Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. MITALA, Αρ. Υπόθεσης: 1119/21, 26/2/2021

(4)(θ) και 72 των Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (1η κατηγορία).

1. Χρήση κυκλικού κόμβου κατά παράβαση του Καν. 66ΙΕ των Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (5η κατηγορία).
2. Αμελής οδήγηση κατά παράβαση των άρθρων 8

(1)(β) 19 και 20 Α του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (7η κατηγορία). 4. Εγκατάλειψη τόπου ατυχήματος χωρίς παροχή βοήθειας κατά παράβαση του άρθρου 235 Α

(3)του Ποινικού Κώδικα Κεφ.154 όπως τροποποιήθηκε και άρθρα 19 και 20 Α του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (8η κατηγορία) 5. Χρήση μηχανοκίνητου Οχήματος άνευ ασφάλειας έναντι κινδύνου τρίτου μέρους κατά παράβαση άρθρου

(1)(α)

(5),38 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων Νόμου (Ασφάλισης Έναντι Τρίτου) όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (9η κατηγορία). 6. Οδήγηση μηχανοκίνητου Οχήματος χωρίς ισχύουσα άδεια οδήγησης κατά παράβαση των άρθρων 2,8,

(1),49

(1)(α) και 54 του Περί Άδειας Οδήγησης Νόμου 94

(1)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (10η κατηγορία).

1. Οδήγηση Μηχανοκίνητου Οχήματος άνευ συναινέσεως του ιδιοκτήτη κατά παράβαση των άρθρων 11 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα ( 11η κατηγορία).
2. Οδήγηση Μηχανοκίνητου Οχήματος με διακριτικά σημεία ταυτότητας άλλα εκτός εκείνων που παραχωρήθηκαν κατά την εγγραφή του κατά παράβαση των Καν.

(7)Δεύτερο Παράρτημα και 72 των Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα (12η κατηγορία) Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως αυτά έχουν εκτεθεί από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, στις 02/02/21 και περί ώρα 22:07 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το κλοπιμαίο αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής ΧΧΧ 756 έχοντας τοποθετημένες στο μπροστινό και πισινό μέρος πινακίδες εγγραφής άλλου οχήματος (ΧΧΧXX37) στην οδό Χρίστου Οικονομίδη στη Λεμεσό. Από έλεγχο που διενεργήθηκε στα στοιχεία του οχήματος διαπιστώθηκε ότι αυτό οδηγείτο χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη του αφού είχε κλαπεί μετά από την διάρρηξη της κατοικίας του στις 02/02/21 και μεταξύ των ωρών 0130-

1. Επίσης οδηγείτο χωρίς άδεια οδηγού και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη έναντι κινδύνου τρίτου μέρους. Στο όχημα που οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο επέβαινε και συνοδηγός. Σημειώνεται ότι οι πινακίδες εγγραφής που ήταν τοποθετημένες στο πιο πάνω αναφερόμενο όχημα άνηκαν σε όχημα μάρκας KIA RIO χρώματος άσπρου. Όταν το μηχανοκίνητο περίπολο του ΟΠΕ Λεμεσού εντόπισε το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος να κινείται στον πιο πάνω δρόμο διαπιστώθηκε ότι η περιγραφή του οχήματος που κλάπηκε προηγουμένως, ανταποκρινόταν στο συγκεκριμένο όχημα. Τότε οι Αστυφύλακες του ΟΠΕ που βρίσκονταν σε περιπολία έθεσαν σε λειτουργία τον υπηρεσιακό φάρο και την σειρήνα του οχήματος και έκαναν σήμα στον Κατηγορούμενο για να σταματήσει. Αντί αυτού ο Κατηγορούμενος ανέπτυξε ιλιγγιώδη ταχύτητα με σκοπό να διαφύγει παραλείποντας να σταματήσει. Τότε ο Μ7 επί του κατηγορητηρίου ακολούθησε το όχημα του Κατηγορούμενου και ενημέρωσε μέσω ασυρμάτου για το συγκεκριμένο περιστατικό φωνάζοντας του ταυτόχρονα και επανελειμένα μέσω της μικροφωνικής του αστυνομικού οχήματος για να σταματήσει. Ο Κατηγορούμενος φτάνοντας στον κυκλικό κόμβο του Αγίου Νικολάου εισήλθε σε αυτόν ανάποδα οδηγώντας στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με κίνδυνο να προκαλέσει δυστύχημα αφού απέκοψε την πορεία άλλων οχημάτων που κινούνταν ήδη στον κυκλικό κόμβο. Στην συνέχεια ο Κατηγορούμενος ακολουθώντας δυτική πορεία εισήλθε στην λεωφόρο Μακαρίου ΙΙΙ και αφού έφτασε στην διασταύρωση με την οδό Αγίας Φυλάξεως τηρώντας την μέση των δύο λωρίδων απέκοψε την πορεία του οχήματος ΧΧΧXX32 το οποίο οδηγούσε η ΧΧΧΧ Κυριάκου ηλικίας 61 ετών και είχε ως συνοδηγό την ΧΧΧΧΧ Tsulaia ηλικίας 46 ετών με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν. Το όχημα της παραπονούμενης κατευθυνόταν από τα βόρεια προς τα νότια της οδού Αγίας Φυλάξεως. Από την σύγκρουση που έγινε στο σημείο Χ επί του Τεκμηρίου 2 ( τελικό σχεδιαγράφημα της σκηνής του δυστυχήματος) το όχημα της ΧΧΧΧ Κυριάκου περιστράφηκε δεξιόστροφα της πορείας του, ανέβηκε στο νοτιοδυτικό πεζοδρόμιο της διασταύρωσης στην συνέχεια χτύπησε σε μεταλλικά κάγκελα και ακινητοποιήθηκε αφού περιστράφηκε σχεδόν 360 μοίρες. Στο όχημα προκλήθηκαν υλικές ζημιές ενώ οι δύο γυναίκες που επέβαιναν σε αυτό δεν τραυματίστηκαν. Ο Κατηγορούμενος αντί να σταματήσει στο σημείο που προκλήθηκε το δυστύχημα εγκατέλειψε την σκηνή χωρίς να σταματήσει για να παρέχει βοήθεια και ακολούθησε νότια πορεία στην οδό Αγίας Φυλάξεως και αφού έστριψε αριστερά σε ανοικτό οικόπεδο δια μέσω αυτού εισήλθε στην οδό Θεσσαλονίκης όπου και τελικά ανακόπηκε από την Αστυνομία. Τότε έγινε κατορθωτή και η σύλληψη του Κατηγορούμενου. Την σκηνή του δυστυχήματος επισκέφθηκε ο Αστ. ΧΧΧΧ της Τροχαίας Λεμεσού όπου βρήκε το όχημα της ΧΧΧΧ Κυριάκου στην τελική του θέση. Στην σκηνή επίσης βρισκόταν τόσο η πιο πάνω αναφερόμενη οδηγός του οχήματος όσο και συνεπιβάτης της. Το δε όχημα του που οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο βρισκόταν ακινητοποιημένο στην οδό Θεσσαλονίκης. Καταγράφηκαν οι ζημιές που προκλήθηκαν στα δύο οχήματα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι το όχημα του Κατηγορούμενου έφερε τις πινακίδες εγγραφής άλλου οχήματος, δηλαδή του ΧΧΧ
2. Λήφθηκαν οι αναγκαίες μετρήσεις και ετοιμάστηκε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος. Τέλος στις 06/02/21 και μεταξύ των ωρών 1240-1310 στην Κεντρική Αστυνομία Λεμεσού λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο με την βοήθεια διερμηνέα. Επίσης του υποδείχθηκε το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος το οποίο υπέγραψε ως ορθό. Σε μεταγενέστερο χρόνο το πρόχειρο σχέδιο μετατράπηκε σε συμμετρικό. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και δεν βαρύνετε με οποιοσδήποτε βαθμούς ποινής. Η ευπαίδευτη συνήγορος της Υπεράσπισης αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής εξέφρασε την απολογία του Κατηγορούμενου προς το Δικαστήριο σε σχέση με τις σοβαρές κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ο πελάτης της. Μάλιστα υποστήριξε κατά την αγόρευση τής ότι έχει εξηγηθεί στον Κατηγορούμενο η σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε και ότι ο ίδιος έχει κατανοήσει πλήρως το σφάλμα του, νιώθει ντροπή και μεταμέλεια για τις πράξεις του. Στην συνέχεια της αγόρευσης της η συνήγορος αναφέρθηκε στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες ο Κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα που αντιμετωπίζει . Υποστήριξε ότι η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου προκλήθηκε λόγω του ότι ο πελάτης της κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν σε κατάσταση πανικού. Μάλιστα η συνήγορος εξήγησε ότι επειδή ο Κατηγορούμενος καταζητείτο από την Αστυνομία για άλλα αδικήματα για τα οποία έχουν καταχωρηθεί ποινικές υποθέσεις εις βάρος του, φοβήθηκε μόλις αυτός αντιλήφθηκε το όχημα της Αστυνομίας και έτσι χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεων του, επειδή βρισκόταν σε κατάσταση σοκ χωρίς να αντιλαμβάνεται τι πράττει ενήργησε τόσο ανώριμα και απερίσκεπτα με αποτέλεσμα να διαπράξει όλα τα αδικήματα που αντιμετωπίζει. Η συνήγορος υποστήριξε ότι στην πιο πάνω συμπεριφορά του Κατηγορούμενου συνέβαλε ουσιαστικά και η ρίψη πυροβολισμών από μέρους της Αστυνομίας εναντίον του οχήματος που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. Σύμφωνα με την κα. Αδάμου το γεγονός αυτό τρομοκράτησε ακόμη περισσότερο τον Κατηγορούμενο με αποτέλεσμα να αντιδράσει με τον τρόπο αυτό, δηλαδή να διαπράξει όλα τα αδικήματα που του καταλογίζονται. Η συνήγορος εισηγήθηκε ακόμη ότι η όλη συμπεριφορά του Κατηγορούμενου δεν είναι ενδεικτική του χαρακτήρα του και συνεπώς πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Κάλεσε επίσης το Δικαστήριο να λάβει υπόψη ότι από το δυστύχημα δεν τραυματίστηκαν οι επιβαίνοντες του άλλου οχήματος αφού προκλήθηκαν μόνο υλικές ζημιές. Τόνισε μάλιστα ότι δεν τέθηκε σε κίνδυνο η ζωή κάποιου άλλου προσώπου από το δυστύχημα ενώ υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος τραυματίστηκε και προς τούτο έγινε σχετική καταγγελία στην Ανεξάρτητη Αρχή διερεύνησης παραπόνων. Ήταν επίσης εισήγηση της συνηγόρου προς το Δικαστήριο να ληφθεί υπόψη η άμεση παραδοχή του Κατηγορούμενου αλλά και η έμπρακτη μεταμέλεια του. Περεταίρω ήταν εισήγηση της συνηγόρου όπως ληφθεί υπόψη το λευκό του ποινικό μητρώο, το λευκό του οδικό μητρώο αλλά ιδιαίτερα και το νεαρό της ηλικίας του αφού κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ήταν 22 ετών. Υιοθετώντας την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε αναφορικά με τον Κατηγορούμενο η συνήγορος εστίασε την προσοχή του Δικαστηρίου στις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα όπως αναφέρεται στην έκθεση του Γρ. Ευημερίας ο Κατηγορούμενος κατάγεται από την Ρουμανία και διαμένει σε οικία μαζί με τους γονείς του κάτω από άθλιες συνθήκες. Η κατοικία σύμφωνα με την κα. Αδάμου αποτελείται από ένα μόνο δωμάτιο. Βρίσκεται στην Κύπρο από το 2009 και είναι το πρώτο από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Σύμφωνα με την συνήγορο του προέρχεται από οικογένεια με πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση αφού οι γονείς του μετακόμισαν στην Κύπρο με σκοπό να εξεύρουν εργασία για να μπορέσουν να ζήσουν. Η συνήγορος τόνισε ακόμη ότι ο πελάτης της είναι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Σύμφωνα με την έκθεση του Γρ. Ευημερίας ο Κατηγορούμενος διέκοψε την φοίτηση του στη Β Γυμνασίου εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε η οικογένεια του και έτσι άρχισε να εργάζεται σε πλυντήρια αυτοκινήτων για περίπου 9 μήνες για να βοηθήσει την οικογένεια οικονομικά. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν από τον ίδιο τον Κατηγορούμενο στην έκθεση του Γρ. Ευημερίας, ο ίδιος εξέτισε ποινή φυλάκισης διάρκειας 1 έτους και δύο μηνών αφού καταδικάστηκε για αδικήματα διάρρηξης. Μετά την αποφυλάκιση του και μέχρι τον Νοέμβριο του 2020 εργαζόταν ως οικοδόμος αλλά απώλεσε την εργασία του ένεκα του ότι έχασε την ταυτότητα του και ο εργοδότη του δεν μπορούσε να τον εργοδοτήσει άλλο αφού αμφέβαλε κατά πόσο αυτός διαμένει μόνιμα στην Δημοκρατία. Επίσης σύμφωνα με την έκθεση του Γρ. Ευημερίας ο Κατηγορούμενος είναι χρήστης κάνναβης από την ηλικία των 17 ετών ενώ τους τελευταίους έξι μήνες είναι χρήστης κρύσταλ. Μάλιστα εξέφρασε την πρόθεση του να διακόψει την χρήση ναρκωτικών ουσιών αυτοβούλως. Τέλος σύμφωνα με την έκθεση του Γρ. Ευημερίας ο Κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα σωματικής ή ψυχικής υγείας. Τέλος, η κα. Αδάμου εισηγήθηκε ότι στην περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι κατάλληλη ποινή είναι αυτή της στερητικής της ελευθερίας αυτή θα πρέπει να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα επικαλούμενη όλα τα πιο πάνω ελαφρυντικά. Η επιλογή της ποινής που θα επιβληθεί αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται, από τη μια, εξατομίκευση στο πλαίσιο του συγκεκριμένου παραβάτη και από την άλλη, η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης. Η προβλεπόμενη στον νόμο ποινή αποτελεί την αφετηρία από την οποία το Δικαστήριο εκκινεί για την επιμέτρηση της. Οι Κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, όπως διαφαίνεται μέσα από τις προβλεπόμενες ποινές είναι σοβαρές. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων διαφαίνεται βεβαίως και μέσα από την ανησυχητική συχνότητα με την οποία όμοιας φύσης αδικήματα, παρουσιάζονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το γενικό συμφέρον της δικαιοσύνης, για πάταξη τέτοιων φαινομένων, δημιουργεί την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών. Στην υπόθεση Παναγή ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 75, λέχθηκαν τα εξής: «Η επιβολή αποτρεπτικών ποινών δεν είναι μόνο θέμα σεβασμού και εφαρμογής των νόμων, αλλά είναι απαραίτητη κοινωνική ανάγκη, ενόψει του σοβαρού και ανησυχητικού ρυθμού με τον οποίο συμβαίνουν αυτοκινητικά δυστυχήματα και χάνονται ανθρώπινες ζωές ή προκαλούνται σοβαρές υλικές ζημιές. Είναι μόνο με την απόλυτη συμμόρφωση προς όλους τους κανονισμούς που θα επιτευχθεί μείωση ατυχημάτων τα οποία πολλές φορές έχουν ολέθρια και ανεπανόρθωτα επακόλουθα.» Σε σχέση με το αδίκημα της 7ης κατηγορίας όπως διαφαίνεται μέσα από την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή είναι σοβαρή. Ειδικότερα, το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν. 86/72 προβλέπει ότι οποιοσδήποτε οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οποιανδήποτε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη µέριµνα για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την οδό, και προκαλεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ (€3.000). Στην υπόθεση Μενελάου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 232 λέχθηκαν τα εξής: «Τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που στην περίπτωση της οδικής αμέλειας χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας.» Δυστυχώς, η πιο πάνω διαπίστωση στην οποία προέβη το Ανώτατο Δικαστήριο είναι επίκαιρη μέχρι και σήμερα. Σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του στην επιλογή της ποινής, τον βαθμό της αμέλειας, τις συνέπειες του δυστυχήματος, τυχόν αμέλεια άλλου προσώπου που εμπλέκεται στο δυστύχημα και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου ειδικότερα σε συνάρτηση με το μητρώο του ως οδηγού. Η συνήθης ποινή για αμελή οδήγηση είναι η ποινή προστίμου. Όπου η αμέλεια του είναι ιδιαίτερα σοβαρή ή όπου ο Κατηγορούμενος δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου, ή και τα δύο, η ποινή προστίμου συνδυάζεται με στέρηση της άδειας οδήγησης (βλ. Sentencing in Cyprus, 2nd ed, G. M. Pikis, σελ. 235, 236). Η ποινή της στέρησης της άδειας οδηγού βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής. Πρέπει επομένως να δικαιολογείται με βάση τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής. Τόσο τα γεγονότα που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος, όσο και οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να διαπιστωθεί αν δικαιολογείται η αποστέρηση της άδειας του παραβάτη και η χρονική διάρκεια της αποστέρησης (βλ. μεταξύ άλλων, Ελ. Ελευθερίου ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 300,304). Αναφορικά με το αδίκημα της 8ης κατηγορίας είναι από τα πλέον σοβαρά τροχαία αδικήματα. Η σοβαρότητα του δε διαφαίνεται και από τις προβλεπόμενες στον Νόμο ποινές. Συγκεκριμένα το άρθρο 235 Α

(3)του Κεφ. 154 προβλέπει ότι όποιος, αφού εμπλακεί σε ατύχημα το οποίο προκαλεί ζημιά σε περιουσία, εγκαταλείπει τον τόπο του ατυχήματος χωρίς παροχή βοήθειας, είναι ένοχος αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τον ένα μήνα ή/και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες ευρώ (€3.000). Η όλη συμπεριφορά ατόμου που, μετά από ατύχημα, εγκαταλείπει τη σκηνή χωρίς να ενδιαφερθεί για την τύχη των επηρεαζομένων και χωρίς την παροχή σε αυτούς οιασδήποτε βοήθειας αποτελεί αντικοινωνική και εγωιστική συμπεριφορά. Στην απόφαση της υπόθεσης Ανδρέας Πουμπουρής ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Δ.Δ. 1 επισημάνθηκε ότι ο σκοπός που θεσπίστηκε η προαναφερθείσα νομοθετική διάταξη είναι προφανής αναφέροντας χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Ωστόσο επιγραμματικά θα επαναλάβουμε το αυτονόητο ότι δηλαδή κάθε οδηγός οχήματος που εμπλέκεται σε τροχαίο δυστύχημα έχει νομική και ηθική υποχρέωση να σταματά και να προσφέρει βοήθεια στο θύμα του δυστυχήματος. Η έγκαιρη παροχή βοήθειας μπορεί να σώσει τη ζωή του θύματος ενώ η εγκατάλειψη του μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο. Συνιστά άκρως εγωιστική συμπεριφορά η εγκατάλειψη θύματος τροχαίου δυστυχήματος χωρίς βοήθεια, όταν μάλιστα είναι τέτοιες οι συνθήκες ώστε να καθίσταται απομακρυσμένη η παροχή βοήθειας μέσα σε σύντομο χρόνο.» Επίσης σοβαρά κρίνονται και τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος στις υπόλοιπες κατηγορίες. Μέσα από τη συμπεριφορά του Κατηγορουμένου αναδύεται έντονα αντικοινωνικός χαρακτήρας που δείχνει αδιαφορία για την ασφάλεια όλων των προσώπων που χρησιμοποιούσαν κατά την δεδομένη χρονική στιγμή τον δρόμο. Ο Κατηγορούμενος εντελώς απερίσκεπτα και εγωιστικά παρόλο που του έγινε σήμα από την Αστυνομία για να σταματήσει, εντούτοις συνέχισε να οδηγεί το όχημα του έχοντας τοποθετημένες σε αυτό πινακίδες εγγραφής άλλου οχήματος, ενώ ταυτόχρονα το περιπολικό όχημα της Αστυνομίας τον ακολουθούσε έχοντας μάλιστα σε λειτουργία τον υπηρεσιακό φάρο καλώντας τον επανελειμένα μέσω της μικροφωνικής του αστυνομικού οχήματος να το ακινητοποιήσει. Αντί αυτού ο Κατηγορούμενος ενεργώντας χωρίς φραγμούς και παραγνωρίζοντας συνάμα τις οδηγίες και τις προειδοποιήσεις της Αστυνομίας μόλις έφθασε στον κυκλικό κόμβο του Αγίου Νικολάου, εισήλθε σε αυτόν ανάποδα οδηγώντας στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας εμποδίζοντας και θέτοντας σε κίνδυνο την κανονική πορεία των διερχόμενων οχημάτων. Στην συνέχεια αφού εξήλθε από τον κυκλικό κόμβο και ακολουθώντας δυτική πορεία εισήλθε στην Λεωφόρο Μακαρίου ΙΙΙ. Παρά τις επανειλημμένες οδηγίες της Αστυνομίας για να σταματήσει όταν έφθασε στην συμβολή της Λεωφόρου Μακαρίου ΙΙΙ με την οδό Αγίας Φυλάξεως απέκοψε την πορεία άλλου διερχόμενου οχήματος που κινείτο από τα βόρεια προς τα νότια του πιο πάνω δρόμου με αποτέλεσμα συγκρουστεί με αυτό. Από την σύγκρουση το όχημα στο οποίο επέβαιναν η παραπονούμενη μαζί με την συνοδηγό της περιστράφηκε δεξιόστροφα της πορείας του, ανέβηκε στο πεζοδρόμιο της διασταύρωσης και αφού χτύπησε σε μεταλλικά κάγκελα ακινητοποιήθηκε αφού πρώτα περιστράφηκε σχεδόν 360 μοίρες. Ο δε Κατηγορούμενος αντί να σταματήσει το όχημα του και να ενδιαφερθεί για την τύχη των προσώπων που επέβαιναν στο όχημα με το οποίο συγκρούστηκε και να παρέχει σε αυτές οποιαδήποτε είδους βοήθεια, εντελώς εγωιστικά και χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για την τύχη των συνανθρώπων του εγκατέλειψε την σκηνή του δυστυχήματος συνεχίζοντας με νότια πορεία στην οδό Αγίας Φυλάξεως. Τελικά αφού έστριψε αριστερά σε ανοικτό οικόπεδο διαμέσω αυτού εισήλθε στην οδό Θεσσαλονίκης όπου και ανακόπηκε. Αναπόφευκτα η πιο πάνω εγωιστική οδική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου θα επενεργήσει δίχως άλλο επιβαρυντικά εις βάρος του. Με όλο τον σεβασμό προς την συνήγορο του Κατηγορούμενου δεν μπορώ να αποδεχτώ ως ελαφρυντικό για την υπόθεση τον ισχυρισμό ότι ο Κατηγορούμενος ένεκα του φόβου και του πανικού που τον διακατείχε κατά την δεδομένη χρονική στιγμή ενήργησε με αυτόν τον άκρως επικίνδυνο και εγωιστικό τρόπο. Σημειώνεται ότι ήταν από δική του υπαιτιότητα που η Αστυνομία τον αναζητούσε για την διάπραξη άλλων ποινικών αδικημάτων ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος οδηγούσε όχημα ιδιοκτησίας τρίτου προσώπου του οποίου για ευνόητους λόγους αντικατέστησε του αριθμούς εγγραφής. Όπως ήδη αναφέρθηκε, το Δικαστήριο έχει καθήκον να εξατομικεύσει την ποινή που θα επιβάλει στο πρόσωπο του παραβάτη που έχει απέναντι του. Η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει βεβαίως να οδηγήσει σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας των αδικημάτων και της ανάγκης για αποτροπή. Όπως σημειώθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γιάπα

(2006)2 ΑΑΔ 432, σε αδικήματα που παρουσιάζουν έξαρση, όπως θεωρώ ότι είναι και τα αδικήματα της οδήγησης με υπερβολική ταχύτητα, οι προσωπικές περιστάσεις του παραβάτη λαμβάνονται υπόψη, είναι όμως ήσσονος σημασίας, αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας. Στην Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 135, το Εφετείο σημείωσε, με αναφορά στην Τροκκούδης ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 306 ότι το στοιχείο της αποτροπής μπορεί να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην επιλογή της μορφής της ποινής όσο και στον καθορισμό του ύψους της. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που το Ανώτατο Δικαστήριο έστειλε το μήνυμα ότι αδικήματα που σχετίζονται με την οδήγηση και περιέχουν το στοιχείο της αδιαφορίας πρέπει να αντιμετωπίζονται αυστηρά. Μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Καλαϊτζίδη ν. Αστυνομίας. Ποινική Έφεση Αρ.307/18 ημερ. 20.11.2018, όπου ο εφεσείων είχε βρεθεί ένοχος μετά από δική του παραδοχή σε κατηγορία για αμελή οδήγηση και για το ότι οδηγούσε αφού κατανάλωσε ποσότητα αλκοόλης, έτσι ώστε να είχε 111 αντί 22 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε κάθε 100 χιλιοστά του λίτρου εκπνοής. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε την επιβολή ποινών άμεσης φυλάκισης 15 ημερών και ενός μηνός αντίστοιχα, επισημαίνοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη και εξισορρόπησε κάθε σχετικό παράγοντα, δίδοντας, ως όφειλε, τη δέουσα βαρύτητα στην ανάγκη αποτροπής. Έγινε δε παραπομπή στην επίσης πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Τουμάζου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 166/2016, ημερ. 5.10.2018, όπου τονίστηκε η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε αυτής της φύσεως αδικήματα τα οποία έχουν καταστεί δεσπόζοντα και αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για κάθε άνθρωπο που κυκλοφορεί στους δρόμους και αυτή τούτη την ανθρώπινη ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνω υπόψη μου όλα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω και συνυπολογίζω προς όφελος του Κατηγορούμενου την άμεση παραδοχή του (βλ. Χαρτούμπαλος v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28) και το λευκό του ποινικό μητρώο (βλ. Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 14). Περαιτέρω λαμβάνω υπόψη μου το λευκό οδικό μητρώο του Κατηγορούμενου .Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως αυτές διαφαίνονται μέσα από την έκθεση του τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας και συνοψίστηκαν πιο πάνω. Δεν αφήνει αδιάφορο επίσης το Δικαστήριο το νεαρό της ηλικίας του Κατηγορούμενου. Τόσο κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων όσο και σήμερα ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 22 ετών. Σε σχέση με το νεαρό της ηλικίας αναφέρονται τα ακόλουθα. Σύμφωνα με την Νομολογία το νεαρό της ηλικίας αποτελεί επιπρόσθετο ελαφρυντικό παράγοντα (Βλ. Βασίλης Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 50). Στο σύγγραμμα «Sentencing in Cyprus», του Γ. Μ. Πική, 2η έκδοση, σελ. 88 αναφέρεται ότι η αντιμετώπιση νεαρών παραβατών αποτελεί ένα ευαίσθητο θέμα. Στις περιπτώσεις αυτές προέχει ισχυρή η ανάγκη για αναμόρφωση παρά η τιμωρία μιας και το ενδεχόμενο αναμόρφωσης νεαρών ατόμων είναι μεγαλύτερο από ότι σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας τα οποία είναι πλέον εξοικειωμένα με τις συνήθειες και συμπεριφορές τους. Στο ίδιο σύγγραμμα αναφέρεται στις σελίδες 89-90 ότι δεν υπάρχει αυθεντία που να καθορίζει μέχρι ποιας ηλικίας άτομα μπορούν να θεωρούνται νεαρά πρόσωπα, προφανώς, διότι επί του θέματος υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες όπως η εμπειρία που κάποιος έχει της ζωής. Αυτό, όμως, που είναι σίγουρο, σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα, είναι ότι όσο ένα άτομο μεγαλώνει η σημασία του νεαρού της ηλικίας ως μετριαστικός παράγοντας φθίνει και λίγο μετρά στην επιμέτρηση της ποινής. Στην υπόθεση Βασίλης Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 50, που πιο πάνω μνημονεύεται, επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στους εφεσείοντες ηλικίας 19 και 23 ετών για το αδίκημα της ληστείας. Στην ίδια υπόθεση εκφράσθηκε και η άποψη ότι αν και δεν είναι επιθυμητό νεαρά άτομα στα αρχικά, δηλαδή, στάδια της δημιουργίας της προσωπικότητάς τους, να στερηθούν της ευκαιρίας να ωριμάσουν για να κάνουν τις επιλογές τους στην ζωή, σήμερα τα πράγματα έχουν μεταβληθεί από ότι ήταν μερικές δεκαετίες πριν. Με την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών με τα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημέρωσης ο νέος σήμερα έχει καλύτερες ευκαιρίες διαμόρφωσης του χαρακτήρα του φτάνει να κάνει τις ορθές επιλογές. Η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245 ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Συνεκτιμώντας τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη αλλά και την φύση και την σοβαρότητα των αδικημάτων, κρίνω ότι στην παρούσα, η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι η φυλάκιση. Η επιβολή οποιασδήποτε άλλης ποινής πέραν της φυλάκισης θα ήταν ατελέσφορη και αναποτελεσματική, αφού δεν θα εξυπηρετούσε καθόλου το στοιχείο της αποτροπής και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Θα πρέπει περαιτέρω να σημειωθεί, ότι η ποινή της στέρησης της άδειας οδηγού βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής και πρέπει να δικαιολογείται με βάση τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής. Τόσο τα γεγονότα που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του αδικήματος, όσο και οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να διαπιστωθεί αν δικαιολογείται η αποστέρηση της άδειας καθώς και η χρονική διάρκεια της αυτής (βλ. Ελ. Ελευθερίου ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 300). Εξετάζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα στην παρούσα υπόθεση αλλά ταυτόχρονα και την σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο Κατηγορούμενος σε συνδυασμό πάντοτε με όλους τους μετριαστικούς παράγοντες που αναφέρθηκαν ανωτέρω , κρίνω ορθό σκόπιμο και δίκαιο όπως επιβληθεί στον Κατηγορούμενο και αυτό το είδος ποινής. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, επιβάλλω στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην 1η Κατηγορία, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 1 μηνός Στην 5η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 15 ημερών. Στην 7η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 3 μηνών και 4 βαθμοί ποινής στην άδεια οδήγησης του. Στην 8η κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 ημερών και 7 βαθμοί ποινής στην άδεια οδήγησης του. Στην 9η κατηγορία ποινή φυλάκισης 15 ημερών. Επιπλέον ο Κατηγορούμενος αποστερείται του δικαιώματος να κατέχει ή να αποκτά άδεια οδήγησης για περίοδο 6 μηνών από σήμερα. Στην 10η , 11η και 12η κατηγορία δεν επιβάλλεται καμία ποινή. Τέλος, θα εξετάσω την δυνατότητα αναστολής των ποινών φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο αφού αυτό το ζήτημα έχει τεθεί ευθέως και από την συνήγορο του. Το Νομοθετικό πλαίσιο για την αναστολή της ποινής βρίσκεται στον Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλάκισης εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμο του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε. Με τον τροποποιητικό Νόμο 186(I)/03, που δημοσιεύθηκε στις 19.12.03, καταργήθηκε η απαίτηση για εξαιρετικές περιστάσεις της υπόθεσης ή του κατηγορουμένου με αποτέλεσμα το θέμα της αναστολής σήμερα να μην διέπεται από ανελαστικά κριτήρια. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72 όπως τροποποιήθηκε: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες, που πιο πάνω ανέφερα, κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι που να δικαιολογούν την αναστολή των ποινών φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο. Άλλωστε, η δυνατότητα αναστολής ποινής φυλάκισης μειώνεται, κατά την κρίση μου, σημαντικά όπου απαιτείται επιβολή ποινής αποτρεπτικού χαρακτήρα. Οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες και περιστάσεις του Κατηγορούμενου, όπως και όλοι οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες, λήφθηκαν υπόψη με αποτέλεσμα την δραστική μείωση της ποινής φυλάκισης, δεν είναι, όμως, τέτοιας έκτασης και φύσης που να δικαιολογούν και την αναστολή της. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον Κατηγορούμενο να συντρέχουν και η έκτιση τους αρχίζει από σήμερα. (Υπ.)........... Σ. Συμεού , Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο