PPE NEURO-SPINE SPECIALISTS LTD ν. ΕΥΑΓΟΡΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1288/2017, 9/6/2021

(2)του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154), όπως έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Οι κατηγορούμενοι 1 και 2, κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2016 στη Λευκωσία εξέδωσαν προς όφελος της Παραπονούμενης την επιταγή της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ με αριθμό XXXXX1200, ημερομηνίας 30.10.2016 για το ποσό των €14.000,00 η οποία αφού παρουσιάσθηκε στην Τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε μετά την ημερομηνία κατά την οποία κατέστη πληρωτέα δεν εξοφλήθηκε λόγω του ότι οι Κατηγορούμενοι προκάλεσαν χωρίς εύλογη αιτία την μη εξόφλησή της πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή είχε καταστεί πληρωτέα, διά εντολής τους για μη πληρωμή της (STOP PAYMENT).. Οι παραπονούμενοι προς απόδειξη της υπόθεσής τους κάλεσαν 3 μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 παρουσιάστηκε η κα XXXXX Γεωργιάδη η οποία κατά την κυρίως εξέτασή της ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στην Ελληνική Τράπεζα. Ισχυρίστηκε ότι η επιταγή της Ελληνικής Τράπεζας με αριθμό XXXXX1200 ημερομηνίας 30.10.2016 εκδόθηκε από λογαριασμό ο οποίος ανήκει στον κ. XXXXX Ευαγόρου και υπογράφηκε από την κα XXXXX Ευαγόρου. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η πληρωμή της εν λόγω επιταγής ανακλήθηκε και ότι την εντολή για την ανάκλησή της έδωσε η κα XXXXX Ευαγόρου. Κατέθεσε ως τεκμήριο το σχετικό έντυπο και ισχυρίστηκε ότι η κα Ευαγόρου είχε δικαίωμα να υπογράψει και να δώσει την εν λόγω εντολή αφού έχει πληρεξούσιο από τον κάτοχο του επίδικου λογαριασμού. Κατά την αντεξέτασή της ισχυρίστηκε ότι οι σφραγίδες που φαίνονται στην επίδικη επιταγή τέθηκαν από την τράπεζα στο ταμείο της οποίας αυτή παρουσιάστηκε για πληρωμή και στη συνέχεια μέσω του συστήματος «clearing» αποστάλθηκε στην Ελληνική Τράπεζα. Ισχυρίστηκε ότι η εντολή για τη μη πληρωμή της επίδικης επιταγής δόθηκε στις 18.10.2016 και ότι η επιταγή φέρει ημερομηνία 30.10.

1. Ως Μ.Κ.2 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX XXXXX Ζιώγας ο οποίος ως μέρος της κυρίως εξέτασής του κατέθεσε μια γραπτή του δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι νευροχειρουργός και είναι στην υπηρεσία της παραπονούμενης. Εξέτασε την κατηγορούμενη 2 στις 11.3.2016 και στις 14.7.
2. Εκείνη την ημέρα η κατηγορούμενη 2 ανέλαβε εγγράφως να καταβάλει όλα τα έξοδα της χειρουργικής επέμβασης στην οποία θα υποβαλλόταν και στις 19.7.2016 στην παρουσία του ιδίου και άλλων προσώπων υπέγραψε την επιταγή με αριθμό XXXXX1200 της Ελληνικής Τράπεζας και έθεσε σε αυτή την ημερομηνία 30.10.2016 και το ποσό των €14.
3. Όταν η εν λόγω επιταγή παρουσιάστηκε για πληρωμή δεν τιμήθηκε και επιστράφηκε με την ένδειξη ότι ανακλήθηκε από τον εκδότη της. Ως Μ.Κ.3 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Μιχαηλίδης ο οποίος κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του γραπτή του δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι ο οικονομικός διευθυντής της εταιρείας C & S American Heart Institute Limited και η παραπονούμενη εταιρεία της οποία τα μέλη είναι ιατροί συνεργάζονται στενά με το American Heart. Ισχυρίστηκε ότι η κατηγορούμενη 2 στις 14.7.2016 δεσμεύτηκε εγγράφως να καταβάλει όλα τα έξοδα της χειρουργικής επέμβασης στην οποία θα υποβαλλόταν από ιατρούς της παραπονούμενης στις εγκαταστάσεις του American Heart και στις 19.7.2016 εξέδωσε προς όφελός του την επιταγή της Ελληνικής Τράπεζας με αριθμό XXXXX1199 ημερομηνίας 31.7.2016 η οποία τιμήθηκε. Όταν στη συνέχεια το American Heart αποδέχθηκε την επιταγή της Τράπεζας Κύπρου με αριθμό XXXXX6610 ημερομηνίας 22.11.2016 που εκδόθηκε από τον εργοδότη της κατηγορούμενης 2, τον Δήμο Λεμεσού, επιστράφηκε στην κατηγορούμενη 2 το ποσό των €4.000 που είχε εισπραχθεί από την ως άνω επιταγή της Ελληνικής Τράπεζας που η κατηγορούμενη 2 τους είχε εκδώσει. Μετά που έκλεισε η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ο δικηγόρος των κατηγορουμένων εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. Εισηγήθηκε ειδικότερα ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να εμπλέκει τον κατηγορούμενο 1 στη διάπραξη του επίδικου αδικήματος καθώς επίσης ότι η μαρτυρία είναι αντινομική αφού από αυτή προκύπτει πως η παραπονούμενη πληρώθηκε διάφορα ποσά ούτως ώστε το ποσό το οποίο υπολείπεται να μην συνάδει με το ποσό των €14.000 που αφορά η επίδικη επιταγή. Από την άλλη ο δικηγόρος της παραπονούμενης εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων ώστε να υποχρεώνονται να προβάλουν την υπεράσπισή τους. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι καλά γνωστές και δεν προτίθεμαι να τις επαναλάβω με λεπτομέρεια. Θα αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις Azinas v. Police

(1981)2 C.L.R. 9, In Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Σύμφωνα με τις πιο πάνω αυθεντίες ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο όταν: (α) Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Επιπλέον, στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Δράκου

(2012)2 Α.Α.Δ. 851, υποδείχθηκε εκ νέου ότι: «στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει ο Δικαστής σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή του περιορίζεται, όπως αναφέραμε, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα». Παράλληλα σημειώνεται ότι η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή λαμβάνεται υπόψη στο απόγειο της. Σχετική είναι η απόφαση R. v. Galbraith

(1981)2 All E.R. 1060. Επιπρόσθετα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το κριτήριο, το οποίο πρέπει να ικανοποιηθεί, ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Σε αντίθετη περίπτωση ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, πράγμα ανεπίτρεπτο. Σχετική είναι η απόφαση Police v. Kallenos

(1980)J.S.C. 145. Στην υπόθεση DENICKOM ENTERPRISES LTD v. SAVVA NIKIFOROU TRADING CO LTD κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 299/2015, ημερομηνίας 14.5.2018, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακοπή της δίκης δικαιολογείται όταν η μαρτυρία δεν στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος, και όταν η μαρτυρία έχει κλονισθεί σε τέτοιο βαθμό, ως αποτέλεσμα της αντεξέτασης ή είναι τόσο έκδηλα αβάσιμη (unreliable), ώστε κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή για να καταλήξει σε καταδικαστική απόφαση (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Χωρίς βεβαίως παρά ταύτα, το Δικαστήριο κατά το εν λόγω στάδιο, να εμποδίζεται να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη, (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Ζήτημα όμως που «διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους» (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382). Με τη διαφορά όμως, ότι το μέτρο σε αυτό το στάδιο είναι αντικειμενικό και όχι υποκειμενικό, όπως εφαρμόζεται μετά το πέρας της υπόθεσης». Στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία ότι χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσαν τη μη εξόφληση της επίδικης επιταγής κατά παράβαση του άρθρου 305Α

(2)του Ποινικού Κώδικα. Το εν λόγω άρθρο έχει ως ακολούθως: «

(2)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία, προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε από το ίδιο, οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές: Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του άρθρου 305Α

(2)όπως αναφέρθηκαν στις υποθέσεις Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 29, TTOZIOS MANAGEMENT LTD v. Κυριάκου, Ποινική Έφεση Αρ. 96/2014, ημερομηνίας 15.4.2016 και Δαμιανού ν. Κανάρη, Ποινική Έφεση Αρ. 6/2018, ημερομηνίας 31.10.2018 είναι τα ακόλουθα: (α) η έκδοση της επιταγής και (β) η πρόκληση της μη εξόφλησης της επιταγής από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα. Από τις λεπτομέρειες αδικήματος της επίδικης κατηγορίας προκύπτει ότι καθένας από τους 2 κατηγορούμενους κατηγορείται, ως αυτουργός, ότι χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε τη μη εξόφληση της επίδικης επιταγής. Στην παρούσα υπόθεση με τη μαρτυρία που δόθηκε φαίνεται ότι το σχετικό έντυπο για την ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής υπογράφηκε από την κατηγορούμενη

1. Η ενώπιον του Δικαστηρίου προσαχθείσα μαρτυρία χωρίς στο παρόν στάδιο να αξιολογείται, παρά μόνο αντικειμενικά ιδωμένη, επιμαρτυρεί ότι η κατηγορούμενη 2 έδωσε τις οδηγίες για την ανάκληση της πληρωμής της επίδικης επιταγής. Από το πιο πάνω φαίνεται ότι δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας εναντίον του κατηγορούμενου 1 αφού φαίνεται να ελλείπει συστατικό στοιχείο του αδικήματος ήτοι αυτό της διενέργειας εκ μέρους του της πράξης εκείνης η οποία προκάλεσε τη μη εξόφληση της επίδικης επιταγής. Επομένως λόγω τούτου κρίνω ότι δεν αποδείχθηκε το συστατικό στοιχείο της πρόκλησης της μη εξόφλησης της επίδικης επιταγής εκ μέρους του κατηγορουμένου
2. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η παραπονούμενη δεν έχει αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου 1 ώστε να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή του στην επίδικη κατηγορία και συνακόλουθα αυτός αθωώνεται στην εν λόγω κατηγορία από αυτό το στάδιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής (Police v. Kallenos (πιο πάνω)). Αναφορικά με την κατηγορούμενη 2, στο παρόν στάδιο και έχοντας υπόψη μου την προσκομισθείσα μαρτυρία, πάντοτε αντικειμενικά ιδωμένη, κρίνω ότι η μαρτυρία δεν είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη της κατηγορούμενης ούτως ώστε να δικαιολογείται η απαλλαγή της από αυτό το στάδιο. Κρίνω αντιθέτως ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της ούτως ώστε αυτή να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπισή της στην 1η κατηγορία. Λόγω των πιο πάνω ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται στην 1η κατηγορία και η κατηγορούμενη 2 καλείται να προβάλει την υπεράσπισή της στην εν λόγω κατηγορία. (Υπ.) ............. Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο/Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο