ΕΠΑΡΧΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΓΑΘΟΚΛΗ, Αρ. Υπόθεσης: 5148/19, 24/6/2021

(1)(ε) και (στ) και 20

(1)& 20

(5)και 3(α) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 ως έχει τούτο τροποποιηθεί με το Νόμο 24/78. Σημειώνεται πως στις 04.06.2021 έγινε με τη σύμφωνη γνώμη και της εκπροσώπου του Κατηγορούμενου τροποποίηση από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής της νομικής βάσης της Κατηγορίας έτσι ώστε αυτή πλέον να διαλαμβάνει τα ακόλουθα: Παρακοή Δικαστικού διατάγματος του Δικαστηρίου εκδοθέντος δυνάμει του Άρθρου 2, 3

(1)(ε) και (στ) και 20

(1)και (3α) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου του Κεφαλαίου 96 ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα κατά παράβαση του Άρθρου 20

(5)του ιδίου Νόμου και του Άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίου Νόμου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο ότι από τις 08.10.2014 και μέχρι σήμερα εσκεμμένα ή εξ αμελείας παρέλειψε και εξακολουθεί να παραλείπει να υπακούσει και/ή συμμορφωθεί με διάταγμα που εξέδωσε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 08.08.2014 με δύο

(2)μήνες αναστολή η οποία έληξε στις 08.10.2014 στη ποινική υπόθεση με αριθμό 22864/2012 διατάττον την κατεδάφιση της περίφραξης και τοίχου αντιστήριξης που ανήγειρε ο Κατηγορούμενος εντός του Τεμαχίου ΧΧΧ, Φ/Σχ. ΧΧ/ΧΧ στο χωριό Απαισιά της Επαρχίας Λεμεσού εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λεμεσού, εκτός εάν εξασφάλιζε τη σχετική άδεια οικοδομής από την Αρμόδια Αρχή, την οποία δεν απόκτησε μέχρι σήμερα. Ενόψει της απάντησης μη παραδοχής του Κατηγορούμενο στην κατηγορία που αυτός αντιμετώπιζε η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής μαρτυρία παρουσιάστηκε από την κα. ΧΧ Δημητρίου (ΜΚ1) και τον κ. ΧΧ Περικλέους (ΜΚ2). Σημειώνεται ότι ο φάκελος της Ποινικής Υπόθεσης Ε.Δ. Λεμεσού 22864/2012 κατατέθηκε εξ συμφώνου ως Τεκμήριο 1 κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στις 08.03.2021. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου στην γραπτή της αγόρευση εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση σύμφωνα με το Άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, και ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Αντίθετη βεβαίως ήταν η άποψη του κ. Βασιλείου ο οποίος με την δική του γραπτή αγόρευση εισηγήθηκε γιατί ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Πιο συγκεκριμένα η κα. Χρίστου εξέφρασε την θέση μέσω της αγόρευσης της ότι ο Κατηγορούμενος δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία και ότι αυτός θα πρέπει να αθωωθεί και απαλλαχθεί από το στάδιο αυτό αφού η Κατηγορούσα Αρχή α) δεν παρουσίασε μαρτυρία για να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος ηθελημένα δεν συμμορφώθηκε με το δικαστικό διάταγμα δηλαδή το στοιχείο που αφορά το mens rea και β) ότι ο Κατηγορούμενος βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία συμμόρφωσης του με το διάταγμα για τους λόγους που απαριθμεί στις παραγράφους 12 (α) (β) και (γ) της γραπτής της αγόρευσης. Τέλος υποστηρίζοντας περαιτέρω την εισήγηση της πως εναντίον του Κατηγορούμενου δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση στην κατηγορία της παρακοής διατάγματος σημείωσε πως από την προσαχθείσα μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 αυτή δεν έχει τέτοια επάρκεια για να οδηγήσει σε συμπεράσματα ενοχής αφού ως εισηγείται δεν φαίνεται να υπάρχει μαρτυρία για όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αφού και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας περιορίστηκαν ως υποστηρίζει στα έγγραφα των φακέλων και σε οποιαδήποτε άλλη ερώτηση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν κατεδαφίστηκε ο τοίχος ή τι ενέργειες έκανε ο Κατηγορούμενος δήλωναν άγνοια τονίζοντας μάλιστα την θέση ότι ο ΜΚ2 παραδέχθηκε και ο ίδιος ότι εάν κατεδαφιστεί ο τοίχος θα προκληθούν προβλήματα στην μάντρα του Κατηγορούμενου. Ο κ. Βασιλείου από την άλλη παραθέτοντας και αυτός με την σειρά του τις νομολογιακές αρχές της ύπαρξης η όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης στην γραπτή του αγόρευση εξέφρασε την θέση ότι στην υπό εξέταση υπόθεση με βάση την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία η οποία περιλαμβάνει τόσο τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης 22864/2012 που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 όσο και τη δια ζώσης μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 καθώς και του συνόλου των εγγράφων που κατατέθηκαν στην διαδικασία ως τεκμήρια χωρίς στο παρόν στάδιο να αξιολογούνται ικανοποιούν το Δικαστήριο στο να αποδεχθεί ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου συνεπώς αυτός θα πρέπει να κληθεί σε απολογία καθότι δεν απουσιάζει οποιοδήποτε από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αυτός αντιμετωπίζει. Νομικές Αρχές Εκ Πρώτης Όψεως: Σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, η Υπεράσπιση δύναται να εισηγηθεί ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση ούτως ώστε ο κατηγορούμενος να κληθεί σε απολογία. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά με το στάδιο εκ πρώτης όψεως υπόθεση: «Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της Μαρτυρίας της Κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της Κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police

(1981)2 CLR 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού δικαστηρίου. Η συνταύτιση του έργου του κριτή του δικαίου και των γεγονότων στο πρόσωπο του δικαστή στην Κύπρο, δεν μεταβάλλει το πλαίσιο καθορισμού της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Δεν προβαίνει ο δικαστής στο στάδιο εκείνο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφασή του περιορίζεται, όπως αναφέραμε, σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα». Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87, αναφέρθηκε πως: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει της ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam [1970] 2 W.L.R. 441). Στην υπόθεση The Police v. Kallenos

(1980)1 JSC 145 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον τότε Επαρχιακό Δικαστή κ.Γιώργο Νικολάου: «. η νομοθετική διάταξη που περιέχεται στο άρθρο 74

(1)(β) του Κεφ. 155. δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί κατά τρόπο που να αποτελεί απλή αναφορά στα συμπεράσματα που βγαίνουν από την μαρτυρία, όπως επιφανειακά φαίνεται, αλλά κατά τρόπο που να επεκτείνεται και να απαιτεί μαρτυρία που να θεωρείται αρκετά αξιόπιστη από το δικαστήριο των γεγονότων, ώστε να είναι δυνατόν να εγείρει τεκμήριο ενοχής. Η έννοια <<εκ πρώτης όψεως υπόθεση>> δεν αναφέρεται μόνο στην ποσότητα της μαρτυρίας και στα αντικειμενικά και επιφανειακά συμπεράσματα από αυτήν, αλλά και στην εσωτερική ποιότητά της και την επάρκειά της να οδηγήσει σε συμπεράσματα ενοχής. Το δικαστήριο οφείλει, ακόμη και στο στάδιο τούτο, να οδηγήσει το μυαλό του, αν και μόνο προκαταρκτικά, στο κατά πόσο το δικαστήριο θα μπορεί να στηριχθεί στην μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί. Για παράδειγμα, έχουν οι μάρτυρες γίνει πιστευτοί; Και έτσι και αλλιώς, θα ήταν το δικαστήριο διατεθειμένο να βασισθεί στη μαρτυρία τους; Εκείνο που το άρθρο 74

(1)(β) διαλαμβάνει είναι ότι στο κλείσιμο της υπόθεσης της κατηγορίας πρέπει να υπάρχει τέτοια αξιόπιστη μαρτυρία μπροστά στο δικαστήριο, που να είναι αρκετή για να οδηγήσει σε τεκμήριο ενοχής, που αν αφεθεί αμάχητο, θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορουμένου. . Με λίγα λόγια, ένας κατηγορούμενος τότε μόνο πρέπει να καλείται σε απολογία, όταν η κατηγορία έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από τον κατηγορούμενο μια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα καλείται, όχι για να υπερασπίζει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώνει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορία». Συνεπώς, έχοντας υπόψη τα ανωτέρω, το Δικαστήριο εκείνο το οποίο έχει να επιτελέσει σ' αυτό το στάδιο είναι η αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης και κατ' επέκταση εάν, αντικειμενικά, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή εάν είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Για τον σκοπό εξέτασης της εισήγησης της συνηγόρου του Κατηγορούμενου, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή. Η Μαρτυρία: Πρώτος μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ1) παρουσιάστηκε η κα. Στέλλα Δημητρίου η οποία υιοθέτησε, δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ. 9, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 2) ως μέρος της κυρίως εξέτασης της. Σε αυτήν αναφέρει ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού με καθήκοντα βοηθού Επαρχιακού Επόπτη από τις 02.10.2014 και μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της είναι υπεύθυνη και για την κοινότητα της Απαισιάς. Τα καθήκοντα της περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τον έλεγχο για παράνομες οικοδομές οι οποίες ανεγέρθηκαν ή ανεγείρονται όπως και ο έλεγχος κάθε νέας οικοδομής που ανεγείρεται στα πλαίσια έκδοσης των σχετικών αδειών. Για την υπό εξέταση υπόθεση έχει προσωπική γνώση ως ανέφερε και επιπρόσθετα άντλησε πληροφορίες και από διάφορους φακέλους που την φορούν. Προέβηκε σε αναφορικά του ιστορικού έκδοσης του διατάγματος ημερομηνίας 08.08.2014 εναντίον του Κατηγορούμενου αναφορικά με το τεμάχιο ΧΧ στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης 22864/12 και με το οποίο διατάχθηκε να κατεδαφίσει την περίφραξη και τον τοίχο αντιστήριξης τον οποίο ανέγειρε εντός αυτού. Σύμφωνα με την ΜΚ1 μετά από προσωπικές της επισκέψεις στο τεμάχιο ΧΧ ο Κατηγορούμενος παρά την παρέλευση της δίμηνης αναστολής από τις 08.10.2012 αλλά μέχρι και σήμερα και παρά τις σχετικές επιστολές που του αποστάλθηκαν από την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ημερομηνίας 16.03.2015 και 20.08.2018 (Τεκμήρια 3 & 4) αυτός παραλείπει να συμμορφωθεί με αυτό και ποιο συγκεκριμένα τόσο ο τοίχος αντιστήριξης όσο και η περίφραξη που έχει ανεγείρει εξακολουθούν να υφίστανται εντός του τεμαχίου του με αποτέλεσμα εναντίον του να καταχωρηθεί η υπό εξέταση ποινική υπόθεση για παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου μετά που η ίδια προχώρησε στην ετοιμασία της σχετικής Έκθεσης Πταίσματος ημερομηνίας 20.02.2019 την οποία και κατάθεσε ως Τεκμήριο 5 η οποία ετοιμάστηκε σε συνέχεια επίσκεψης της στο επίδικο τεμάχιο στις 19.02.2019 μαζί με τον συνάδελφο της Τεχνικό της Επαρχιακής Διοίκησης κ. ΧΧ Περικλέους. Ως ανέφερε η ίδια επισκέφθηκε το εν λόγω τεμάχιο πολλές φορές και μάλιστα στις 05.03.2021 προέβηκε και στη λήψη φωτογραφίας την οποία και κατάθεσε ως Τεκμήριο 6 όπως έπραξε και στις 03.06.2021 λαμβάνοντας επίσης φωτογραφικό υλικό (Τεκμήριο 7 (Α) & (Β)) υλικό στο οποίο φαίνεται ότι ο Κατηγορούμενος δεν έχει συμμορφωθεί δηλαδή να κατεδαφίσει την περίφραξη και τον τοίχο αντιστήριξης και εξέφρασε την θέση ότι ο Κατηγορούμενος δεν έχει σκοπό να συμμορφωθεί και είναι από πρόθεση και έχοντας πλήρη επίγνωση που συνεχίζει να παρακούει το διάταγμα που εκδόθηκε εναντίον του. Τέλος αναφέρθηκε σε διαβήματα στα οποία προέβηκε ο Κατηγορούμενος για νομιμοποίηση των παρανομιών του που αφορά την περίφραξη και τον τοίχο αντιστήριξης δηλαδή στην αίτηση που υπέβαλε στην Πολεοδομική Αρχή στις 18.11.2015 την οποία και κατάθεσε ως Τεκμήριο 9 η οποία όμως απορρίφθηκε με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξασφαλίσει τη σχετική άδεια και κατ επέκταση και το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης καθ ότι παρέβηκε τους όρους της άδειας που είχε και ως εκ τούτου δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν οι παρανομίες του. Συγκεκριμένα ως ανέφερε ο Κατηγορούμενος ανέγειρε περίφραξη το ύψος της οποίας υπερβαίνει σημαντικά το 1.20 μέτρα και δεν τήρησε την γραμμή ρυμοτομίας επεμβαίνοντας σε προτεινόμενο δημόσιο χωρίς αφού χωροθέτησε τον τοίχο του σε διαφορετικό χώρο από τον εγγεγραμμένο. Αντεξεταζόμενη ερωτήθηκε για τα προσόντα τα οποία αυτή κατέχει απαντώντας ότι είναι πτυχιούχος νομικός και εξετάζει παράπονα και καταγγελίες και προβαίνει στην ετοιμασία εκθέσεων για προώθηση λήψης δικαστικών μέτρων όπου αυτό απαιτείται. Για την υπό εξέταση υπόθεση ως ανέφερε οι φακέλοι αδειών οικοδομής δεν αφορούν το διάταγμα παρακοής γιατί δεν υπήρχε ποτέ συμμόρφωση του Κατηγορούμενου σε αυτό και η προώθηση της υπόθεσης στο Δικαστήριο έγινε για παρακοή λαμβάνοντας υπόψη το διάταγμα, τις ημερομηνίες που παρήλθαν, τις προειδοποιητικές επιστολές που στάλθηκαν και την απουσία συμμόρφωσης του Κατηγορούμενου και η ίδια δεν είχε υπόψη της ως ανέφερε το περιεχόμενο των φακέλων των αδειών οικοδομής του τεμαχίου και παρέπεμψε για το ζήτημα όπως ερωτηθεί ο Αρμόδιο Τεχνικό της Επαρχιακής Διοίκησης. Μάλιστα ως σημείωσε όταν πήγε επί τόπου πήρε μαζί της το διάταγμα του Δικαστηρίου στο οποίο αναφέρεται ότι θα έπρεπε να είχε κατεδαφιστεί ο τοίχος αντιστήριξης. Σε υποβολή ότι το διάταγμα έθετε ως βασική προϋπόθεση να εξεταστεί τι ενέργειες έκανε ο Κατηγορούμενος για να εξασφαλίσει Άδεια Οικοδομής η ΜΚ1 απάντησε ότι η δική της αρμοδιότητα μετά τις 02.10.2014 που ανέλαβε καθήκοντα στην Επαρχιακή Διοίκηση ήταν μόνο να δει κατά πόσον ο κατηγορούμενος είχε η όχι συμμορφωθεί με το διάταγμα που είχε εκδοθεί εναντίον του θέση την οποία επανέλαβε και σε νέα υποβολή της δικηγόρου του Κατηγορούμενου ότι δεν είχε προβεί σε ορθή εξέταση της υπόθεσης με βάση τα όσα αναφέρονται στο διάταγμα και τα στοιχεία των φακέλων των αδειών σημειώνοντας ότι δεν ήταν δική της δουλειά να εξετάσει αν είχε ορθά εκδοθεί το διάταγμα από το Δικαστήριο. Σε ερώτηση κατά πόσον στην έκθεση πταίσματος που ετοίμασε για την υπό εξέταση υπόθεση τον Φεβρουάριο του 2019 έπρεπε να λάβει υπόψη της την αίτηση που ο Κατηγορούμενος υπέβαλε το 2015 για εξασφάλιση Πολεοδομικής Άδειας η μάρτυρας σημείωσε ότι πράγματι κατά τον χρόνο ετοιμασίας της η Πολεοδομική Αρχή δεν τους είχε ενημερώσει για την υποβολή της αίτησης αυτής όμως εν πάση περιπτώσει όπως σημείωσε το ζήτημα δεν διαφοροποιείτε με οποιοδήποτε τρόπο από την στιγμή που η συγκεκριμένη αίτηση είχε απορριφθεί και ο κατηγορούμενος όφειλε να συμμορφωθεί με το εναντίον του εκδοθεισομένο διάταγμα αφού ο τοίχος αντιστήριξης βρισκόταν σε λάθος χώρο και έπρεπε να κατεδαφιστεί. Υπήρξε όπως σημείωσε παραβίαση των όρων των αδειών αφού στις άδειες οικοδομής υπήρχαν όροι που καθόριζαν το ύψος του τοίχου και το χώρο που θα ανεγείρετο που δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει το 1,20 μέτρο και θα έπρεπε να ανεγερθεί σε συγκεκριμένο χώρο για τα θέματα αυτά όμως παρέπεμψε στις απαντήσεις που θα δώσει ο Τεχνικός της Επαρχιακής Διοίκησης αφού πέραν από το ύψος του τοίχου υπάρχουν και αποφάσεις από το Κτηματολόγιο ότι αυτός δεν βρίσκεται στην ορθή θέση. Επίσης επιβεβαίωσε ότι κατά τις επιτόπιες επισκέψεις της ίδιας στο επίδικο τεμάχιο ο Κατηγορούμενος δεν ενημερώθηκε να βρίσκεται εκεί αφού τέτοια υποχρέωση δεν υφίσταται ως σημείωσε η μάρτυρας ενώ ερωτηθείσα για το ποιος της είχε δώσει οδηγίες για να πάει επιτόπου ή κατά πόσον είχε υποβληθεί οποιοδήποτε παράπονο η ΜΚ1 επανέλαβε την θέση ότι στα πλαίσια των καθηκόντων της όταν ανέλαβε την συγκεκριμένη υπόθεση το διάταγμα είχε ήδη εκδοθεί και όφειλε να ελέγξει κατά πόσον υπήρχε η όχι συμμόρφωση με αυτό όταν ο φάκελος ήρθε κοντά της όχι όμως μετά από παράπονο. Μάλιστα η εμπλοκή της ίδιας αφορούσε όχι μόνο τις επιτόπιες επισκέψεις αλλά και την αποστολή των δύο προειδοποιητικών επιστολών προς τον Κατηγορούμενο καθώς και την ετοιμασία της έκθεσης πταίσματος από την στιγμή που δεν είχε συμμορφωθεί για να προωθηθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο ενώ ο φάκελος που είχε αναλάβει αφορούσε την δικαστική διαδικασία στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα και δεν είχε μέσα οποιοδήποτε παράπονο ούτε πρόσεξε η μάρτυρας να υπάρχει στα έγγραφα του φακέλου οποιαδήποτε άλλη νομική δυσκολία που αφορούσε την υπόθεση επαναλαμβάνοντας ότι η δική της εμπλοκή αφορούσε μόνο το κατά πόσον ο Κατηγορούμενος είχε η όχι συμμορφωθεί με το εκδοθεισομένο διάταγμα και τίποτα παράπονο. Η ίδια δεν γνώριζε για το πότε ο τοίχος είχε κτιστεί και παρέπεμψε στην μαρτυρία του Τεχνικού της Επαρχιακής Διοίκησης που θα ακολουθήσει αφού στην ίδια είχε έρθει μόνο το διάταγμα για να ελέγξει τη συμμόρφωση με αυτό ούτε και γνώριζε οτιδήποτε αφορούσε την ποινική υπόθεση 22864/12 αφού η ΜΚ1 μόλις στις 02.10.2014 έπιασε δουλειά στην Επαρχιακή Διοίκηση και το διάταγμα είχε ήδη εκδοθεί και επανέλαβε την θέση ότι κοντά της δεν ήρθαν τα στοιχεία και οι φακέλοι που αφορούσαν την υπόθεση του 2012 αφού δεν χρειάζονταν για σκοπούς ελέγχου συμμόρφωσης με το διάταγμα. Σε ερώτηση για το ζήτημα της ρυμοτομίας η μάρτυρας παρέπεμψε στους Αρμόδιους Υπαλλήλους που θα κλητευθούν ή το Τμήμα Πολεοδομίας ενώ ερωτούμενη για την διαδικασία που ακολουθείτε μετά την ολοκλήρωση της επί τόπου επίσκεψης και την επιθεώρηση που γίνεται ανέφερε ότι ετοιμάζεται η έκθεση και υποβάλλεται για λήψη περαιτέρω οδηγιών έτσι ώστε να προωθηθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο. Μάλιστα στην υπό εξέταση υπόθεση ανέφερε ότι στις 19.02.2019 είχε επισκεφθεί επί τόπου το ακίνητο μαζί με τον συνάδελφο της κ. Περικλέους που είναι ο Τεχνικός της Επαρχιακής Διοίκησης αρμόδιος για την έκδοση των αδειών. Σε σχέση με το τεμάχιο ΧΧ ο Κατηγορούμενος πράγματι όπως ανέφερε έκανε διάφορα διαβήματα για την νομιμοποίηση των παρανομιών υποβάλλοντας Πολεοδομική Αίτηση για εξασφάλιση άδειας η οποία όμως απορρίφθηκε για τους λόγους που αναγράφονται στην Γνωστοποίηση Αρνήσεως Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας. Σε υποβολή ότι δε εξέτασε σωστά τα δεδομένα των φακέλων της υπόθεσης και ότι είναι λανθασμένη η εισήγηση της ως καταγράφεται στο Τεκμήριο 5 η ΜΚ1 υποστήριξε την θέση ότι η έκθεση πταίσματος ορθά προωθήθηκε στο Δικαστήριο από την στιγμή που ο Κατηγορούμενος δεν είχε μέχρι και σήμερα συμμορφωθεί. Επιπρόσθετα η μάρτυρας δεν γνώριζε αν ο Κατηγορούμενο είχε παραχωρήσει η όχι συγκατάθεση για παραχώρηση μέρος του τεμαχίου του για ρυμοτομία για να γίνει δρόμος στην περιοχή αφού αρμόδιο για τις ρυμοτομίες είναι το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας αλλά εξέφρασε την θέση ότι δεν αφορά την υπό εξέταση υπόθεση. Δεν γνώριζε επίσης ούτε αν έγινε εξωτερική οριοθέτηση του τεμαχίου. Μάλιστα σε ερώτηση κατά πόσον σε τέτοιου είδους υποθέσεις πριν προχωρήσουν σε υπόθεση παρακοής συνηθίζουν να προσπαθούν να βρουν οποιαδήποτε λύση και κατά πόσον κάλεσαν τον Κατηγορούμενο για εξεύρεση τέτοιας λύσης η μάρτυρας απάντησε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Κατηγορούμενος δεν μπορεί να εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης όποτε οι ίδιοι δεν μπορούν να παρέμβουν και να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Τέλος σε νέα ερώτηση κατά πόσον γνώριζε αν στους φακέλους που εξέτασε υπήρχε αλληλογραφία των δικηγόρων του Κατηγορούμενου αφού η υπόθεση είχε ξεκινήσει από το 2007 η ΜΚ1 επανέλαβε εκ νέου την θέση ότι η δική της αρμοδιότητα ήταν μόνο να εξετάσει κατά πόσον υπήρχε η όχι συμμόρφωση με το διάταγμα και όχι κατά πόσον ορθά η λανθασμένα αυτό είχε εκδοθεί. Διαφώνησε μάλιστα κάθετα σε υποβολή ότι έχει κάνει την δουλειά της και την εισήγηση της πρόχειρα και θα έπρεπε να λάβει υπόψη της αυτή την αλληλογραφία η οποία αφορούσε πολύ σοβαρά θέματα. Η ίδια δεν γνώριζε αν στους εν λόγο φακέλους υπήρχε η όχι αλληλογραφία για εισήγηση μετακίνησης του δρόμου και διαφώνησε με την υποβολή ότι η συμπεριφορά της Επαρχιακής Διοίκησης ήταν καταχρηστική. Δεύτερος μάρτυρας Κατηγορίας (ΜΚ2) παρουσιάστηκε ο κ. ΧΧ Περικλέους ο οποίος ανέφερε ότι σε σχέση με το επίδικο τεμάχιο έχει εκδοθεί άδεια οικοδομής στις 02.02.2012 την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο 12 και αφορούσε την ανέγερση περίφραξης με ττέλι διχτυωτό για όλο το τεμάχιο συμπεριλαμβανομένου και του μέρους αυτού που εφάπτεται με το οδικό δίκτυο. Μάλιστα κατά την έκδοση της άδειας αυτής τέθηκαν όροι και ένας από αυτούς τους όρους αφορούσε το ύψος της περίφραξης το οποίο προνοούσε ότι θα ήταν 1,20 μέτρο από το οδικό δίκτυο και με τα υπόλοιπα σύνορα του ακινήτου 2,10 μέτρο μιλώντας πάντοτε σε σχέση με το ύψος. Επίσης ένας ουσιώδης όρος που έχει τεθεί ως σημείωσε είναι αναφορικά με την ρυμοτομία η οποία τέθηκε με σκοπό την διαπλάτυνση του υφιστάμενου χωματόδρομου. Συνεπώς ως ανέφερε η συγκεκριμένη άδεια οικοδομής από την στιγμή που είχε εκδοθεί και περιλάμβανε συγκεκριμένους όρους αυτοί θα έπρεπε να είχαν τηρηθεί. Ερωτούμενος κατά πόσον έχουν τηρηθεί οι όροι που περιλήφθηκαν στην εν λόγο άδεια ανάφερε ότι σε σχέση με την ρυμοτομία που έχει τεθεί σύμφωνα και με τις διαπιστώσεις του Κτηματολογίου διαφάνηκε ότι μέρος του περιτοιχίσματος κατά μήκος του οδικού δικτύου επεμβαίνει στη γραμμή ρυμοτομίας δηλαδή στη διαπλάτυνση του δρόμου. Σε σχέση δε με το ύψος της περίφραξης κατά μήκος του οδικού δικτύου αλλά και το είδος της περίφραξης που έχει κατασκευαστεί αντί δηλαδή να γίνει περίφραξη με ττέλι διχτυωτό έγινε με τοίχο από μπετόν ύψους πέραν του 1,20 μέτρου που προνοούσε η άδεια οικοδομής. Για την υπόθεση που καταθέτει σήμερα στο Δικαστήριο γνωρίζει ότι έχει εκδοθεί διάταγμα που αφορούσε την κατεδάφιση του τοίχου αντιστήριξης που επέμβαινε στον υπό δημιουργία δρόμο. Σύμφωνα με τον ΜΚ2 στις 19.02.2019 προέβηκε σε επιτόπια έρευνα μαζί με την συνάδελφο του κα. ΧΧΧ Δημητρίου και διαπίστωσε ότι ο συγκεκριμένος τοίχος δεν έχει κατεδαφιστεί ούτε και έχει υπάρξει ως γνωρίζει συμμόρφωση μέχρι και σήμερα αφού ο τοίχος υπάρχει εκεί. Καταληκτικά ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος έχει εξ όσων γνωρίζει αποταθεί στο Τμήμα Πολεοδομίας για σκοπούς εξασφάλισης Πολεοδομικής Άδειας αναφορικά με τον τοίχο αντιστήριξης την οποία όμως αίτηση η Πολεοδομία έχει απορρίψει για κάποιους λόγους με αποτέλεσμα από την στιγμή που δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί η μόνη επιλογή είναι να κατεδαφιστεί ο τοίχος κατά μήκος του οδικού δικτύου αφού μόνο αυτό το κομμάτι επεμβαίνει και όχι όλος ο τοίχος του τεμαχίου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι είναι απόφοιτος Τεχνικής Σχολής και κατέχει την θέση του Τεχνικού στην Επαρχιακή Διοίκηση όσον αφορά τεχνικά θέματα στον κλάδο αδειών οικοδομών από το 1985 με καθήκοντα τον έλεγχο έκδοσης αδειών οικοδομής, διαχωρισμών οικοπέδων, παραπόνων και γενικά ότι αφορά τεχνικά θέματα. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο τον οποίο και αναγνώρισε στην αίθουσα του Δικαστηρίου ανέφερε ότι πρόκειται για πρόσωπο το οποίο γνωρίζει αφού διαμένει σε γειτονικό χωριό από αυτό που διαμένει μόνιμα ο μάρτυρας και μάλιστα αυτός τυγχάνει να είναι και συγγενής του αλλά ουδέποτε ήρθε κοντά του να τον συμβουλευτεί για το ζήτημα εξασφάλισης άδειας, αλλά από τον φάκελο της υπόθεσης διαφαίνεται ότι αυτός προέβηκε σε κάποιες ενέργειες για να εκδοθεί πολεοδομική άδεια από το Τμήμα Πολεοδομίας η οποία όμως έχει απορριφθεί για κάποιους λόγους. Διευκρίνισε μάλιστα ότι όσον αφορά την έκδοση άδειας οικοδομής ότι όταν το ύψος της περίφραξης είναι πέραν των 2,10 μέτρων απαιτείται η έκδοση πολεοδομικής άδειας και μετά η έκδοση άδειας οικοδομής από το γραφείο του Επάρχου και ο λόγος που ο κατηγορούμενος αποτάθηκε στην Πολεοδομία για έκδοση άδειας ήταν γιατί αυτός ήταν πέραν του κανονικού ύψους και η οποία απορρίφθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας. Σε σχέση με το Τεκμήριο 12 το οποίο του υποδείχθηκε δηλαδή την άδεια οικοδομής με αριθμό ΧΧ ανέφερε ότι πρόκειται για άδεια για περίφραξη με ττέλι αφού αυτό προκύπτει και από τα εγκεκριμένα σχέδια τα οποία είχαν υποβληθεί από τον Κατηγορούμενο μαζί με την αίτηση η οποία εξετάστηκε και στα πλαίσια αυτής εκδόθηκε η άδεια οικοδομής. Ο μάρτυρας δεν συμφώνησε όμως σε υποβολή ότι στο εγκριμένο σχέδιο στο οποίο περιγράφεται η περίφραξη περιγράφεται και τοίχος αντιστήριξης με σχετική μελέτη Ο ίδιος παρά το γεγονός ότι μετέβηκε επί τόπου δεν ήταν σε θέση να αναφέρει πόση ήταν η επέμβαση που είναι μέσα στον δρόμο κάτι για το οποίο ως ανέφερε αρμόδιο είναι το Τμήμα Κτηματολογίου. Σε σχέση όμως με την περίφραξη που βρίσκεται κατά μήκος του οδικού δικτύου και η οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1,20 σε αντίθεση με τα υπόλοιπα σύνορα που μπορεί να γίνει μέχρι και ύψος 2,10 σύμφωνα με το Τεκμήριο 12 επί τόπου έχει κατασκευαστεί τοίχος αντιστήριξης πέραν του 1,20 κατά μήκος του οδικού συνόρου με ύψος περί τα 4,5 με 5 μέτρα. Σε ερώτηση δε κατά πόσον η κατεδάφιση του συγκεκριμένου τοίχου θα δημιουργήσει οποιοδήποτε πρόβλημα στο τεμάχιο λόγω της ύπαρξης υψομετρικής διαφοράς αυτού ανέφερε ότι θα δημιουργήσει πρόβλημα στα κτηνοτροφικά υποστατικά που βρίσκονται εντός αυτού αφού η αυλή θα χαθεί. Οι ίδιοι σαν υπηρεσία σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή όπου υποβάλλεται αίτηση και υπάρχει υψομετρική διαφορά έχουν υποχρέωση να τηρήσουν την νομοθεσία και δεν δίνουν στον αιτητή οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση σημειώνοντας μάλιστα ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που υπέβαλε από μόνος του σχέδια περίφραξης με ττέλι χωρίς τα σχέδια αυτά να δείχνουν οποιεσδήποτε υψομετρικές διαφορές ή οτιδήποτε άλλο που να δικαιολογούν οποιαδήποτε άλλη κατασκευή και η Επαρχιακή Διοίκηση του έγκρινε την άδεια τίθοντας συγκεκριμένους όρους. Ερωτούμενος σε σχέση με την Αίτηση για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας αναφορικά με τον προτιθέμενο τοίχο αντιστήριξης την οποία υπέβαλε ο Κατηγορούμενος ο ΜΚ2 επιβεβαίωσε ότι γνωρίζει ότι πράγματι ο Κατηγορούμενος προέβηκε σε αυτή την ενέργεια και ότι η συγκεκριμένη αίτηση έχει απορριφθεί από το Τμήμα Πολεοδομίας και η Επαρχιακή Διοίκηση έχει ενημερωθεί για το ζήτημα όταν της κοινοποιήθηκε η άρνηση χορήγησης της και δεν τους έχουν κοινοποιήσει οτιδήποτε άλλο ούτε και γνώριζε για το χρόνο που χρειάζεται το Τμήμα Πολεοδομίας για να εξετάσει μια τέτοια αίτηση. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να απαντήσει αν ο συγκεκριμένος τοίχος είναι χτισμένος στην γραμμή ρυμοτομίας η όχι και παρέπεμψε στο Κτηματολόγιο όμως συμπληρωματικά σημείωσε ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 16 που πρόκειται για επιστολή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού μαζί με συνοδευτικά έγγραφα φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος τοίχος επεμβαίνει στην γραμμή ρυμοτομίας. Ο ίδιος δεν γνωρίζει ούτε και είναι αρμόδιος ως ανέφερε για τον σχεδιασμό που υπάρχει για την διάνοιξη δρόμου ούτε και κατά πόσον ο κατηγορούμενος έδωσε με συγκατάθεση μέρος του τεμαχίου του για να γίνει ο δρόμος αφού αρμόδιο είναι το γραφείο χωρητικών οδών της Επαρχιακής Διοίκησης. Ερωτούμενος κατά πόσον είναι υπόψη του ότι για να ληφθεί απόφαση στην υπό εξέταση υπόθεση θα έπρεπε να συντονιστούν με το γραφείο χωρητικών οδών ο μάρτυρας απάντησε ότι υπήρχε συντονισμός όταν εκδόθηκε η άδεια γιατί η ρυμοτομία που τέθηκε είναι με βάση την υφιστάμενη γραμμή του δρόμου, δηλαδή αυτού που χωρομετρήθηκε από το Κτηματολόγιο και φαινόταν με αμυδρή γραμμή. Δεν ήταν ούτε στα υπόψη του κατά πόσον στα πλαίσια προσπάθειας για εξεύρεση λύσης για τον συγκεκριμένο τοίχο είχε γίνει εισήγηση από τον Πρόεδρο του Κοινοτικού Συμβουλίου Απαισιάς για μετατόπιση του δρόμου. Στην κατοχή του είχε τον φάκελο της άδειας οικοδομής ΧΧ (Τεκμήριο 13) ο οποίος περιλάμβανε τόσο την άδεια με τα σφραγισμένα σχέδια όσο και την αίτηση που ο Κατηγορούμενος είχε υποβάλει και αφορούσε αίτηση για κτηνοτροφικά υποστατικά. Σε ερώτηση κατά πόσον στα σχέδια που ευρίσκονται επισυναπτόμενα στην εν λόγω άδεια (Τεκμήρια 14 (Α) & (Β)) παρουσιάζεται οποιοσδήποτε σχεδιασμός τοίχου αντιστήριξης ανέφερε αρχικά ότι δεν φαίνεται να υπάρχει αλλά στην συνέχεια σε παράκληση της δικηγόρου υπεράσπισης να κοιτάξει καλύτερα ανέφερε ότι φαίνεται να υπάρχει σχέδιο το οποίο χαρακτήρισε ως τυπικό σημειώνοντας ότι τέθηκε όρος για το ύψος του συγκεκριμένου τοίχου που θα εφαπτόταν του οδικού δικτύου και ότι αυτός δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει το 1,20 μέτρο. Παρέπεμψε μάλιστα στον όρο 14 της συγκεκριμένης άδειας (Τεκμήριο 13) στην οποία γίνεται αναφορά σε περίφραγμα διευκρινίζοντας σε σχετικές ερωτήσεις ότι πρόκειται για την περίφραξη του τεμαχίου είτε με ττέλι είτε με τοίχο σημειώνοντας μάλιστα ότι ο τοίχος αντιστήριξης κατά μήκος του οδικού δικτύου θεωρείται και αυτός περίφραξη του τεμαχίου. Σε ερώτηση τότε τι αφορά η άδεια οικοδομής του 2012 (Τεκμήριο 12) ο μάρτυρας απάντησε ότι το 2012 ο κατηγορούμενος εξασφάλισε άδεια οικοδομής για περίφραξη μόνο με ττέλι. Αντιπαραβάλλοντας την άδεια οικοδομής του 2007 ανέφερε ότι αυτή περιλάμβανε τυπικά σχέδια και αφορούσε περίφραξη του τεμαχίου με τοίχο και η Επαρχιακή Διοίκηση έγκρινε τα σχέδια αυτά αλλά έβαλε όρο γιατί τα σχέδια δεν έδειχναν το ύψος του τοίχου όπως αυτός να μην υπερβαίνει το 1,20 μέτρο και επί τόπου έγινε τοίχος 4,5 μέτρων. Αναφερόμενος στον όρο τυπικά σχέδια στον οποίο έκανε αναφορά ανέφερε ότι όταν υποβλήθηκαν τα σχέδια για την άδεια του 2007 σε αυτά εκτός του ότι δεν αναφερόταν οποιοδήποτε ύψος και το οποίο καθόρισε η Επαρχιακή Διοίκηση με βάση την νομοθεσία σε αυτά τα σχέδια φαίνονταν μόνο οι διανομές του σιδήρου και το πάχος του τοίχου και όχι οτιδήποτε άλλο. Ο μάρτυρας δεν γνώριζε πότε ο Κατηγορούμενος ανέγειρε τον συγκεκριμένο τοίχο και δεν αμφισβήτησε το ενδεχόμενο αυτός να κτίστηκε μόλις του δόθηκε η άδεια του 2007. Στον μάρτυρα έγινε από την δικηγόρο υπεράσπισης παραπομπή στον όρο 5 της άδειας οικοδομής του 2007 (Τεκμήριο 13) καθώς και στο Τεκμήριο 15 δηλαδή το επίσημο κτηματικό σχέδιο της άδειας και του ζητήθηκε να προσδιορίσει με βάση το σχέδιο αυτό πόση είναι η επέμβαση του υφιστάμενου τοίχου σε σχέση με τον δρόμο με τον ΜΚ2 να επαναλαμβάνει ότι το ζήτημα αυτό αφορά το Τμήμα Κτηματολογίου όμως με βάση το περιεχόμενο της επιστολής του Κτηματολογίου Τεκμήριο 16 που απευθύνεται προς τον Έπαρχο Λεμεσού φαίνεται ότι υπάρχει επέμβαση χωρίς όμως ο ίδιος να μπορεί να την περιγράψει αν αυτή είναι σημαντική η όχι γιατί δεν είναι αρμόδιος να το κρίνει. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν η ρυμοτομία είχε δημοσιευθεί η την διαδικασία που έγινε γιατί το τμήμα του δεν είναι αρμόδιο, ο ίδιος επανέλαβε πως η ρυμοτομία της άδειας οικοδομής βασίστηκε με βάση την αμυδρή γραμμή, δηλαδή τον υπό εγγραφή δρόμο. Υπήρχε ως ανέφερε αποτύπωση από το Κτηματολόγιο που φαίνεται πάνω στο Κτηματολογικό Σχέδιο και σύμφωνα με την πορεία αυτή τέθηκε και η ρυμοτομία. Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι στις 19.02.2019 μετέβηκε επί τόπου με την συνάδελφο του κα. Δημητρίου και διαπίστωσε ότι ο τοίχος δεν είχε χαλαστεί. Στην συνέχεια όταν επέστρεψε στο γραφείο του προχώρησε στην ετοιμασία σημειώματος το οποίο και υπέγραψε και επιβεβαίωνε ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση. Κατά τις επιτόπιες επισκέψεις από το 2015 η υπόθεση ως ανέφερε είχε τελειώσει και πήγαιναν για το ζήτημα της παρακοής αφού ο τοίχος δεν είχε χαλαστεί παρά το γεγονός ότι το διάταγμα ανέφερε ότι ο τοίχος και η περίφραξη έπρεπε να είχε κατεδαφιστεί εκτός αν εξασφαλιστεί άδεια. Ο ίδιος ως ανέφερε δεν ήταν αρμόδιος να απαντήσει στην υποβολή ότι η αρμόδια αρχή δεν πρέπει να ταλαιπωρεί τον δημότη και ο ίδιος το μόνο που έκανε ήταν να προβεί με την συνάδελφο του σε επιτόπια έρευνα στην οποία διαπίστωσε ότι δεν έγινε η κατεδάφιση και δεν εξετάζουν αν μπορεί η όχι να βρεθεί εναλλακτική λύση στο πρόβλημα. Ερωτούμενος όμως στη βάση της δικής του εμπειρίας κατά πόσον υπάρχει εναλλακτικός τρόπος να καλυφτεί η υψομετρική διαφορά που υπάρχει επιτόπου και η επικινδυνότητα και κατά πόσον μπορεί να υπάρξει άλλη εναλλακτική λύση εκτός από την κατεδάφιση του τοίχου ο ΜΚ2 ανέφερε ότι υπάρχει υψομετρική διαφορά μεταξύ του υφιστάμενου δρόμου και της υφιστάμενης μάντρας. Σε τέτοιες περιπτώσεις που εκδίδουν άδεια μπορεί να γίνει τοίχος κλιμακωτής διάταξης, δηλαδή 1,20 στην αρχή του δρόμου και στην συνέχεια να πάει προς τα μέσα 1,5 μέτρο που αναφέρει ο κανονισμός και ο άλλος τοίχος να βγει πάνω. Οι ίδιοι δεν το έχουν αναφέρει στον Κατηγορούμενο γιατί ο ίδιος αποτάθηκε στο Τμήμα Πολεοδομίας που είναι η αρμόδια αρχή για να του εκδώσει πολεοδομική άδεια. Ακόμα και κλιμακωτά να πήγαινε ο σχεδιασμός του τοίχου και πάλι ως σημείωσε ο μάρτυρας ο Κατηγορούμενος θα έπρεπε και πάλι να αποταθεί στην Πολεοδομία για εξέταση της αίτησης. Παρά το γεγονός ότι συμφώνησε ότι ενδεχόμενη μετατόπιση του δρόμου θα μπορούσε να αποτελούσε λύση επανέλαβε πως από την στιγμή που υπάρχει η υφιστάμενη θέση του δρόμου δηλαδή αυτού που φαινόταν με αμυδρά γραμμή σύμφωνα με το Κτηματολόγιο η Επαρχιακή Διοίκηση αυτή την πορεία έβαλε ως ρυμοτομία. Σε νέα ερώτηση κατά πόσον από τον τίτλο ιδιοκτησίας του τεμαχίου του Κατηγορούμενου έχει αφαιρεθεί η ρυμοτομία ο ΜΚ2 ανατρέχοντας στους τίτλους του 2007 και 2012 που είχε στον κατοχή του ανέφερε ότι δεν φαίνεται να έγινε οποιαδήποτε αφαίρεση. Ο ίδιος επανέλαβε την θέση ότι δεν γνώριζε αν το Κοινοτικό Συμβούλιο Απαισιάς αποφάσισε την μετατόπιση του δρόμου, ούτε και ήταν αρμόδιος να απαντήσει για τα ζητήματα διάνοιξης δρόμων παραπέμποντας για ακόμα μια φορά στο γραφείο χωρητικών αδειών σημειώνοντας όμως πώς αν ο δρόμος είναι ήδη αποτυπωμένος και δείχνεται στα σχέδια το γραφείο του βασίζεται στην πορεία του δρόμου ως φαίνεται στα σχέδια. Στην υπό εξέταση περίπτωση παραπέμποντας στο χωρομετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 15) σημείωσε ότι αποτυπώθηκε ο δρόμος και φαίνεται με αμυδρά γραμμή και δεν έχουν μπει πιο μέσα από την αμυδρά γραμμή. Αναφέρθηκε μάλιστα στην εμπλοκή του Κτηματολογίου και του Τμήματος Χωρητικών Οδών αναφορικά με την διαδικασία εγγραφής του δρόμου επαναλαμβάνοντας όμως πως στην υπό εξέταση υπόθεση υπήρχε ήδη η αποτύπωση του δρόμου. Ο ίδιος τόνισε ότι για το αίτημα μετατόπισης του δρόμου ο ίδιος δεν είναι ενήμερος ούτε και έχει κάτι υπόψη του συμπεριλαμβανομένου κατά πόσον για το ζήτημα τούτο ανταλλάχθηκε οποιαδήποτε αλληλογραφία. Σε ερώτηση αν χαλαστεί από τον κατηγορούμενο ο τοίχος που βρίσκεται εκεί τι κίνδυνος υπάρχει επανέλαβε ότι υπάρχει ο κίνδυνος που σχετίζεται με την προστασία της αυλής της μάντρας και δεν συνδέεται με τη στατικότητα των υποστατικών της μάντρας αφού αυτά είναι ποιο πίσω. Ο ίδιος ως μη μηχανικός δεν μπορεί να προσδιορίσει το είδος του κινδύνου όμως σημείωσε πως αν κατεδαφιστεί ο υφιστάμενος τοίχος και εξασφαλιστεί άδεια από την Πολεοδομία για δεύτερο τοίχο κλιμακωτής διάταξης προς τα μέσα τότε θα στηριχθεί η αυλή του. Σε ερώτηση κατά πόσον στην αίτηση για εξασφάλιση Πολεοδομικής Άδειας του τοίχου το 2015 και κατά πόσον σε αυτή υπάρχει οποιαδήποτε μελέτη για το θέμα του τοίχου ανέφερε πως η Επαρχιακή Διοίκηση δεν διατηρεί οποιοδήποτε φάκελο και δεν γνωρίζει ενώ στην αίτηση του 2012 που εκδόθηκε άδεια οικοδομής από την Επαρχιακή Διοίκηση αυτή σημείωσε οτι αφορούσε μόνο περίφραξη του τεμαχίου με ττέλι διχτυωτό μόνο και δεν υπάρχει μελέτη για τον τοίχο αντιστήριξης. Μάλιστα σε ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου του κατηγορούμενου ποια η λογική από την στιγμή που έχει κτισμένο τοίχο αντιστήριξης να κάνει άλλο σχέδιο και να αιτηθεί άλλη άδεια με περίφραξη με ττέλι ο ΜΚ2 ανέφερε ότι η λογική είναι θέμα του Αιτητή και επιβεβαίωσε ότι η περίφραξη και στη μία και στην άλλη περίπτωση αφορούσε όλο το τεμάχιο. Μάλιστα σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου για το ζήτημα των δύο φακέλων περίφραξης των αδειών (του 2007 και του 2012) ο μάρτυρας ανέφερε ότι η νέα άδεια του 2012 προνοούσε την αντικατάσταση των σχεδίων των παλιών με περίφραξη από ττέλι σύμφωνα με τα όσα υπέβαλε ο ίδιος. Τέλος στον μάρτυρα υποδείχθηκε αριθμός φωτογραφιών τις οποίες παρά το γεγονός ότι δεν έβγαλε ο ίδιος αναγνώρισε ότι παρουσιάζουν την σημερινή επί τόπου κατάσταση του τεμαχίου και της φάρμας του Κατηγορούμενου και κατατέθηκαν στην διαδικασία ως Τεκμήριο 17 (Α, Β, Γ, Δ αντίστοιχα) σημειώνοντας ότι επί τόπου υπάρχει τόσο περίφραξη από ττέλι όσο και τοίχος αντιστήριξης. Η άδεια του 2012 επανέλαβε αφορούσε περίφραξη ολόκληρου του τεμαχίου με ττέλι διχτυωτό και μεταλλικούς στύλους που θα στερεώνονταν σε λάκκους από μπετόν και με την έγκριση της αυτή έχει αντικαταστήσει την προηγούμενη άδεια αφού ζητήθηκε νέα άδεια και υποβλήθηκε νέα αίτηση με νέα δεδομένα από πλευράς Κατηγορούμενου. Νομική Πτυχή: Η νομική βάση που διέπει την κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, είναι αυτή του άρθρου 20

(5)του Κεφ. 96. «Οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(3)ή (3Α), το οποίο δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ανεξάρτητα από το αν η ό αρμόδια αρχή προχώρησε στην εκτέλεση ή εκτέλεσε το διάταγμα αυτό, και υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατόν πενήντα λίρες ή και στις δύο ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής». Το άρθρο 20

(3)του Κεφ. 96, διαλαμβάνει τα εξής: «

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχθηκε, κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί... (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δεν χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου...». Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος όπως προκύπτουν από το λεκτικό του άρθρου 20

(5)του Κεφ. 96 είναι τα ακόλουθα: 1. Η ύπαρξη διατάγματος, που εκδόθηκε, δυνάμει των εδαφίων

(3)ή (3Α) του άρθρου 20 του Κεφ. 96 και

1. Η ανυπακοή ή η παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα αυτό, του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Για να επιτύχει η κατηγορούσα αρχή την στοιχειοθέτηση του δεύτερου συστατικού στοιχείου του αδικήματος θα πρέπει να αποδείξει:
2. Ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε για την ύπαρξη του διατάγματος και
3. Ότι με πρόθεση το καταστρατήγησε, δηλ. να αποδείξει την ένοχη διάνοια του (mens rea). Στην Πολιτική Έφεση Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations ltd

(1977)1 CLR 287, διασαφηνίστηκε ότι η επίδοση συντεταγμένου διατάγματος δικαστηρίου οπισθογραφημένου με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για παρακοή. Όμως στην Ποινική Έφεση Police v. Kyriakides

(1988)2 C.L.R. 172, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε σε νομικό ερώτημα ότι η επίδοση διατάγματος που εκδόθηκε στα πλαίσια ποινικής διαδικασίας εναντίον προσώπου που ήταν παρών κατά την έκδοση του δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος της απείθειας κατά νομίμων διαταγών κατά παράβαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με το Εφετείο τίποτα τέτοιο δεν υπαγορεύεται στον Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο, είτε στους δυνάμει του πιο πάνω Νόμου Κανονισμούς σε αντίθεση με ανυπακοή διαταγμάτων που εκδίδονται σε αστικές υποθέσεις όπου και σύμφωνα με την Διαταγή 42(Α), θ.2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας τέτοια διατάγματα πρέπει να έχουν την δέουσα οπισθογράφηση και να επιδίδονται στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνονται. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω υπόθεση, αυτό εξηγεί και το ότι, κατά κανόνα, τα Δικαστήρια απαιτούν την παρουσία των κατηγορουμένων που κατηγορούνται για τη διάπραξη αδικημάτων κατά παράβαση νομοθετημάτων που εξουσιοδοτούν την έκδοση διαταγμάτων επιπρόσθετα όποιας άλλης ποινής. Συνεπώς η παρουσία του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο κατά το χρόνο έκδοσης του επίδικου διατάγματος θεωρείται ικανοποιητική γνώση του ιδίου για την ύπαρξη του διατάγματος. Βέβαια θα πρέπει να αναφερθεί εδώ ότι εν σχέση με την παρακοή ή την παράλειψη συμμόρφωσης δεν είναι αρκετό να αποδειχθεί απλά η παρακοή ή παράλειψη συμμόρφωσης, αλλά θα πρέπει περαιτέρω να αποδειχθεί και το ηθελημένο αυτής. Επί τούτου σχετικά είναι όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Δήμος Έγκωμης -v- Πέτρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 70 η οποία αξίζει να σημειωθεί αφορούσε αδικήματα ίδια με αυτά που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος στην προκειμένη περίπτωση. Τα Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την Έφεση που ασκήθηκε εναντίον της αθωωτικής απόφασης που εξέδωσε το Πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ως εξής: «Στο σύγγραμμα The Law of Contempt - Borrie & Lowe, (σελ. 322), διαπιστώνεται η ύπαρξη βαθμού αβεβαιότητας ως προς την αναγκαιότητα απόδειξης του ηθελημένου της πράξης. Υιοθετείται η άποψη ότι κάποιος βαθμός υπαιτιότητας (fault) είναι απαραίτητος για τη στοιχειοθέτηση παρακοής διατάγματος δικαστηρίου. Στην περίπτωση, όμως, προστακτικών διαταγμάτων, με τα οποία επιβάλλεται θετική ενέργεια από το άτομο προς το οποίο απευθύνονται, η αδυναμία εκτέλεσης τους, όπως επισημαίνεται, συνιστούσε ανέκαθεν υπεράσπιση, με την επιφύλαξη ότι το βάρος απόδειξης της αδυναμίας φέρει το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η διαταγή - (βλ. A.G. v. Walthamstow Urban District Council, 1895, VOL. XI 189495,TLR,533. Lewis v. Pontypridd, Caerphilly, and Newport Railway Company, 1895, VOL. XI 1894-95, TLR, 203) Στην προκείμενη περίπτωση, η αδυναμία του εφεσίβλητου να συμμορφωθεί προς το διάταγμα διαπιστώνεται ως πραγματικό γεγονός. Πέραν τούτου, το στοιχείο του ηθελημένου της πράξης, με την έννοια της πρόκλησης εκείνου το οποίο απαγορεύει ο νόμος, δεν μπορεί, σε καμιά περίπτωση ποινικού αδικήματος, περιλαμβανομένων εκείνων τα οποία προσδιορίζει το Άρθρο 20

(5)του Κεφ. 96, να εξοβελισθεί. Σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, κρίνουμε ότι το στοιχείο του ηθελημένου, τόσο της παρακοής όσο και της μη συμμόρφωσης προς εκείνο το οποίο επιβάλλει το διάταγμα, αποτελούσε συστατικό στοιχείο και των δύο αδικημάτων. Στην απουσία του, ορθά διαπιστώθηκε ότι ο εφεσίβλητος δε διέπραξε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκε. » Επιπρόσθετα και στο σύγγραμμα των Borrie & Lowe: 'The Law of Contempt', 3η έκδ., σελ. 560 και 568, αναφέρεται πως στην περίπτωση προστακτικού διατάγματος, το πρόσωπο προς το οποίο αυτό απευθύνεται έχει υποχρέωση να εξεύρει τους κατάλληλους τρόπους για να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Παρά το ότι δυνατόν να αποτελέσει υπεράσπιση η απόδειξη του ότι η συμμόρφωση προς το διάταγμα ήταν αδύνατη, είναι ο κατηγορούμενος που έχει το βάρος να αποδείξει την επικληθείσα αδυναμία («impossibility»). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, να αναφέρω τέλος ότι με βάση τη Νομολογία για να είναι δυνατή η τιμωρία του κατηγορούμενου, το σχετικό διάταγμα θα πρέπει να διατυπώνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ώστε να μην εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ποιές πράξεις θα πρέπει να γίνουν ή απαγορεύονται ανάλογα και κάτω υπό ποια ιδιότητα (1. YUGOS FINANCE BV κ.α. v. HALEBAY HOLDINGS LIMITED, Πολ.Εφ.180/09 ημερ. 08/03/13, Φρύνη Σπύρου Λτδ v. Οδοντοτεχνικού Εργαστηρίου Γ.Α. Βαριάνος Λτδ κ.α.

(2007)2 Α.Α.Δ. 151) Eκ Πρώτης Όψεως Υπόθεση Αναφορικά με τον Κατηγορούμενο: Στρεφόμενος προς την Κατηγορία που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος με το υπό εξέταση Κατηγορητήριο κρίνω υπό τις περιστάσεις και με την τεθείσα ενώπιον μου μαρτυρία αντικειμενικά πάντοτε θεωρούμενη και χωρίς να μπορώ να εισέρχομαι στο στάδιο αυτό σε ζητήματα που αφορούν την αξιοπιστία τέτοιας μαρτυρίας ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση σε σχέση με αυτήν. Ούτε βεβαίως έχω ικανοποιηθεί ότι αντικειμενικά, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή αυτή είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Τα όσα προέβαλε ως επιχειρηματολογία η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορούμενου και στα οποία βάσισε την εισήγηση της ότι ο πελάτης της θα πρέπει να απαλλαχθεί από το στάδιο αυτό δεν βρίσκουν σύμφωνο το Δικαστήριο. Κατά κύριο η επιχειρηματολογία αυτή βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι α) δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία για να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος ηθελημένα δεν συμμορφώθηκε με το δικαστικό διάταγμα δηλαδή το στοιχείο που αφορά το mens rea και β) ότι ο Κατηγορούμενος βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία συμμόρφωσης του με το διάταγμα για τους λόγους που απαριθμεί στις παραγράφους 12 (α) (β) και (γ) της γραπτής της αγόρευσης. Για να αποφανθεί το Δικαστήριο τα ζητήματα αυτά και γενικά για να πραγματευτεί τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς θα πρέπει να γίνει με την τελική απόφαση του Δικαστηρίου κατά την οποία η μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς Κατηγορούσας Αρχής θα τεθεί κάτω από αξιολόγηση πράγμα το οποίο δεν μπορεί να γίνει στο παρόν στάδιο όπου εξετάζεται μόνο αντικειμενικά. Κατάληξη: Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και ως εκ τούτου αυτός καλείται σε απολογία σε σχέση με την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ....................................... N. Φακοντής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο