ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. ADBOARD MEDIA LIMITED κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2045/2017, 7/4/2021

(2)(β) και 18.ΙΑ.

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/1986 ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Οι παραπονούμενοι προς απόδειξη της υπόθεσής τους κάλεσαν 2 μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Λέφας ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι υπάλληλος του Δήμου Στροβόλου υπεύθυνος για τις διαφημιστικές πινακίδες. Ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη 1 εταιρεία υπέβαλε αίτηση για ανάρτηση μιας διαφημιστικής πινακίδας στο τεμάχιο XXXXX Φ/Σχ. 36/Ε2, Τμήμα XXXXX, στην ενορία Αποστόλου Βαρνάβα και Αγίου Μακαρίου και ότι το ως άνω τεμάχιο εμπίπτει στα Δημοτικά όρια του Δήμου Στροβόλου. Καταχώρησε ως τεκμήριο 1 αντίγραφο της εν λόγω αίτησης ημερομηνίας 8.3.2016 και ως τεκμήριο 2 την επιστολή του Δήμου Στροβόλου με την οποία η κατηγορούμενη 1 πληροφορήθηκε ότι η αίτησή της είχε εγκριθεί. Ισχυρίστηκε ότι το ύψος της εν λόγω πινακίδας δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τα 8,30 μέτρα και ότι η επίδικη πινακίδα την οποία τοποθέτησε η κατηγορούμενη 1 έχει ύψος 15 μέτρα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι ο διευθυντής της κατηγορούμενης 1 και ότι η επίδικη πινακίδα εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι αναρτημένη στον επίδικο χώρο. Κατά την αντεξέτασή του ο Μ.Κ.1 ισχυρίστηκε ότι επισκέφθηκε τον χώρο όπου τοποθετήθηκε η επίδικη πινακίδα και μέτρησε το ύψος της. Η ζώνη εντός της οποίας βρίσκεται το ακίνητο στο οποίο τοποθετήθηκε η πινακίδα είναι η ζώνη Κα6 με μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος τα 8,30 μέτρα το οποίο καθορίζεται με βάση το επιτρεπόμενο ύψος ανέγερσης οικοδομής. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η εμπλοκή του κατηγορούμενου 2 περιορίζεται στο ότι είναι διευθυντής της κατηγορούμενης 1 και όχι ότι εκείνος τοποθέτησε την επίδικη πινακίδα. Ως Μ.Κ.2 παρουσιάστηκε η κα XXXXX Κυπριανού η οποία κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Στροβόλου. Ισχυρίστηκε ότι το τεμάχιο XXXXX εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Στροβόλου και κατέθεσε ως τεκμήριο 3 αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας του και ως τεκμήριο 4 αντίγραφο του Επίσημου Κτηματικού Σχεδίου. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι ο διευθυντής της κατηγορούμενης 1 ο οποίος υπέγραψε εκ μέρους της την αίτηση. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήριο 5 αντίγραφο του πιστοποιητικού αξιωματούχων της κατηγορούμενης

1. Ισχυρίστηκε ότι ο Δήμος Στροβόλου παρατήρησε πως η επίδικη πινακίδα τοποθετήθηκε κατά παράβαση της νομοθεσίας και ως εκ τούτου απέστειλε στην κατηγορούμενη 1 επιστολή με την οποία την καλούσε να συμμορφωθεί άμεσα με την ισχύουσα νομοθεσία. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής ημερομηνίας 16.1.2017 καταχώρησε ως τεκμήριο
2. Ισχυρίστηκε ότι οι κατηγορούμενοι δεν συμμορφώθηκαν με την ως άνω επιστολή, ότι η επίδικη άδεια δεν ανανεώθηκε ούτε και πληρώθηκε οποιοδήποτε τέλος πέραν του αρχικού. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.2 ισχυρίστηκε ότι η ίδια δεν είχε εμπλοκή με τα θέματα της παρούσας υπόθεσης και πως όσα γνωρίζει προέρχονται από τη μελέτη του σχετικού φακέλου. Ισχυρίστηκε ότι η περιοχή στην οποία βρίσκεται το ακίνητο στο οποίο τοποθετήθηκε η επίδικη πινακίδα εμπίπτει στην Ειδική Περιοχή Εισόδου (Ε.Π.Ε.) Λευκωσίας στην οποία το ανώτατο ύψος είναι τα 13,5 μέτρα. Μετά που έκλεισε η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ο κ. Πετρίδης, εκ μέρους των κατηγορούμενων, εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τους σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 74 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 ώστε να υποχρεώνονται να προβάλουν την υπεράσπισή τους και κάλεσε το Δικαστήριο να τους αθωώσει. Εισηγήθηκε ειδικότερα ότι υπάρχει ασάφεια μεταξύ της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 και της Μ.Κ.
3. Από την άλλη πλευρά η κα Χριστοδούλου εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων ούτως ώστε να κληθούν να προβάλουν την υπεράσπισή τους. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι καλά γνωστές και δεν προτίθεμαι να τις επαναλάβω με λεπτομέρεια. Αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις Azinas v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, In Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Σύμφωνα με τις πιο πάνω αυθεντίες ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο όταν: (α) Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Επιπλέον, στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Δράκου

(2012)2 Α.Α.Δ. 851, υποδείχθηκε εκ νέου ότι: «στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει ο Δικαστής σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή του περιορίζεται, όπως αναφέραμε, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα». Παράλληλα σημειώνεται ότι η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της. Σχετική είναι η απόφαση R. v. Galbraith

(1981)2 All E.R. 1060. Επιπρόσθετα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το κριτήριο, το οποίο πρέπει να ικανοποιηθεί, ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Σε αντίθετη περίπτωση ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, πράγμα ανεπίτρεπτο. Σχετική είναι η απόφαση Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145. Στην υπόθεση DENICKOM ENTERPRISES LTD v. SAVVA NIKIFOROU TRADING CO LTD κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 299/2015, ημερομηνίας 14.5.2018, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακοπή της δίκης δικαιολογείται όταν η μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος, και όταν η μαρτυρία έχει κλονισθεί σε τέτοιο βαθμό, ως αποτέλεσμα της αντεξέτασης ή είναι τόσο έκδηλα αβάσιμη (unreliable), ώστε κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή για να καταλήξει σε καταδικαστική απόφαση (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Χωρίς βεβαίως παρά ταύτα, το Δικαστήριο κατά το εν λόγω στάδιο, να εμποδίζεται να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη, (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ζήτημα όμως που «διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους» (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382). Με τη διαφορά όμως, ότι το μέτρο σε αυτό το στάδιο είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό, όπως εφαρμόζεται μετά το πέρας της υπόθεσης». Στην παρούσα υπόθεση το άρθρο 18.ΣΤ.

(2)(β) του Νόμου 174/1986 απαγορεύει την τοποθέτηση διαφημιστικού κατασκευάσματος εντός κατοικημένης περιοχής το ύψος του οποίου υπερβαίνει το επιτρεπόμενο με βάση τη σχετική νομοθεσία ύψος οικοδομής. Οι κατηγορούμενοι, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της μοναδικής κατηγορίας την οποία αντιμετωπίζουν, κατηγορούνται, ότι τοποθέτησαν το επίδικο διαφημιστικό κατασκεύασμα. Η ενώπιον του Δικαστηρίου προσαχθείσα μαρτυρία χωρίς στο παρόν στάδιο να αξιολογείται, παρά μόνο αντικειμενικά ιδωμένη, επιμαρτυρεί ότι ο κατηγορούμενος 2 ουδεμία σχέση είχε με την τοποθέτηση της επίδικης διαφημιστικής πινακίδας. Κανένας από τους μάρτυρες που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή δεν αναφέρθηκε σε παρουσία του κατηγορούμενου 2 στον επίδικο χώρο ούτε σε εκ μέρους του ενέργειες που να συνιστούν εκ πρώτης όψεως τοποθέτηση της επίδικης πινακίδας και όσα του αποδίδονται είναι επειδή είναι ο διευθυντής της κατηγορούμενης 1 εταιρείας. Από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος 2 κατηγορείται ως αυτουργός και αντιμετωπίζει την ίδια κατηγορία μαζί με την κατηγορούμενη 1 και δεν κατηγορείται ως συνεργός της στη βάση άλλης ξεχωριστής προς τούτο κατηγορίας, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έπρεπε να είχε παρουσιάσει μαρτυρία ικανή εκ πρώτης όψεως να τον παρουσιάζει ότι προέβηκε προσωπικά σε ενέργειες που να συνιστούν τοποθέτηση της επίδικης πινακίδας. Εν τη απουσία τέτοιας μαρτυρίας φαίνεται ότι ελλείπει συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ότι δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας εναντίον του. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 2 ώστε να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή του στην επίδικη κατηγορία και συνακόλουθα αυτός αθωώνεται στην εν λόγω κατηγορία από αυτό το στάδιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής (Police v. Kallenos (πιο πάνω)). Αναφορικά με την κατηγορούμενη 1, στο παρόν στάδιο και έχοντας υπόψη μου την προσκομισθείσα μαρτυρία, πάντοτε αντικειμενικά ιδωμένη, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της ούτως ώστε αυτή να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή της στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει. Λόγω των πιο πάνω η κατηγορούμενη 1 καλείται να προβάλει την υπεράσπισή της στην 1η κατηγορία και ο κατηγορούμενος 2 αθωώνεται σε αυτή. (Υπ.) ............. Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο