ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 8157/2021, 8/10/2021

(10)(γ) και 72 των Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, ΚΔΠ 66/84 (όπως θα διαφανεί στη συνέχεια η υπόθεση που προωθήθηκε εναντίον του Κατηγορουμένου αφορά άλλο αδίκημα που επίσης προκύπτει από το άρθρο 58

(10)(γ) της ΚΔΠ 66/84). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο Κατηγορούμενος στις 10/11/2020 στην οδό Σοφοκλέους, στην Αγλαντζιά της Επαρχίας Λευκωσίας, ενώ είχε την ευθύνη ή τον έλεγχο του μηχανοκίνητου οχήματος με αριθμούς εγγραφής XXXXX47, εγκατέλειψε τούτο στην πιο πάνω οδό, χωρίς προηγουμένως να λάβει τα αναγκαία μέτρα, ώστε να μην εμποδίζεται η τροχαία κυκλοφορία (σημειώνεται σε αυτό το σημείο ότι οι λεπτομέρειες αδικήματος δεν συνάδουν με την έκθεση αδικήματος). Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της, η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε έναν μάρτυρα κατηγορίας, τον αστυφύλακα XXXXX κύριο XXXXX Παπαδημητρίου στο εξής ΜΚ

1. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, οι διάδικοι συμφώνησαν να κατατεθεί ως Τεκμήριο 2, έντυπο του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων του Τμήματος Οδικών Μεταφορών, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα στοιχεία του ιδιοκτήτη του οχήματος XXXXX47, δηλαδή του Κατηγορούμενου, το οποίο κατατέθηκε εκ συμφώνου ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του. Ο ΜΚ 1, ανέφερε ότι τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, ήταν τοποθετημένος στην Τροχαία Αρχηγείου και συγκεκριμένα στον Ειδικό Ουλαμό Μοτοσικλετιστών. Ο ΜΚ 1, κατάθεσε αντίγραφο του ανακριτικού φακέλου που είχε συμπληρώσει στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης ως Τεκμήριο 1, και αφού υιοθέτησε το περιεχόμενό του, τον ανάγνωσε στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, στις 10/11/2020 και περί ώρα 09:28 στην οδό Σοφοκλέους, κατήγγειλε τον οδηγό του οχήματος BMW «saloon» με αριθμούς εγγραφής XXXXX47, για το αδίκημα της παρακώλυσης κυκλοφορίας. Εκδόθηκε εξώδικο με αριθμό XXXXX6415 για €50, το οποίο παρέλειψε να πληρώσει εντός της καθορισμένης από το νόμο προθεσμίας. Στη συνέχεια, στη δεύτερη σελίδα του Τεκμηρίου 1, αναφέρει κάτω από τον τίτλο «λεπτομερής κατάθεση» ότι ο ΜΚ 1 μετέβηκε στο μέρος μαζί με άλλους συναδέλφους του, μετά από πληροφορία, ότι στην οδό Σοφοκλέους στην Αγλαντζιά υπήρχαν οχήματα τα οποία ήταν παρκαρισμένα στη λωρίδα κυκλοφορίας. Σύμφωνα με τον ΜΚ 1, εκείνην τη μέρα καταγγέλθηκαν διάφορα οχήματα τα οποία βρίσκονταν μέσα στη λωρίδα κυκλοφορίας, κατά τρόπο επικίνδυνο για τη διέλευση άλλων οχημάτων. Ανάμεσα στα οχήματα που καταγγέλθηκαν ήταν και το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX
2. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι επρόκειτο για δρόμο με δύο λωρίδες κυκλοφορίας, μια για κάθε κατεύθυνση. Όπως ανέφερε, θυμάται ότι όταν πήγαν στη συγκεκριμένη οδό, πριν να προβούν σε καταγγελίες προσπάθησαν να ενημερώσουν τους ιδιοκτήτες των οχημάτων για να μετακινήσουν τα οχήματα τους. Κάποιοι από τους οδηγούς προσήλθαν και μετακίνησαν τα οχήματά τους. Το συγκεκριμένο όχημα δεν είχε μετακινηθεί. Παραδέχτηκε ότι δεν αναγνωρίζει τον Κατηγορούμενο, καθώς δεν τον είχε δει να οδηγεί ή να σταθμεύει το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX47 στο συγκεκριμένο σημείο. Στη συνέχεια, αφού δεν είχε πληρωθεί το εξώδικο, επικοινώνησε με τον ιδιοκτήτη του οχήματος ο οποίος του απάντησε «θα τα πούμε στο Δικαστήριο». Κατά την αντεξέταση, ο Κατηγορούμενος του υπέβαλε ότι δεν είχε ειδοποιηθεί από οποιονδήποτε για να μετακινήσει το όχημά του. Ο ΜΚ1 συμφώνησε αναφέροντας ότι δεν είχε τέτοια υποχρέωση. Ανέφερε ότι έδωσαν ένα σήμα στη γειτονιά και ανέμεναν για κάποιο χρονικό διάστημα για να μετακινηθούν τα αυτοκίνητα. Κάποιοι εμφανίστηκαν, κάποιοι όχι. Ρωτήθηκε για το πλάτος του δρόμου και του οχήματος του Κατηγορούμενου και απάντησε ότι δεν τα είχε μετρήσει. Ανέφερε όμως ότι έβλεπε οχήματα που εισέρχονταν στην οδό, να περνούν στη μέση της οδού, επειδή υπήρχαν παρκαρισμένα οχήματα και στις δύο πλευρές του δρόμου, με αποτέλεσμα οι δύο λωρίδες να γίνονται μία. Σε υποβολή ότι στο σημείο που είχε σταθμεύσει ο Κατηγορούμενος δεν υπήρχε σήμανση στο δρόμο που να απαγορεύει τη στάθμευση, ούτε επηρέαζε είσοδο ή έξοδο σε οποιανδήποτε οικία στον συγκεκριμένο δρόμο, ο ΜΚ1 απάντησε έκρινε μαζί με άλλους συναδέλφους του, ότι το όχημα του Κατηγορούμενου εμπόδιζε την ασφαλή διέλευση των οχημάτων στη συγκεκριμένη οδό και τούτος ήταν και ο λόγος της καταγγελίας. Ο Κατηγορούμενος υπέβαλε στον ΜΚ1, ότι είχε αποστείλει επανειλημμένως επιστολή στην Αστυνομία, ζητώντας εξηγήσεις για την καταγγελία του, χωρίς να έχει λάβει ποτέ οποιανδήποτε απάντηση. Υποδείχθηκε η επιστολή στον ΜΚ 1 αλλά αυτός παρότι ανέφερε ότι είναι γνώστης ότι ο Κατηγορούμενος είχε στείλει επιστολή με παράπονο, εντούτοις ο ίδιος ουδέποτε την είδε, συνεπώς δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει το συγκεκριμένο έγγραφο. Με τη συμπλήρωση της μαρτυρίας του ΜΚ 1, η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεσή της και ο Κατηγορούμενος εισηγήθηκε ότι δεν είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του της ίδιας μέρας, έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση και αφού εξήγησε στον Κατηγορούμενο τα δικαιώματά του, τον κάλεσε σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως και ανέφερε ότι είχε σταθμεύσει το αυτοκίνητό του σε σημείο του δρόμου όπου δεν υπήρχε ούτε μονή, ούτε διπλή γραμμή, δεν υπήρχε παρακώλυση της κυκλοφορίας και δεν παρεμπόδιζε την είσοδο οποιουδήποτε αυτοκινήτου προς τα σπίτια που βρίσκονται στο σημείο που είχε παρκάρει. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο, υπήρχε τεράστια απόσταση από την οποία μπορούσε οποιοδήποτε αυτοκίνητο να περάσει. Συνεπώς, θεωρεί ότι δεν έχει διαπράξει το αδίκημα παρακώλυσης της κυκλοφορίας. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Στυλιανίδη v Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Ο ΜΚ1 μου άφησε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Είχε δώσει άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν και κατέθεσε με φυσικότητα πείθοντας το Δικαστήριο ότι κατέθεσε τα πράγματα όπως εξελίχθηκαν στην πραγματικότητα. Έχοντας ακούσει τη μαρτυρία του στο σύνολο της, τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο μάρτυρας ήταν ειλικρινής και ότι τα όσα ανέφερε ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Ο Κατηγορούμενος επίσης μου άφησε καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως αληθή. Έχοντας παρακολουθήσει τον Κατηγορούμενο να δίνει μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι ο σκοπός του Κατηγορούμενο δεν ήταν να πει ψέματα ή να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Είναι προφανές ότι η μη παραδοχή του Κατηγορούμενου οφείλεται στην άποψη του ότι στο σημείο που είχε παρκάρει δεν παρεμπόδιζε την κυκλοφορία, κάτι που παραμένει να ερμηνευθεί από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με τις θέσεις των διαδίκων, ως αυτές προωθήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος συμφωνεί ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο ιδιοκτήτης και το πρόσωπο που είχε την ευθύνη και έλεγχο του οχήματος XXXXX

1. Με τη μαρτυρία του παραδέχτηκε επίσης ότι ήταν το πρόσωπο που είχε σταθμεύσει το όχημα στο συγκεκριμένο σημείο. Εκεί που προκύπτει διάσταση μεταξύ των μερών, είναι στο κατά πόσον το όχημα XXXXX47, με τον τρόπο που το είχε σταθμεύσει ο Κατηγορούμενος εμπόδιζε αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση. Έχοντας παρακολουθήσει και τους δύο μάρτυρες από το εδώλιο του μάρτυρα στο συγκεκριμένο σημείο θα προτιμήσω τη μαρτυρία του ΜΚ1, ο οποίος ανάφερε ότι στο σημείο που ήταν σταθμευμένο το όχημα του Κατηγορούμενου, υπήρχαν οχήματα σταθμευμένα και στις δύο πλευρές του δρόμου, έτσι ώστε οι δύο λωρίδες κυκλοφορίας να μετατρέπονται σε μία, εμποδίζοντας έτσι την διέλευση αυτοκινήτων. Δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου ότι και Κατηγορούμενος κατά την αγόρευση του στο εκ πρώτης όψεως στάδιο, ουσιαστικά παραδέχεται την παρακώληση κυκλοφορίας. Όπως ανέφερε, το πλάτος του δρόμου είναι είκοσι ένα πόδια και το αυτοκίνητό του έχει πλάτος επτά πόδια. Συνεπώς, ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν ελεύθερα δεκατέσσερα πόδια από την άκρια του δρόμου, απόσταση αρκετή ώστε να μπορούν να διέλθουν εύκολα δύο μικρά αυτοκίνητα ή ένα μεγάλο φορτηγό. Παραδέχεται δηλαδή έμμεσα ο Κατηγορούμενος, ότι σε περίπτωση διέλευσης φορτηγού, δεν θα χωρούσε άλλο αυτοκίνητο. Σημειώνεται ότι ο συνήγορος είναι εκπρόσωπος του διάδικου και οι δηλώσεις του τον δεσμεύουν Νικόλας Μαρσέλλο κ.α. v Κύπρου Κωνσταντίνου, ημερομηνίας 18/1/
2. Στην υπόθεση Selmani v Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 235/13, 5/6/2015, Ποινική Έφεση 167/2013 αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το δικαϊκό μας σύστημα αναγνωρίζει στους δικηγόρους θεσμικό ρόλο στην όλη διαδικασία. Σύμφωνα με τη νομολογία η έκταση της εξουσίας του δικηγόρου είναι τόσο ευρεία ώστε να έχει και τη δυνατότητα να συμβιβάζει την υπόθεση στην απουσία του πελάτη του. Η συγκεκριμένη εξουσία «περιλαμβάνει και την ήσσονα εξουσία του δικηγόρου να προβαίνει σε δηλώσεις στα πλαίσια της δίκης που δεσμεύουν τον πελάτη του» (βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Χαραλαμπίδη

(1989)1Ε ΑΑΔ 556 και Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.α.

(2002)1A ΑΑΔ 92). Όπως είχαμε πρόσφατα την ευκαιρία να αναφέρουμε στην υπόθεση Πήττα κ.α. ν. Δήμου Στροβόλου, Πολιτική Έφεση Αρ. 126/10, ημερ. 24.4.2015, «Ο δικηγόρος αντιπροσωπεύει τον πελάτη του και στη βάση της φαινόμενης πληρεξουσιότητας (ostensible authority) οι παραδοχές και οι διαβεβαιώσεις στις οποίες προβαίνει δεσμεύουν τον πελάτη του (βλ. μεταξύ άλλων, Πιττάλης κ.α. ν. Ianira Enterprises κ.α.

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 814, Πιερίδου ν. Στυλιανίδου

(1990)1 Α.Α.Δ. 954, Καλαμαράς ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 343).» Στην παρούσα υπόθεση ο Κατηγορούμενος εκπροσωπούσε τον εαυτό του, συνεπώς τα όσα ανέφερε κατά την αγόρευση του δεν μπορεί παρά να τον δεσμεύουν. Νομική Πτυχή Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40). Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας (Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110). Σύμφωνα με το άρθρο 58

(10)(γ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών 66/1984: «Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει να- ... (γ) μην εγκαταλείπει το όχημα χωρίς να λάβει προηγουμένως όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις κατά τρόπο ώστε αυτό να μη μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του και επιπρόσθετα να μην το εγκαταλείπει σε δρόμο κατά τρόπο ώστε να εμποδίζει αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση Τέλος, το άρθρο 72 της ΚΔΠ 66/1984, προνοούσε κατά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος ότι ο παραβάτης οποιασδήποτε διάταξης των Κανονισμών, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους ή σε χρηματική ποινή μέχρι €3000 ή και στις δύο αυτές ποινές. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Ευγενία Πέτσα ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 27/2014, ημερομηνίας 12/2/2016, η φράση «και επιπρόσθετα» έχει την έννοια δύο διαφορετικών τρόπων εγκατάλειψης. Ο κανονισμός 58(δ)(γ) δημιουργεί δύο διαφορετικά αδικήματα προς αντιμετώπιση δύο διαφορετικών έκνομων καταστάσεων και όχι σώρευση συστατικών στοιχείων σε ένα και μόνο αδίκημα. Στην παρούσα υπόθεση - όπως και στην Πέτσα ανωτέρω - τα σχετικά συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (α) η εγκατάλειψη του οχήματος σε δρόμο και (β) η εξ αυτής αδικαιολόγητη παρεμπόδιση της τροχαίας κίνησης. Όπως αναφέρθηκε στην ως άνω υπόθεση, με παραπομπή στο Words and Phrases Legally Defined, Τόμος 4, σελ. 9, το αδίκημα μπορεί να συντελεστεί με τη δημιουργία αισθητά μειωμένης δυνατότητας στη χρήση του δρόμου στην οποία υποβάλλεται άλλος οδηγός. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα: «"Obstruction" . is not a term of art nor has it acquired any special meaning, but it is always used in describing a particular kind of nuisance, viz. the obstruction of a highway. What is obstruction of a highway? It is not only an obstruction which actually prevents someone from exercising his right on the highway; it is any obstruction which interferes to an appreciable practical extent with the right which every member of the public has to use the highway, and to use it at all times and under all circumstances. The right of each person is not restricted to the particular part of the highway which may happen not to be in use by others at the time; it extends to the whole of the highway. Everybody has the right to use the whole of the highway at any time he thinks fit for the purpose of passing and repassing, and anything which appreciably and practically interferes with that right is an obstruction of the highway." Haywood v. Mumford

(1908)7 C.L.R. 133, per O'Connor, J., at pp. 140, 141 ..... What amounts to obstruction is primarily a question of fact (Wade v. Grange

(1977)RTR 417).» Περαιτέρω αναφέρθηκε ότι η έννοια της δικαιολογίας εν προκειμένω είναι ταυτόσημη με την εύλογη αιτία που μπορεί να υπάρχει σε συνάρτηση με τις ειδικές ανάγκες της περίπτωσης. Ως προς το ερώτημα του τι αποτελεί «εγκατάλειψη», το Ανώτατο Δικαστήριο παρέθεσε το σκεπτικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου (ως φαίνεται obider dictum εφόσον το θέμα δεν αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης κατ' έφεση), το οποίο και υιοθετώ: «η έννοια της εγκατάλειψης για το σκοπό που υπηρετεί ο εν λόγω Κανονισμός, μπορεί να είναι μεγάλης ή μικρής διάρκειας και επομένως, κάτω από τέτοιες περιστάσεις, η στάθμευση οχήματος είναι μορφή εγκατάλειψης.» Ευρήματα Με βάση την ως πάνω αξιολόγηση, προβαίνω στα πιο κάτω ευρήματα: Ο Κατηγορούμενος, στις 10/11/2020, στην οδό Σοφοκλέους στην Αγλαντζιά της Επαρχίας Λευκωσίας, ενώ είχε την ευθύνη και έλεγχο του οχήματος με αριθμούς εγγραφής LAZ347, το εγκατέλειψε σε δρόμο κατά τρόπο που εμπόδιζε αδικαιολόγητα την τροχαία κίνηση. Σε σχέση με το κατά πόσον η παρεμπόδιση ήταν αδικαιολόγητη, σημειώνεται ότι δεν έχει αποτελέσει θέμα αμφισβήτησης από την υπεράσπιση, ούτε και έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε δικαιολογία ή εύλογη αιτία για την παρεμπόδιση της τροχαίας κίνησης. Κατάληξη Με βάση τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή και τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι σαφές πως δεν αποδείχθηκε η διάπραξη του αδικήματος, όπως αυτό αναγράφεται στην έκθεση αδικήματος. Από τις λεπτομέρειες αδικήματος αλλά και τη μαρτυρία που έχει προσφερθεί, είναι εμφανές ότι το αδίκημα που προσάπτεται στον Κατηγορούμενο δεν είναι η εγκατάλειψη οχήματος σε οδό από πρόσωπο που έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο αυτού, χωρίς να λάβει τις αναγκαίες προφυλάξεις ώστε τούτο να μην μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του. Προφανώς εκ παραδρομής, η Κατηγορούσα αρχή περιέλαβε στην έκθεση αδικήματος το πρώτο από τα δύο αδικήματα που δημιουργούνται με το άρθρο 58

(10)(γ) της ΚΔΠ 66/84. Με βάση όμως τα πιο πάνω ευρήματα, κατά την κρίση μου έχει αποδειχτεί η διάπραξη από τον Κατηγορούμενο του δεύτερου αδικήματος που δημιουργείται με το άρθρο 58

(10)(γ) της ΚΔΠ 66/84, ήτοι της εγκατάλειψης του οχήματος σε δρόμο κατά τρόπο που εμπόδιζε αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση. Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, τίθεται θέμα τροποποίησης του κατηγορητηρίου με βάση το άρθρο 85

(4)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 το οποίο αναφέρει τα εξής: «Αν στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι έχει αποδειχτεί με μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα που δεν περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία δεν δύναται να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία καταδικαζόμενος δεν θα υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης στην οποία θα υπόκειτο αν καταδικαζόταν βάσει του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και ότι ο κατηγορούμενος δεν θα επηρεαζόταν με αυτό δυσμενώς στην υπεράσπιση του, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσθήκη στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο κατηγορίας ή κατηγοριών εναντίον του κατηγορούμενου για τέτοιο ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα, και το Δικαστήριο αποφασίζει για αυτά ωσάν η κατηγορία αυτή ή οι κατηγορίες αποτελούσαν μέρος του αρχικού κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο.» Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α. Χαραλάμπους v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 189/19, ημερομηνίας 20 Οκτωβρίου, 2020, αναφέρθηκαν σχετικά με τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 85

(4)τα ακόλουθα: Οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 85

(4)έχουν συνοψιστεί στην υπόθεση Leonidou v. The Police

(1987)2 C.L.R. 96 και είναι: «(α) Με την προσαχθείσα μαρτυρία πρέπει να αποδεικνύεται η διάπραξη από τον κατηγορούμενο ποινικού αδικήματος που δεν περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο. (β) Είναι αδύνατη η καταδίκη του κατηγορουμένου για το εν λόγω αδίκημα χωρίς την τροποποίηση του κατηγορητηρίου. (γ) Με την καταδίκη του για το εν λόγω αδίκημα ο κατηγορούμενος δεν υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης που θα μπορούσε να του είχε επιβληθεί αν καταδικαζόταν βάσει του αρχικού κατηγορητηρίου. (δ) Η μεταβολή του κατηγορητηρίου δε θα επηρέαζε δυσμενώς τον κατηγορούμενο στην υπεράσπισή του.» Στην προκειμένη περίπτωση κρίνω ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για τροποποίηση του κατηγορητηρίου αφού:

1. Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία έχει αποδειχθεί ότι ο Κατηγορούμενος έχει διαπράξει το αδίκημα της εγκατάλειψης του οχήματος σε δρόμο κατά τρόπο που εμπόδιζε αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση.
2. Δεν είναι δυνατή η καταδίκη του Κατηγορούμενου για το αδίκημα αυτό χωρίς προηγούμενη τροποποίηση του κατηγορητηρίου αφού στην έκθεση αδικήματος αναφέρεται άλλο αδίκημα.
3. Η ποινή που προνοείται για το αδίκημα της εγκατάλειψης του οχήματος σε δρόμο κατά τρόπο που εμπόδιζε αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση είναι ακριβώς η ίδια με το αδίκημα που αναφέρεται στην έκθεση αδικήματος (βλ. άρθρο 72 της ΚΔΠ 66/1984).
4. Η υπεράσπιση του Κατηγορουμένου στηρίχτηκε στο ότι, ως είχε σταθμεύσει το όχημα του δεν προκαλούσε επηρεασμό της κυκλοφορίας. Ο τρόπος που προώθησε την υπεράσπιση δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας ως προς το κατά πόσον είχε αντιληφθεί ποιο ακριβώς ήταν το αδίκημα που αντιμετώπιζε. Συνακόλουθα, κρίνω ότι η μεταβολή του κατηγορητηρίου δεν θα επηρεάσει δυσμενώς την υπεράσπιση του Κατηγορουμένου καθώς, ακόμα και αναγραφόταν εξ' αρχής το ορθό αδίκημα στην έκθεση αδικήματος στο κατηγορητήριο, ουδόλως θα άλλαζε η γραμμή της υπεράσπισης του (βλ. Charalambous v. Municipality of Nicosia

(1965)2 C.L.R. 63, Παφίτης v Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 762, Ιωάννου v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 315, Κυριάκου v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 458). Ενόψει των ανωτέρω προχωρώ με τροποποίηση του κατηγορητηρίου διά της διαγραφής του ακόλουθου μέρους από το λεκτικό που αναγράφεται στην έκθεση αδικήματος «Εγκατάλειψη οχήματος σε οδό από πρόσωπο που έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο αυτού χωρίς να λάβει τις αναγκαίες προφυλάξεις ώστε τούτο να μην μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του,κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(10)(γ) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, που θεσπίστηκαν με βάση τα άρθρα 2,5, 14 και 20Α του Νόμου 86/72, ως έχουν τροποποιηθεί.» και αντικατάστασης του με την ακόλουθη έκθεση αδικήματος: «Εγκατάλειψη οχήματος σε δρόμο κατά τρόπο που εμπόδιζε αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(10)(γ) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών ΚΔΠ 66/84, που θεσπίστηκαν με βάση τα άρθρα 2,5, 14 και 20Α του Νόμου 86/72, ως έχουν τροποποιηθεί.» Σύμφωνα με τα πιο πάνω ευρήματα κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την ενοχή του Κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην πρώτη κατηγορία. [Υπ.] .............. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο