Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Παλ, Αρ. Υπόθεσης: 14893/17, 7/4/2021

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614), Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, Στυλιανίδης v. Χ¨Πιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 162). Μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή έδωσαν η ΧΧΧΧΧΧ Ιβανίδη, παραπονούμενη και ο Αστ. ΧΧΧΧΧΧ Ιωάννου, εξεταστής της υπόθεσης (ΜΚ2). Για την Υπεράσπιση μαρτύρησε ενόρκως ο κατηγορούμενος και η ΧΧΧΧΧΧ Τσαμουρλιάδου, ΧΧΧΧΧΧ κατά τον επίδικο χρόνο του κατηγορούμενου (ΜΥ1). Στην κατάθεσή της, Τεκμήριο 1, η παραπονούμενη ανέφερε ότι στις 24/09/2017 και περί ώρα 14:15 επέστρεψε στην πολυκατοικία όπου διαμένει με το αυτοκίνητό της και διαπίστωσε ότι στον δικό της χώρο στάθμευσης στο ισόγειο της πολυκατοικίας ήταν τοποθετημένο το δικό της μεγάλο ντεπόζιτο νερού που είχε η ιδία τοποθετήσει λίγες μέρες πριν μπροστά από την αποθήκη της, η οποία βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τον χώρο στάθμευσής της. Έτσι δεν χωρούσε το αυτοκίνητό της να παρκάρει. Τότε πήγε στο διαμέρισμα της διαχειρίστριας της πολυκατοικίας που ήταν η ΜΥ1, έμεινε έξω από το διαμέρισμα, δηλαδή στον διάδρομο και την ρώτησε ποιος έβαλε το ντεπόζιτο εκεί κατά τρόπο που δεν μπορούσε να παρκάρει. Της είπε ότι εκείνοι το έβαλαν διότι μια μέρα που είχε αέρα χτύπησε στα παιδιά που έπαιζαν. Τότε ο σύζυγός της, κατηγορούμενος, σηκώθηκε, άρχισε να της φωνάζει και την έσπρωξε στον αριστερό της ώμο, με αποτέλεσμα να μετακινηθεί με δύναμη και να χτυπήσει στο ασανσέρ, που βρισκόταν περίπου δύο μέτρα πίσω της, τον δεξί της ώμο. Τότε η παραπονούμενη είπε στον κατηγορούμενο ότι θα πάει στην Αστυνομία και ο ίδιος της απάντησε να πάει όπου θέλει. Μετά ο κατηγορούμενος και η σύζυγός του μπήκαν στο διαμέρισμά τους και έκλεισαν την πόρτα πίσω τους. Ενημέρωσε αμέσως τηλεφωνικώς την Αστυνομία και πήγε στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας. Εκεί συνάντησε τον κατηγορούμενο και τον αναγνώρισε και τον υπέδειξε ως το άτομο που της επιτέθηκε. Περαιτέρω, η παραπονούμενη παραπονέθηκε στον ιατρό που την εξέτασε για άλγος και ευαισθησία στην ψηλάφηση του δεξιού ώμου, η οποία επιδεινώνεται με την κίνηση. Ανέφερε επίσης ότι υπέστη την κάκωση από αναφερόμενο ξυλοδαρμό (Τεκμήριο 2) . Ήταν παραδεκτό μεταξύ των μερών ότι, η παραπονούμενη κατά τις 24/09/2017 και περί ώρα 3:10 που εξετάστηκε παρουσίαζε κάκωση δεξιού ώμου. Ήταν επίσης παραδεκτό ότι έγινε ακτινολογικός έλεγχος στην παραπονούμενη και δόθηκε αγωγή για αναλγητικά και παραπεμπτικό για ορθοπεδική εκτίμηση σε 7 ημέρες. Ο ΜΚ2 στη δική του κατάθεση, Τεκμήριο 6, συνοψίζει την υπόθεση. Αναφέρει ότι η παραπονούμενη τηλεφώνησε την επίδικη μέρα και αμέσως μετά το περιστατικό, δηλαδή στις 14:25, στον Αστυνομικό Σταθμό Ομορφίτας, αναφέροντας ότι ο κατηγορούμενος της επιτέθηκε ακριβώς έξω από το διαμέρισμά του με αριθμό 201 στην πολυκατοικία όπου διαμένει. Ο λόγος για αυτό ήταν ότι, η παραπονούμενη πήγε να ζητήσει τον λόγο γιατί ο κατηγορούμενος μετακίνησε το ντεπόζιτό της στον χώρο στάθμευσής της κατά τρόπο που δεν μπορούσε να παρκάρει. Όταν η παραπονούμενη πήγε στον σταθμό της παραδόθηκε ιατρικό έντυπο εξέτασης, Τεκμήριο 2 και υπέδειξε τον κατηγορούμενο, ο οποίος έφτασε και εκείνος την ίδια ώρα στον σταθμό, ως το άτομο που της επιτέθηκε. Ο ΜΚ2 προέβη σε συστάσεις στον κατηγορούμενο, ο οποίος αρνήθηκε την επίθεση στην παραπονούμενη. Η παραπονούμενη κατά την επίσκεψή της στον σταθμό δεν έφερε οποιοδήποτε εμφανές τραύμα ή κάκωση. Από τις εξετάσεις που διενήργησε ο ΜΚ2 διαπίστωσε, πρώτον, ότι στις 28/09/2017, που έκανε επιτόπια εξέταση, το επίδικο ντεπόζιτο διαστάσεων 2 επί 1 μέτρο ήταν ακόμη τοποθετημένο δίπλα από ισόγειο χώρο στάθμευσης και, δεύτερον, ότι ο χώρος όπου η παραπονούμενη ισχυρίζεται ότι χτυπήθηκε, έξω από το διαμέρισμα του κατηγορούμενου, είναι διαστάσεων 2 επί 2 μέτρων, περιτριγυρισμένος από τις κυρίες εισόδους των διαμερισμάτων και την πόρτα του ασανσέρ της πολυκατοικίας. Ούτε εσωτερικά ούτε εξωτερικά της πολυκατοικίας υπήρχε εγκατεστημένο σύστημα παρακολούθησης. Έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο με τη βοήθεια διερμηνέως και όταν τον κατηγόρησε γραπτώς και του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο, αυτός απάντησε πως δεν παραδέχεται. Πλείστα από τα όσα ανέφερε η παραπονούμενη δεν αμφισβητούνται από τον κατηγορούμενο. Δεν αμφισβητεί ούτε ότι ο ίδιος μετακίνησε το ντεπόζιτό της εντός του χώρου στάθμευσής της, ούτε ότι υπήρξε έντονη συζήτηση μεταξύ της παραπονούμενης και της συζύγου του κατά την επίδικη μέρα περί του θέματος, ούτε ότι την έσπρωξε στον ώμο ενώ αυτή βρισκόταν ακριβώς έξω από την πόρτα του διαμερίσματός του. Αμφισβητεί μόνο ότι από το σπρώξιμό του η παραπονούμενη υπέστη πραγματική σωματική βλάβη, δηλαδή κάκωση στον δεξί ώμο. Τόσο ο ίδιος, όσο και η σύζυγός του, αναφέρουν ότι δεν είδαν η παραπονούμενη να χτύπησε οπουδήποτε μετά το σπρώξιμό της από τον κατηγορούμενο, διότι έκλεισαν την πόρτα του διαμερίσματός τους αμέσως μετά. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι το βράδυ της 22/09/2017 όταν προσπάθησε να παρκάρει στον χώρο στάθμευσής του στο ισόγειο της πολυκατοικίας, τον εμπόδιζε ένα μεγάλο άδειο πλαστικό ντεπόζιτο που ήξερε πως ανήκε στην παραπονούμενη. Τότε το μετακίνησε εντός του χώρου στάθμευσής της. Δύο μέρες αργότερα, κατά τις 2 το μεσημέρι, η παραπονούμενη χτύπησε την πόρτα, ζητώντας εξηγήσεις γιατί το ντεπόζιτο βρέθηκε στον χώρο στάθμευσής της κατά τρόπο που δεν μπορούσε να παρκάρει. Ήθελε να ξέρει γιατί δεν την ενημέρωσαν να το μετακινήσει η ίδια και πήραν μόνοι τους την πρωτοβουλία να το πράξουν. Δέχτηκε ότι έσπρωξε την παραπονούμενη ελαφριά στον ώμο προς τον διάδρομο, αλλά όχι ότι αυτή χτύπησε μετά από την ενέργειά του. Είπε ότι αποκλείεται να χτύπησε πάνω στον τοίχο ή πάνω στο ασανσέρ, χωρίς να δώσει περισσότερες εξηγήσεις. Είπε μάλιστα ότι δεν την είδε να χτυπήσει οπουδήποτε γιατί μόλις την έσπρωξε έκλεισε την πόρτα. Για την απειλή που δέχτηκε από κάποιον Σπύρο Κοτανίδη την ίδια μέρα και 5 λεπτά μετά το περιστατικό, τον οποίο προφανώς είχε ενημερώσει η παραπονούμενη, ότι ''για αυτά που έχεις κάνει δεν θα ξανακοιμηθείς ήσυχος τις νύχτες μέχρι το τέλος της ζωής σου'', δεν θέλησε την ποινική του δίωξη. Η ΜΥ1 στη δική της κατάθεση, Τεκμήριο 9, υποστήριξε πλήρως τον σύζυγό της εξηγώντας ότι στις 22/09/2017 η κόρη της παραπονέθηκε ότι της χτύπησε το ντεπόζιτο της παραπονούμενης στο ισόγειο πάρκινγκ της πολυκατοικίας, αφού παρασύρθηκε από τον αέρα. Προσπάθησε να επικοινωνήσει με την παραπονούμενη χτυπώντας της την πόρτα, αλλά δεν της άνοιξε κανένας. Δέχτηκε ότι η παραπονούμενη ήρθε την επίδικη μέρα και ώρα για να ζητήσει εξηγήσεις και ο σύζυγός της, της φώναξε και την έσπρωξε ελαφριά στο χέρι, χωρίς να είναι σίγουρη πού ακριβώς. Δεν είδε την παραπονούμενη να χτυπάει, διότι η πόρτα έκλεισε αμέσως μετά το σπρώξιμο. Κρίνω τον ΜΚ2 ως πλήρως αξιόπιστο μάρτυρα. Μαρτύρησε καθηκόντως στην υπόθεση, αντικειμενικά και εξηγώντας τους λόγους για τις ενέργειές του. Δεν ήταν μάρτυς των πρωτογενών γεγονότων στην υπόθεση, εν τούτοις με έπεισε ότι διερεύνησε την υπόθεση αντικειμενικά και πλήρως. Αποδέχομαι τα λεγόμενά του και προβαίνω σε σχετικά ευρήματα κατωτέρω. Όπως προανέφερα οι εκδοχές της παραπονούμενης, από τη μία, και του κατηγορούμενου και της τότε συζύγου του, από την άλλη, δεν αποκλίνουν σημαντικά. Οι μόνες δύο περιπτώσεις που διαπίστωσα διάσταση στη μαρτυρία τους είναι οι εξής: 1 ) Πότε μετακινήθηκε το ντεπόζιτο στο πάρκινγκ της παραπονούμενης. Η ιδία αναφέρει ότι μετακινήθηκε την επίδικη μέρα, ενώ ο κατηγορούμενος και η ΜΥ1 αναφέρουν ότι ο κατηγορούμενος το μετακίνησε δύο μέρες πριν στον χώρο στάθμευσης της παραπονούμενης και η τελευταία το διαπίστωσε μόλις την επίδικη μέρα, διότι τις δύο προηγούμενες μέρες πάρκαρε έξω από την πολυκατοικία. Η παραπονούμενη επέμεινε ότι το εν λόγω ντεπόζιτο μετακινήθηκε την επίδικη μέρα και όχι δύο μέρες πριν. Εν πάση περιπτώσει, αναφέρω ότι η εν λόγω λεπτομέρεια δεν είναι ουσιώδης για τα επίδικα θέματα. 2) Αν το σπρώξιμο του κατηγορούμενου επέφερε την κάκωση στο δεξί ώμο της παραπονούμενης. Ο κατηγορούμενος και η ΜΥ1 ανέφεραν ότι, παρόλο που ο κατηγορούμενος έσπρωξε την παραπονούμενη, αυτό ήταν χωρίς πολλή δύναμη και χωρίς να διαπιστώσουν αν χτύπησε διότι αμέσως έκλεισαν την πόρτα πίσω τους. Και στις δύο πιο πάνω περιπτώσεις προτιμώ την εκδοχή της παραπονούμενης, την οποία κρίνω ως αξιόπιστη. Αιτιολόγησε τα λεγόμενά της κατά τη μαρτυρία της στο Δικαστήριο και ενθυμείτο ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Θεωρώ ότι η τοποθέτηση του κατηγορούμενου και της ΜΥ1 ότι δεν είδαν αν η παραπονούμενη χτύπησε στο ασανσέρ, ήταν τρόπος αποφυγής των ευθυνών του κατηγορούμενου. Δεν βρίσκω λόγο γιατί ο κατηγορούμενος να πάει στον Αστυνομικό Σταθμό μετά το συμβάν, κάτι το οποίο είναι παραδεκτό μεταξύ των μερών και προκύπτει και από την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΚ2, αφού ο ίδιος δεν ήθελε να υποβάλει κάποιο παράπονο. Ξεκάθαρα η παρουσία του εκεί ήταν για να δικαιολογήσει την πράξη του, αφού η παραπονούμενη τον είχε ήδη προειδοποιήσει ότι θα πήγαινε στην αστυνομία. Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος όπως τον αντίκρισα στο Δικαστήριο κατά το χρόνο της δίκης ήταν μεγαλόσωμος, ψηλός και βαρύς, ενώ η παραπονούμενη μέτριου αναστήματος και μικρόσωμη. Δεν αναφέρθηκε από την Υπεράσπισης ότι, κατά τον επίδικο χρόνο οι σωματότυποι τους ήταν διαφορετικοί. Επομένως, η τοποθέτηση του κατηγορούμενου και της ΜΥ1 ότι ο πρώτος έσπρωξε ελαφριά την παραπονούμενη ενδεχομένως να είναι υποκειμενικά ορθή, όμως οπωσδήποτε δεν αναιρεί τη θέση της παραπονούμενης ότι λόγω του σπρωξίματος χτύπησε στον δεξί της ώμο στο ασανσέρ και υπέστη κάκωση. Περαιτέρω, η έμμεση προσπάθεια του κατηγορούμενου κατά την αντέξέτασή του, να αποδώσει την κάκωση στους τσακωμούς που η παραπονούμενη είχε ενίοτε με τον σύντροφό της, δεν επενεργεί υπέρ των θέσεων του, διότι τούτη η θέση ουδέποτε υποβλήθηκε στην παραπονούμενη για να τοποθετηθεί. Με λίγα λόγια κρίνω τόσο την παραπονούμενη, από τη μία, όσο και τον κατηγορούμενο και την ΜΥ1, από την άλλη, ως αξιόπιστους μάρτυρες, εκτός από τις διιστάμενες απόψεις που έδωσαν στα προαναφερθέντα θέματα επί των οποίων προτιμώ τη μαρτυρία της παραπονούμενης για τους λόγους που εξήγησα. Β. Ευρήματα Στις 24/09/2017 και ενώ η παραπονούμενη προσπάθησε να παρκάρει στον δικό της χώρο στάθμευσης στο ισόγειο της πολυκατοικίας όπου διέμενε στην οδό ΧΧΧΧΧΧ στο ΧΧΧΧΧΧ, δεν τα κατάφερε διότι βρήκε τοποθετημένο εκεί ένα μεγάλο άδειο πλαστικό ντεπόζιτο. Το ντεπόζιτο ήταν δικό της και το τοποθέτησε εκεί ο κατηγορούμενος. Προηγουμένως, το ντεπόζιτο βρισκόταν έξω από την αποθήκη της παραπονούμενης, ακριβώς δίπλα από τον χώρο στάθμευσής της. Όταν πήγε στο διαμέρισμα του κατηγορούμενου και της συζύγου του, ΜΥ1, να ζητήσει εξηγήσεις, άρχισε να λογοφέρνει με την ΜΥ1. Ενώ βρισκόταν ακριβώς έξω από την πόρτα του διαμερίσματός του κατηγορούμενου και της ΜΥ1 και επειδή ο κατηγορούμενος δεν άντεξε τις φωνές και τη συμπεριφορά της, την έσπρωξε στον αριστερό ώμο, με αποτέλεσμα αυτή να χτυπήσει στο ασανσέρ πίσω της και να υποστεί κάκωση δεξιού ώμου. Μόλις ο κατηγορούμενος έσπρωξε την παραπονούμενη έκλεισε την πόρτα του διαμερίσματός του. Γ. Νομική πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Τι συνιστά επίθεση προνοείται στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα και τα συστατικά της στοιχεία είναι τα ακόλουθα: 1. Ο κατηγορούμενος να επιτέθηκε εναντίον άλλου, 2. Αυτό να έγινε παράνομα. Σύμφωνα με το ερμηνευτικό άρθρο 4 του Κεφ. 154 "σωματική βλάβη" σημαίνει σωματική βλάβη, ασθένεια ή διαταραχή, είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται με πρόθεση ή με απερισκεψία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίζει το άλλο πρόσωπο. Πρέπει όμως να υπάρξει κάποια εχθρική πράξη για να στοιχειοθετηθεί η επίθεση όπως μια απειλή ή μια κίνηση που μπορεί να εκληφθεί ως απειλή (βλ. Fagan v. Metropolitan Police Commissioner

(1968)3 All E.R 442 και το σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2003, παρ. Β2.5, σελ. 162). Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 όπου λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Η απερισκεψία καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, παρά το ότι συνειδητοποιεί την ύπαρξη του, προβαίνει στις ενέργειες του (βλ. R. v. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974 και R. v. Caldwell

(1981)1 All E.R. 964). Όταν η επίθεση έχει ως αποτέλεσμα πραγματική σωματική βλάβη τότε συντελείται το αδίκημα του άρθρου 243 του Κεφ. 154. Η πραγματική σωματική βλάβη, ορίζεται στον Archbold, Criminal Pleadings, Evidence and Practice, έκδοση 2002 παρά 19-197, ως εξής: «Bodily harm has its ordinary meaning and includes any further injury calculated to interfere with the health and comfort of the victim: such hurt or injury need not be permanent, but must be more than merely transient or trifling.» Στην Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243 του Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις πιο πάνω νομικές αρχές και ευρήματα, το σπρώξιμο που ο κατηγορούμενος επέφερε επί του αριστερού ώμου της παραπονούμενης συνιστά επίθεση. Ενώ η παραπονούμενη βρισκόταν ακριβώς έξω από την πόρτα του διαμερίσματος του κατηγορούμενου αυτός, θεώρησε τη συμπεριφορά της απαράδεκτη και την έσπρωξε χωρίς τη συγκατάθεσή της. Ως εκ της επίθεσης αυτής η παραπονούμενη υπέστη κάκωση δεξιού ώμου, αφού έπεσε και χτύπησε στο ασανσέρ. Η επίθεση ήταν παράνομη, δηλαδή χωρίς νόμιμη αιτία. Καμία νόμιμη αιτία δεν προωθήθηκε ενώπιον μου από την Υπεράσπιση. Η, κατά τη γνώμη του κατηγορούμενου, αναίτια συμπεριφορά της παραπονούμενης δεν μπορεί να επενεργήσει ως τέτοια. Το ότι φαίνεται ο κατηγορούμενος να αδιαφόρησε για τις συνέπειες που θα είχε η πράξη του, λέγοντας ότι δεν την έσπρωξε δυνατά και μη λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά στους σωματότυπους τους, δεν τον απαλλάσσει ευθύνης. Καθείς τεκμαίρεται ότι έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο βέβαια αυτό είναι μαχητό, αλλά εν προκειμένω δεν ανατράπηκε (βλ. R. v. Georghiades (No. 2) 22 C.L.R. 128) Τσεκούρας ν. Δημοκρατίας, Π.Ε. 180-2010, ημερ. 11-10-2012). Αναφέρω στο σημείο αυτό ότι μόνο και μόνο στη βάση της παραδοχής του κατηγορούμενου στην κατάθεσή του ότι έσπρωξε την παραπονούμενη, υπό τις περιστάσεις που περιγράφονται στα ευρήματά του Δικαστηρίου, πληρούνται τα συστατικά στοιχεία της κοινής επίθεσης ως ορίζεται στο άρθρο 242 του Κεφ.
2. Έτσι ο κατηγορούμενος θα μπορούσε, ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν το στοιχείο της σωματικής βλάβης της παραπονούμενης, να καταδικαζόταν για το εν λόγω αδίκημα κατόπιν τροποποίησης του κατηγορητηρίου από το Δικαστήριο. Στη βάση όμως της αξιόπιστης μαρτυρίας της παραπονούμενης, η οποία απέδειξε την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ του επίδικου σπρωξίματος και της κάκωσης στο δεξί της ώμο, βρίσκω αυτόν ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Μ. Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο