Δημοκρατία ν. Κωνσταντίνου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 20385/19, 14/1/2021

(4)(β) του Ν.29

(1)/1977, εισηγείται με την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του, πως αποτελούν παράγοντες προς μετριασμό της ποινής του και θα πρέπει ληφθούν υπόψη προς όφελος του. Τέλος, εισηγήθηκε πως στην περίπτωση του συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις που μπορούν να προσμετρήσουν υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης που ήθελε επιβληθεί σε αυτόν. Συγκεκριμένα εισηγήθηκε πως η επιθυμία του για απεξάρτηση, η μεταμέλεια του, η άριστη διαγωγή τους στις φυλακές και ο μειωμένος του ρόλος, είναι στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της αναστολής. Αρχικά επιβάλλεται να τονίσουμε για ακόμη μια φορά πως αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά είναι σοβαρά αδικήματα και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια. Πιο σοβαρό ακόμη θεωρείται το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενων φαρμάκων με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Στην υπόθεση Μάρκος Brayan Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 437, έχουν τονιστεί τα πιο κάτω, τα οποία υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Youssef Nehmed Allah Sikaf ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467: «Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονιστεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών (βλ. Kablawi & others v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494). Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι όπως φαίνεται από την σχετική νομολογία, μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με την πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών (βλ. μεταξύ άλλων Hassan ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 210, Abdullah ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 323, Esper v. Δημοκρατίας

(1972)2 CLR 73 και Moussa ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 320). Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί παρά να καταστήσει το στοιχείο αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο.» Στην υπόθεση Mahrad Mohamad Reza Beyki ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ 60, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι΄αυτό οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Alroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους την διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης». Όταν τα Δικαστήρια καλούνται να επιβάλλουν ποινή δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, αφού η εξατομίκευση της ποινής αποτελεί συνθετικό στοιχείο του παρονομαστή της τιμωρίας (Salaryand ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 541). Έχει επίσης νομολογηθεί ότι οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία σε τέτοιου είδους αδικήματα. Αυτό εν όψει των σοβαρών συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων καθώς και η εξατομίκευση έχουν τη θέση τους αλλά δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν την μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Επιπρόσθετα θα πρέπει τα Δικαστήρια να λαμβάνουν υπόψη την έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη ενός αδικήματος ή μιας κατηγορίας αδικημάτων. Όπως δυστυχώς διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο οπόταν σε αυτή την περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στη Σάμπη ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100 λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 109 και 110 για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359». Επίσης, στη υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 551). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος 2 διέπραξε. Παραθέτουμε ορισμένες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές σε υποθέσεις ναρκωτικών, ως ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν παραγνωρίζουμε βέβαια πως κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της γεγονότων και συνθηκών είναι δηλαδή αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217). Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189,20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96,1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην υπόθεση Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 437 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 10 ετών που επιβλήθηκε μετά από ακρόαση για κατοχή 5.023,27 κιλών ρητίνης κάνναβης και 2.054,3 κιλών ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 466, επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο ο οποίος κατά το χρόνο της έφεσης ήταν ηλικίας 25 ετών, ποινή φυλάκισης έξι ετών στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο σχεδόν 1,5 κιλού κάνναβης. Η έφεση κατά της ποινής που καταχώρισε ο κατηγορούμενος απορρίφθηκε. Στη Soleimani v. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 476, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε σε νεαρό ηλικίας 26 ετών, ο οποίος είχε παραδεχθεί αδικήματα που αφορούσαν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης. Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 75, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορίες που αφορούσαν στη διάπραξη των αδικημάτων της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 2.985,10 γρ. κάνναβης και κατοχής της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 και 10 χρόνων αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος βαρυνόταν με τρεις προηγούμενες καταδίκες. Η έφεση κατά της ποινής αναφερόταν στην ποινή φυλάκισης των 6 ετών που το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον κατηγορούμενο για την κατηγορία της απλής κατοχής των ναρκωτικών. Το Εφετείο θεώρησε πως η ποινή φυλάκισης των 6 ετών δεν εξέφευγε του μέτρου που καθορίζει η νομολογία και επικύρωσε την ποινή. Στην Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας

(2014)2(Α) Α.Α.Δ. 392, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια αυτού σε τρίτα πρόσωπα. Τα ναρκωτικά ήταν 2 κιλά και 818,77 γραμμάρια φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 26 ετών, είχε παραδεχτεί την κατηγορία, ήταν λευκού ποινικού μητρώου και αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα. Στην Προεστού ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 17/2016, ημερομηνίας 22.5.2017, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών, κατόπιν παραδοχής, για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια αυτού σε τρίτα πρόσωπα. Τα ναρκωτικά ήταν 2 κιλά και 7,5 γραμμάρια φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 43 ετών, ήταν νυμφευμένος και πατέρας τριών κοριτσιών, ηλικίας 21, 20 και 16 ετών αντίστοιχα. Το μικρότερο του παιδί αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας ενώ και ο ίδιος είχε σωματική αναπηρία αφού έχασε μέρος του αριστερού του πέλματος σε κυνηγετικό ατύχημα και χρησιμοποιούσε τεχνητό μέλος. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Στην Ismen Bora ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 79/2017, απόφαση ημερομηνίας 13.3.2018, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών, κατόπιν παραδοχής, για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια. Τα ναρκωτικά ήταν 2.028,3 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Ο κατηγορούμενος ηλικίας 27 ετών, ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Λήφθηκε επίσης προς όφελος του και η περιορισμένης μορφής συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές. Στην υπό κρίση περίπτωση λαμβάνουμε υπόψη την ποσότητα των ναρκωτικών και το είδος τους και το ότι αυτή η μεγάλη ποσότητα προοριζόταν για προμήθεια που αυτό σημαίνει διοχέτευση της στην αγορά έναντι κέρδους. Αρχικά θα λάβουμε υπόψη, πως ο κατηγορούμενος 2, μετά την σύλληψη του, παρά το ότι μόλις αντιλήφθηκε την αστυνομία στο μέρος ανάπτυξε ταχύτητα με το όχημα του και διέφυγε και στη συνέχεια ανακόπηκε, συνεργάστηκε κατά κάποιο τρόπο με την αστυνομία χωρίς ωστόσο να δώσει εξηγήσεις και λεπτομέρειες της δικής του εμπλοκής. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδουμε στην παραδοχή του κατηγορούμενου 2 ενώπιον του Δικαστηρίου σε συνδυασμό και με την μαρτυρία που υπήρχε εναντίον του. Η συγκεκριμένη ποσότητα ναρκωτικών δεν περιήλθε στην φυσική κατοχή του και ήταν η παρουσία του στο μέρος και οι κλήσεις που λάμβανε στο κινητό τηλέφωνο που βρέθηκε στη κατοχή του που υποδηλώσαν την ανάμιξη του, χωρίς όμως να παραγνωρίζουμε και την πρόθεση του κατηγορούμενου 1 να καταθέσει εναντίον του. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 28). Όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση 2317/12 του Κακουργιοδικείου Λεμεσού (με διαφορετική σύνθεση) Δημοκρατία ν. Π.Ζ., απόφαση ημερομηνίας 26.03.2012, «Όπως επανειλημμένα έχουμε πει η παραδοχή είναι η πρώτη απτή απόδειξη για το Δικαστήριο ότι ένας κατηγορούμενος έχει συνειδητοποιήσει το σφάλμα του και ζητά συγχώρεση από το κοινωνικό σύνολο». Εδώ η παραδοχή του κατηγορούμενου 2 ήταν ουσιαστικά άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 458, 463) και συνοδεύτηκε από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 Α.Α.Δ. 288, 296). Αναφέρουμε από τώρα πως χωρίς παραδοχή τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν στενά. Λαμβάνουμε ακόμη υπόψη πως ο κατηγορούμενος 2, δεν ήταν αυτός που θα διοχέτευε έναντι κέρδους στην αγορά την συγκεκριμένη ποσότητα κάνναβης και πως ενήργησε έναντι χρηματικής αμοιβής λόγω της οικονομικής του ανάγκης ως ανέφερε ο συνήγορος του. Δεν παραγνωρίζουμε βέβαια ότι με αυτή του την ενέργεια και συμμετοχή του θα διοχετευόταν στην αγορά μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β και ότι είναι μετά από την έγκαιρη παρέμβαση της Αστυνομίας που έχει αποφευχθεί η εν λόγω διοχέτευση (Μemic v. Δημοκρατίας

(2014)2(Α) Α.Α.Δ. 276). Θα πρέπει ακόμα να τονίσουμε για άλλη μια φορά πως δεν είναι τυχαίο που οι έμποροι ναρκωτικών επιλέγουν για την εισαγωγή ή μεταφορά ναρκωτικών συγκεκριμένα άτομα. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην υπόθεση Ghοli (πιο πάνω) στις σελίδες 30, 33: «Τα δικαστήρια της Κύπρου, όπως και σχεδόν κάθε πολιτισμένης χώρας, επιβάλλουν ποινές προορισμένες να αποθαρρύνουν την εισαγωγή, κατοχή και διάθεση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά πλήττουν και συχνά ανεπανόρθωτα είναι μάλιστα που πλήττουν την υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται και από το ύψος τους, αποτελεί το κύριο γνώρισμα τους. Οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων σε αυτού του είδους των υποθέσεων λαμβάνονται βέβαια σε κάποιο βαθμό υπόψη. Και η εξατομίκευση έχει τη θέση της. Αλλά δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή να αποδυναμώσει τη μέριμνα για προστασία της κοινωνίας: βλ. Παυλίδης και Άλλος ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996. Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.» Ούτε αγνοούμε ότι «η εγκληματικότητα του προμηθευτή ναρκωτικών και του διαμεσολαβητή για τη διάθεσή τους δεν διαφέρει. Κοινός είναι ο σκοπός και κοινό το αντικείμενο. Σκοπός είναι η μόλυνση της κοινωνίας και αντικείμενο το κέρδος» (Salaryand (πιο πάνω). Πάνω στην ίδια βάση κινήθηκε και η πρόσφατη απόφαση στην Rafael Alexis Valdez κ.α. ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 144/2016 και 145/2016, απόφαση ημερομηνίας 21.2.2017, όπου λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι οι μεταφορείς των ναρκωτικών αποτελούν ένα σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης και διασποράς τους στη χώρα μας. Στην Αναστασιάδης v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Aρ.242/18, απόφαση ημερομηνίας 31.05.2019 λέχθηκε πως «ούτε μπορεί να παραγνωριστεί ο ρόλος του εφεσείοντα ως μεταφορέα στην ουσία των ναρκωτικών ουσιών, από την άποψη ότι δέχθηκε να διακινήσει τον Σ. ο οποίος εν γνώσει του μετέφερε ναρκωτικά που είχε στην κατοχή του.» Τέλος θεωρούμε σκόπιμο να παραπέμψουμε και στην υπόθεση Ζωμενής ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 400 όπου στη σελίδα 406 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Άσχετα με τη διάρκεια της κατοχής των ναρκωτικών από τον εφεσείοντα κυρίαρχο στοιχείο της εγκληματικής του συμπεριφοράς ήταν η διευκόλυνση του κατηγορούμενου 1 στο να αποφύγει τις συνέπειες της εγκληματικής δράσης του. Αυτό αποτελεί ένα άκρως επιβαρυντικό παράγοντα.» Υπό το φως των γεγονότων της υπόθεσης που εξετάσουμε, έχοντας υπόψη την συμμετοχή ενός εκάστου των κατηγορούμενων 1 και 2 στην διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 11 και 12, θεωρούμε πως η συμμετοχή τους ήταν όμοια και δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να συνηγορεί ότι ο ρόλος του κατηγορούμενου 2 στην διάπραξη τους ήταν ολιγότερος ή μικρότερης σημασίας. Και οι δύο κατηγορούμενοι ενήργησαν και αποτέλεσαν μέρη μιας οργανωμένης διακίνησης και ο ρόλος του καθενός είχε τη σημασία του για την επιτυχή εκτέλεση της όλης επιχείρησης παραλαβής και προμήθειας των ναρκωτικών ουσιών. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 2 έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις οικογενειακές - προσωπικές του περιστάσεις. Ο κ. Αργυρού κατέθεσε και διάφορα έγγραφα, όπως πιστοποιητικά γέννησης των παιδιών του, αλλά και των παιδιών της συμβίας του πρώην κατηγορούμενης 3, ιατρική βεβαίωση που αφορά τον πατέρα του, προσυμφωνητικό έγγραφο ημερ. 04/09/2020, το περιεχόμενο των οποίων έχουμε θέσει ενώπιον μας και τα λαμβάνουμε υπόψη. Λαμβάνουμε συνεπώς υπόψη μας τις δύσκολες προσωπικές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορούμενου 2 και προσδίδουμε σε αυτές την βαρύτητα που τους αρμόζει στην βάση της νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1996)1 Α.Α.Δ. 245 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ 224. Παραθέτουμε σε συντομία τα όσα ο ευπαίδευτος συνηγόρου του αναφέρει στην γραπτή του αγόρευση και τα οποία σκιαγραφούν και θα διαφωτίζουν το τι ώθησε τον Κατηγορούμενο 2 στην αξιόποινη συμπεριφορά του. «Ο Κατηγορούμενος ηλικίας 33 ετών είναι παιδί πολυμελούς οικογένειας συγκεκριμένα και είναι ο μικρότερος από τα δύο αδέρφια του. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια με τη μητέρα του να ήταν οικοκυρά ενώ ο πατέρας του διατηρούσε επιχείρηση με περίπτερο με την οποία συντηρούσε ολόκληρη την οικογένεια του. Ο πατέρας απουσίαζε όλη την ημέρα από το σπίτι αφού λόγω της εργασίας του με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να μεγαλώσει χωρίς το πατρικό πρότυπο. Σε ηλικία περίπου δεκατριών ετών ο κατηγορούμενος λόγω των συναναστροφών του εθίστηκε στο κάπνισμα τσιγάρου και σε σύντομο χρονικό διάστημα στο κάπνισμα κάνναβης. Η μητέρα με τον πατέρα του χώρισαν περί το 2005-2006 όταν ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 17-18 ετών και ο πατέρας έφυγε από το σπίτι. Ο κατηγορούμενος από την ηλικία αυτή και σε μία προσπάθεια να βοηθήσει και να ζήσει την οικογένεια του την οποία ξεκίνησε και ο ίδιος από μικρή ηλικία αρχίζει να βοηθά το πατέρα του στο περίπτερο που διατηρούσαν. Λόγω των όμως οικονομικών προβλημάτων το όνομα του πατέρα του τοποθετήθηκε στο Μητρώο ΚΑΠ και δεν μπορούσε να εκδώσει επιταγές. Ο κατηγορούμενος στις 18/10/2005 σε ηλικία 18 ετών αποκτά με τη συμβία του τη κόρη τους XXXXX την οποία στη συνέχεια νυμφεύεται και στις 13/08/2010 αποκτά τη δεύτερη κόρη του XXXXX. Οι κόρες του είναι ηλικίας σήμερα 10 και 15 ετών αντίστοιχα. Στην ηλικία των 20ετών για να μπορεί ο πατέρας του να λειτουργεί το περίπτερο τον βάζει Διευθυντή της εταιρείας του και έτσι ο κατηγορούμενος δικαιούται να εκδίδει και να υπογράφει τις επιταγές για το περίπτερο. Λόγω όμως οικονομικών προβλημάτων επιταγές που εκδόθηκαν προς τους εμπόρους του περιπτέρου επιστρέφουν ακάλυπτες με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί και ίδιος στο μητρώο ΚΑΠ ενώ κινδύνευε να πάει και φυλακή για ακάλυπτες επιταγές. Τελικά, το 2010 σταματά από το περίπτερο του πατέρα του και μεταβαίνει στη Λευκωσία όπου εργάζεται σε γραφείο κηδειών για 2 χρόνια και καταφέρνει να εξοφλήσει τα ποσά των επιταγών. Ο κατηγορούμενος παρά τα όσα πέρασε με το πατέρα του παραμένει στο πλάι του μέχρι και σήμερα αφού αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας ο ίδιος και συγκεκριμένα έχει ιστορικό μυοκαρδίου έχει Διαβήτη κακοήθη υπερπλασία προστάτη ενώ είναι με ένα νεφρό. Η απόσταση και η οικονομική πίεση του κατηγορούμενου δημιουργεί προβλήματα στη δική του οικογένεια με αποτέλεσμα, παρά την αγάπη του προς τις 2 ανήλικες κόρες του, το 2013 να εκδοθεί το διαζύγιο τους. Περί το τέλος του 2012 εργοδοτείται στη XXXXX όπου εκεί εργάστηκε για περίοδο περίπου 9 μηνών. Λόγω της Όταν οικονομικής κρίσης του 2013 απολύεται από αυτή την εργασία μαζί με άλλα 15 άτομα και επιστρέφει στη Λεμεσό όπου εργάζεται περιστασιακά στις οικοδομές ή όπου αλλού μπορούσε για να εξασφαλίσει έστω ένα μικρό εισόδημα για να μπορεί να πληρώνει τη διατροφή των ανήλικων θυγατέρων του. Οι δύσκολες οικονομικές του συνθήκες και ο χωρισμός του ήταν μεγάλα πλήγματα για τον κατηγορούμενο αφού είχε αδυναμία στις δύο του κόρες. Τα πιο πάνω γεγονότα διατάραξαν τον ψυχικό του κόσμο και από περιστασιακός χρήστης ναρκωτικών γίνεται πλέον χρήστης και σκληρών Ναρκωτικών και συγκεκριμένα κοκαΐνης. Η στροφή του κατηγορούμενου σε αντικοινωνική συμπεριφορά ήταν ξεκάθαρα λόγω της εξάρτησης του και χρήσης ουσιών. Το 2016 εμπλέκεται σε παράνομες συμπεριφορές σε μία προσπάθεια να εξασφαλίσει τη δόση του και να εξασφαλίζει και στην οικογένεια του ότι μπορεί. Περί το 2017 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για αδικήματα διαρρήξεων. Με την φυλάκιση του ο κατηγορούμενος αντιλαμβάνεται πλέον ότι το πρόβλημα το οποίο τον οδήγησε στη φυλακή ήταν η χρήση σκληρών Ναρκωτικών Ουσιών και η εμπιστοσύνη που έδειξε στους δήθεν φίλους του και για αυτό προσπαθεί να αφήσει πίσω του τη ζωή η οποία τον κατέστρεψε. Με τη φυλάκιση του επιτυγχάνει να ενταχθεί στο κλειστό πρόγραμμα της Αγίας Σκέπης για απεξάρτηση όπου και παραμένει για περίπου 9 μήνες όπου εκεί λίγο πριν ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης γνωρίζει την ΧΧΧ Ζαχαρίου πρώην κατηγορούμενη 3 η οποία επίσης βρισκόταν στο πρόγραμμα για τον ίδιο λόγο και συνάπτουν δεσμό. Λόγω των κανονισμών της Αγίας Σκέπης που δεν επιτρέπουν την σύναψη δεσμών με ο κατηγορούμενος αποστέλλεται πίσω στις φυλακές. Με την αποφυλάκιση συζεί με την πρώην κατηγορούμενη 3 ΧΧΧ Ζαχαρίου η οποία κατάφερε να ολοκληρώσει το πρόγραμμα. Η ΧΧΧ Ζαχαρίου είναι και αυτή διαζευγμένη με 3 ανήλικα τέκνα ηλικίας 12, 13 και 15 με τα οποία προσπαθεί επαναπροσέγγιση μετά και την ολοκλήρωση του προγράμματος στην Αγία Σκέπη. Μαζί με τον Κατηγορούμενο 2 αρχίζουν μετά την αποφυλάκιση του να διαμένουν μαζί ενώ τόσο ο κατηγορούμενος 2 όσο και η ΧΧΧ Ζαχαρίου γνωρίζουν ο ένας τα ανήλικά του άλλου. Επίσης τα ανήλικα γνωρίζονται και αναμεταξύ τους αφού είναι στις ίδιες ηλικίες και προσπαθούν όλοι μαζί περνούν ποιοτικό χρόνο. Η ΧΧΧ Ζαχαρίου περαιτέρω προσπαθεί να αναλάβει και πάλι τη κηδεμονία των ανήλικων τέκνων της τα οποία βρίσκονται υπό την επίβλεψη του Γραφείου Ευημερίας. Ο Κατηγορούμενος 2 έχοντας πολύ καλή σχέση με τις δύο ανήλικες θυγατέρες του συνεχίζει μετά την αποφυλάκιση του την επικοινωνία μαζί τους. Μέχρι και τη σύλληψη τους οι σχέσεις τους με τα παιδιά τους ήταν άψογες ενώ σκόπευαν να παντρευτούν. Συζούσαν στο Διαμέρισμα της ΧΧΧ Ζαχαρίου το οποίο μετά τη σύλληψη τους αναγκάστηκαν να πωλήσουν για να εξοφλήσουν τη Τράπεζα και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν οικονομικά καλύπτοντας τόσο τα έξοδα των παιδιών τους όσο και τα Δικηγορικά τους έξοδα. Ο κατηγορούμενος παρά την μη αποπεράτωση του προγράμματος της Αγίας Σκέπης και την επιστροφή του στη φυλακή συνεχίζει τις προσπάθειες και αποτοξινώνεται πλήρως από κάθε ουσία μέχρι την αποφυλάκιση του. Ο κατηγορούμενος με την αποφυλάκιση του προσπάθησε να βρει εργασία για να μπορέσει να συντηρεί τις δύο ανήλικες κόρες του για τις οποίες καταβάλλει διατροφή €300 και για να μπορέσει να συντηρήσει την ΧΧΧ Ζαχαρίου και τη προσπάθεια της να αναλάβουν από κοινού την κηδεμονία των τριών παιδιών της. Ο κατηγορούμενος συνταυτίζεται πλήρως με την ΧΧΧ Ζαχαρίου αφού έχουν περάσει και οι δύο τις ίδιες εμπειρίες στη ζωή τους ενώ και οι δύο προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους τη προηγούμενη τους ζωή. Ο κατηγορούμενος προσπαθεί να ξεκινήσει καινούρια ζωή ψάχνοντας εργασία. Η μόνη εργασία που βρίσκει είναι σε οικοδομές αλλά και αυτή part-time. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να βρεθεί σε αδιέξοδο για μία ακόμη φορά να νιώθει απαξίωση για τον ίδιο τον εαυτό του και να οδηγηθεί για μία ακόμη φορά στη χρήση κάνναβης νομίζοντας ότι αυτό θα τον βοηθούσε να ξεπεράσει τα προβλήματα του. Αυτό το πράττει εν αγνοία της ΧΧΧ Ζαχαρίου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα μετά από κάποιο χρονικό διάστημα να αναγκάζεται να αγοράζει τη δόση του επί πιστώσει αφού οικονομικά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει με αποτέλεσμα να οφείλει σε διάφορα άτομα που τον προμηθεύουν ποσό ύψους €1200 περίπου. Προσπάθεια εξασφάλισης περαιτέρω πίστωσης πέφτει στο κενό με αποτέλεσμα ένας εκ των προμηθευτών του να του αναφέρει ότι υπάρχει μία δουλειά την οποία αν την κάνει θα μπορεί να εξασφαλίσει περί τα 1000 ευρώ ενώ περαιτέρω θα εξασφαλίσει τη δόση του. Ο κατηγορούμενος 2 δυστυχώς χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες αυτού που θα έκανε και θεωρώντας ότι αυτό ήταν μία καλή ευκαιρία να εξασφαλίσει κάποιο ποσό για την οικογένεια του, ενώ θα εξασφάλιζε και τη δόση του. Χωρίς να το σκεφτεί συμφώνησε.» Στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής θα λάβουμε υπόψη μας τα πιο πάνω και ό,τι αφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του κατηγορούμενου 2, αφού όπως επανειλημμένα έχει τονιστεί, δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση κατά την επιβολή ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων δεν λαμβάνονται υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην υπόθεση Χρυσάνθου ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 221, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ο συνήγορος τόνισε ενώπιον του Εφετείου τη θέση του ότι το Κακουργιοδικείο παρά την αναφορά στις προσωπικές και άλλες συνθήκες του εφεσείοντος στην ουσία τις εξουδετέρωσε εφόσον ανέφερε ότι η σημασία των προσωπικών συνθηκών ήταν μειωμένη. Κρίνεται ότι η επιβληθείσα ποινή της 12ετούς φυλάκισης ήταν απόλυτα ισορροπημένη μετά από σφαιρική αντίληψη και εικόνα και των αδικημάτων και των προσωπικών συνθηκών του εφεσείοντος, έχοντας υπόψη πάντοτε και το μέγεθος των ναρκωτικών που βρέθηκαν, ήτοι, 11 κιλά και 538,61 γρ. Ποινή δωδεκαετούς φυλάκισης επιβλήθηκε από το Εφετείο για λιγότερη ποσότητα ξηρής φυτικής κάνναβης στην Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 478, μειώνοντας ποινή δεκατεσσάρων χρόνων μετά από παραδοχή με μια προηγούμενη καταδίκη. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε και στη Μαυρικίου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 359, για λιγότερη ποσότητα της ίδιας ναρκωτικής ουσίας σε έγγαμο άτομο, πατέρα ανήλικου και με λευκό ποινικό μητρώο. Το Κακουργιοδικείο δεν παρέλειψε και ορθά, να αναφερθεί και στα λεχθέντα στην Victor Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, (μείωση ποινής στα 11 και 13 χρόνια για κατοχή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 23,805 κιλών κάνναβης) όπου αναφέρθηκε ότι δεν θα πρέπει να δίνεται η εντύπωση κατά την επιβολή της ποινής ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου δεν λαμβάνονται ουσιαστικά καθόλου υπόψη, παρά το ότι μνημονεύονται. Αποτελεί βέβαια πάντοτε ζήτημα βαθμού το πώς το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετωπίζει και εξισορροπεί τους διάφορους παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής. Αναμφίβολα κάθε κατηγορούμενος δικαιούται σε εξατομίκευση της ποινής του, η οποία μπορεί να είναι μικρής ή μεγάλης έκτασης ανάλογα με το είδος του αδικήματος και τα γεγονότα που το περιβάλλουν. Όπως λέχθηκε ήδη το Κακουργιοδικείο έχοντας σφαιρική άποψη για την όλη υπόθεση, επέβαλε το ορθό μέτρο ποινής υπό τις περιστάσεις.» Αποδίδουμε επίσης βαρύτητα στην δήλωση του συνηγόρου του κατηγορούμενου 2 ότι αυτός συνεχίζει τις προσπάθειες για απεξάρτηση (βλ. Χριστοφίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463). Ο κατηγορούμενος 2 βαρύνεται ήδη με μια προηγούμενη καταδίκη η οποία αφορά σε αδικήματα διάρρηξης κατοικίας και κλοπής από κατοικία. Συγκεκριμένα στις 22.12.2017 καταδικάστηκε στην υπόθεση 14705/2017 του Ε.Δ. Λευκωσίας, σε 4 κατηγορίες διάρρηξης κατοικίας και 4 κατηγορίες κλοπής από κατοικία και του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης μέχρι 18 μήνες. Σε ότι αφορά την προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου 2 είναι γνωστό ότι κανένας δεν τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα το οποίο ήδη έχει τιμωρηθεί. Η σημασία όμως των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξη τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, το χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο γιατί κυρίως αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου προς την τήρηση των νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου

(1994)2 ΑΑΔ 1 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ 17). Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 306 τονίστηκε πως οι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής αλλάς επενεργούν ως παράγων περιορισμού της επιείκειας, της οποίας θα τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος, αν δεν βαρυνόταν με προηγούμενες καταδίκες (βλ. επίσης Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας

(2003)1 Α.Α.Δ. 565). Στην Ιωάννου άλλως Μουσικός ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 286 τα προηγούμενα αδικήματα που ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει, περιόρισαν τα περιθώρια επιείκειας με αποτέλεσμα το Ανώτατο Δικαστήριο να απορρίψει την έφεση του. Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, προσεγγίζουμε την προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου 2 ως η νομολογία επιτάσσει. Λαμβάνουμε υπόψη μας ότι πρόκειται για σοβαρής μορφής αδικήματα, διαφορετικής όμως φύσης, χωρίς όμως τούτο να σημαίνει ότι υπέχει ιδιαίτερης σημασίας, αφού ως ο συνήγορος του ανέφερε, «Η στροφή του κατηγορούμενου σε αντικοινωνική συμπεριφορά ήταν ξεκάθαρα λόγω της εξάρτησης του και χρήσης ουσιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα περί το 2016 να εμπλακεί σε παράνομες συμπεριφορές σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει την δόση του.». Εδώ ο κατηγορούμενος 2, σε σύντομο χρονικό διάστημα, ως αυτό προκύπτει από την ημερομηνία καταδίκης του στην υπόθεση XXXXX/2017 του Ε.Δ. Λευκωσίας και την έκταση της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε και ενώ του δόθηκε η ευκαιρία να αλλάξει συμπεριφορά και να συνετιστεί, διέπραξε τα πολύ σοβαρά αδικήματα της παρούσας υπόθεσης. Καταλήξαμε, έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, πως η μόνη κατάλληλη και αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου 2, η συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές στην οποία έχουμε κάνει αναφορά πιο πάνω, η άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεταμέλεια του, η προσπάθεια και η πρόθεση του για απεξάρτηση από τις ναρκωτικές ουσίες, οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα, καθώς και όλα τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Έχουμε επίσης λάβει υπόψη μας για σκοπούς ισότητας και το ύψος της ποινής που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο 1, σε συνδυασμό πάντα με τα ελαφρυντικά του καθενός και την συμμετοχή του στην διάπραξη των αδικημάτων που όπως πιο πάνω έχουμε καταλήξει ήταν όμοια. Ειδικότερα έχουμε λάβει υπόψη μας, το ότι ο κατηγορούμενος 1 είχε διαπράξει ταυτόχρονα και το αδίκημα της κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια περίπου ενός κιλού κοκαΐνης, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 ήταν λευκού ποινικού μητρώου σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο 2 ο οποίος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη για σοβαρά αδικήματα κατά τρόπο που περιόρισε το περιθώριο επιείκειας που μπορεί να επιδειχθεί στο πρόσωπο του, το ότι ο κατηγορούμενος 1 παραδέχτηκε ενώ υπήρχε συντριπτική μαρτυρία εναντίον του σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο 2 εναντίον του οποίου η μαρτυρία ήταν περιστατική αλλά και το ότι ο κατηγορούμενος 1 δήλωσε την πρόθεση του να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας εναντίον των συγκατηγορούμενων του (παρά το ότι τελικά δεν χρειάστηκε να το πράξει ενόψει της παραδοχής του κατηγορούμενου 1 και της διακοπής των κατηγόριων εναντίον της κατηγορούμενης 3) επίσης έχουμε λάβει υπόψη το ότι και οι δύο καταβάλλουν προσπάθειες απεξάρτησης. Στην βάση των πιο πάνω, έχουμε καταλήξει όπως επιβάλουμε το ίδιο ύψος ποινής στον κατηγορούμενο 2 που επιβλήθηκε και στον κατηγορούμενο 1. Κρίνουμε λοιπόν υπό τις περιστάσεις ως αρμόζουσα ποινή την ποινή φυλάκισης των 7 ετών στην κατηγορία 12 την οποία και επιβάλλουμε. Στην κατηγορία 11 δεν επιβάλλεται ποινή αφού τα γεγονότα αυτής ουσιαστικά εμπεριέχονται στην κατηγορία 12 στην οποία έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Ενόψει του ύψους της ποινής που έχουμε επιβάλει στον κατηγορούμενο 2 η εισήγηση για αναστολή καθίσταται άνευ αντικειμένου. Η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή, μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 2 τελεί υπό κράτηση και δη από τις 17.10.2019. Τα 3 κινητά τηλέφωνα που κατακρατούνται από την αστυνομία ως τεκμήρια, αφού από αυτά αφαιρεθεί οτιδήποτε παράνομο, να παραδοθούν στους νόμιμους δικαιούχους τους ενώ τα υπόλοιπα τεκμήρια κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) ............... Α. Κονής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο