IOANNOU ν. IOLI PERFECT SERVICES LTD HE 72907 Εμπορευόμενη από την εμπορική επωνυμία G.R.I.P. SERVICES EE18273 κ.α., Αρ. Υπόθεσης:1184/2016, 2/4/2021

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως τροποποιήθηκε. Ως προκύπτει από τις λεπτομέρειες αδικήματος έκαστης κατηγορίας, η Κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει την 1η κατηγορία ως ο εκδότης της πιο πάνω επιταγής της USB BANK υπ' αριθμό XXXXX6557, ύψους €1.000 (η «Επιταγή»), που εκδόθηκε την 28/2/2011 έναντι νομίμου ανταλλάγματος προς τον κομιστή Παραπονούμενο, η οποία, όταν παρουσιάστηκε στην Τράπεζα κατά ή μετά την ημερομηνία που κατέστη πληρωτέα δεν εξοφλήθηκε λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη της και παρέμεινε απλήρωτη για περίοδο δεκαπέντε

(15)ημερών από της παρουσιάσεώς της, με την ένδειξη «Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΠ». Οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 αντιμετωπίζουν, αντιστοίχως, τις κατηγορίες 2 και 3 του κατηγορητηρίου ως διευθυντής και γραμματέας, αντίστοιχα, της Κατηγορούμενης 1, ανεχόμενοι ή/και επιτρέποντας ή/και παρέχοντας συνδρομή στην Κατηγορούμενη 1 για την διάπραξη του αδικήματος της 1ης κατηγορίας. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 δήλωσαν μη παραδοχή στην κατηγορία που ο καθένας τους αντιμετωπίζει και, ως εκ τούτου, η υπόθεση οδηγήθηκε σε σχέση με αυτούς για ακρόαση. Αναφορικά με τον Κατηγορούμενο 4, η κατηγορία που αντιμετώπιζε (4η κατηγορία) απορρίφθηκε λόγω μη επίδοσης του κατηγορητηρίου σε αυτόν, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να απαλλαχθεί από την εν λόγω κατηγορία. Β. Σύνοψη Προσαχθείσας Μαρτυρίας και Αγορεύσεις Κατά την ακροαματική διαδικασία, δηλώθηκαν εκ συμφώνου και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα:

1. Ότι η εταιρεία Ioli Perfect Services Ltd με Η Ε72907 έχει ως μετόχους τους Κατηγορούμενους 2 και
3. Ο Κατηγορούμενος 2 είναι ο διευθυντής της πιο πάνω εταιρείας και η Κατηγορούμενη 3 είναι η γραμματέας της εν λόγω εταιρείας.
4. Η εταιρεία Ioli Perfect Services Ltd έχει στην ιδιοκτησία της την εμπορική επωνυμία G.R.I.P. Services, η οποία έχει αριθμό ΕΕ 18273 α.
5. Η εμπορική επωνυμία G.R.I.P. Services, η οποία είναι ιδιοκτησίας της εταιρείας Ioli Perfect Services Ltd, είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με την G.R.I.P Services Shop που αναγράφεται πάνω στην Επιταγή.
6. Ο κάτοχος του λογαριασμού της USB BANK που φαίνεται πάνω στο τεκμήριο της Επιταγής που είναι και η ονομασία G.R.I.P. Services Shop είναι και ιδιοκτησίας της Κατηγορούμενης
7. Περαιτέρω, προς απόδειξη της υπόθεσής της, η πλευρά του Παραπονούμενου κάλεσε ένα μάρτυρα, τον κ. XXXXX Φαλά (Μ.Κ.1), υπάλληλο της ASTROBANK. Ο Μ.Κ.1, εξήγησε αρχικά ότι η USB BANK, επί της οποίας εκδόθηκε η Επιταγή, συγχωνεύθηκε πρόσφατα με την ASTROBANK με αποτέλεσμα η τελευταία να αναλάβει όλα τα δεδομένα της USB BANK. Στη συνέχεια, αφού αναγνώρισε την Επιταγή και τα στοιχεία που αναφέρονται σε αυτήν, την κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, αναφέροντας ότι ο Κατηγορούμενος 2, ως ο διευθυντής της Κατηγορούμενης 1, είναι το πρόσωπο που υπογράφει την Επιταγή. Αν και, όπως ανέφερε, η Επιταγή εκδόθηκε με δικαιούχο κάποιον XXXXX Χαμπή, δεν μπορούσε να γνωρίζει αν εκείνο που φαίνεται στο πίσω μέρος της Επιταγής ήταν υπογραφή και δη η υπογραφή του προσώπου που φαίνεται ως ο δικαιούχος της Επιταγής. Με αναφορά στις σφραγίδες που φαίνονται στην Επιταγή, μαρτύρησε ότι αυτή κατατέθηκε στη ΣΠΕ Μακράσυκας στις 28/2/2011, 8/3/2011 και 21/3/2011, παρουσιάστηκε με ηλεκτρονικά μέσα στην USB BANK στις 3/3/2011, 10/3/2011 και 23/3/2011 (αντιστοίχως) και επιστράφηκε απλήρωτη και τις 3 φορές λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων, με την τελευταία φορά (23/3/2011) η Επιταγή να σφραγιστεί και να επιστραφεί με την ένδειξη «Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΠ». Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Επιταγή να υπογράφηκε από την Κατηγορούμενη 3 εφόσον με βάση τα αρχεία της Τράπεζας, δικαίωμα υπογραφής είχε μόνο ο Κατηγορούμενος
8. Στο πλαίσιο αυτό, αναγνώρισε την επιστολή που του υποδείχθηκε, ημερομηνίας 5/5/2016, η οποία κατατέθηκε κατά την αντεξέτασή του ως Τεκμήριο 2 στη διαδικασία. Επανέλαβε, επίσης, κατά την αντεξέτασή του ότι δεν ήταν σίγουρος ούτε γνωρίζει αν η Επιταγή οπισθογραφήθηκε από τον δικαιούχο της. Μετά το πέρας της υπόθεσης για τον Παραπονούμενο, ο συνήγορος των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3, στη βάση των προνοιών του άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155, εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τους για την κατηγορία που ο καθένας τους αντιμετωπίζει ώστε το Δικαστήριο να τους καλέσει σε απολογία. Στην αντίπερα όχθη, ο συνήγορος του Παραπονούμενου, επιχειρηματολογώντας, προέβαλε ότι, μέσω της προσαχθείσας μαρτυρίας, έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 στην κατηγορία που ο καθένας τους αντιμετωπίζει ώστε να δικαιολογείται η κλήση τους σε απολογία. Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα αναφέρθηκαν από αμφότερες τις πλευρές μέσω των αγορεύσεων τους για την υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους ως προς την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, τα οποία λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω στην παρούσα απόφαση. Γ. Νομική Πτυχή Οι αρχές που διέπουν το στάδιο του εκ πρώτης όψεως είναι πολύ καλά γνωστές και συνοψίζονται στις υποθέσεις Azinas and Another v. Police

(1981)2 CL.R. 9, In Re Kakos

(1985)1 CL.R. 250, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 και Denickom Enterprises Ltd v. Savva Nikiforou Trading Co Ltd κ.α., ECLI:CY:AD:2018:B227, Ποιν. Έφεση 299/2015 ημ. 14/5/2018, ως επίσης και στη Δικαστική Πρακτική του 1962. Συνοπτικά, ως προκύπτει από την προαναφερθείσα νομολογία, είναι δυνατή η απαλλαγή και αθώωση του κατηγορουμένου σε αυτό το στάδιο μόνο εφόσον συντρέχει οποιαδήποτε από τις πιο κάτω περιπτώσεις: (α) όταν, από την αντικειμενική θεώρηση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος∙ ή (β) όταν η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη, σε τέτοιο βαθμό, που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή, για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Δηλαδή, κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Το αποδεικτικό βάρος που φέρει στο στάδιο αυτό η κατηγορούσα αρχή δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Σε αυτό το στάδιο είναι αρκετό για την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία τέτοιας φύσεως η οποία, γενικά και αντικειμενικά θεωρούμενη, δημιουργεί υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (σε αντίθεση με το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δικής). Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)Α.Α.Δ. 9). Ο δε κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση, ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής (Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145). Στην υπόθεση Alfonso Razon Mariano v. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B767, Ποιν. Έφεση 112/2014 ημ. 20/11/2015 αναφέρθηκε ότι: «Όπως πλειστάκις νομολογήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, ο όρος «εκ πρώτης όψεως» υποδηλώνει προκαταρκτική θεώρηση των πραγμάτων, γι' αυτό και ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133 και Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας, ανωτέρω). Περαιτέρω, το δικαστήριο στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της δίκης δεν προβαίνει κατά κανόνα σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και δεν υπεισέρχεται σε θέματα πειστικότητας μαρτυρίας, εκτός και αν η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται παντελώς πειστικότητας, ώστε κανένα δικαστήριο να μην μπορεί να στηριχθεί σ' αυτήν (βλ. Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9). Τα πάντα σ' αυτό το στάδιο της δίκης θα πρέπει να έχουν αντικειμενικό έρεισμα, γι' αυτό εξάλλου και απαιτείται από τη νομολογία ότι για να μην κληθεί ο κατηγορούμενος σε απολογία θα πρέπει η μαρτυρία να ήταν τέτοια που κάθε «λογικό δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα.» Ως προαναφέρθηκε, στην έκθεση αδικήματος των κατηγοριών 1, 2 και 3 αναφέρεται το άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ.154, το οποίο αφορά τη διάπραξη του αδικήματος της έκδοσης επιταγής που δεν εξοφλήθηκε λόγω οποιασδήποτε πράξης του εκδότη της, χωρίς εύλογη αιτία. Από τις πρόνοιες του εν λόγω άρθρου[1] σε συνδυασμό με την σχετική επί του θέματος νομολογία (βλ. Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου 2006 2 Α.Α.Δ. 29 και TTOZIOS MANAGEMENT LTD v. ΚΥΡΙΑΚΟΥ, ECLI:CY:AD:2016:B201, Ποιν. Έφεση 96/2014 ημ. 15/4/2016), προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 305 Α

(2)Κεφ. 154 είναι τα ακόλουθα:

1. Η έκδοση της επιταγής, και
2. Η πρόκληση της μη εξόφλησης της επιταγής από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα. Εφόσον τα πιο πάνω συστατικά στοιχεία αποδειχθούν ή γίνουν παραδεκτά γεγονότα που αποδεικνύουν αυτά, το βάρος μετατίθεται στους ώμους του κατηγορούμενου (εκδότη της επιταγής) να αποδείξει, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι η ανάκληση της επιταγής έγινε για εύλογη αιτία (βλ. N.C. Diamonds Co. Ltd v. Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763, TTOZIOS MANAGEMENT LTD v. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ανωτέρω και Δαμιανού ν. Κανάρη Ποιν. Έφεση 6/18 ημ. 31/10/2018) Περαιτέρω, όπως υποδεικνύεται στην TTOZIOS MANAGEMENT LTD v. ΚΥΡΙΑΚΟΥ (ανωτέρω): «Η εύλογη αιτία συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά με τον λόγο ανάκλησης που εξεδήλωσε γραπτώς ο εκδότης της επιταγής κατά τον ουσιώδη χρόνο ανάκλησής της και όχι ότι ενδεχομένως πιστεύει ότι αποτελεί καλή υπεράσπιση ή άλλο λόγο που δεν δηλώθηκε κατά τον ουσιώδη χρόνο της ανάκλησης της επιταγής. Σύμφωνα με την επιφύλαξη του εδαφίου

(2)η επίκληση της υπεράσπισης της «εύλογης αιτίας» τελεί υπό την προϋπόθεση ότι κατά ή περί την παρουσίαση της επιταγής για πληρωμή ο εκδότης της παρέθεσε γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα τον λόγο ή λόγους για τους οποίους δίδεται η εντολή μη πληρωμής της. Η αποτυχία απόδειξης της «εύλογης αιτίας» εν τη εννοία του Νόμου και όπως αυτή νομολογιακά ερμηνεύθηκε (βλ. Diamonds Co Ltd v. Χρήστου Γεωργίου

(2011)2 Α.Α.Δ. 763) θέτει τέρμα στην Υπεράσπιση του Κατηγορουμένου περί «εύλογης αιτίας» στην ανάκληση της επιταγής». Όπως όμως προκύπτει τόσο από τις λεπτομέρειες αδικήματος των κατηγοριών 1, 2 και 3 όσο και από την προσαχθείσα μαρτυρία, το αδίκημα που αποδίδεται στους Κατηγορούμενους 1, 2 και 3 ότι διέπραξαν είναι εκείνο που προνοείται στο άρθρο 305 Α

(1)Κεφ.154, δηλαδή της έκδοσης επιταγής άνευ αντικρίσματος, η οποία δεν εξοφλήθηκε λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη της. Από τις πρόνοιες του εν λόγω άρθρου[2], σε συνδυασμό με την σχετική επί του θέματος νομολογία (βλ. Γεώργιος Κλεόπας και Yϊοι Ltd v Vrontis Builders Ltd κ.α., Ποινική Έφεση αριθμός 90/14, ημερομηνίας 20.10.16), προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 305 Α

(1)Κεφ. 154 είναι τα ακόλουθα:

1. Η έκδοση επιταγής.
2. Η παρουσίαση της επιταγής στην τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε.
3. Η παρουσίαση αυτή να γίνει κατά ή μετά την ημερομηνία που η επιταγή κατέστη πληρωτέα.
4. Η μη εξόφληση της επιταγής, η οποία να οφείλετο, είτε στην έλλειψη διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της, είτε στο ότι ο τραπεζικός λογαριασμός του ήταν κλειστός κατά το χρόνο παρουσίασης της επιταγής, και
5. Η μη πληρωμή της επιταγής από τον εκδότη της εντός 15 ημερών από την παρουσίασή της στην τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε. Δ. Συμπεράσματα Δικαστηρίου Καθοδηγούμενος από τις νομικές αρχές που διέπουν το στάδιο του εκ πρώτης όψεως και έχοντας παράλληλα υπόψη μου τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 305 (Α)

(1)όσο και εκείνα του αδικήματος του άρθρου 305 (Α)

(2)σε συσχετισμό με την προσαχθείσα μαρτυρία, πάντοτε αντικειμενικά θεωρούμενης, κρίνω ότι δεν έχουν στοιχειοθετηθεί εκ πρώτης όψεως όλα τα συστατικά στοιχεία οποιουδήποτε από τα εν λόγω αδικήματα, τα οποία, προδήλως διακρίνονται μεταξύ τους (βλ. TTOZIOS MANAGEMENT LTD v. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ανωτέρω). Συγκεκριμένα, καθ' όσον αφορά το αδίκημα του άρθρου 305 (Α)

(2)Κεφ. 154, είναι πρόδηλο ότι η υπό κρίση περίπτωση δεν αφορά το αδίκημα που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο αφού, τόσο οι αποδιδόμενες λεπτομέρειες αδικήματος των κατηγοριών 1, 2 και 3 όσο και η προσαχθείσα μαρτυρία σαφώς παραπέμπουν στην ισχυριζόμενη διάπραξη του αδικήματος που προβλέπεται από το άρθρο 305 (Α)

(1)Κεφ. 154[3]. Αναφορικά, τώρα, με το αδίκημα του άρθρου 305 (Α)

(1)Κεφ. 154, παρά το ότι υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που στοιχειοθετεί, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, τα πρώτα τέσσερα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος, ουδεμία μαρτυρία προσφέρθηκε σε σχέση με την στοιχειοθέτηση του 5ου συστατικού στοιχείου. Όπως αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος των κατηγοριών 1, 2 και 3 (οι οποίες, σύμφωνα με την νομολογία, αποκρυσταλλώνουν και καθορίζουν ρητά το πλαίσιο εντός του οποίου θα εξεταστεί η ποινική ευθύνη ενός κατηγορούμενου[4]), η Επιταγή επιστράφηκε απλήρωτη με την ένδειξη «Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΠ» και παρέμεινε απλήρωτη για περίοδο 15 ημερών από της παρουσιάσεως της. Ό,τι σχετικά προκύπτει από την προσαχθείσα μαρτυρία είναι ότι η Επιταγή παρουσιάστηκε στην Τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε στις 23/3/2011 οπότε και σφραγίστηκε εκείνη την ημέρα με την πιο πάνω ένδειξη (η οποία άλλωστε αναφέρεται και στις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης, 2ης και 3ης κατηγορίας), πλην όμως ουδεμία μαρτυρία υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου σε σχέση με το κατά πόσο η Επιταγή πληρώθηκε εντός 15 ημερών από την ημερομηνία της εν λόγω παρουσιάσεως της. Κατά συνέπεια, αφ' ης στιγμής απουσιάζει συστατικό στοιχείο του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, αυτή θα πρέπει να απορριφθεί σε αυτό το στάδιο ένεκα της αδυναμίας στοιχειοθέτησής της, όπως το ίδιο θα πρέπει να γίνει και σε σχέση με τις κατηγορίες 2 και 3 (που αφορούν, αντιστοίχως, την συμμετοχή των Κατηγορουμένων 2 και 3 στην διάπραξη του αδικήματος της 1ης κατηγορίας), εφόσον η συνέργεια από μόνη της δεν αποτελεί αδίκημα αφού είναι αναγκαία η ύπαρξη ενός βασικού αδικήματος στο οποίο κάποιος να είναι συνεργός. Περαιτέρω, η απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας που να συνηγορεί στο ότι ο Παραπονούμενος είναι νομιμοποιημένος κομιστής της Επιταγής, εν τη εννοία του Περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, αποτελεί έναν επιπρόσθετο λόγο που, εν πάση περιπτώσει, καθιστά την παρούσα υπόθεση υποκείμενη σε απόρριψη σε αυτό το στάδιο. Σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία, η Επιταγή εκδόθηκε από την Κατηγορούμενη 1 με δικαιούχο πρόσωπο διαφορετικό από τον Παραπονούμενο στην παρούσα υπόθεση (βλ. Τεκμήριο 1). Ουδεμία όμως μαρτυρία προσφέρθηκε από πλευράς Παραπονούμενου που να υποδεικνύει ότι ο τελευταίος ήταν κομιστής της Επιταγής (όπως άλλωστε αναφέρεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης, 2ης και 3ης κατηγορίας), εν τη εννοία των άρθρων 2 και 29 του Κεφ. 262, αφού ο μοναδικός μάρτυρας που παρουσιάστηκε από πλευράς Παραπονούμενου δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν αυτό που φαίνεται στο πίσω μέρος της Επιταγής ήταν υπογραφή και δη η υπογραφή του δικαιούχου της Επιταγής ή αν αυτή, εν πάση περιπτώσει, οπισθογραφήθηκε υπέρ του Παραπονούμενου, καθιστώντας τον έτσι νομιμοποιημένο κομιστή της, ώστε ο τελευταίος να νομιμοποιούνταν να καταχωρίσει και να προωθήσει την παρούσα διαδικασία εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 (βλ. Δημοσθένους v. Τύχωνος

(2013)2 ΑΑΔ 22 και AVGOUSTINOS FOOD INDUSTRY LTD v. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., ECLI:CY:AD:2018:B374, Ποιν. Έφεση 76/2016 ημ. 20/7/2018). Η σχετική εισήγηση που προβλήθηκε επί του προκειμένου στο στάδιο των αγορεύσεων από πλευράς Παραπονούμενου, ότι εναπόκειται πλέον στους Κατηγορούμενους να προσφέρουν μαρτυρία σε σχέση με το ζήτημα της νομιμοποίησης του Παραπονούμενου να προωθεί την παρούσα διαδικασία είναι αλυσιτελής και, ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, εφόσον το βάρος βρισκόταν εξ αρχής επί των ώμων του Παραπονούμενου να παρουσιάσει σχετική μαρτυρία για να στοιχειοθετήσει την νομιμοποίησή του στην καταχώριση της παρούσας ποινικής δίωξης, κάτι που δεν έπραξε. Συνακόλουθα, η ανυπαρξία οποιασδήποτε μαρτυρίας που να υποδηλώνει την ύπαρξη μιας τέτοιας νομιμοποίησης του Παραπονούμενου στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης εγείρει ζήτημα κανονικότητας του ένδικου διαβήματος προδιαγράφοντας έτσι, από μόνη της, την τύχη της ποινικής δίωξης στην παρούσα υπόθεση. Ως εκ των ανωτέρω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3, οι οποίοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης, τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται προς όφελος των Κατηγορουμένων 1, 2 και 3 και εναντίον του Παραπονούμενου, περιορισμένα όμως σε ένα σετ εξόδων δεδομένης της κοινής υπεράσπισης και εφόσον αυτοί έτυχαν κοινής εκπροσώπησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)......... Α. Αναγνώστου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Το άρθρο 305 Α

(2)του Κεφ. 154 προνοεί ότι: «Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία, προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε από το ίδιο, οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές: Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου, επίκληση της υπεράσπισης της εύλογης αιτίας, δυνατό να γίνει από τον κατηγορούμενο εφόσον, κατά ή πριν από την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής της, ο κατηγορούμενος ως εκδότης παρέθεσε γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή, το λόγο ή τους λόγους για τους οποίους δόθηκε εντολή μη πληρωμής της.» [2] Το άρθρο 305 (Α)

(1)του Κεφ. 154 προνοεί ότι: «Πρόσωπο που εκδίδει επιταγή η οποία, κατά ή μετά την ημερομηνία, κατά την οποία αυτή έχει καταστεί πληρωτέα, παρουσιάζεται στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε, δεν εξοφλείται, λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη της ή λόγω του ότι ο λογαριασμός του εκδότη ήταν κλειστός κατά το χρόνο της παρουσίασης της επιταγής, και παραμένει απλήρωτη για περίοδο δεκαπέντε

(15)ημερών από την παρουσίασή της, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές.» [3] Βλ. τις σφραγίδες του πιστωτικού ιδρύματος επί του Τεκμηρίου 1, οι οποίες, με βάση το άρθρο 305 (Α)

(3), αποτελούν μαχητό τεκμήριο του αληθούς του περιεχομένου τους. Σύμφωνα με τις εν λόγω σφραγίδες αλλά και την μαρτυρία του Μ.Κ.1, η Επιταγή δεν εξοφλήθηκε όχι λόγω ανάκλησης της πληρωμής της από την Κατηγορούμενη 1 αλλά επειδή ο λογαριασμός της Κατηγορούμενης 1 δεν είχε διαθέσιμα υπόλοιπα κατά τον χρόνο παρουσιάσεως της. [4] Βλ. Rbeiz

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 776. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο