ΔΗΜΟΣ ΑΓΛΑΤΖΙΑΣ ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΗ, Αρ. Υπόθεσης: 21071/19, 15/2/2021

(9)(δ) και 72 των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο Κατηγορούμενος στις 20/09/18 στις 12:30, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς, ενώ είχε την ευθύνη του αυτοκινήτου με αρ. XXXXX22, στάθμευσε αυτό σε σημείο που βρισκόταν σε απόσταση μικρότερη των 10 μέτρων από τη συμβολή των δρόμων. Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας, τον κύριο XXXXX Κατσιή (στο εξής ΜΚ1) και τον κύριο XXXXX Γούναρη (στο εξής ΜΚ2). Και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας εργάζονταν κατά τον επίδικο χρόνο ως τροχονόμοι στον Δήμο Αγλαντζιάς. Ο ΜΚ1 κατάθεσε στο Δικαστήριο το Τεκμήριο 1, το οποίο είναι αντίγραφο του εξωδίκου προστίμου που εξέδωσε ο ΜΚ1 και τοποθέτησε στο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX22 (στο εξής το Όχημα) στις 20/9/2019 και ώρα 12:30 μ.μ. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι η καταγγελία πρέκυψε επειδή το Όχημα ήταν σταθμευμένο σε στροφή στην οδό Καταλάνου κατά την ημερομηνία και ώρα που αναγράφεται στο Τεκμήριο
2. Ανάφερε επίσης ότι η οδός Καταλάνου βρίσκεται εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Αγλαντζιάς. Όπως ανάφερε ο ΜΚ1, πιστεύει ότι το όχημα βρισκόταν σταθμευμένο στη συμβολή της οδού Λιπέρτη με την οδό Καταλάνου. Την πεποίθηση του αυτή την στηρίζει στο γεγονός ότι παρόλο που το άρθρο 58(δ) της ΚΔΠ 66/84 επιτρέπει καταγγελία οχημάτων που σταθμεύουν σε απόσταση μικρότερη των 10 μέτρων από τη συμβολή δρόμων, εντούτοις ποτέ δεν προβαίνουν σε καταγγελίες με βάση το άρθρο αυτό, εκτός κι αν το όχημα βρίσκεται ακριβώς στη γωνία που σχηματίζεται στη συμβολή δύο δρόμων και προκαλεί πρόβλημα στην κυκλοφορία. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο που αναφέρεται στην κατηγορία εργαζόταν ως τροχονόμος στον Δήμο Αγλαντζιάς και εκτελούσε πάντοτε περιπολίες με τον ΜΚ1.Σύμφωνα με τον ΜΚ2 στη γωνία που σχηματίζεται από της συμβολή των οδών Καταλάνου και Λιπέρτη, στο σημείο που καταγγέλθηκε ο Κατηγορούμενος, υπήρχε κίτρινη γραμμή. Στη συνέχεια, αφού η Κατηγορούσα αρχή ολοκλήρωσε την υπόθεση της και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως. Κατάθεσε ως Έγγραφο Α γραπτή του δήλωση της οποίας το περιεχόμενο υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, σύμφωνα με το άρθρο 25 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.
3. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο, στις 20/9/2018 είχε σταθμεύσει στην οδό Δημήτρη Λιπέρτη στην Αγλαντζιά, ακριβώς έξω από το αρχιτεκτονικό γραφείο «XXXXX Θεοδοσίου», ανάμεσα σε άλλα αυτοκίνητα. Κατά την αποχώρηση του βρήκε στο Όχημα του εξώδικο από τον Δήμο Αγλαντζιάς (Τεκμήριο 1), στο οποίο αναγραφόταν πως είχε σταθμεύσει παράνομα σε στροφή με αναφορά σε άλλο δρόμο (Ν. Καταλάνου) της περιοχής, κάτι που δεν ευσταθούσε. Σημείωσε μάλιστα στο Τεκμήριο 10 με κόκκινο στυλό, το σημείο όπου ισχυρίζεται ότι ήταν σταθμευμένο το Όχημα κατά τον επίδικο χρόνο. Στη συνέχεια εξήγησε ότι επικοινώνησε με τον Δήμο Αγλαντζιάς για να υποβάλει παράπονο, όπου τον καθοδήγησαν να προχωρήσει με γραπτό παράπονο, πράγμα που έκανε χωρίς θετικό γι' αυτόν αποτέλεσμα. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Στυλιανίδη v Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας μου άφησαν θετική εντύπωση ως προς την ειλικρίνεια τους και την πρόθεση τους να πουν στο δικαστήριο την αλήθεια. Ήταν όμως έκδηλη η αδυναμία τους να θυμηθούν τα γεγονότα. Αρχίζω με τον ΜΚ1, στη μαρτυρία του οποίου έχω εντοπίσει σημαντικά κενά και αδυναμίες. Παραθέτω αυτούσια αποσπάσματα της μαρτυρίας του, τα οποία με οδήγησαν στο πιο πάνω συμπέρασμα. Κατά την κυρίως εξέταση: ... Ερώτηση: «Θυμάσαι σε ποια συμβολή ακριβώς ήταν το συγκεκριμένο αυτοκίνητο;» Απάντηση: «Για να γράφω πάνω στο εξώδικο ότι ήταν στάθμευση σε στροφή και να μην γράφω στάθμευση σε στροφή και διπλή κίτρινη γραμμή ήταν στην οδό Λιπέρτη μαζί με την Καταλάνου. Στις άλλες δύο υπάρχει διπλή κίτρινη γραμμή, οπόταν γράφω όλες τις κατηγορίες άμα συμβεί». ... Ερώτηση: «Υπάρχει ή δεν υπάρχει ενδεχόμενο η απόσταση αυτή να φτάνει τα 10 μέτρα;» Απάντηση: «Για να καταγγελθεί το αυτοκίνητο ούτε μισό μέτρο δεν θα ήταν.» Και στη συνέχεια κατά την αντεξέταση: Ερώτηση: «Όπως περιγράψατε ήταν ακριβώς το αυτοκίνητο σταθμευμένο στη συμβολή Νικολάου Καταλάνου με οδό Δημήτρη Λιπέρτη σωστά;» Απάντηση: «Έτσι θέλω να πιστεύω, ναι» Ερώτηση: «Σε ποιο σημείο του δρόμου; Βλέπετε και την Καταλάνου και την Λιπέρτη. Ήταν στην αρχή; Ήταν. μπορείτε να μας προσδιορίσετε πού ήταν σταθμευμένο; Απάντηση: «Ήταν ακριβώς πάνω σε στροφή, διότι στους υπόλοιπους δρόμους έχουμε βάλει διπλή κίτρινη γραμμή, άρα αν ήταν σταθμευμένο σε διπλή κίτρινη γραμμή το Κατηγορητήριο θα έγραφε στάθμευση σε διπλή κίτρινη γραμμή. Μόλις τελειώσει η στροφή αρχίζει η διπλή κίτρινη γραμμή, άρα από τη στιγμή που το αυτοκίνητο δεν ήταν πάνω σε διπλή κίτρινη γραμμή δεν καταγγέλθηκε για εκείνο το αδίκημα και καταγγέλθηκε μόνο σε στροφή, προφανώς επειδή παρακώλυε την κυκλοφορία. ...... Ερώτηση: «Εκείνην την ημέρα πόσα αυτοκίνητα υπήρχαν στην οδό Λιπέρτη; Απάντηση: «Δεν μπορώ να γνωρίζω. Μιλούμε για υπόθεση πριν 2 χρόνια. Είναι αδύνατον να θυμηθώ. Από τα πιο πάνω αποσπάσματα είναι εμφανής η αδυναμία του ΜΚ1 να θυμηθεί τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και ότι στηρίζει τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο αποκλειστικά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 για τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο. Το να στηρίζεται ένας μάρτυρας αποκλειστικά σε ένα έγγραφο που ο ίδιος ετοίμασε για να φρεσκάρει τη μνήμη του είναι βεβαίως κάτι που επιτρέπεται, χωρίς κατ' ανάγκη το γεγονός αυτό να αφαιρεί από την αξιοπιστία του μάρτυρα (Maugham v Hubbard

(1928)8 B & C 14). Εναπόκειται στο Δικαστήριο να αξιολογήσει τη βαρύτητα που θα προσδώσει στη μαρτυρία του μάρτυρα, αφού εξετάσει το σύνολο της μαρτυρίας αντιπαραβάλλοντας την με τη μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων (βλ. Στυλιανίδη v. Χατζηπιέρα ανωτέρω). Σύμφωνα με το σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές» Β Έκδοση των Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Σάντη, στη σελίδα 136 - 137, «(γ) Μνήμη Μαρτύρων Και παρέλευση Χρόνου. Ίσως είναι και ανθρωπίνως αδύνατο - χωρίς τούτο να υπονοεί ότι δεν υπάρχουν και άτομα με εξαιρετικό μνημονικό (Coleman v Wathen

(1793)5 TR 245) - όταν οι μάρτυρες καταθέτουν μετά από παρέλευση χρόνου να θυμούνται κάθε λεπτομέρεια του επίδικου περιστατικού (Ιωσηφίδη v Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 243/12, ημ. 2.5.14) και να περιγράφουν τα γεγονότα κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα περιέγραψαν στην Αστυνομία (Κλεοβούλου V Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 17). Όταν η μαρτυρία αφορά σε ανάκληση γεγονότων που συνέβησαν πολύ παλιά, το Δικαστήριο οφείλει να την προσεγγίζει με επιφυλακτικότητα και να αυτοπροειδοποιείται δεόντως (Damevski v. Hope

(2016)NSWSC 1231). Στην Σκορδέλλη και Άλλων v Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 101/13, ημ. 6.6.16, το Εφετείο, διά της Ψαρά-Μιλτιάδους, Δ., σημείωσε ότι: «. η ανθρώπινη μνήμη δεν λειτουργεί μηχανιστικά και σίγουρα ο ανθρώπινος νους δεν εργάζεται ως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής ώστε να καταγράφει εξομοιωτικά και να αναπαράγει με τον ίδιο τρόπο λεπτομέρειες περιγράφοντας μια σκηνή ή ένα επεισόδιο. Στο κάθε άτομο, ενδεχομένως να εντυπώνονται διαφορετικές λεπτομέρειες με βάση τα προκρίματα και τα ενδιαφέροντα του.»» Προχωρώ στον ΜΚ2 και θα επανέλθω στον ΜΚ1 για να αντιπαραβάλω τη μαρτυρία τους σε κάποια σημεία που έχω εντοπίσει ασάφειες και αδυναμίες. Κατά την κυρίως εξέταση ο ΜΚ2 ανάφερε τα ακόλουθα: Ερώτηση: «Αν ο κύριος Κατσής εξέδιδε ένα εξώδικο εσύ τι έκανες» Απάντηση: «Ήμουν δίπλα του και τον έβλεπα κατά τη συγγραφή του εξωδίκου και πολλές φορές και γύρω ας πούμε έλεγχα μήπως κάποιος. και για την ασφάλεια και των δύο ας πούμε.» Και στη συνέχεια κατά την αντεξέταση: Ερώτηση: «Άρα εκεί που καταγγέλθηκε ο Κατηγορούμενος επειδή ήσασταν παρών υπήρχε κίτρινη γραμμή; Απάντηση: «Ναι, πάνω στη γραμμή ναι» Συμπεραίνεται από τα πιο πάνω ότι ο ΜΚ2, δεν έχει επιβεβαιώσει ότι έλεγξε την ορθότητα του Τεκμηρίου 1, απλώς ανάφερε αόριστα ότι κατά την συγγραφή κάποιου εξωδίκου από τον ΜΚ1 βρισκόταν «δίπλα» ή «γύρω» από τον ΜΚ1. Επίσης προκύπτει ξεκάθαρη σύγκρουση στα όσα ανέφεραν οι δύο μάρτυρες κατηγορίας σε σχέση με την ύπαρξη ή μη κίτρινης γραμμής στο σημείο όπου καταγγέλθηκε ο Κατηγορούμενος. Ο ΜΚ1 ήταν απόλυτος ότι δεν υπήρχε κίτρινη γραμμή και το ανέφερε αυτό για να εξηγήσει το πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος ήταν σταθμευμένος στη συμβολή των δρόμων και όχι οπουδήποτε αλλού στην περιοχή. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι στο συγκεκριμένο σημείο που καταγγέλθηκε ο Κατηγορούμενος υπήρχε κίτρινη γραμμή. Η πιο πάνω σύγκρουση στη μαρτυρία που έδωσαν οι δύο μάρτυρες είναι ενδεικτική του πόσο ασθενής είναι η μνήμη τους σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Επουσιώδεις αντιφάσεις σε επουσιώδη και δευτερευούσης σημασίας ζητήματα, δεν οδηγούν σε κατάληξη περί αναξιοπιστίας, σε αντίθεση με τις αντιφάσεις ουσιαστικής μορφής που οδηγούν σε ρήγματα στην υπόθεση (Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, Χρίστου v. Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 46/2017, 19/7/2019). Κρίνω όμως, ότι το κατά πόσον στο σημείο που ο Κατηγορούμενος είχε σταθμευμένο το όχημα του υπήρχε ή όχι κίτρινη γραμμή, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επουσιώδες. Ο ΜΚ1, ο οποίος ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θυμόταν τα γεγονότα της υπόθεσης και πως τα όσα έλεγε στηρίζονταν στο Τεκμήριο 1, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αποκλείεται να είχε σταθμεύσει ο Κατηγορούμενος οπουδήποτε αλλού στην περιοχή, επειδή αν το είχε πράξει θα τον είχε καταγγείλει και για το αδίκημα της στάθμευσης σε διπλή κίτρινη γραμμή. Ήταν μάλιστα απόλυτος σε αυτό. Η αντίφαση αυτή λοιπόν, εκθεμελιώνει πλήρως τη βάση στην οποία ο ΜΚ1 στήριξε την όλη μαρτυρία του αναφορικά με ένα τόσο κρίσιμο ερώτημα που θα κρίνει και την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, ήτοι το κατά πόσον ο ΜΚ1 είχε σταθμεύσει ως αναφέρεται στο κατηγορητήριο ή όχι. Έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον Κατηγορούμενο μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης κατέληξα χωρίς δισταγμό ότι μου έχει αφήσει καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Έχει δώσει άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν και κατέθεσε με φυσικότητα πείθοντας το Δικαστήριο ότι ακριβώς κατέθεσε τα πράγματα όπως εξελίχθηκαν στην πραγματικότητα. Έχοντας ακούσει τη μαρτυρία του στο σύνολο της, τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο μάρτυρας ήταν ειλικρινής και ότι τα όσα ανέφερε ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Νομική Πτυχή Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40). Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας (Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110). Σύμφωνα με τον κανονισμό 58

(9)(δ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, όπως τροποποιήθηκε: «

(9)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό - ... (δ) σε απόσταση μικρότερη των δέκα μέτρων από συμβολή δρόμων ή πενήντα μέτρων από φωτεινό σηματοδότη τροχαίας ή δεκαπέντε μέτρων από καθορισμένη διάβαση πεζών ή στάση λεωφορείων, εκτός από στάθμευση σε συγκεκριμένη θέση στάθμευσης που έχει καθοριστεί ως τέτοια από την αρμόδια αρχή» Επικουρικά το άρθρο 72 της ΚΔΠ 66/84 καθιστά ως αδίκημα παράβαση οποιασδήποτε διάταξης των Κανονισμών. Προκύπτει λοιπόν ότι τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδείξει η Κατηγορούσα Αρχή για να πετύχει την καταδίκη του Κατηγορουμένου είναι τα ακόλουθα: Α) Ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε ή είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του Οχήματος, και Β) Ότι το στάθμευσε το όχημα ή εγκατέλειψε σε απόσταση μικρότερη των δέκα μέτρων από συμβολή δρόμων Κατάληξη Ο Κατηγορούμενος ουσιαστικά αμφισβήτησε μόνο το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Έχοντας αντιπαραβάλει τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου με την μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 καταλήγω ότι η μαρτυρία του πρώτου θα πρέπει να προτιμηθεί ως προς το σημείο όπου είχε κατά τον επίδικο χρόνο σταθμεύσει το όχημα του. Σύμφωνα με τα πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Κατηγορουμένου και εναντίον της Κατηγορούσας Αρχής, όπως θα υπολογιστούν από το πρωτοκολλητείο και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] .............. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο