε υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση για τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν από τις διάδικες πλευρές. Η μόνη διαφωνία τους άπτεται νομικού σημείου και συγκεκριμένα κατά πόσο η κατηγορούμενη εταιρεία είχε δικαίωμα να μεταφέρει το επίδικο ποσό το οποίο ήταν κατατεθειμένο σε λογαριασμό εμπρόθεσμης κατάθεσης της παραπονούμενης για πληρωμή ποσών που οφείλονταν από κάποιο τρίτο πρόσωπο προς την Ελληνική Τράπεζα το οποίο η παραπονούμενη είχε εγγυηθεί. Συνακόλουθα καταλήγω στα πιο κάτω ευρήματα: στις 3.8.2010 η Ελληνική Τράπεζα παραχώρησε στον κ. XXXXX Μιχαήλ πιστωτικές διευκολύνσεις σε συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού με όριο παρατραβήγματος μέχρι του ποσού των €10.000,

1. Η παραπονούμενη στις 3.8.2010 εγγυήθηκε γραπτώς όλες τις υποχρεώσεις του κ. Μιχαήλ προς την Ελληνική Τράπεζα οι οποίες απορρέουν από την ως άνω συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού με όριο παρατραβήγματος. Η εγγύησή της δόθηκε μέχρι του ποσού των €10.500,00 πλέον τόκους, προμήθειες και άλλα τραπεζικά δικαιώματα. Σύμφωνα με τον όρο 5 της ως άνω εγγύησης η παραπονούμενη συμφώνησε ότι η Τράπεζα θα έχει προς εξασφάλιση ή εγγύησή της σε σχέση με οποιαδήποτε χρήματα και υποχρεώσεις που οφείλονται από τον πρωτοφειλέτη προς την Τράπεζα, Γενικό Δικαίωμα Επίσχεσης (General Preferential Lien) πάνω σε ολόκληρο και οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, διαπραγματεύσιμων εγγράφων, καθώς και επί ενεργητικού κάθε μορφής, τα οποία ανήκουν στην παραπονούμενη και σε οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσαν να περιέλθουν στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο της Τράπεζας ή οποιουδήποτε από τα καταστήματά της. Σύμφωνα επίσης με τον όρο 16 της ως άνω εγγύησης η παραπονούμενη συμφώνησε όπως η Τράπεζα έχει το δικαίωμα, χωρίς οποιανδήποτε προειδοποίηση προς την παραπονούμενη, να μεταφέρει οποιοδήποτε πιστωτικό υπόλοιπο ή υπόλοιπα οποιουδήποτε λογαριασμού ή λογαριασμών της με την Τράπεζα για πλήρη ή μερική εξόφληση οποιασδήποτε ή οποιωνδήποτε υποχρεώσεων για τις οποίες δόθηκε η εν λόγω εγγύηση. Περαιτέρω, στις 22.6.2011 η Ελληνική Τράπεζα παραχώρησε στον κ. XXXXX Μιχαήλ δάνειο ποσού €35.500,
2. Η παραπονούμενη στις 23.6.2011 εγγυήθηκε γραπτώς όλες τις υποχρεώσεις του κ. Μιχαήλ προς την Ελληνική Τράπεζα οι οποίες απορρέουν από την ως άνω συμφωνία δανείου μέχρι του ποσού των €35.500,00 πλέον τόκους, προμήθειες και άλλα τραπεζικά δικαιώματα. Σύμφωνα με τον όρο 5 της ως άνω εγγύησης η παραπονούμενη συμφώνησε ότι η Τράπεζα θα έχει προς εξασφάλιση ή εγγύησή της σε σχέση με οποιαδήποτε χρήματα και υποχρεώσεις που οφείλονται από τον πρωτοφειλέτη προς την Τράπεζα, Γενικό Δικαίωμα Επίσχεσης (General Preferential Lien) πάνω σε ολόκληρο και οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, διαπραγματεύσιμων εγγράφων, καθώς και επί ενεργητικού κάθε μορφής, τα οποία ανήκουν στην παραπονούμενη και σε οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσαν να περιέλθουν στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο της Τράπεζας ή οποιουδήποτε από τα καταστήματά της. Σύμφωνα επίσης με τον όρο 15 της ως άνω εγγύησης η παραπονούμενη συμφώνησε όπως η Τράπεζα έχει το δικαίωμα, χωρίς οποιανδήποτε προειδοποίηση προς την παραπονούμενη, να μεταφέρει οποιοδήποτε πιστωτικό υπόλοιπο ή υπόλοιπα οποιουδήποτε λογαριασμού ή λογαριασμών της με την Τράπεζα για πλήρη ή μερική εξόφληση οποιασδήποτε ή οποιωνδήποτε υποχρεώσεων για τις οποίες δόθηκε η εν λόγω εγγύηση. Η παραπονούμενη είναι υπάλληλος της κατηγορούμενης 1 και διατηρούσε σε αυτή τον λογαριασμό με αριθμό XXXXX25-
3. Ο εν λόγω λογαριασμός ήταν λογαριασμός εμπρόθεσμης κατάθεσης (γραμματίου) ο οποίος ανοίχθηκε στις 10.10.2013 και έληγε στις 10.10.
4. Στις 27.2.2014 η Ελληνική Τράπεζα προχώρησε χωρίς η παραπονούμενη να της δώσει σχετικές οδηγίες στο κλείσιμο του εν λόγω λογαριασμού και κατέθεσε το προϊόν του που ανερχόταν σε €25.273,93 στους λογαριασμούς του κ. XXXXX Μιχαήλ τους οποίους η παραπονούμενη είχε εγγυηθεί με τις γραπτές εγγυήσεις ημερομηνίας 3.8.2010 και 23.6.
5. Έχοντας υπόψη μου τα ως άνω ευρήματά μου προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής. Το πρώτο από τα συστατικά στοιχεία της κλοπής είναι η «δόλια» ιδιοποίηση περιουσίας. Στην παρούσα υπόθεση η παραπονούμενη με τις εγγυήσεις τις οποίες παραχώρησε προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη προς την Ελληνική Τράπεζα, παραχώρησε σε αυτή Γενικό Δικαίωμα Επίσχεσης (General Preferential Lien) πάνω σε ολόκληρο και οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, διαπραγματεύσιμων εγγράφων, καθώς και επί ενεργητικού κάθε μορφής, τα οποία της ανήκαν ή και σε οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσαν να περιέλθουν στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο της Τράπεζας. Με τις ως άνω εγγυήσεις η παραπονούμενη παραχώρησε επίσης στην τράπεζα το δικαίωμα, χωρίς οποιανδήποτε προειδοποίηση προς την ίδια, να μεταφέρει οποιοδήποτε πιστωτικό υπόλοιπο ή υπόλοιπα οποιουδήποτε λογαριασμού ή λογαριασμών της με την Τράπεζα για πλήρη ή μερική εξόφληση οποιασδήποτε ή οποιωνδήποτε υποχρεώσεων για τις οποίες αυτές δόθηκαν. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούμενη τράπεζα δεν ενήργησε δόλια όταν έλαβε το προϊόν του επίδικου λογαριασμού της παραπονούμενης και το κατέθεσε για εξόφληση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη κ. Μιχαήλ για τις οποίες οι ως άνω εγγυήσεις της παραπονούμενης δόθηκαν. Κρίνω ότι οι ως άνω ενέργειες της κατηγορούμενης 1 ήταν καθόλα νόμιμες και δικαιολογημένες αφού ως βάση τους έχουν την επιλογή της να ασκήσει τα σχετικά συμβατικά δικαιώματα τα οποία η παραπονούμενη της παραχώρησε με τις ως άνω εγγυήσεις. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και το δικαίωμα της κατηγορούμενης χωρίς οποιανδήποτε προειδοποίηση προς την παραπονούμενη να μεταφέρει οποιοδήποτε πιστωτικό υπόλοιπο ή υπόλοιπα οποιουδήποτε λογαριασμού ή λογαριασμών της με την Τράπεζα για πλήρη ή μερική εξόφληση οποιασδήποτε ή οποιωνδήποτε υποχρεώσεων για τις οποίες αυτές δόθηκαν. Συνακόλουθα κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο της «δόλιας» ιδιοποίησης από την κατηγορούμενη της περιουσίας της παραπονούμενης που βρισκόταν κατατεθειμένη στον λογαριασμό της με αριθμό XXXXX25-01 στην Ελληνική Τράπεζα και συνεπώς, ελλείψει του εν λόγω συστατικού στοιχείου του αδικήματος της κλοπής, η κατηγορούμενη αθωώνεται στις κατηγορίες 1 και 2 τις οποίες αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο