ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 5324/19, 28/4/2021

(9)(στ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο Κατηγορούμενος στις 23/02/18 στις 09:52 μ.μ., εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λευκωσίας, ενώ είχε τον έλεγχο ή ευθύνη του αυτοκινήτου αρ. XXXXX48, στάθμευσε τούτο στο πεζοδρόμιο της οδού Μυκηνών. Στο εξής για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX48 θα αναφέρεται ως το Αυτοκίνητο. Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε δύο μάρτυρες κατηγορίας, την κυρία XXXXX Θεοδούλου (στο εξής ΜΚ1) και τον κύριο XXXXX Κλεάνθους (στο εξής ΜΚ2). Και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας εργάζονταν κατά τον επίδικο χρόνο ως τροχονόμοι στον Δήμο Λευκωσίας. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η οδός Μυκηνών βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λευκωσίας. Η ΜΚ1 κατάθεσε στο Δικαστήριο το\α ακόλουθα τεκμήρια: Τεκμήριο 1 (Α) το οποίο είναι έντυπο ανεύρεσης στοιχείων υπεύθυνου οδηγού του Δήμου Λευκωσίας, Τεκμήριο 1 (Β), το οποίο είναι αντίγραφο εντύπου του Τμήματος Οδικών Μεταφορών του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων, με τα στοιχεία του ιδιοκτήτη του οχήματος XXXXX48 Τεκμήριο 1 (Γ) το, το οποίο είναι το ίδιο έντυπο με Τεκμήριο 1 (Β) αλλά με επίσημη σφραγίδα του Τμήματος Οδικών Μεταφορών ημερομηνίας 13/10/
2. Σύμφωνα με τη ΜΚ1, το εξώδικο που είχε εκδοθεί για το αδίκημα που αναγράφεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος δεν είχε πληρωθεί. Επίσης ανάφερε ότι αφού έλαβε το πιστοποιητικό ιδιοκτήτη και διαπίστωσε ότι ιδιοκτήτης ήταν εταιρεία, επικοινώνησε τηλεφωνικά με κάποιο πρόσωπο, το οποίο της ανάφερε ότι ήταν ο Κατηγορούμενος και της είπε ότι ήταν ο υπεύθυνος οδηγός, αλλά δεν ήθελε να πληρώσει το εξώδικο γιατί δεν υπήρχε πεζοδρόμιο στον χώρο όπου κατηγορείται ότι διαπράχθηκε το αδίκημα. Κατά την αντεξέταση παραδέχτηκε ότι η ίδια ούτε ήλεγξε, ούτε γνώριζε κατά πόσον είχε ελεγχθεί ο ισχυρισμός του Κατηγορουμένου ότι δεν υπήρχε πεζοδρόμιο στον σημείο που έγινε η καταγγελία. Παραδέχτηκε επίσης ότι πέραν από τα πιο πάνω, η ίδια δεν προέβη σε κάποια άλλη ενέργεια σε σχέση με την διερεύνηση της υπόθεσης. Ανάφερε περαιτέρω, ότι είχε βεβαιωθεί ότι το πρόσωπο με το οποίο μίλησε στο τηλέφωνο ήταν ο Κατηγορούμενος, αφού της ανάφερε τον αριθμό της ταυτότητας και την διεύθυνση του. Παρά τις περί αντιθέτου υποβολές, επέμεινε ότι το πρόσωπο με το οποίο μίλησε στο τηλέφωνο της παραδέχτηκε ότι ήταν ο υπεύθυνος οδηγός και αυτός ήταν που στάθμευσε το Αυτοκίνητο στο συγκεκριμένο σημείο. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι στις 23/2/2018, ενώ περιπολούσε στην οδό Μυκηνών η οποία εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Λευκωσίας, στις 21:52, κατάγγειλε το Αυτοκίνητο το οποίο ήταν σταθμευμένο στο πεζοδρόμιο. Εξέδωσε σχετικό εξώδικο πρόστιμο το οποίο τοποθέτησε στον ανεμοθώρακα του Αυτοκινήτου. Κατάθεσε ως Τεκμήριο 2 αντίγραφο εξώδικου προστίμου που είχε εκδώσει, το οποίο αποτελεί αντίγραφο του εξωδίκου που είχε φέρει ο Κατηγορούμενος όταν προσήλθε στα γραφεία του Δήμου για να υποβάλει παράπονο. Η Κατηγορούσα αρχή δεν έφερε μαρτυρία ως προς τον λόγο που το Τεκμήριο 2 αποτελεί αντίγραφο αντιγράφου (όπως φαίνεται από το ίδιο το έγγραφο αφού η σφραγίδα του Δήμου με την ένδειξη «ΕΛΗΦΘΗ» δεν είναι πρωτότυπη), έτσι για οικονομία χρόνου οι διάδικοι συμφώνησαν να κατατεθεί μόνο ως αντίγραφο του εξωδίκου, αλλά να αγνοηθούν οι χειρόγραφες σημειώσεις που αναγράφονται στο τεκμήριο. Κατά την αντεξέταση συμφώνησε ότι το Αυτοκίνητο ήταν μερικώς σταθμευμένο στο πεζοδρόμιο και μερικώς στον δρόμο και επέμεινε ότι στο συγκεκριμένο σημείο υπήρχε πεζοδρόμιο - υπερυψωμένο σε σχέση με τον δρόμο - και κράσπεδο («λίνια» όπως την ανάφερε ο ΜΚ2). Δεν γνώριζε το ύψος και το πλάτος του πεζοδρομίου ή του παρακείμενου δρόμου. Ο ΜΚ2 ανάφερε επίσης ότι το Αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο μπροστά από ράμπα του πεζοδρομίου. Αναγνώρισε περαιτέρω το Τεκμήριο προς αναγνώριση Β, ως φωτογραφία που δείχνει το χώρο όπου έγινε η καταγγελία αλλά όχι ότι η φωτογραφία παρουσιάζει την εικόνα του σημείου την ημερομηνία της καταγγελίας. Στη συνέχεια, αφού η Κατηγορούσα αρχή ολοκλήρωσε την υπόθεση της, η πλευρά της υπεράσπισης ισχυρίστηκε ότι δεν είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το δικαστήριο, αφού διεξήλθε της μαρτυρίας κατά τρόπο αντικειμενικό σύμφωνα με τις αρχές της νομολογίας, έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η απόφαση αυτή είχε στηριχτεί, στη μαρτυρία που δόθηκε από τους ΜΚ1 και ΜΚ2 αλλά και στην παραδοχή του δικηγόρου του Κατηγορουμένου μέσω της αντεξέτασης της ΜΚ1, με την οποία υπάρχει παραδοχή ότι το πρόσωπο με το οποίο μίλησε η ΜΚ1 στο τηλέφωνο ήταν όντως ο Κατηγορούμενος. Παρατίθεται πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από την αντεξέταση: Ερώτηση Συνηγόρου Κατηγορούσας Αρχής: «Εγώ σου υποβάλλω ότι δεν σου παραδέχτηκε. Αυτό που σου είχε πει είναι «Δεν πληρώνω το εξώδικο γιατί δεν υπάρχει πεζοδρόμιο» και το εξώδικο μπορεί να αφορούσε άλλον οδηγό.» Απάντηση ΜΚ1: «Ο ίδιος μου παραδέχτηκε προφορικά στο τηλέφωνο ότι ήταν ο υπεύθυνος οδηγός και ο ίδιος ήταν εκεί παρκαρισμένος». Από τα πιο πάνω, κρίθηκε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως ότι ο Κατηγορούμενος ήταν όντως το πρόσωπο που είχε σταθμεύσει στο εν λόγω σημείο, αφού δεν μπορούσε σε εκείνο το στάδιο το δικαστήριο να αξιολογήσει υποκειμενικά τη μαρτυρία και να κρίνει αν όντως η ΜΚ1 έλεγε την αλήθεια. Αρκούσε η παραδοχή του συνηγόρου υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος ήταν όντως το πρόσωπο με το οποίο μίλησε η ΜΚ
3. Σημειώνεται ότι ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διαδίκου και οι δηλώσεις του τον δεσμεύουν. Σχετική είναι η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Ποινική Έφεση 167/2013, Νικόλας Μαρσέλλο κ.α. v Κύπρου Κωνσταντίνου, ημερομηνίας 18/1/2017 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως έχουμε σημειώσει πιο πάνω, ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διάδικου και οι δηλώσεις του τον δεσμεύουν. (Βλ. Ανδρέου ν Almifalani

(2009)1 A.A.Δ. 608). Στην υπόθεση Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551, τονίστηκε ότι, «η υπεράσπιση οφείλει να θέσει τα ζητήματα που έχει κατά νου στους μάρτυρες κατηγορίας ώστε να έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν. Αυτή δε η υποχρέωση καθίσταται βαρύνουσα αν πρόκειται για ουσιώδη ισχυρισμό». Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώθηκε προσφάτως και στην υπόθεση Ρεβέκκα Πέτρου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D497, Ποιν. Εφ. 41/2015, ημερ. 25 Οκτωβρίου 2016, στην οποία έκαμε αναφορά ο συνήγορος των εφεσειόντων. Η αρχή αυτή έχει ως βασικό υπόβαθρο το γενικό σκοπό της αντεξέτασης, που αποτελεί σημαντικό όπλο της υπεράσπισης, όχι μόνο να αμφισβητήσει τα λεχθέντα και την αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας, αλλά, και εξίσου αναγκαίο να θέσει την εκδοχή της υπεράσπισης, ως προς τα γεγονότα, για να τεκμηριώσει στη συνέχεια τη δική της. Επίσης, η αντεξέταση προσφέρει τη δυνατότητα παρουσίασης γεγονότων που δεν έχει καταθέσει ένας μάρτυρας τα οποία, όμως, θα μπορούσε να είχαν κατατεθεί. (Βλ. Ανθίμου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ 56).» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως. Ο Κατηγορούμενος ανάφερε ότι στις 23/2/2018 όντως ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το Αυτοκίνητο και το οποίο κατά τον επίδικο χρόνο το είχε σταθμεύσει στην οδό Μυκηνών, στο σημείο όπου καταγγέλθηκε. Ο Κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι στο σημείο αυτό δεν υπήρχε πεζοδόμιο αλλά μια «ράμπα εργοταξίου», «χαλίκια» και «μια τρύπα γεμάτη νερό». Ανάφερε επίσης ότι είχε σταθμεύσει στο συγκεκριμένο σημείο περίπου για περίοδο 15 με 20 λεπτών και παραδέχτηκε ότι δεν είχε πληρώσει το εξώδικο που είχε εκδοθεί. Για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του κατάθεσε τα Τεκμήρια 3, 4 και

1. Σημειώνεται ότι μόνο το Τεκμήριο 3 είχε υποδειχτεί στον ΜΚ2, αλλά λόγω της μη ύπαρξης ένστασης από την Κατηγορούσα Αρχή, έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο η κατάθεση των τεκμηρίων 4 και
2. Τα Τεκμήρια 3 και 4 είναι φωτογραφίες από το σημείο που είχε σταθμεύσει το Αυτοκίνητο ο Κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο, τις οποίες έλαβε ο ίδιος, σε μεταγενέστερο όμως χρόνο. Το Τεκμήριο 5 είναι φωτογραφία που έλαβε ο Κατηγορούμενος στο συγκεκριμένο σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα, αμέσως μετά που διαπίστωσε ότι είχε καταγγελθεί. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Στυλιανίδη v Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας μου άφησαν θετική εντύπωση ως προς την ειλικρίνεια τους και την πρόθεση τους να πουν στο δικαστήριο την αλήθεια. Η ΜΚ1 μου προκάλεσε θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Προσέφερε την μαρτυρία της με σαφήνεια, αμεσότητα και φυσικότητα και έχοντας ακούσει τη μαρτυρία της στο σύνολο της, δεν έχω αμφιβολία ότι τα όσα ανάφερε είναι αληθή. Ο ΜΚ2 μου άφησε επίσης θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ήταν σταθερός στη θέση του ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης, έδωσε άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν και κατέθεσε με φυσικότητα, πείθοντας το Δικαστήριο ότι ακριβώς κατέθεσε τα πράγματα όπως εξελίχθηκαν στην πραγματικότητα. Έχοντας ακούσει τη μαρτυρία του στο σύνολο της, τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο μάρτυρας ήταν ειλικρινής και ότι τα όσα ανέφερε ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Ο Κατηγορούμενος επίσης μου άφησε καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως αληθή. Έχοντας παρακολουθήσει τον Κατηγορούμενο να δίνει μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι ο σκοπός του Κατηγορούμενο δεν ήταν να πει ψέματα ή να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Είναι προφανές ότι η μη παραδοχή του Κατηγορούμενου έγκειται στην θέση του ότι στο σημείο που είχε παρκάρει δεν υπήρχε πεζοδρόμιο, κάτι που παραμένει να ερμηνευθεί από το Δικαστήριο. Δεν έχω κατορθώσει να εντοπίσω κάποια ουσιαστική διάσταση μεταξύ της μαρτυρίας που προσφέρθηκε από τις δύο πλευρές. Η ουσιαστική διαφορά των δύο πλευρών εντοπίζεται στο κατά πόσον η συγκεκριμένη κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) του πεζοδρομίου αποτελεί πεζοδρόμιο. Υπάρχει επίσης και μια διάσταση ως προς το αν το Αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο πάνω στην κεκλιμένη δίοδο (ράμπα) ή μπροστά από αυτή. Σε κάθε περίπτωση, όπου υπάρχει διάσταση στη μαρτυρία, θα προτιμήσω τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου. Ο λόγος της προτίμησης της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου οφείλεται σε συνδυασμό δύο παραγόντων. Αφενός το γεγονός ότι κρίθηκε αξιόπιστος και ειλικρινής και αφετέρου, από τη μαρτυρία του προέκυψε ότι έχει έντονη διαφωνία με το γεγονός ότι καταγγέλθηκε, γεγονός που αποδεικνύεται και από τον τρόπο που υπερασπίστηκε τη θέση του μέχρι σήμερα. Ο συνδυασμός των δύο με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος είναι σε καλύτερη θέση να θυμάται λεπτομέρειες σε σχέση με τα γεγονότα. Νομική Πτυχή Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40). Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας (Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110). Σύμφωνα με τον κανονισμό 58

(9)(δ) των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, όπως τροποποιήθηκε: «

(9)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό - ... (στ) πάνω σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο.» Επικουρικά το άρθρο 72 της ΚΔΠ 66/84 καθιστά ως αδίκημα παράβαση οποιασδήποτε διάταξης των Κανονισμών. Με βάση το άρθρο 2 της ΚΔΠ 66/84, ««πεζοδρόμιο» σημαίνει το υπερυψωμένο ή με άλλο τρόπο διαχωρισμένο τμήμα δρόμου που προορίζεται για διακίνηση πεζών.» Προκύπτει λοιπόν ότι τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδείξει η Κατηγορούσα Αρχή για να πετύχει την καταδίκη του Κατηγορουμένου είναι τα ακόλουθα: Α) Ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε ή είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του Οχήματος, και Β) Ότι το στάθμευσε το όχημα ή εγκατέλειψε σε πεζοδρόμιο ή πεζόδρομο. Σύμφωνα με τα τεκμήριο της κανονικότητας (ommia praesumuntur rite et solemniter esse acta) το Δικαστήριο μπορεί να κρίνει ότι έχουν ληφθεί από το Δήμο Λευκωσίας όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να χαρακτηριστεί το συγκεκριμένο μέρος του δρόμου ως πεζοδρόμιο (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v Φλωρίδης

(1999)2ΑΑΔ 95, Γεωργαλίδης v Δήμου Λάρνακος

(2001)2ΑΑΔ 789, Boyd-Gibbins v.Skinner [1951] All E.R. p.1049, Πισσουρίου v Αστυνομίας Ποινική Έφεση 43/20, ημερομηνίας 6/4/2021). Εξ' άλλου αυτό το γεγονός δεν είχε αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, η γραμμή της οποίας ήταν ότι δεν υπήρχε πεζοδρόμιο αλλά κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) και λακκούβα γεμάτη νερό. Ευρήματα Στις 23/2/2018, μεταξύ των ωρών 21:00 - 22:00 ο Κατηγορούμενος στάθμευσε το Αυτοκίνητο για περίοδο 15-20 λεπτών σε κεκλιμένη δίοδο (ράμπα) που αποτελούσε μέρος του πεζοδρομίου που υπήρχε στην οδό Μυκηνών. Η συγκεκριμένη κεκλιμένη δίοδος ήταν σε κακή κατάσταση και σε ένα μέρος της υπήρχε λακκούβα με συσσωρεμένο νερό. Θα πρέπει να αναφέρω ότι, τα πιο πάνω ευρήματα προκύπτουν και χωρίς τη βοήθεια των τεκμηρίων 3, 4 και 5 από την πιο κάτω μαρτυρία: Α) Από τη μαρτυρία του ΜΚ2, τον οποίο έχω ήδη κρίνει αξιόπιστο και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ο Μάρτυρας ανάφερε ότι στη συγκεκριμένη πλευρά του δρόμου υπήρχε κατά τον επίδικο χρόνο πεζοδρόμιο. Ο ΜΚ2 ανάφερε ότι το Αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο μπροστά από την κεκλιμένη δίοδο (ράμπα) σε αντίθεση με τον Κατηγορούμενο που ανάφερε ότι είχε σταθμεύσει πάνω στην κεκλιμένη δίοδο (ράμπα). Στο σημείο αυτό επιλέγω να αποδεχτώ τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου. Β) Από τη μαρτυρία του ίδιου του Κατηγορούμενου, ο οποίος ανάφερε ότι είχε σταθμεύσει ο ίδιος το Αυτοκίνητο κατά τον επίδικο χρόνο σε «ράμπα εργοταξίου», όπως ο ίδιος την αποκάλεσε. Εφόσον έχω κρίνει τον Κατηγορούμενο αξιόπιστο, κρίνω ότι η συγκεκριμένη «ράμπα εργοταξίου» αποτελεί μέρος του πεζοδρομίου που έχει αναφέρει ο ΜΚ

1. Πέρα από τα πιο πάνω όμως, ο Κατηγορούμενος έχει καταθέσει τα Τεκμήρια 3, 4 και 5, τα οποία έρχονται προς επίρρωση και επιβεβαίωση των πιο πάνω ευρημάτων. Παρενθέτω ότι, τα Τεκμήρια 5 και 6 δεν είχαν υποδειχτεί στον ΜΚ2 για να τα σχολιάσει, πλην όμως, εφόσον ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής δεν είχε φέρει ένσταση, γίνονται αποδεκτά. Στο Τεκμήριο 3, φαίνεται ξεκάθαρα η ύπαρξη της κεκλιμένης διόδου (ράμπας) καθώς επίσης και της κακής κατάστασης της στο συγκεκριμένο σημείο. Φαίνεται επίσης ότι η συγκεκριμένη κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) έχει όντως μια λακκούβα με συσσωρευμένο νερό. Δεν διαλανθάνει της προσοχής μου, ότι ο ΜΚ2 αναγνώρισε το Τεκμήριο 3 ως φωτογραφία του χώρου όπου είχε καταγγείλει το Αυτοκίνητο, αλλά ανάφερε ότι δεν ήταν αυτή η κατάσταση του χώρου όταν έγινε η καταγγελία. Έχοντας όμως ακούσει τόσο τον ΜΚ2 όσο και τον Κατηγορούμενο επί του συγκεκριμένου σημείου, προτιμώ τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου, ο οποίος, για τους λόγους που αναλύονται ανωτέρω, ήταν σε καλύτερη θέση να γνωρίζει και να θυμάται τα γεγονότα επί του προκειμένου. Κρίνω συνεπώς, ότι ο Κατηγορούμενος έλαβε τη φωτογραφία - Τεκμήριο 3 - στις 24/2/2018, όπως ο ίδιος ανέγραψε και στην ίδια τη φωτογραφία χρησιμοποιώντας συγκεκριμένο ηλεκτρονικό πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφίας. Το Τεκμήριο 4, είναι φωτογραφία της ίδιας ημερομηνίας από τον ίδιο χώρο και δεν φαίνεται να προσφέρει κάτι περισσότερο από το Τεκμήριο
2. Το Τεκμήριο 5, είναι πολύ σκοτεινό για να μπορέσει το Δικαστήριο να εξαγάγει οποιαδήποτε χρήσιμα συμπεράσματα από αυτό. Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι το Αυτοκίνητο φαίνεται να είναι σταθμευμένο πολύ κοντά στην περίφραξη του εργοταξίου, χωρίς αυτό να επηρεάζει τα πιο πάνω ευρήματα με κάποιο τρόπο. Εφόσον έχω κρίνει αξιόπιστο τον Κατηγορούμενο στο τι έχει αναφέρει, το Δικαστήριο δεν χρειαζόταν καν να ανατρέξει στα πιο πάνω τεκμήρια για τα ευρήματα του. Κατάληξη Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, είναι κατά πόσον από τα πιο πάνω ευρήματα, το Δικαστήριο κρίνει ότι το συγκεκριμένο σημείο αποτελεί πεζοδρόμιο. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω κατά την παράθεση της νομικής πτυχής της υπόθεσης, «πεζοδρόμιο σημαίνει το υπερυψωμένο ή με άλλο τρόπο διαχωρισμένο τμήμα δρόμου που προορίζεται για διακίνηση πεζών». Προκύπτει συνεπώς θέμα ερμηνείας του πιο πάνω ορισμού. Σκοπός της ερµηνείας του νόµου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νοµοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερµηνεύει µε βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νοµοθέτηµα γενικά ερµηνεύονται µε τη συνήθη τους σηµασία, αλλά και µε βάση τα συµφραζόµενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείµενο και το σκοπό του νόµου (Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 ΑΑΔ 59,). Στην Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου v Αντέννα Λτδ

(2006)3 ΑΑΔ 151 αναφέρθηκαν σε σχέση με το θέμα ερμηνείας νόμου τα ακόλουθα: «Όπως έχει νομολογιακά καθιερωθεί, όταν η φρασεολογία μιας νομοθετικής διάταξης είναι σαφής, τότε αποδίδεται στις λέξεις η φυσική και συνήθης έννοιά τους. (Βλ. Halsbury's "Laws of England" 3rd Edition, V. 36, para 579, Odger's "The Construction of Deeds and Documents" 4th Edition, 173, Μακεδόνας ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 162, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348 και Ghalanos Distributors Ltd. v. Δημοκρατίας

(2002)3 Α.Α.Δ. 528). Όμως σε περιπτώσεις όπου εμφανίζεται μια ασάφεια στη γραμματική ερμηνεία ενός νομοθετήματος, επιτρέπεται η καταφυγή στην τελεολογική ερμηνεία και ο προσανατολισμός μέσω των σκοπών του νομοθέτη. Όμως πρέπει να σημειωθεί ότι η τελεολογική προσέγγιση δεν επιτρέπει την απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις ή την τροποποίηση του κειμένου. (Βλ. Odger's "The Construction of Deeds and Documents" 4th Edition, 174). Όπως έχει τονισθεί χαρακτηριστικά στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Παπαδόπουλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 86, 89, "Η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων (teleological, purposive interpretation) επιτρέπει οποτεδήποτε το κείμενο της νομοθεσίας παρέχει την ευχέρεια, την απόδοση της ερμηνείας εκείνης που αποτελεσματικότερα προωθεί την ευόδωση των κατά άλλα έκδηλων σκοπών του νομοθέτη. Δεν δικαιολογεί όμως η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας, ούτε καθιστά εφικτή, ούτε επιτρέπει την απόκλιση από τις ρητές διατάξεις της νομοθεσίας ή τη μεταβολή του κειμένου της. Όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς το κείμενο της αποτελεί το μόνο αυθεντικό οδηγό για τους συγκεκριμένους σκοπούς του νομοθέτη.» Παρατίθεται επιπρόσθετα πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση Farooq κ.α. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 165, 166 , 169 και 170/2018, ημερομηνίας 7/9/2020 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο εκ νέου συνόψισε, με αναφορά στη νομολογία, τις αρχές που διέπουν την ερμηνεία νομοθετημάτων: Η γραμματική ερμηνεία δεν συνιστά οτιδήποτε άλλο παρά μέθοδο με την οποία διαπιστώνεται η βούληση του νομοθέτη, που επέλεξε τις συγκεκριμένες λέξεις για να την εκφράσει, με την απόδοση της απλής γραμματικής και κατά κυριολεξία σημασίας στις λέξεις που χρησιμοποιούνται (Τ. Γεωργιάδης & Υιός Λτδ v. Δημοκρατίας

(1991)4(Β) Α.Α.Δ. 1142, 1149-1150). Όταν λοιπόν η φρασεολογία του νόµου είναι σαφής, αποδίδεται στις λέξεις η φυσική και συνήθης έννοιά τους (Δ. Γαλατάκης Λτδ ν. Δηµοκρατίας

(2008)3 Α.Α.Δ. 78, 80-81 και πιο πρόσφατα ΧΧΧ Σέπου ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ECLI:CY:AD:2019:C262, Αναθεωρητική Έφεση 94/2013, ημερ. 26.6.2019 και Φυσεντζίδη ν. K & C Snooker & Pool Entertainment, ECLI:CY:AD:2020:A171, Πολιτική Έφεση Αρ.30/2019, ημερ.1.6.2020). Στην xxx Χρίστου κ.ά. ν. xxx xxx Πιερίδου Διαχειρίστριας της Περιουσίας του Αποβιώσαντα Κώστα Μαραγκού, Πολιτική Έφεση Αρ.311/2011, αναφέρθηκε ότι: «η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων δεν καθιστά εφικτή, ούτε επιτρέπει απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Όπου οι πρόνοιες του νόμου είναι σαφείς, το κείμενό του αποτελεί το μόνο αυθεντικό οδηγό για τους συγκεκριμένους σκοπούς του νόμου (ΚΟΤ ν. Παπαδόπουλου

(1990)2 ΑΑΔ 86, Τροκκούδη ν. Πέτρου κ.α.

(1998)1 ΑΑΔ 683).» Δεν διαφεύγει βεβαίως της προσοχής μου ότι οι ποινικοί νόμοι, σε αντίθεση με άλλους νόμους, θα πρέπει να ερμηνεύονται στενά και αυστηρά. Σύμφωνα με τη νομολογία μας ο κανόνας αυτός έχει χαλαρωθεί σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν θα πρέπει να εξαλειφθεί από το μυαλό των Δικαστών (βλ. Μιχαηλίδης v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 39) Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στο υπό εξέταση θέμα, είναι εμφανές ότι η φρασεολογία της πιο πάνω ερμηνείας του όρου «πεζοδρόμιο» με την απόδοση της απλής γραμματικής και κατά κυριολεξία σημασίας στις λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι σαφής. Από τα πιο πάνω μου ευρήματα κρίνω ότι είναι ξεκάθαρο πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) αποτελεί μέρος του πεζοδρομίου. Κάθε άλλη ερμηνεία θα καταστρατηγούσε τον επιδιωκόμενο από τον νομοθέτη σκοπό, που δεν είναι άλλος - όπως φαίνεται και από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης - από το να παραμένουν ελεύθεροι οι χώροι που προορίζονται για διακίνηση πεζών. Το πιο πάνω συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα χωρίς να χρειάζεται να προσφύγει το Δικαστήριο σε τελεολογική ερμηνεία του όρου πεζοδρόμιο. Η κεκλιμένη δίοδος (ράμπα) σαφέστατα αποτελεί «με άλλο τρόπο διαχωρισμένο τμήμα δρόμου που προορίζεται για διακίνηση πεζών». Δεν έχει σημασία η κακή κατάσταση στην οποία βρισκόταν, ούτε ότι και ότι μέρος της ήταν καταστρεμμένο και είχε συσσωρεύσει νερό. Δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος να βρίσκεται σε καλή κατάσταση το πεζοδρόμιο, ούτε να είναι ευκόλως οδεύσιμο για τους πεζούς. Αρκεί το γεγονός ότι προορίζεται για διακίνηση πεζών και είναι διαχωρισμένο τμήμα δρόμου για να αποτελεί πεζοδρόμιο. Περαιτέρω, με βάση το λεκτικό του άρθρου 58

(9)(δ) και τον ορισμό του όρου «πεζοδρόμιο» στο άρθρο 2 της ΚΔΠ 66/84, δεν χρειάζεται να αποδειχτεί επηρεασμός της διέλευσης πεζών από τη στάθμευση αφού ούτε αυτό αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Συνεπώς, είναι αδιάφορο το κατά πόσον το Αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο μερικώς στο πεζοδρόμιο και μερικώς στο δρόμο και κατ' επέκταση το κατά πόσον υπήρχε διαθέσιμος χώρος για τη διέλευση των πεζών. Είναι αρκετή η απόδειξη ότι το Αυτοκίνητο ήταν μερικώς, έστω, σταθμευμένο στο πεζοδρόμιο για να αποδειχτεί η διάπραξη του αδικήματος. Σύμφωνα με τα πιο πάνω ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Εκ συμφώνου επιδικάζονται δικηγορικά έξοδα, €450 πλέον ΦΠΑ, υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής και εναντίον του Κατηγορουμένου τα οποία να καταβληθούν με μηνιαίες δόσεις των €100, πρώτη δόση πληρωτέα την 1/6/2021. [Υπ.] .............. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο