Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. ΓΙΑΛΛΟΥΡΟΣ, Αρ. Υπόθεσης: 11274/19, 29/7/2021

(1)(α)

(5),38 του Περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων Νόμου (ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου) Ν.96

(1)/2000 όπως έχει τροποποιηθεί (2η κατηγορία). Επικίνδυνος οδήγηση, κατά παράβαση των άρθρων 7

(1), 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως έχει τροποποιηθεί (3η κατηγορία). Μετατροπή αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκίνητου οχήματος άνευ της αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά παράβαση των Καν. 55

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 166/87 (4η κατηγορία). Μετατροπή αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκινήτου οχήματος άνευ της αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά παράβαση των Καν. 55

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 166/87 (5η κατηγορία). Μετατροπή αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκίνητου οχήματος άνευ της αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά παράβαση των Καν. 55

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 168/87 (6η κατηγορία). Μετατροπή αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκινήτου οχήματος άνευ της αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά παράβαση των Καν. 55

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 166/87 (7η κατηγορία). Μετατροπή αμαξώματος εγγεγραμμένου μηχανοκινήτου οχήματος άνευ της αδείας του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κατά παράβαση των Καν. 55

(1)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 166/87 (12η κατηγορία). Χρήση μηχανοκινήτου οχήματος χωρίς σιγαστήρα, κατά παράβαση των Καν. 50

(17)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, άρθρο 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 166/87 (13η κατηγορία). Οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος χωρίς οι δύο οπίσθιοι φανοί να εκπέμπουν ερυθρό φως, κατά παράβαση των Καν. 50

(10)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, Νόμος 188/87 (14η κατηγορία). Αναφορά δυστυχημάτων και καθήκοντα εμπλεκομένων, Καν. 61

(1), (στ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, Νόμος 86/72 και ΚΔΠ 189/08 όπως έχει τροποποιηθεί (17η κατηγορία). Οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος χωρίς πινακίδες αριθμού εγγραφής κατά παράβαση των Καν. 6

(6), 72 και Δεύτερο Παράρτημα

(7)των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, του 1984 και άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 και Νόμος 166/87 όπως τροποποιήθηκε (18η κατηγορία). Τα γεγονότα που περιβάλουν τις συνθήκες διάπραξης των υπό τιμωρία αδικημάτων όπως αυτά έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή έχουν ως ακολούθως: Ο Κατηγορούμενος γεννήθηκε στις 05/04/1989 στη Λεμεσό. Είναι αυτοεργοδοτούμενος και διατηρεί κατάστημα επιδιόρθωσης ελαστικών και πλυντήριο οχημάτων στην Επισκοπή. Είναι παντρεμένος με την Μ5 στο κατηγορητήριο και από το γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και ενεπλάκη στο δυστύχημα με αρ. εγγραφής XXXXX36 το αγόρασε 15 ημέρες προηγουμένως από αγνώστων στοιχείων πρόσωπο ως αυτοκίνητο αγωνιστικό τύπου "drift". Ο XXXXXXX Βασιλείου, στο εξής «το θύμα», γεννήθηκε στις 31/01/

1. Ήταν άνεργος και διέμενε μαζί με τους γονείς του και τον μικρότερο του αδελφό στην Επισκοπή. Δεν ήταν κάτοχος άδειας οδηγήσεως. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ενεπλάκη στο δυστύχημα οδηγώντας την μοτοσυκλέτα του μάρκας Honda Chally 150 cc. Η πάροδος Γρηγόρη Αυξεντίου, στο εξής η «πάροδος» είναι αδιέξοδος που οδηγεί σε γεωργική περιοχή νότια του αυτοκινητόδρομου Λεμεσού - Πάφου. Έχει μειωμένη κυκλοφορία, είναι διπλής κατευθύνσεως, με μία λωρίδα κυκλοφορίας για κάθε κατεύθυνση. Οι δύο κατευθύνσεις χωρίζονται από μονή άσπρη συνεχόμενη γραμμή. Δεξιά και αριστερά της παρόδου υπάρχουν ασφάλτινα παγκέτα. Στην δυτική πλευρά της παρόδου υπάρχει ελαιώνας, ενώ στην ανατολική πλευρά χωράφι. Λόγω του ότι η συγκεκριμένη πάροδος ήταν μειωμένης κυκλοφορίας, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αυτή χρησιμοποιείτο παράνομα από νεαρά κυρίως πρόσωπα σαν πίστα δοκιμής και επίδειξης με οχήματα και μοτοσικλέτες. Η πάροδος στην δυτική της πλευρά και πιο συγκεκριμένα στο μέσο της, συμβάλλεται με την οδό Τροφίμου Κουλέ, από τώρα και στο εξής ο «δρόμος», ο οποίος οδηγεί στο χωριό Επισκοπή. Η ορατότητα από τον δρόμο και πιο συγκεκριμένα από το σημείο που πρέπει να σταματήσει ένας οδηγός για να διενεργήσει άλτ και μετά να εισέλθει στην πάροδο είναι 100 μέτρα προς τα νότια ενώ προς τα βόρεια είναι 200 μέτρα. Στις 14/06/2018, το θύμα βρισκόταν στην οικία του και ασχολείτο με την επιδιόρθωση της μοτοσικλέτας του με αρ. μηχανής XXXXX2941, μάρκας Honda chally, 150cc, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα. Περί τις 17:30 της ίδιας μέρας το θύμα αναχώρησε από την οικία του μαζί με την μοτοσικλέτα του με σκοπό να την δοκιμάσει. Στις 17:45 της ίδιας ημέρας το θύμα οδηγούσε την εν λόγω μοτοσυκλέτα στην πάροδο με βόρεια πορεία και πιο συγκεκριμένα στο ασφάλτινο παγκέτο της ανατολικής πλευράς της παρόδου, δηλαδή της αντίθετης λωρίδας κυκλοφορίας σύμφωνα με την πορεία του. Η πορεία του σημειώνεται στο συμμετρικό σχεδιάγραμμα (σημείο Β2 επί του Τεκμηρίου 2). Την ίδια μέρα και ώρα ο Κατηγορούμενος, οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής XXXXX36 στον δρόμο ακολουθώντας βορειοανατολική πορεία προς την συμβολή του δρόμου με την πάροδο (η πορεία του σημειώνεται ως Α2 επί του Τεκμηρίου 2).Φθάνοντας ο Κατηγορούμενος στο σημείο που ο δρόμος συμβάλλεται με την πάροδο, εισήλθε στην πάροδο με ενέργεια "drift", δηλαδή έστριψε απότομα το τιμόνι του προς τα δεξιά με αποτέλεσμα να πλαγιολισθήσει εσκεμμένα το όχημα του προς τα αριστερά ενώ παράλληλα επιχειρούσε επιτάχυνση, προκαλώντας ίχνη επιτάχυνσης με τους πισινούς τροχούς, έχοντας πρόθεση να συνεχίσει νότια. Το αποτέλεσμα της πιο πάνω ενέργειας του Κατηγορούμενου ήταν αυτός να εισέλθει εντός της παρόδου και εν τέλει μέρος του οχήματος του να καταλήξει στο ανατολικό παγκέτο της παρόδου και να ανακόψει την πορεία του θύματος, με αποτέλεσμα τα δύο οχήματα να συγκρουστούν στο σημείο Χ επί του συμμετρικού σχεδίου (Τεκμήριο 2). Σημειώνεται ότι η είσοδός του Κατηγορούμενου από τον δρόμο εντός της παρόδου έγινε χωρίς αυτός να πραγματοποιήσει άλτ και να ελέγξει την τροχαία κίνηση που υπήρχε στην πάροδο. Από την σύγκρουση, το θύμα το οποίο δεν έφερε προστατευτικό κράνος, εκτινάχθηκε από την μοτοσικλέτα του, κτύπησε στον μπροστινό υαλοθώρακα και στον μπροστινό αριστερό στίλο του υαλοθώρακα του οχήματος του Κατηγορούμενου και στην συνέχεια έπεσε στο ανατολικό παγκέτο της παρόδου (σημείο Β7 του Τεκμηρίου 2). Αμέσως μετά το δυστύχημα, ο Κατηγορούμενος ειδοποίησε τηλεφωνικώς το Κέντρο Κλήσεων Ασθενοφόρων (ΚΕΚΑ), τον αδελφό του Μ2 και την σύζυγο του Μ5 επί του κατηγορητηρίου. Στην σκηνή έφτασε πρώτος ο αδερφός του Κατηγορούμενου, Μ2, ο οποίος βρήκε παρών τον Κατηγορούμενο και το θύμα πεσμένο στην άσφαλτο. Η μοτοσικλέτα του θύματος ενώ βρισκόταν αρχικά στο σημείο Β4 επι του Τεκμηρίου 2 μετακινήθηκε από τον Μ2 στο σημείο Β
2. Στην συνέχεια και περί ώρα 18:00 αφίχθηκε στην σκηνή το ασθενοφόρο με επικεφαλή τον νοσηλευτή XXXXXX Γεωργίου , Μ3 επί του κατηγορητηρίου, ο οποίος διαπίστωσε ότι το θύμα δεν είχε σφυγμό και αναπνοή. Μετά το ασθενοφόρο κατέφθασε στην σκηνή και η σύζυγος του Κατηγορούμενου. Το θύμα μεταφέρθηκε από τον Μ3 στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, όπου η επί καθήκοντι ιατρός Δρ. XXXXXXX Νεάρχου Μ4 επί του κατηγορητηρίου αφού τον εξέτασε η ώρα 18:20 διαπίστωσε ότι ήταν νεκρός και εξέδωσε σχετική βεβαίωση θανάτου. Τόσο ο κατηγορούμενος όσο και οι Μ2 και Μ5, αναχώρησαν από την σκηνή του δυστυχήματος χωρίς πρώτα να ενημερώσουν την Αστυνομία. Ο Κατηγορούμενος οδήγησε το αυτοκίνητο με το οποίο ενεπλάκη στο δυστύχημα στο πλυντήριο αυτοκινήτων που διατηρεί στον XX δρόμο Νο8, στην Επισκοπή και το στάθμευσε σε κλειστό χώρο στάθμευσης. Το θύμα αναζητήθηκε από τον φίλο του XXXXX Νεοφύτου, Μ6 επί του κατηγορητηρίου, ο οποίος μετέβηκε στην πάροδο αφού γνώριζε ότι το θύμα σύχναζε εκεί γιατί ο χώρος ως προαναφέρθηκε, χρησιμοποιείτο ως πίστα δοκιμών. Αφού αφίχθηκε στην πάροδο, εντόπισε την μοτοσικλέτα του θύματος στην ανατολική πλευρά του δρόμου (σημείο Β9 επί του Τεκμηρίου 2), και την έκρυψε σε χωράφι στην βορειοδυτική γωνία της συμβολής του δρόμου με την πάροδο (σημείο Β10 επί του Τεκμηρίου 2), καλύπτοντας την με ξερά φύλλα φοινικιάς, για να μην την κλέψει κάποιος. Περί ώρα 18:30 ενημερώθηκε τηλεφωνικά από το ΚΕ.Κ.Α ο Αστ. XXX XXXXXXX Θεοφίλου Μ7 του Αστυνομικού Σταθμού Επισκοπής για το δυστύχημα και στην συνέχεια επισκέφθηκε την σκηνή του δυστυχήματος. Κατά την άφιξη του στην σκηνή του δυστυχήματος εντόπισε διάφορα ευρήματα (σημείο Β7,Β5,Β6,Β8 επί του Τεκμηρίου 2). Αντιλήφθηκε ότι στο μέρος επεσυνέβηκε το τροχαίο δυστύχημα. Ενημέρωσε την Τροχαία Λεμεσού και απέκλεισε την σκηνή παραμένοντας στο μέρος. Την ίδια μέρα και περί ώρα 18:50 την σκηνή του δυστυχήματος επισκέφθηκαν μέλη της Τροχαίας Λεμεσού μεταξύ των οποίων οι Λοχ. XXXX XXXXXX Σάββα Μ8 και Αστ. XXXX XXXXXXX Αντωνίου Μ9 επί του κατηγορητηρίου και άρχισαν να διενεργούν επιτόπιες εξετάσεις. Κατά την άφιξη τους δεν υπήρχε στην σκηνή οποιοδήποτε αυτοκίνητο αλλά ούτε και εντοπίστηκε η μοτοσικλέτα. Διαπίστωσαν ότι η άσφαλτος ήταν γεμάτη από ίχνη ελαστικών οχημάτων, δηλαδή από πλάγιες ολισθήσεις, τροχοπεδήσεις, επιταχύνσεις, ίχνη που έκαναν κύκλους, ίχνη που σχημάτιζαν τον αριθμό 8, ενώ στην άσφαλτο υπήρχαν διάσπαρτα μικρά κομμάτια από καταπονημένα ελαστικά αφού ο δρόμος χρησιμοποιείτο όπως έχει αναφερθεί προηγουμένως παράνομα για δοκιμές ταχυτήτων, επικίνδυνων ελιγμών και σπιναρισμάτων όπως προκύπτει και από τις φωτογραφίες του Τεκμήριου 3 με αρ. 1,2, 9 και
3. Από περαιτέρω έλεγχο που διενεργήθηκε από τον Μ8 και Μ9 στην σκηνή του δυστυχήματος εντοπίστηκαν διάφορα τεκμήρια. Μεταξύ άλλων εντοπίστηκε και μια κηλίδα που ομοίαζε με αίμα στο ανατολικό ασφάλτινο παγκέτο της παρόδου (σημείο Β7 επί του Τεκμηρίου 2). Στην συνέχεια ο Μ8 επί του κατηγορητηρίου φωτογράφισε την σκηνή και τα ευρήματα που εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Περί ώρα 18:40 της ίδιας ημέρας ο Κατηγορούμενος επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό Επισκοπής όπου και ενημέρωσε την XX XXXX Μιχαήλ Μ10 επί του κατηγορητηρίου, ότι ο ίδιος ενεπλάκη στο θανατηφόρο δυστύχημα. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος παραλήφθηκε από τον Α/Αστ. XXXX Αριστείδου Μ11 και μεταφέρθηκε στην σκηνή του δυστυχήματος. Στην σκηνή του δυστυχήματος και περί ώρα 19:30, ο Μ7 διενήργησε προκαταρτικό έλεγχο αλκοόλης στον Κατηγορούμενο με μηδενική ένδειξη. Ο Μ8 του επέστησε τη προσοχή του νόμο χωρίς αυτός να απαντήσει οτιδήποτε. Στην συνέχεια τον ρώτησε τι είχε συμβεί και ο Κατηγορούμενος του έδωσε τον πρώτο ισχυρισμό. Του ανέφερε δηλαδή ότι πήγε στο συγκεκριμένο σημείο που έγινε το δυστύχημα για να δοκιμάσει το αυτοκίνητο του μάρκας BMW, μη εγγεγραμμένο, άσπρου χρώματος, γιατί η μηχανή του έκαμνε διακοπές. Επίσης του είπε ότι οδηγούσε το αυτοκίνητο του με νότια κατεύθυνση στην πάροδο, υποδεικνύοντας την ανατολική λωρίδα κυκλοφορίας (πορεία Α1 επί του Τεκμηρίου 2) και ότι το θύμα ερχόταν από απέναντι του (πορεία Β1 επί του Τεκμηρίου 2), και κινείτο στη δική του λωρίδα κυκλοφορίας. Επειδή σύμφωνα με τον ίδιο αντιλήφθηκε ότι το θύμα αστειευόταν και υπολόγισε ότι θα τον απέφευγε την τελευταία στιγμή, τελικά δεν τα κατάφερε και συγκρούστηκαν μετωπικά. Ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι το αυτοκίνητο του βρισκόταν στο κατάστημα πώλησης ελαστικών και πλυντήριο αυτοκινήτων που διατηρεί στην Επισκοπή. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος έδωσε γραπτώς τη συγκατάθεση του για να ερευνήσουν τα υποστατικά του. Η ώρα 19:42 ο Μ8 μετέβηκε μαζί με τον Κατηγορούμενο στον XX Δρόμο στην Επισκοπή. Ο Κατηγορούμενος αφού άνοιξε με τηλεχειριστήριο μία αυτόματη αλουμινένια πόρτα κλειστού υπόστεγου, διαπιστώθηκε ότι σε αυτό βρισκόταν το ενεχόμενο στο δυστύχημα όχημα στο οποίο δεν υπήρχαν τοποθετημένες πινακίδες με τους αριθμούς εγγραφής του. Ο Μ8 του επέστησε τη προσοχή του στο νόμο και απάντησε: «Εν ήξερα τι να κάμω». Στη παρουσία του φωτογράφισε το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου, το οποίο είχε εμφανείς ζημιές, δηλαδή ζάβωσε η μπροστινή ποδιά στην αριστερή γωνιά, βούλωσε το μπροστινό αριστερό φτερό, υπήρχε ελαφρύ βούλωμα στο καπό μηχανής, έσπασε ο μπροστινός ανεμοθώρακας μπροστά από τη θέση συνοδηγού, ζάβωσε η χούφτα του μπροστινού αριστερού τροχού και ο τροχός του ήταν γυρισμένος προς τα έξω. Επίσης το μπροστινό αριστερό ελαστικό ήταν κενό από αέρα. Στο θρυμματισμένο ανεμοθώρακα υπήρχαν εμφανή υπολείμματα από ανθρώπινο δέρμα. Το ίδιο και στο πάνω μέρος του μπροστινού αριστερού φτερού. Από το μπροστινό αριστερό φτερό απουσίαζαν κομμάτια από την άσπρη μπογιά του . Επίσης υπήρχε ένας καθρέφτης μόνο στη πόρτα οδηγού για έλεγχο της τροχαίας κίνησης προς τα πίσω. Απουσίαζε ο εσωτερικός κεντρικός καθρέφτης αλλά και αυτός της πόρτας συνοδηγού. Το όχημα του Κατηγορούμενου φορτώθηκε σε ιδιωτικό ρυμουλκό και μεταφέρθηκε στο Τμήμα της Τροχαίας Λεμεσού για φύλαξη. Αμέσως μετά και περί ώρα 20:10 ο Μ8 επέστρεψε στη σκηνή του δυστυχήματος με τον Μ9 και τον Κατηγορούμενο. Εκεί βρισκόταν και ο Λοχ. XXX. Ευσταθίου, ο οποίος ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης. Στη συνέχεια και περί ώρα 20:15, ο Μ12 επί του κατηγορητηρίου εντόπισε στη βορειοδυτική γωνία της συμβολής, κρυμμένη κάτω από ξερά φύλλα φοινικιάς την μοτοσυκλέτα του θύματος (σημείο Β10 επί του Τεκμηρίου 2). Ο Μ8 φωτογράφισε το συγκεκριμένο σημείο καθώς και το μοτοποδήλατο. Στο μοτοποδήλατο δεν υπήρχε τοποθετημένη πινακίδα με αριθμούς εγγραφής και ο σειριακός αριθμός πλαισίου έλειπε. Το μοτοποδήλατο μεταφέρθηκε με υπηρεσιακό όχημα στο Τμήμα Τροχαίας Λεμεσού. Έφερε εκτεταμένες ζημιές και φωτογραφήθηκε από τον Μ
4. Επειδή στη σκηνή του δυστυχήματος επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι και δεν υπήρχε καθόλου οδικός φωτισμός, η σκηνή τέθηκε υπό φρούρηση και οι εξετάσεις συνεχίστηκαν με το πρώτο φως της επόμενης ημέρας. Στην Τροχαία Λεμεσού μεταξύ των ωρών 23:00-23:30 ο Μ8 μαζί με άλλα μέλη της Αστυνομίας, δηλαδή τους Μ9 και Μ13 σε σχέση με το εμπλεκόμενο αυτοκίνητο διαπίστωσαν ότι το μπροστινό αριστερό ρίμς είχε δεχθεί χτύπημα και ήταν ζαβωμένο στο εσωτερικό του μέρος, είχε ζαβώσει ο βραχίονας (χούφτα) και η μπάρα του τιμονιού. Με τη βοήθεια των πιο πάνω μελών της Αστυνομίας, τοποθετήθηκε η μοτοσικλέτα πάνω στο αυτοκίνητο και βρέθηκε η γωνία με την οποία συγκρούστηκαν. Έτσι, ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι ο μπροστινός τροχός της μοτοσικλέτας του θύματος είχε χτυπήσει στο εσωτερικό μέρος του μπροστινού αριστερού ρίμς του αυτοκινήτου, ενώ οι τροχοί του αυτοκινήτου ήταν γυρισμένοι προς τα αριστερά. Επομένως, ο πρώτος ισχυρισμός που έδωσε ο Κατηγορούμενος στη σκηνή του δυστυχήματος, ότι δηλαδή κατευθυνόταν ευθεία προς τα νότια, δεν μπορούσε να ευσταθεί. Το γεγονός ότι το τιμόνι του αυτοκίνητου ήταν στραμμένο αριστερά κατά τη σύγκρουση, οδήγησε σε αναζήτηση τρόπου οδήγησης που να υποχρεώνει τον οδηγό να προβεί σε τέτοια στροφή του τιμονιού. Την 15/06/2018 και περί ώρα 10:00 ο Μ8 επισκέφθηκε εκ νέου την σκηνή του δυστυχήματος με τους Υπ/μο XXXXXXXXXXX, Μ9 και Αστ.XXXX Κυριάκου. Χρησιμοποιώντας μηχανικό κατασκεύασμα που είχε το ίδιο μεταξόνιο (2,57m) και μετατρόχιο (1,42m-1,43m) με το εμπλεκόμενο αυτοκίνητο, οι Αστ.2009 και Αστ.3100 εντόπισαν κυκλικά ίχνη επιτάχυνσης των πισινών ελαστικών του αυτοκινήτου και ίχνος τριβής του μπροστινού αριστερού ελαστικού υπό πλάγια θέση που κατέληγε σε γδάρσιμο και μαύρισμα ελαστικού της μοτοσικλέτας επί της ασφάλτου, δηλαδή το σημείο συγκρούσεως των δύο οχημάτων. Τα πιο πάνω ίχνη φανέρωναν την ακριβή θέση και κλίση του εμπλεκόμενου αυτοκινήτου κατά τη σύγκρουση του με τη μοτοσικλέτα και την στροφή του τιμονιού του αυτοκινήτου προς τα αριστερά. Τα ίχνη του αυτοκινήτου και η πορεία που ακολουθούσαν καταδείκνυαν ότι ο Κατηγορούμενος χρησιμοποίησε τεχνική οδήγησης «drifting», όπου δηλαδή αρχικά ο οδηγός σκόπιμα στρίβει το τιμόνι προς την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει το όχημα του και επιταχύνοντας δυνατά προκαλεί απώλεια πρόσφυσης στους πίσω τροχούς που σπινάρουν, ενώ παράλληλα διατηρεί τον έλεγχο και οδηγεί το αυτοκίνητο σε ολόκληρη τη περιστροφή του με τη χρήση του τιμονιού και του πετάλ της βενζίνης. Η ολίσθηση του αυτοκινήτου προκαλείται όταν η οπίσθια γωνία ολίσθησης είναι μεγαλύτερη από την εμπρόσθια γωνία ολίσθησης, σε τέτοιο βαθμό που οι εμπρόσθιοι τροχοί δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση της περιστροφής του. Ο Μ8 με την βοήθεια του Μ9 πήρε τις αναγκαίες μετρήσεις και ετοίμασε ένα πρόχειρο σχέδιο της σκηνής, το οποίο μετέτρεψε αργότερα σε συμμετρικό (Τεκμήριο 2). Την 14/6/2018 ο Μ14 διενήργησε στον Κατηγορούμενο έλεγχο νάρκοτεστ αφού προηγουμένως του έκανε σχετική επίστηση στο νόμο. Ο Κατηγορούμενος του απάντησε να κάνει την δουλειά του και του είπε ότι θα του πει κάτι που έκρυψε από τους άλλους αστυνομικούς. Έτσι ανέφερε στον Μ14 ότι βγήκε από την πάροδο. Δηλαδή ο Κατηγορούμενος σε αυτό το σημείο πρόβαλε ένα δεύτερο ισχυρισμό για την πορεία του πριν την σύγκρουση (πορεία Α2 επί του Τεκμηρίου 2). Ακολούθως ο Κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε προκαταρτικό έλεγχο νάρκοτεστ με αρνητική ένδειξη. Ο Κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει Δικαστικού εντάλματος σύλληψης για το αδίκημα της πρόκλησης θανάτου εξ αμελείας την 14/6/2018 και ώρα 23:00 από τον ανακριτή της υπόθεσης Μ
5. Του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και ο Κατηγορούμενος απάντησε «Ήταν φίλος ο μιτσής, δεν ήθελα να ήταν έτσι, λυπούμαι». Την 15/06/18 και ώρα 10:30 ο ιατροδικαστής Δρ. XXXXXXXXX Μ15 διενέργησε στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού την νεκροτομή στη σορό του θύματος και αποφάνθηκε ότι ο θάνατος του οφειλόταν σε «βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση ως είναι κατά τροχαίο ατύχημα». Την ίδια ημέρα, ο Κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ενώπιον του δικαστηρίου και εναντίον του εξασφαλίστηκε διάταγμα προσωποκράτησης του για περίοδο 3 ημερών. Ο Μ13 την 15/6/2021 μεταξύ των ωρών 17:00-18:20 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο στην Τροχαία Λεμεσού. Ο Κατηγορούμενος μεταξύ άλλων ανέφερε ότι από μικρός σαν χόμπι είχε την ενασχόληση του με μοτοσυκλέτες και με το αυτοκίνητο. Εντός του έτους 2018 άρχισε να ασχολείται με αγωνιστικά αυτοκίνητα κατηγορίας Drift δηλαδή πλαγιολίσθησης. Δεκαπέντε ημέρες πριν επισυμβεί το δυστύχημα αγόρασε ένα αγωνιστικό BMW Drift χρώματος άσπρου (ενεχόμενο στο δυστύχημα όχημα) για το ποσό των €
6. Το συγκεκριμένο όχημα το αγόρασε χωρίς οποιαδήποτε έγγραφα αφού ήταν μη εγγεγραμμένο. Την 10/6/2018 αφού έκανε κάποιες επιδιορθώσεις στο όχημα μετέβηκε σε πίστα για να το ελέγξει όμως είχε μηχανικό πρόβλημα δηλ. έκανε διακοπές και δεν μπορούσε να αναπτύξει. Εν συνεχεία το μετάφερε πίσω στο πλυντήριο αυτοκινήτων που διαθέτει όπου μετά από διάφορες επιδιορθώσεις την 14/6/2018 γύρω στις 17:30 μ.μ. το οδήγησε σε απόμερο μέρος έξω από την Επισκοπή (σκηνή του θανατηφόρου δυστυχήματος) για να το δοκιμάσει. Ο Κατηγορούμενος στην γραπτή του κατάθεση στην αστυνομία έδωσε ένα τρίτο ισχυρισμό για τις συνθήκες πρόκλησης του θανατηφόρου δυστυχήματος. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι οδηγούσε το αυτοκίνητο του με βόρεια πορεία στην πάροδο και μετά από ελαφριά είσοδο στον δρόμο σταμάτησε στο βορειοδυτικό μέρος της συμβολής με βόρεια πορεία. Ήλεγξε το δρόμο προς τα νότια από το δεξιό εξωτερικό καθρεφτάκι του αυτοκινήτου του και επίσης γύρισε και το κεφάλι του για να ελέγξει και να κατευθυνθεί νότια. Κατά την στιγμή που διενεργούσε επαναστροφή αντιλήφθηκε την μοτοσικλέτα του θύματος και συγκρούστηκαν (πορεία Α3 επί του Τεκμηρίου 2). Ας σημειωθεί ότι δεν υπήρχε άλλο εφαρμοσμένο καθρεφτάκι επί του αυτοκινήτου του πέραν του εξωτερικού δεξιού, δηλαδή δεν υπήρχε ούτε εξωτερικό αριστερό αλλά ούτε και εσωτερικό κεντρικό. Ο Μ8 κατά την διερεύνηση του δυστυχήματος την 16/06/2018 και περί ώρα 11:28 έλαβε από το μπροστινό αριστερό μέρος του θρυμματισμένου ανεμοθώρακα του εμπλεκόμενου αυτοκινήτου κομμάτια από γυαλί που περιείχαν ίχνη που ομοίαζαν με ανθρώπινο δέρμα. Έλαβε επίσης δειγματοληψία (swap) από τον αριστερό στίλο του μπροστινού ανεμοθώρακα. Όλες οι πιο πάνω ενέργειες έγιναν με σκοπό να εξακριβωθεί με την μέθοδο DNA κατά πόσον χτύπησε σε αυτά τα μέρη του οχήματος του Κατηγορούμενου με το σώμα του το θύμα. Μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Γενετικής & Νευρολογίας Κύπρου για να απομονωθεί γενετικό υλικό και να συγκριθούν με δείγμα αίματος που λήφθηκε από το θύμα κατά την νεκροτομή στη σορό του. Σύμφωνα με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Δρ. XXXXX Καργιόλου, όλα τα πιο πάνω ταυτοποιήθηκαν και ανήκουν στο θύμα. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το θύμα χτυπήθηκε από το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου και το σώμα του εκτινάχθηκε σε αυτό καταλήγοντας στην άσφαλτο και πιο συγκεκριμένα στο σημείο που βρέθηκε η κηλίδα από το αίμα (σημείο Β7 επί του Τεκμηρίου 2). Την 16/06/2018 μεταξύ των ωρών 15:10-15:30 ο Μ9 τοποθέτησε τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα στη αυλή του Τμήματος Τροχαίας Λεμεσού όπως αυτά είχαν συγκρουστεί κατά το χρόνο του δυστυχήματος και ο Μ8 τα φωτογράφισε (φωτογραφίες 71 - 75 επί του Τεκμηρίου 3). Αναπαράσταση Δυστυχήματος Στις 03/02/2019 και περί ώρα 09:40, ο Μ8 με άλλα μέλη της Αστυνομίας επισκέφθηκε εκ νέου τη σκηνή του δυστυχήματος. Μαζί τους ήταν και ο επαγγελματίας οδηγός αγώνων ράλι αυτοκινήτου XXXXXXXX Χαραλάμπους με το αγωνιστικό αυτοκίνητο του, τύπου Drift, ιδίας μάρκας και μοντέλου όπως αυτό που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο Χαραλάμπους, υπό την καθοδήγηση του Μ9 προέβηκε σε τρείς διαφορετικές δοκιμές οδηγώντας το αυτοκίνητο του, για να εντοπιστεί η πραγματική συμπεριφορά του αυτοκινήτου του Κατηγορούμενου με τρία διαφορετικά σενάρια. Η πρώτη δοκιμή έγινε οδηγώντας το αυτοκίνητο του από τον δρόμο προς την πάροδο σπινάροντας (drifting), (2ος ισχυρισμός του κατηγορούμενου),η δεύτερη δοκιμή έγινε με βόρεια κατεύθυνση στην πάροδο με μικρή είσοδο προς τον δρόμο και αμέσως επαναστροφή με σπινάρισμα (drifting) (ένα διαφορετικό σενάριο) και η τρίτη δοκιμή έγινε ενώ ο οδηγός ήταν σταματημένος στη βόρειο-δυτική γωνία της συμβολής με το μπροστινό μέρος του οχήματος να έχει βόρεια κατεύθυνση διενεργώντας επί τόπου επαναστροφή με σπινάρισμα (drifting) (3ος ισχυρισμός του κατηγορούμενου). Χρησιμοποιώντας υπηρεσιακή ψηφιακή φωτογραφική κάμερα ο Μ8 βιντεογράφησε τις τρείς δοκιμές. Στην συνέχεια ανέγραψε τα αρχεία που αφορούσαν τις 3 δοκιμές από το περιεχόμενο της κάρτας μνήμης της κάμερας τον ψηφιακό δίσκο (Τεκμήριο 5). Συγκεκριμένα στο 1ο βίντεο του Τεκμηρίου 5, με στοιχεία LIM_001_AVI όπου ο οδηγός εξέρχεται από τον δρόμο καταγράφεται ο 2ος ισχυρισμός του Κατηγορούμενου και στην βάση των ευρημάτων της Αστυνομίας προκύπτει και ο τρόπος οδήγησης του Κατηγορούμενου κατά την ημερομηνία κατά την ημερομηνία και ώρα πρόκλησης του δυστυχήματος. Οι ισχυρισμοί που δόθηκαν από τον Κατηγορούμενου κατά την διερεύνηση του δυστυχήματος Ο Μ9 ο οποίος είναι εμπειρογνώμονας της Αστυνομίας ετοίμασε σχετική έκθεση σε σχέση με τους τρείς ισχυρισμούς που προβλήθηκαν από τον Κατηγορούμενο αναφορικά με τις συνθήκες πρόκλησης του δυστυχήματος. Σύμφωνα με την έκθεση του, ο πρώτος και τρίτος ισχυρισμός που δόθηκαν αποκλείονται ως ανυπόστατοι όχι μόνο στη βάση των ζημιών των ενεχόμενων οχημάτων και των ευρημάτων της σκηνής του δυστυχήματος αλλά και των συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε η αστυνομία με την βοήθεια του επαγγελματία οδηγού αγώνων ράλι αυτοκινήτου XXXXXXXXX Χαραλάμπους. Σε σχέση με τον δευτέρο ισχυρισμό που δόθηκε προφορικά από τον Κατηγορούμενο στον Μ14 το βράδυ αμέσως μετά το δυστύχημα, ότι δηλαδή οδηγούσε το αυτοκίνητο του στον δρόμο με βορειοανατολική πορεία και εισήλθε με 'drift' προς τα δεξιά στην πάροδο για να κατευθυνθεί νότια και ότι κατά την είσοδο του με ενέργεια 'drift' συγκρούστηκε με την μοτοσικλέτα του θύματος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον Μ9 με μια τέτοια ενέργεια ξεκινά η υπερνίκηση της κεντρομόλου δυνάμεως με την είσοδο του στην πάροδο, με αποτέλεσμα την έναρξη της φυγής του πίσω μέρους του οχήματος από τον κύκλο της στροφής του μετά το μέσο που χωρίζονται οι δύο λωρίδες της παρόδου. Υπό αυτές τις συνθήκες δικαιολογείται ο εντοπισμός των ιχνών του εν λόγω αυτοκινήτου στο σημείο όπου εντοπίστηκαν, δηλαδή στην ανατολική άκρη-πλευρά της παρόδου. Περαιτέρω η γωνία σύγκρουσης η οποία προσδιορίστηκε από τις ζημιές των δύο ενεχομένων οχημάτων, δεικνύει ότι το θύμα οδηγούσε την μοτοσικλέτα του σε ευθεία πορεία στην ανατολικό παγκέτο της παρόδου και δεν προέβη σε οποιαδήποτε αποφευκτική ενέργεια προ της σύγκρουσης. Συνεπώς το θύμα δεν κατάφερε να αντιδράσει όταν αντιλήφθηκε το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου μπροστά του. Αυτό διαπιστώνεται και από την τελική θέση που κατέληξε το θύμα αφού σε περίπτωση που προέβαινε σε αποφευκτική κίνηση προς τα δεξιά αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να καταλήξει το σώμα του αμέσως μετά το δυστύχημα ανατολικότερα μέσα στο χωράφι. Από την άλλη οποιαδήποτε αποφευκτική κίνηση του θύματος γινόταν προς τα αριστερά αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την εκτίναξη του σώματος του προς τα αριστερά, δηλαδή δυτικότερα της πορείας που ακολουθούσε. Αντιθέτως τόσο η γωνία σύγκρουσης και η τελική θέση του θύματος όσο και η ενδεικτική θέση που βρισκόταν η μοτοσικλέτα του, δεν καταδυκνείουν καμία αποφευτκτική ενέργεια εκ μέρους του θύματος. Να σημειωθεί επίσης ότι με βάση την πορεία του θύματος, λόγω της ύπαρξης των δέντρων στην δυτική πλευρά της παρόδου τα οποία εκτείνονται μέχρι το σημείο που η πάροδος συμβάλλεται με τον δρόμο, δεν υπάρχει ορατότητα προς τα νότια για τα οχήματα που κινούνται στην πάροδο με βορειοανατολική πορεία ως ήταν η πορεία του Κατηγορούμενου, παρά μόνο όταν ένα όχημα αρχίσει την είσοδο του στην πάροδο αφού πρώτα δηλαδή σταματήσει στο άλτ. Η ορατότητα που έχει ένας οδηγός όταν εξέρχεται από τον δρόμο για να κατευθύνθει προς την πάροδο με νότια πορεία, νοουμένου ότι πρώτα θα σταματήσει στο άλτ είναι 100 μέτρα. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο λόγος που το θύμα δεν προέβη σε οποιαδήποτε αποφευκτική κίνηση προς αποφυγή του κινδύνου που εμφανίστηκε μπροστά του, δηλαδή του οχήματος του Κατηγορούμενου, είναι επειδή αιφνιδιάστηκε από την παρουσία του στον δρόμο. Συνοψίζοντας τα όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, είναι η θέση του Μ9 ότι το δυστύχημα επεσυνέβη από την απροσδόκητη, αιφνιδιαστική και μη αναμενόμενη είσοδο του ενεχόμενου οχήματος του Κατηγορουμένου με ενέργεια 'drift', από τον δρόμο προς την πάροδο με πρόθεση λήψης νότιας πορείας. Με την ενέργεια του αυτή ο Κατηγορούμενος ανέκοψε την ελεύθερη πορεία της μοτοσυκλέτας του θύματος και συγκρούστηκε μαζί της στο σημείο σύγκρουσης (Χ επί του Τεκμηρίου 2). Σημειώνεται ότι το θύμα οδηγούσε στο ασφάλτινο παγκέτο του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας σύμφωνα με την πορεία του. Πέραν των πιο πάνω σημειώνεται ότι στο θύμα, σύμφωνα με την έκθεση του Γενικού Χημείου του Κράτους, δεν ανιχνεύθηκε αλκοόλη ή οποιαδήποτε άλλη ουσία ναρκωτικών φαρμάκων ή άλλως κοινώς χορηγούμενων φαρμάκων. Την 31/8/20218 ο Μ21 ο οποίος εργάζεται στην ΥΠ.ΕΓ.Ε και ο τεχνικός του Τ.Ο.Μ Λεμεσού Μ22 έλεγξαν τα δύο ενεχόμενα οχήματα τόσο επιστημονικά όσο και μηχανικά. Διαπίστωσαν μάλιστα ότι στη μοτοσυκλέτα του θύματος ο αριθμός πλαισίου ήταν απαλειμμένος με μηχανική επέμβαση και ήταν ανέφικτο να εντοπιστεί ο αριθμός για εξακρίβωση των στοιχείων εγγραφής του. Έφερε μη εργοστασιακή μηχανή μάρκας YINXIANG μοντέλο IP56YMJ-2, με αριθμό αναγνώρισης OH302941, κυβισμού 150cc. To πισινό ψαλίδι είχε αντικατασταθεί με άλλο μη εργοστασιακό μεγαλύτερων διαστάσεων, δεν έφερε μιλίμετρο, ώρα μπροστά και πίσω, φτερά μπροστά και πίσω καθώς και όλα τα πλαστικά, χωρίς πισινή πινακίδα. Περαιτέρω, έφερε εκτεταμένες ζημιές στο μπροστινό μέρος. Το όχημα του Κατηγορούμενου, έφερε αριθμό πλαισίου XXXXX5149 και ήταν εγγεγραμμένο στα αρχεία του Ε.Μ.Ο με αριθμό XXXXX36 στο όνομα της XXXXXX Αρέστη, ΔΤ: XXXXX42, από τη Λευκωσία. Έφερε μηχανή με αριθμό XXXXX0640 η οποία αναγράφεται στο πιστοποιητικό εγγραφής του αυτοκινήτου XXXXX42, μάρκας BMW325i, ιδιοκτησίας του XXXXXXX Στυλιανού, ΔΤ: XXXXX70, από τη Λάρνακα. Το όχημα έφερε επίσης αλλαγές-μετατροπές που το καθιστούσαν ακατάλληλο για οδική χρήση και αδύνατον να εγγραφεί στο μητρώο του Ε.Μ.Ο. Τέλος, σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο καιρός ήταν αίθριος και θερμός. Το δυστύχημα επεσυνέβηκε κατά την διάρκεια της ημέρας, ενώ ο ήλιος έδυσε στις 20:
7. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και δεν βαρύνετε με οποιουδήποτε βαθμούς ποινής. Αγορεύοντας η κα. Νεοφύτου εξέφρασε αρχικά την ειλικρινή απολογία του Κατηγορούμενου αλλά και την παραδοχή του η οποία έγινε σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας. Σύμφωνα με την συνήγορο, η παραδοχή του Κατηγορούμενου έγινε κατά το πρώιμο στάδιο της διερεύνησης του δυστυχήματος. Μάλιστα η κα. Νεοφύτου εξήγησε, ότι ο Κατηγορούμενος είναι φανερά μεταμελημένος αφού από το δυστύχημα που προκάλεσε έχασε την ζωή του ένας φίλος αλλά και συγχωριανός του. Μάλιστα υποστήριξε κατά την αγόρευσης της, ότι σε μια από τις εμφανίσεις του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο όταν αυτός αντιλήφθηκε την παρουσία της οικογένειας του θύματος, τους πλησίασε και τους αγκάλιασε κλαίγοντας ζητώντας συγνώμη για το δυσάρεστο γεγονός που προκάλεσε. Η συγνώμη του Κατηγορούμενου σύμφωνα με την κα. Νεοφύτου αλλά και η απολογία του προς τους γονείς του θύματος θα εξακολουθήσει να ισχύει για το υπόλοιπο της ζωής του. Περίτρανη απόδειξη της απέραντης θλίψης και του πόνου που βιώνει ο Κατηγορούμενος εξαιτίας του ότι προκάλεσε τον θάνατο ενός φίλου του, αποτελεί η πράξη του, ότι μόλις πληροφορήθηκε ότι η σύζυγος του θα φέρει στον κόσμο το δεύτερο τους παιδί, αμέσως ανέφερε στην οικογένεια του ότι το παιδί του θα το ονομάσει XXXXX προς ένδειξη τιμής στην μνήμη του. Το παιδί σήμερα έχει γεννηθεί σύμφωνα με την κα. Νεοφύτου, είναι μόλις μερικών εβδομάδων και πράγματι έχει ονομαστεί ΧΧΧΧΧΧ. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου η συνήγορος υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Διευκρίνισε επίσης ότι ο Κατηγορούμενος σήμερα είναι πατέρας δύο ανήλικων τέκνων. Μάλιστα το δεύτερο από τα δύο παιδιά του, είναι μόνο μερικών εβδομάδων και αντιμετωπίζει από την μέρα που γεννήθηκε πρόβλημα υγείας. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Ιατρική Έκθεση που κατατέθηκε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 6) το παιδί του Κατηγορούμενου, πάσχει από αμφοτερόπλευρη ραιβοιπποποδία. Υποβάλλεται σε συστηματικές θεραπείες με την μέθοδο Ponseti, όπως αυτή επεξηγείται στην ιατρική έκθεση. Μάλιστα αναφέρεται ότι επειδή η θεραπεία είναι πολύμηνη, συστήνεται από τον θεράποντα ιατρό του παιδιού, και οι δύο γονείς να συμμετέχουν ενεργά στη θεραπεία για τουλάχιστον ένα χρόνο. Όσον αφορά το πρώτο παιδί του Κατηγορούμενου, αυτό είναι ηλικίας 5 ετών και σύμφωνα με την ψυχολογική αναφορά που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 9) η οποία ετοιμάστηκε στις 20/06/21 από την κα. XXXXXXX Μικελλίδου Κλινική Ψυχολόγο, αξιολογώντας την ψυχολογική κατάσταση του παιδιού το οποίο την επισκέφθηκε για πρώτη φορά στις 05/04/21 μαζί με τους δύο γονείς του, διαπίστωσε έπειτα από σειρά θεραπευτικών συναντήσεων ότι αυτό εκδηλώνει έντονα συμπτώματα άγχους και αποχωρισμού και γενικά βρίσκεται σε ψυχική αστάθεια. Μάλιστα στο συγκεκριμένο έγγραφο αναφέρεται ότι το ιδανικότερο για το παιδί του Κατηγορούμενου είναι να βρίσκεται και με τους δύο γονείς του για να εξασφαλιστεί η ψυχοσυναισθηματική του ισορροπία. Σύμφωνα με την κα. Μικελλίδου οι θεραπευτικές συναντήσεις με τον ανήλικο θα πρέπει να συνεχιστούν για να μπορέσει να μάθει το παιδί πως να διαχειρίζεται το άγχος του αλλά και τις έντονες συναισθηματικές δυσκολίες που βιώνει σε στρεσσογόνες καταστάσεις. Υποστήριξε η κα. Νεοφύτου ότι ο Κατηγορούμενος είναι ο προστάτης της οικογένειας του, αφού είναι και το μοναδικό πρόσωπο που εργάζεται και την ενισχύει οικονομικά. Η δε σύζυγος του Κατηγορούμενου δεν εργάζεται και πάσχει από κατάθλιψη. Σύμφωνα με το ιατρικό σημείωμα ημερ.23/06/21 που ετοιμάστηκε από τον Δρ. XXXXXX Χατζηβασίλη, ψυχίατρο, (Τεκμήριο 8) η σύζυγος του Κατηγορούμενου παρουσιάζει αίσθημα θλίψης και αδυναμία, εύκολο κλάμα, απογοήτευση, απαισιοδοξία, αυπνία και μειωμένη όρεξη για φαγητό. Προς αντιμετώπιση των πιο πάνω, σύμφωνα με τον θεράποντα ιατρό της λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και έχει ανάγκη συστηματικής παρακολούθησης και θεραπείας. Σύμφωνα με την έκθεση του Γρ. Ευημερίας, ο Κατηγορούμενος σήμερα είναι 32 ετών έγγαμος και είναι ιδιοκτήτης πλυντηρίου αυτοκινήτων. Η σύζυγος του είναι 30 ετών και δεν εργάζεται. Ως αναφέρθηκε ανωτέρω, είναι πατέρας 2 ανήλικων τέκνων και έχει άλλα 3 αδέρφια. Ο Κατηγορούμενος έχει άσχημες αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια ένεκα του χωρισμού των γονιών του. Σύμφωνα με τον ίδιο, η μητέρα του εγκατέλειψε την συζυγική κατοικία όταν ο ίδιος ήταν μόλις 14 ετών. Με την μητέρα του δεν διατηρεί καμία επικοινωνία τα τελευταία 16 με 17 χρόνια. Αντιμετωπίζει επίσης οικονομικές δυσκολίες. Όπως ο Κατηγορούμενος ανέφερε στο λειτουργό του Γρ. Ευημερίας, μετά το δυστύχημα συνεργάστηκε με ψυχολόγο και ψυχίατρο στα πλαίσια ψυχολογικής στήριξης και διαχείρισης της λειτουργικότητας του. Η κα. Νεοφύτου υποστήριξε επίσης ότι τα όσα αναφέρονται στην έκθεση του Γρ. Ευημερίας σε σχέση με την εγκατάλειψη που βίωσε ο Κατηγορούμενος από την μητέρα του στην τρυφερή ηλικία των 14 ετών εξακολουθούν να τον επιρεάζουν αρνητικά μέχρι σήμερα αφού ο ίδιος δεν γνωρίζει που βρίσκεται η μητέρα του. Από την παιδική του ηλικία ο Κατηγορούμενος δεν βιώνει την μητρική αγάπη και θαλπωρή, αισθήματα τα οποία αντικατέστησε δυστυχώς η εγκατάλειψη. Μάλιστα η κα. Νεοφύτου εξήγησε ότι επειδή ο πατέρας του Κατηγορούμενου ήταν γεωργός και απουσίαζε πολλές ώρες από το σπίτι, τόσο ο Κατηγορούμενος όσο και τα υπόλοιπά αδέρφια του αναγκάζονταν να μεγαλώνουν μόνα τους και ότι ο Κατηγορούμενος επίσης εργαζόταν σε διάφορες εργασίες για να ενισχύει οικονομικά τον πατέρα του. Πέραν των πιο πάνω η συνήγορος τόνισε ότι το εν λόγω δυστύχημα έχει τραυματίσει ψυχικά τον Κατηγορούμενο και αυτός ήταν ο λόγος που ζήτησε βοήθεια και συνεργάστηκε με ψυχολόγο και ψυχίατρο. Σύμφωνα με την Ιατρική Έκθεση (Τεκμήριο 7) ημερ. 23/06/21 η οποία ετοιμάστηκε από τον Δρ. XXXXXX Χατζηβασίλη, ψυχίατρο, ο Κατηγορούμενος 10 ημέρες μετά που ενεπλάκηκε στο δυστύχημα, δηλαδή στις 28/06/18, τον επισκέφθηκε και παρουσίαζε άγχος, θλίψη και ήταν αρκετά αμήχανος για το πώς θα διαχειριστεί την όλη κατάσταση που προέκυψε. Ένιωθε τύψεις εξαιτίας της απώλειας της ζωής του θύματος και ότι η ζωή του δεν ήταν ποτέ ξανά ανέμελη. Σύμφωνα με τον κ.XXXXXXX Χατζηβασίλη ο Κατηγορούμενος δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ και έβλεπε εφιάλτες που είχαν σχέση με το δυστύχημα και ξυπνούσε τρομοκρατημένος. Μάλιστα με την πάροδο του χρόνο ο Κατηγορούμενος παρουσίασε και άλλα συμπτώματα όπως ανορεξία, κομμάρα, αδυναμία και απαισιοδοξία. Του χορηγήθηκε αντικαταθλιπτική αγωγή καθώς και αναρρωτική άδεια 1 μηνός καθότι αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις εργασιακές του υποχρεώσεις. Μετά από πάροδο 2 εβδομάδων επειδή η κατάσταση της ψυχικής του υγείας επιδεινώθηκε προστέθηκε στην ήδη φαρμακευτική αγωγή που του χορηγήθηκε και ένα απλό ηρεμιστικό (Xanax 1mg). Έπειτα η ανάγκη να επαναδραστηριοποιηθεί προκειμένου να συντηρήσει την οικογένεια του δεν του επέτρεψε σύμφωνα με τον Δρ. XXXXXXXX Χατζηβασίλη να συνεχίσει την θεραπεία του, αλλά ο Κατηγορούμενος του εκμυστηρεύθηκε σε μια πρόσφατη συνάντηση που είχαν ότι στην πραγματικότητα είχε απόλυτη ανάγκη να συνεχίσει την θεραπεία αυτή. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 7, ο Κατηγορούμενος μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε μια ήπιας μορφής κατάθλιψη με κύρια συμπτώματα τις τύψεις αλλά και την υπερβολική αγωνία του για το μέλλον και την ευημερία της οικογένειας του που σε περίπτωση που φυλακισθεί δεν θα μπορεί να προσφέρει οτιδήποτε τόσο στην σύζυγο όσο και στα δύο ανήλικα τέκνα του. Σε σχέση με τα όσα επακολούθησαν την ημέρα που επεσυνέβη το θανατηφόρο δυστύχημα, η συνήγορος υπεράσπισης ανέφερε ότι παρόλο που ο Κατηγορούμενος αναχώρησε από την σκηνή χωρίς να ενημερώσει την Αστυνομία, εντούτοις δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση να εγκαταλείψει την σκηνή και δεν την εγκατέλειψε. Όπως ανέφερε η κα. Νεοφύτου η ενέργεια του Κατηγορούμενου ήταν αποτέλεσμα του ισχυρού σοκ που είχε υποστεί ο Κατηγορούμενος αφού ο ίδιος ήταν η αιτία που έχασε την ζωή του ο φίλος του που να σημειωθεί ότι το πρωί της ίδιας ημέρας είχαν συναντηθεί στο γκαράζ που διατηρεί ο ίδιος. Σύμφωνα με την κα. Νεοφύτου ο Κατηγορούμενος δεν γνώριζε ότι με βάση τον νόμο έπρεπε να παραμείνει στην σκηνή μέχρι την άφιξη της αστυνομίας παρόλο που ήταν ο ίδιος που κάλεσε το ασθενοφόρο και παρέμεινε στην σκηνή με τον αδερφό του μέχρι την άφιξη του. Ο Κατηγορούμενος σύμφωνα με την συνήγορο αναχώρησε από την σκηνή μετά που έφυγε το ασθενοφόρο. Πέραν των πιο πάνω η ευπαίδευτη συνήγορος εφίστησε την προσοχή του Δικαστηρίου στην αποζημίωση που έλαβε η οικογένεια του αποβιώσαντα από το MIF την οποία ο Κατηγορούμενος έχει αναλάβει την ευθύνη και την αποπληρώνει. Η συνήγορος εισηγήθηκε ότι το γεγονός αυτό αποτελεί μορφή έμπρακτης μεταμέλειας. Επίσης η κα. Νεοφύτου εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο λάβει σοβαρά υπόψη προς όφελος του Κατηγορούμενου, τον χρόνο ο οποίος παρήλθε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι την ημερομηνία που καλείται να επιβάλει ποινή δηλαδή 3 χρόνια μετά. Όπως διευκρίνισε η συνήγορος υπεράσπισης τα αδικήματα έχουν διαπραχτεί στις 14.06.18, η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 07.06.19 και αμέσως μετά που παραλήφθηκε το μαρτυρικό υλικό από την υπεράσπιση ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε την 1η κατηγορία. Επίσης εξήγησε ότι για κάποιες από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε ο πελάτης της είχαν σταλεί διάφορες επιστολές για να διευκρινιστούν τα γεγονότα των κατηγοριών αυτών. Περαιτέρω η κα. Νεοφύτου επισήμανε ότι στο διαρρεύσαν χρονικό διάστημα, αυτό δηλαδή των 3 ετών, ο Κατηγορούμενος δεν έχει διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα και ότι επίσης έχουν μεταβληθεί οι προσωπικές του συνθήκες αφού έχει αποκτήσει ένα δεύτερο παιδί το οποίο αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας. Τέλος η κα. Νεοφύτου εισηγήθηκε ότι αν το Δικαστήριο αποφασίσει ότι κατάλληλη ποινή είναι αυτή της στερητικής της ελευθερίας ενόψει των προσωπικών περιστάσεων του Κατηγορούμενου αλλά και της μη ύπαρξης επιβαρυντικών παραγόντων στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης συντρέχουν οι προϋποθέσεις όπως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκηθεί υπέρ της αναστολής της. Σύμφωνα με το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154: «Όποιος, λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης, ή επικίνδυνης πράξης ή συμπεριφοράς, που δεν ανάγεται σε υπαίτια αμέλεια, χωρίς πρόθεση επιφέρει το θάνατο άλλου προσώπου, είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση μέχρι τεσσάρων χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες λίρες.» Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/72, όπως τροποποιήθηκε, το Δικαστήριο έχει εξουσία να στερήσει σε κατηγορούμενο που κρίνεται ένοχος για τροχαίο αδίκημα την ικανότητα του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για όσο χρονικό διάστημα ήθελε αποφασίσει και με το άρθρο 20Α να επιβάλει και βαθμούς ποινής στην άδεια του. Έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου

(1990)2 ΑΑΔ 264). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η αρχή από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Υπό το φως των πιο πάνω το αδίκημα της 1ης κατηγορίας είναι αρκούντως σοβαρό αφού τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το αδίκημα της 2ης κατηγορίας είναι επίσης σοβαρό. Το αδίκημα της επικίνδυνης οδήγησης τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 2 ετών ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα €2563 (Λ.Κ. 1500) ή και με τις δύο αυτές ποινές. Επίσης σοβαρό εκ της φύσεως του είναι και το αδίκημα της 17ης κατηγορίας. Το αδίκημα της αναφοράς δυστυχημάτων προβλέπει ότι σε περίπτωση που έχει προκληθεί θάνατος ή εμφανής σωματική βλάβη σε άλλο πρόσωπο λόγω του δυστυχήματος, ο οδηγός ή οι οδηγοί του εμπλεκόμενου οχήματος ή οχημάτων οφείλουν να παραμείνουν επί τόπου μέχρι ότου η αστυνομία να ολοκληρώσει την επιτόπια εξέταση της. Το άρθρο 72 του περί μηχανοκίνητων οχημάτων και τροχαίας κινήσεως κανονισμών, προβλέπει σε περίπτωση καταδίκης ποινή φυλάκισης μέχρι 1 έτους ή και χρηματική ποινή μέχρι 1,708 ευρώ. Τα υπόλοιπα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι ελαφρύτερα σε σοβαρότητα. Επισημαίνεται, επίσης, ότι η διάπραξη τροχαίων δυστυχημάτων έχει προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Στην υπόθεση Μενελάου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 232 λέχθηκαν τα εξής: «Τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που στην περίπτωση της οδικής αμέλειας χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας.» Δυστυχώς, η πιο πάνω διαπίστωση είναι επίκαιρη και σήμερα. Τούτο επιβεβαιώθηκε και σε άλλες μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 460, Γενικός Εισαγγελέας v. Στυλιανού Στυλιανού

(2009)2 Α.Α.Δ. 543) και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Αντώνης Χαραλαμπίδης

(2009)2 Α.Α.Δ. 237) Η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών δεν έχει ατονήσει αφού τέτοιας φύσεως αδικήματα συνεχίζουν να βρίσκονται σε έξαρση με καταστρεπτικές συνέπειες για την κοινωνία. Στην υπόθεση Νικολάου ν. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B205, Π.Ε. 195/2014 ημερομηνίας 20.3.2015 συγκεφαλαιώθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές για τον καθορισμό τόσο του είδους της ποινής όσο και της έκτασης της σε υποθέσεις θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων. Έγινε δε παραπομπή σε Αγγλική νομολογία (βλ. R. v. Guilfoyle 57 Cr. App. R. 549 και R. v. Boswell [1984] 3 All ER 353) αλλά και σε παλαιότερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 ΑΑΔ 355 και Παντέλα ν. Αστυνομίας

(2011)2 ΑΑΔ 562). Παραθέτω το πιο κάτω διαφωτιστικό απόσπασμα από την απόφαση στην εν λόγω υπόθεση: «Όταν το ατύχημα οφείλεται σε στιγμιαία αβλεψία και το ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου είναι καλό, πρέπει να επιβάλλεται χρηματική ποινή και στέρηση της άδειας οδηγού, εκτός αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι για να μην επιβληθεί στέρηση της άδειας. Όταν όμως το θανατηφόρο δυστύχημα προξενείτε από εγωιστική παραγνώριση της ασφάλειας των άλλων προσώπων ή πεζών ή από επικίνδυνη ή απερίσκεπτη οδήγηση, ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης και στέρησης της άδειας οδηγού. Είναι θεμελιωμένο ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή ποινής, ειδικά αναφορικά με το είδος της ποινής, αν δηλαδή θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης ή όχι». Στην απόφαση Παντέλας v. Αστυνομίας ανωτέρω το Ανώτατο Δικαστήριο με αναφορά στην Αγγλική υπόθεση R v. Βοswell ανωτέρω ανέφερε ως ενδεικτικούς επιβαρυντικούς παράγοντες την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης ή ναρκωτικών, την ταχύτητα, την αδιαφορία σε προειδοποιήσεις από τους επιβάτες και την επί μακρόν επιμονή και εκούσια πορεία πολύ κακής οδήγησης, όπως είναι για παράδειγμα, η αδιαφορία σε φώτα τροχαίας και το προσπέρασμα άλλων αυτοκινήτων από την λανθασμένη πλευρά. Άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι η ταυτόχρονη διάπραξη άλλων αδικημάτων (όπως για παράδειγμα η οδήγηση χωρίς άδεια), η ύπαρξη προηγουμένων καταδικών για οδικά αδικήματα, το κατά πόσο περισσότερα από ένα πρόσωπα σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα της αμελούς οδήγησης, αν ο κατηγορούμενος παρέλειψε να σταματήσει στη σκηνή ή αν διέπραξε το αδίκημα στην προσπάθεια του να αποφύγει έλεγχο ή σύλληψη. Όπου υπάρχουν ένας ή περισσότεροι επιβαρυντικοί παράγοντες γενικά η ποινή φυλάκισης είναι η πλέον κατάλληλη. Ως ελαφρυντικοί παράγοντες θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η λανθασμένη στάθμιση της κατάστασης (error of judgment), το λευκό οδικό μητρώο, ο καλός χαρακτήρας, η παραδοχή κατά την δίκη και η ειλικρινής μεταμέλεια. Ελαφρυντικό είναι επίσης και το κατά πόσο το θύμα είναι στενός φίλος ή συγγενής του οδηγού και το έντονο συναισθηματικό αποτέλεσμα που είχε ο θάνατος του στον οδηγό. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 λέχθηκε ότι οι αρχές των Guilfoyle και Boswell ανωτέρω έχουν γίνει δεκτές σε γενικές γραμμές και από τα Κυπριακά Δικαστήρια ως καθοδηγητικές για την επιλογή της ποινής για αδικήματα αυτής της φύσης. Όμως οι αρχές αυτές δεν ανάγονται σε κανόνα δικαίου. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως προσδιορίζονται από το Δικαστήριο σε συνδυασμό με την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου αποτελούν σε συνάρτηση με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου την αναλλοίωτη αρχή δικαίου που διέπει τον καθορισμό της ποινής. Στρεφόμενος στα περιστατικά της παρούσης υπόθεσης το ερώτημα που τίθεται επί τάπητος είναι κατά πόσο η οδική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου μπορεί να χαρακτηριστεί ως εγωιστική και εμπεριέχουσα το στοιχείο της αδιαφορίας για την ασφάλεια άλλων χρηστών του δρόμου ή ότι δεν είναι τέτοια και ανάγεται μόνο σε στιγμιαία αβλεψία. Σημειώνεται βεβαίως ότι τέτοια εισήγηση, δηλαδή ότι η οδική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου ανάγεται σε στιγμιαία αβλεψία, δεν έχει τεθεί από την ευπαίδευτη συνήγορο του Κατηγορουμένου, το Δικαστήριο όμως καθηκόντως θα το εξετάσει. Ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο κινείτο με το αγωνιστικό όχημα τύπου drift, το οποίο είχε αγοράσει λίγες μέρες προηγουμένως και ακολουθούσε βορειοανατολική πορεία επί του δρόμου, δηλαδή επί της οδού Τροφίμου Κουλλέ. Σημειώνεται ότι το συγκεκριμένο όχημα είχε υποστεί διάφορες μετατροπές οι οποίες το καθιστούσαν ακατάλληλο για οδική χρήση. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στην πάροδο Γρηγόρη Αυξεντίου η οποία είναι αδιέξοδος, και οδηγεί σε γεωργική περιοχή και βρίσκεται νότια του αυτοκινητόδρομου Λεμεσού - Πάφου. Η πάροδος Γρηγόρη Αυξεντίου έχει μειωμένη κυκλοφορία, είναι διπλής κατευθύνσεως, με μία λωρίδα κυκλοφορίας για κάθε κατεύθυνση. Οι δύο κατευθύνσεις χωρίζονται από μονή άσπρη συνεχόμενη γραμμή. Δεξιά και αριστερά της παρόδου υπάρχουν ασφάλτινα παγκέτα. Επίσης στην δυτική πλευρά της παρόδου υπάρχουν ελαιόδεντρα τα οποία βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου και φτάνουν μέχρι το σημείο όπου η πάροδος συμβάλλεται με την οδό Τροφίμου Κουλλέ. Κατά τον ίδιο χρόνο το θύμα οδηγούσε την μοτοσικλέτα του χωρίς να φέρει κράνος ασφαλείας στο κεφάλι του, με βόρεια κατεύθυνση επί της παρόδου Γρηγόρη Αυξεντίου και συγκεκριμένα κινείτο στο ανατολικό παγκέτο του δρόμου. Σε κάποια στιγμή όταν ο Κατηγορούμενος έφτασε στην συμβολή του δρόμου με την πάροδο, εισήλθε στην πάροδο χωρίς να σταματήσει καθόλου χρησιμοποιώντας τεχνική «drifting», δηλαδή σκοπίμως έστριψε το τιμόνι του προς την κατεύθυνση που ήθελε να ακολουθήσει το όχημα του, δηλαδή νότια, και επιταχύνοντας δυνατά προκάλεσε απώλεια πρόσφυσης στους πίσω τροχούς του οχήματος του οι οποίοι σπίναραν, ενώ παράλληλα διατηρούσε τον έλεγχο και οδηγούσε το αυτοκίνητο σε ολόκληρη τη περιστροφή του με τη χρήση του τιμονιού και του πετάλ της βενζίνης. Με την πιο πάνω ενέργεια του, ο Κατηγορούμενος βρέθηκε εντελώς ξαφνικά μπροστά από το θύμα ανακόπτοντας την ελεύθερη πορεία της μοτοσυκλέτας του, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί βίαια μαζί της στο σημείο σύγκρουσης Χ. Η σύγκρουση ήταν τόσο βίαια, που συνεπεία αυτής το θύμα εκσφενδονίστηκε από την μοτοσικλέτα καταλήγοντας πάνω στο όχημα του Κατηγορούμενου και εν τέλει στην άσφαλτο. Να σημειωθεί ότι εξαιτίας των δέντρων που υπήρχαν στην δυτική πλευρά της παρόδου ο Κατηγορούμενος δεν είχε καθόλου ορατότητα προς τα νότια της παρόδου όπου και κινείτο με την μοτοσυκλέτα του το θύμα. Ο Κατηγορούμενος θα είχε ορατότητα προς τα νότια της παρόδου μόνο εφόσον σταματούσε για να διενεργήσει αλτ και να ελέγξει την τροχαία κίνηση πριν εισέλθει στην πάροδο. Το θύμα αιφνιδιάστηκε από την απρόσμενη παρουσία του οχήματος του Κατηγορούμενου με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να προβεί σε οποιαδήποτε αποτρεπτική κίνηση. Τόσο το όχημα του Κατηγορούμενου όσο και η μοτοσικλέτα του θύματος υπέστηκαν εκτεταμένες ζημιές. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η ενέργεια του Κατηγορούμενου να χρησιμοποιήσει κατά την οδήγηση του την τεχνική drifting για να εισέλθει εντός της παρόδου και μέρος του οχήματος του να καταλήξει στο ανατολικό παγκέτο του δρόμου επί του οποίου οδηγούσε την μοτοσυκλέτα του το θύμα, χωρίς προηγουμένως να σταματήσει καθόλου και να ελέγξει την τροχαία κίνηση αφού συν τοις άλλοις δεν είχε καθόλου ορατότητα προς τα νότια του δρόμου όπου και κινείτο το θύμα με την μοτοσικλέτα του, ανάγουν την οδήγησή του σε οδήγηση η οποία εμπεριέχει και, μάλιστα, έντονα το στοιχείο του εγωισμού και της αδιαφορίας για την ασφάλεια των άλλων προσώπων που χρησιμοποιούσαν τον δρόμο περιλαμβανομένου του θύματος και δικαίως μπορεί με ασφάλεια να χαρακτηρισθεί ως αλόγιστη, απερίσκεπτη και επικίνδυνη. Ο Κατηγορούμενος επιχείρησε να εισέλθει στην πάροδο χρησιμοποιώντας έναν άκρως εγωιστικό και επικίνδυνο τρόπο οδήγησης αδιαφορώντας εντελώς για την ασφάλεια των χρηστών του δρόμου και ουσιαστικά ενήργησε «στα τυφλά». Είναι δε αυτό που προσδίδει στην οδήγησή του το στοιχείο της αδιαφορίας και του εγωισμού και που κατατάσσει την παρούσα υπόθεση στις σοβαρές του είδους. Στην σχετικά πρόσφατη υπόθεση Αστυνομία ν. Glazkov, Ποινική Έφεση 262/2018, ημερομηνίας 16.5.2019 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του στην Κισσόνεργα με κατεύθυνση την Κάτω Πάφο. Σε κάποιο σημείο του δρόμου άρχισε να προσπερνά από τα δεξιά τα προπορευόμενα του οχήματα παραβιάζοντας άσπρη συνεχή γραμμή με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία της μοτοσικλέτας που οδηγούσε το θύμα το οποίο εξαιτίας του συμβάντος απεβίωσε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε στον κατηγορούμενο άμεση ποινή φυλάκισης 18 μηνών στην κατηγορία της αλόγιστης, απερίσκεπτης και επικίνδυνης οδήγησης, 8 βαθμούς ποινής και στέρηση της άδειας οδήγησης για περίοδο 24 μηνών. Κατά την επιμέτρηση της ποινής το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη το νεαρό της ηλικίας του κατηγορούμενου, την αμέσως προ της επιβολής της ποινής σύναψη γάμου και το χρονικό διάστημα που είχε παρέλθει από την διάπραξη του αδικήματος μέχρι και την ημερομηνία επιβολής της ποινής το οποίο ήταν της τάξης των δύο ετών. Παρά τον μεγάλο χρόνο που είχε παρέλθει το Δικαστήριο θεώρησε ότι η σοβαρότητα του αδικήματος ήταν τέτοια που επιβαλλόταν άμεση ποινή φυλάκισης. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την επιβληθείσα ποινή. Στην υπόθεση Μιλτιάδης Φιντανάκης v. Aστυνομίας, Ποινική Έφεση 98/2013, ημερομηνίας 30.9.14 ο εφεσείων επιχείρησε να εισέλθει σε πάροδο η οποία βρισκόταν δεξιά σε σχέση με την πορεία του με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία της μοτοσικλέτας του θύματος η οποία οδηγείτο εξ' αντιθέτου. Η σύγκρουση των δύο οχημάτων επισυνέβη στο μέσο περίπου της λωρίδας κυκλοφορίας που οδηγούσε το θύμα. Η ενέργεια του εφεσείοντα να επιχειρήσει στροφή προς τα δεξιά άρχισε να υλοποιείται σε σημείο όπου υπήρχε άσπρη συνεχής γραμμή κατά μήκος της μέσης του δρόμου πριν από το σημείο που αυτή διακοπτόταν ως ένδειξη ότι μόνο από εκείνο το σημείο επιτρεπόταν η στροφή προς τα δεξιά και συνεπώς η είσοδος προς την πάροδο. Ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος για το αδίκημα της επικίνδυνης, αλόγιστης, απερίσκεπτης οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, και επιβλήθηκε σε αυτόν άμεση ποινή φυλάκισης 2 ετών. Λήφθηκαν υπόψη από το πρωτόδικο Δικαστήριο ως μετριαστικοί παράγοντες το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσείοντα, οι προσωπικές του περιστάσεις καθώς και το νεαρό της ηλικίας του. Πέραν από την έφεση για την καταδίκη ασκήθηκε και έφεση για την ποινή. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τόσο την καταδίκη όσο και την ποινή τονίζοντας, μάλιστα, ότι τα Δικαστήρια έχουν επιτακτική υποχρέωση για επιβολή αυστηρών ποινών όταν τα τροχαία δυστυχήματα που επιφέρουν τον θάνατο δεν οφείλονται σε στιγμιαία αβλεψία αλλά σε εγωιστική παραγνώριση της ασφάλειας άλλων προσώπων ή πεζών ή σε απερίσκεπτη ή επικίνδυνη οδήγηση. Σημειώνεται ότι το αδίκημα είχε διαπραχθεί στις 3/9/11 και η ποινή είχε επιβληθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο τον Μάιο του 2013 ενώ η απόφαση του Εφετείου η οποία επικύρωσε την ποινή φυλάκισης εκδόθηκε στις 30/9/14, ήτοι τρία χρόνια μετά την διάπραξη του αδικήματος. Η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα δικαιολογούν. Αποτελεί αξίωμα ότι η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245 ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσής της. Αναμφίβολα, η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση. Αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο την δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Παράλληλα, είναι σαφώς νομολογημένο ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν μπορεί να υποβαθμίσει την σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αδικημάτων όπως είναι το αδίκημα της 1ης κατηγορίας. Ούτε και πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής που επιβάλλει η φύση και τα περιστατικά ενός αδικήματος (Βλ. Antoniades v. Police

(1986)2 CLR 21) και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224). Δηλαδή, όπου διαπιστώνεται η αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής ο παράγοντας της εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε έκταση τέτοια ώστε να εξουδετερώνει τον παράγοντα της αποτροπής (Βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 CLR 248). Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 CLR 194 η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο τον συσχετισμό της τιμωρίας με το άτομο του παραβάτη. Όχι, όμως, την αποκλειστική συνάρτηση της με τις προσωπικές του συνθήκες. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής έλαβα υπόψη μου το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου καθώς και το λευκό του οδικό μητρώο. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου για σκοπούς μετριασμού της ποινής την άμεση παραδοχή του Κατηγορούμενου στις κατηγορίες 2,4,5,6,7,12,13,14 και

1. Αναφορικά με την 1η κατηγορία η παραδοχή του έγινε σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας, δηλαδή στις 15/10/
2. Όσον αφορά τις κατηγορίες 3 και 17 ενώ σε αυτές αρχικά απάντησε με μη παραδοχή στις 02/06/21 άλλαξε τελικά απάντηση και τις παραδέχθηκε όταν η Κατηγορούσα Αρχή διέκοψε τις κατηγορίες 8,9,10,11,15 και
3. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαρτούμπαλος v. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28) η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Επιπλέον έλαβα υπόψη μου τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις όπως αυτές αναφέρθηκαν στην εμπεριστατωμένη αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου του και περιγράφονται και στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Ειδικότερα έλαβα υπόψη μου τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες τις οποίες αντιμετωπίζει η οικογένεια του Κατηγορούμενου. Το Δικαστήριο δεν παραμένει επίσης αδιάφορο μπροστά στο τραγικό γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος βίωσε στην τρυφερή ηλικία των 14 ετών την εγκατάλειψη από την μητέρα του με την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει καμία απολύτως επικοινωνία αφού δεν γνωρίζει που βρίσκεται. Για σκοπούς μετριασμού της ποινής έλαβα, επίσης, υπόψη μου τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος όπως αυτά περιγράφηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορό του και επιβεβαιώνονται μέσα από το ιατρικό πιστοποιητικό που παρουσιάσθηκε από την Υπεράσπιση (Τεκμήριο 7). Ειδικότερα έλαβα υπόψη μου το έντονο συναισθηματικό αποτέλεσμα που επέφερε στον Κατηγορούμενο ο θάνατος του θύματος , το ότι το θύμα ήταν φίλος με τον Κατηγορούμενο και συγχωριανός του, και μάλιστα το πρωί της ίδιας ημέρας που επεσυνέβη το δυστύχημα είχαν συναντηθεί στο συνεργείο του. Ο Κατηγορούμενος ταλαιπωρείται συναισθηματικά ένεκα της απώλειας του θύματος και ως ενδεικτικά αναφέρεται στην Ιατρική Έκθεση του Δρ. XXXXXX Χατζηβασίλη (Τεκμήριο 7) συνεχίζει να πάσχει από ήπιας μορφής κατάθλιψη και να διακατέχεται από τύψεις. Αποδέχομαι τα όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 7 σε σχέση με την ψυχική υγεία του Κατηγορούμενου τα οποία καταδεικνύουν πράγματι ότι ο συναισθηματικός κόσμος του διαταράχθηκε και κλονίσθηκε εξαιτίας της απώλειας της ζωής του θύματος και ότι συνεπεία του τραγικού συμβάντος ο Κατηγορούμενος διακατέχεται από αρνητικά συναισθήματα. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου ότι ο Κατηγορούμενος παρόλο που σε κάποιο στάδιο διέκοψε την θεραπεία του για τον λόγο ότι έπρεπε να επαναδραστηριοποιηθεί για να συντηρήσει την οικογένεια του, εντούτοις όπως ανέφερε και στον Δρ. Χατζηβασίλη έχει ανάγκη συνέχισης της θεραπείας του. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι με βάση τα όσα αναφέρονται στην έκθεση που ετοιμάστηκε από τον ψυχίατρο Δρ. XXXXXX Χατζηβασίλη μέρος του άγχους και της αγωνίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος οφείλεται στην ανησυχία και την ανασφάλεια που τον διακατέχουν για τις ψυχολογικές και άλλες επιπτώσεις που θα έχουν στον ίδιο και στην οικογένεια του μια ενδεχόμενη επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την Νομολογία τα προβλήματα υγείας ενός κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, όχι, όμως, σε βαθμό που να υπερφαλαγγίζουν την αποτελεσματικότητα του νόμου όταν πρόκειται για σοβαρά αδικήματα ή όπου η αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής κρίνεται υπό τις περιστάσεις επιβεβλημένη. Σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατέδειξε ότι τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος δεν αποτελούν λόγο που να δικαιολογεί την μη επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας όταν τα γεγονότα και τα περιστατικά της υπόθεσης επιβάλλουν την επιβολή μιας τέτοιας ποινής (Βλ. A-G v. Yiannacos Procopiou Mavrokefalos

(1966)2 CLR 93 και The Attorney - General of the Republic v. Neophytos Nicola Vasiliotis alias Kaizer And Another

(1967)2 CLR 20). Στην υπόθεση Μενέλαος Νικολάου v. Αστυνομία, Ποινική Έφεση 195/2014, ημερομηνίας 20.03.15 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή άμεσης φυλάκισης 15 μηνών η οποία επιβλήθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο προς μετριασμό της ποινής έλαβε υπόψη τα προβλήματα ψυχικής υγείας που προκλήθηκαν στον εφεσείοντα/κατηγορούμενο από το δυστύχημα και συγκεκριμένα την συναισθηματική φόρτιση και τις ενοχές που θα τον ακολουθούσαν για το υπόλοιπο της ζωής του για την πρόκληση του θανάτου του θύματος με τον οποίο ήταν αχώριστοι φίλοι καθώς και το μετατραυματικό στρες το οποίο υπέστη συνεπεία του πιο πάνω συμβάντος και για το οποίο παρακολουθείτο από ψυχίατρο. Ωστόσο το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι τα ελαφρυντικά του εφεσείοντα δεν ήταν τέτοια που να δικαιολογούν την αναστολή της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου για σκοπούς μετριασμού της ποινής το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει το μικρότερο παιδί του Κατηγορούμενου το οποίο έχει πρόσφατα γεννηθεί και είναι ηλικίας μόλις μερικών εβδομάδων. Όσον αφορά την θέση του θεράποντος ιατρού στο Τεκμήριο 6 ότι και οι δύο γονείς του ανήλικου πρέπει να είναι ενεργά συμμέτοχοι στη θεραπεία του παιδιού τους για τουλάχιστον 1 χρόνο, θα πρέπει να πω ότι η πιο πάνω δήλωση είναι ατεκμηρίωτη καθότι δεν παρέχει προς το Δικαστήριο οποιαδήποτε ουσιαστική πληροφόρηση και ή δικαιολογία για το πώς θα επιδράσει η ενεργή συμμετοχή και των δύο γονιών στην θεραπεία του ανήλικου αλλά και γιατί η από κοινού συμμετοχή τους είναι απολύτως αναγκαία και απαραίτητη και μάλιστα για χρονικό διάστημα 1 έτους. Λαμβάνω περαιτέρω υπόψη μου τα ψυχικά προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο η σύζυγος του Κατηγορουμένου (Τεκμήριο 8) όσο και το πρώτο παιδί που έχει αποκτήσει ο Κατηγορούμενος από τον γάμο του το οποίο είναι σήμερα ηλικίας 5 ετών. Προς υποστήριξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο ανήλικος, δηλαδή της ψυχικής αστάθειας που βιώνει παρουσιάζοντας συμπτώματα άγχους και αναστάτωσης σε περίπτωση αλλαγής στο περιβάλλον και στην καθημερινότητα του, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από την υπεράσπιση ψυχολογική αναφορά ημερ. 20/06/21 (Τεκμήριο 9) που ετοιμάστηκε από την εγγεγραμμένη ψυχολόγο κ. XXXXXXX Μικελλίδου. Είναι σαφώς νομολογημένο ότι οι επιπτώσεις από ενδεχόμενη ποινή φυλάκισης στην ζωή και την οικογένεια ενός Κατηγορούμενου λαμβάνεται υπόψη ως ελαφρυντικός παράγοντας. Δεν είναι, όμως, καθοριστικής σημασίας για την επιλογή του είδους της ποινής (Βλ. Hossein M. Khalife v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 315). Δεν παραγνωρίζω ότι ενδεχόμενη επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης στον Κατηγορούμενο θα έχει ως συνέπεια ο Κατηγορούμενος και η οικογένεια του να στερηθούν των εισοδημάτων του για όσο χρόνο αυτός διαταχθεί να εκτίσει ποινή φυλάκισης αφού η σύζυγός και τα δύο ανήλικα τέκνα του είναι εξαρτώμενα από αυτόν. Δεν παραγνωρίζω επίσης ότι ενδεχόμενη επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης στον Κατηγορούμενο θα επιφέρει αρνητικές συνέπειες στον ψυχικό κόσμο της συζύγου του αλλά και του πρώτου από τα δύο ανήλικα παιδιά του, και θα προκαλέσει ταλαιπωρία στην σύζυγο του Κατηγορουμένου ενόψει της προ ολίγων εβδομάδων γέννησης ενός δεύτερου παιδιού το οποίο μάλιστα αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας. Είμαι λοιπόν διατεθειμένος να λάβω υπόψη μου ως ελαφρυντικά όλες τις πιο πάνω συνέπειες που θα επιφέρει ενδεχόμενη ποινή άμεσης φυλάκισης στον Κατηγορούμενο όχι όμως σε βαθμό που αυτό να οδηγήσει στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής που επιβάλλει η φύση των υπό τιμωρία αδικημάτων. Άλλωστε στην απόφαση Τηλεμάχου ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 701, 707 αναφέρθηκαν τα εξής: «Πρέπει συναφώς να τονιστεί ότι όπου η φύση του αδικήματος απαιτεί την επιβολή αποτρεπτικής ποινής οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη έχουν μόνο περιθωριακή βαρύτητα (Βλ. Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd κ.α.

(1993)2 Α.Α.Δ. 117). Τονίζεται, επίσης, ότι όπου διαπιστώνεται - όπως είναι εδώ η περίπτωση - η αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής ο παράγων της εξατομίκευσης της ποινής δεν πρέπει να υπεισέρχεται σε έκταση τέτοια ώστε να εξουδετερώνει τον παράγοντα αυτής της αποτροπής (Βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, 250, 251)». Το Δικαστήριο δεν παραμένει, επίσης, αδιάφορο μπροστά στο γεγονός ότι η οικογένεια του θύματος έχει αποζημιωθεί για το ποσό των 13.000 ευρώ. Έλαβα επίσης υπόψη προς όφελος του Κατηγορούμενου ως δείγμα έμπρακτης μεταμέλειας την πράξη του να ονομάσει το μόλις μερικών εβδομάδων παιδί του με το όνομα Γιώργος προς ένδειξη τιμής στην μνήμη του φίλου του, δηλαδή του θύματος. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου και την συγνώμη του Κατηγορούμενου προς την οικογένεια του θύματος η οποία μεταφέρθηκε και ενώπιον του Δικαστηρίου δια μέσω της συνηγόρου του. Αναφορικά με την θέση της υπεράσπισης ότι ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν γνώριζε ότι θα έπρεπε να παραμείνει στην σκηνή μέχρι να φτάσει η Αστυνομία, έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Με όλο τον σεβασμό προς την συνήγορο του Κατηγορουμένου δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτό τον λόγο που έχει προβληθεί ως επαρκή δικαιολογία. Ο Κατηγορούμενος όπως είχε καλέσει προηγουμένως το κέντρο ασθενοφόρων και περίμενε στην σκηνή μέχρι αυτό να φτάσει και να παραλάβει το θύμα όφειλε και έπρεπε να πράξει το ίδιο και για την Αστυνομία. Δέχομαι όμως ότι το δυστύχημα προκάλεσε ισχυρό σοκ αλλά και φόβο στον Κατηγορούμενο και ότι ο Κατηγορούμενος αντέδρασε κατ' αυτόν τον τρόπο ένεκα του φόβου και του πανικού που τον κατέβαλε. Φυσικά δεν παραγνωρίζω ότι ο Κατηγορούμενος λίγη ώρα μετά το δυστύχημα μετέβηκε ο ίδιος στον αστυνομικό σταθμό Επισκοπής και ενημέρωσε την αστυνομία ότι ήταν αυτός το εμπλεκόμενο πρόσωπο στο δυστύχημα. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω, παρόλο που το Δικαστήριο κατανοεί ότι το ισχυρό σοκ που υπέστη ο Κατηγορούμενος από το δυστύχημα ήταν η αιτία για να αποχωρήσει από την σκηνή με το εμπλεκόμενο όχημα και να το μεταφέρει σταθμεύοντας το εντός του υποστατικού που διατηρούσε για την εργασία του, εντούτοις όμως ο τρόπος που ενήργησε δεν ήταν σωστός και ενδεδειγμένος. Έλαβα, επίσης, υπόψη μου ως μετριαστικό στοιχείο την καθυστέρηση που παρατηρείται στην καταχώρηση της υπόθεσης. Τα υπό τιμωρία αδικήματα διαπράχθηκαν στις 16/06/18 και το κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 07/06/19, δηλαδή 1 χρόνο μετά. Για το χρονικό διάστημα που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση του κατηγορητηρίου δεν δόθηκε καμία δικαιολογία από την Κατηγορούσα Αρχή. Η καθυστέρηση που σημειώνεται στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης κρίνεται μεγάλη, αδικαιολόγητη και βαρύνει αποκλειστικά τις διωκτικές Αρχές. Η Νομολογία έχει αναγνωρίσει ότι η καθυστέρηση στην έναρξη της ποινικής δίωξης - με την καταχώρηση της υπόθεσης - λειτουργεί υπέρ του μετριασμού της ποινής (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη (Αρ. 2)

(2001)2 ΑΑΔ 623). Αναφορικά με το χρονικό διάστημα που παρήλθε από την διάπραξη των υπό τιμωρία αδικημάτων σημειώνονται τα ακόλουθα. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 ΑΑΔ 267 λέχθηκε ότι η αποτίμηση κατά το πέρας της διαδικασίας της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται ως προς το άτομο του παραβάτη μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του. Η πάροδος μεγάλου χρόνου από τον χρόνο διάπραξης ενός αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή, αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός από τις περιπτώσεις όπου θεωρείται απόλυτα αναγκαίο είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα διάπραξης του αδικήματος. Ο λόγος για τον οποίο συνήθως προσμετρά η καθυστέρηση είναι η μεταβολή των συνθηκών του παραβάτη. Επίσης, η πάροδος μακρού χρόνου από τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος μειώνει ουσιαστικά την αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον Κατηγορούμενο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη (Αρ. 2)

(2001)2 ΑΑΔ 623, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 ΑΑΔ 355). Αναμφίβολα το χρονικό διάστημα που παρήλθε μεταξύ της διάπραξης των υπό τιμωρία αδικημάτων και της διάγνωσης της ποινικής ευθύνης του Κατηγορούμενου είναι μεγάλο, και είναι της τάξης των 3 ετών και 1 μηνός. Είναι σαφώς νομολογημένο ότι όταν η πάροδος χρόνου μεταξύ της διάπραξης και της διάγνωσης της ποινικής ευθύνης ενός κατηγορούμενου ή μέρος αυτού οφείλεται στον κατηγορούμενο ο χρόνος αυτός δεν λαμβάνεται υπόψη προς όφελός του Κατηγορούμενου. Από την άλλη, η Νομολογία αναγνωρίζει ότι όταν ο χρόνος αυτός είναι μεγάλος δεν μπορεί να παραγνωρισθεί, θα πρέπει δε σε αυτόν να προσδίδεται η δέουσα υπό τις περιστάσεις βαρύτητα ώστε η επιβληθεισόμενη ποινή να μην εξουδετερώνει την αποτελεσματικότητα του νόμου. Όπως και να έχει, δεν έχω διαπιστώσει ότι ο Κατηγορούμενος ευθύνεται για τον χρόνο που έχει διαρρεύσει. Όπως και ενωρίτερα αναφέρθηκε ο χρόνος που παρήλθε μεταξύ της διάπραξης των υπό τιμωρία αδικημάτων και της διάγνωσης της ποινικής ευθύνης του Κατηγορούμενου είναι μεγάλος. Με δεδομένα, όμως, την σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων, ιδιαίτερα του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, όπως αυτή αναδύεται από όσα ανωτέρω υποδείχθηκαν κρίνω ότι είναι αναγκαίο να παρεκκλίνω από την νομολογιακή αρχή που πιο πάνω αναφέρθηκε παρά το ότι μέσα στο διαρρεύσαν χρονικό διάστημα επήλθε διαφοροποίηση στις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου ενόψει της πρόσφατης γέννησης του δεύτερου παιδιού του το οποίο αντιμετωπίζει και πρόβλημα υγείας. Ο χρόνος που διέρρευσε και η αλλαγή στις προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου θα έχει, επομένως, αντίκρισμα στην επιβληθεισόμενη ποινή, όχι, όμως, σε βαθμό που να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ή την εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά των υπό τιμωρία αδικημάτων. Τα ελαφρυντικά του Κατηγορούμενου και οι μετριαστικοί παράγοντες που πιο πάνω αναφέρθηκαν δεν είναι τέτοιας έκτασης και βαθμού που να υπερακοντίζουν την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής εν' όψει της σοβαρότητας των υπό τιμωρία αδικημάτων και ιδιαίτερα του αδικήματος της 1ης κατηγορίας η οποία αναδεικνύεται από τα όσα ενωρίτερα αναφέρθηκαν περιλαμβανομένου ότι βρήκε τραγικό θάνατο ένας νέος ηλικίας μόλις 18 ετών. Μπορούν να επηρεάσουν το εύρος της ποινής που θα επιβληθεί, δεν είναι, όμως, τέτοιας έκτασης και φύσης που να μπορούν να επηρεάσουν το είδος της. Αποτιμώντας, από την μια, την σοβαρότητα των υπό τιμωρία αδικημάτων και ιδιαίτερα του αδικήματος της 1ης κατηγορίας αλλά και την ανάγκη να προσλάβει η ποινή αποτρεπτικό χαρακτήρα σε συνδυασμό, από την άλλη, με τα ελαφρυντικά και τους υπόλοιπους μετριαστικούς παράγοντες που πιο πάνω αναφέρθηκαν κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις η αρμόζουσα για τον Κατηγορούμενο ποινή είναι η ποινή φυλάκισης. Εν' όψει όλων των πιο πάνω θεωρώ ότι η επιβολή οποιασδήποτε άλλης ποινής στον Κατηγορούμενο θα ήταν ατελέσφορη και αναποτελεσματική, αφού δεν θα εξυπηρετούσε καθόλου το στοιχείο της αποτροπής που θα πρέπει συν τοις άλλοις να χαρακτηρίζει την ποινή και θα έστελνε λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους νέους παραβάτες. Η ποινή φυλάκισης είναι η μόνη κατάλληλη και αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή, και τούτο, έχοντας κατά νου ότι αυτή επιβάλλεται μόνο εκεί όπου οιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (Βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ). Η άδεια οδήγησης αποτελεί επίκτητο δικαίωμα, η άσκηση του οποίου είναι συνυφασμένη με τους όρους που θέτει ο Νόμος για την οδική ασφάλεια (Σαρίδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 465). Η ποινή της στέρησης της άδειας οδήγησης επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και αποτελεί μέρος της συνολικής ποινής (Ελευθερίου v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 300). Η διάρκειά της θα πρέπει να συσχετίζεται με την ποινή φυλάκισης (Ευθυμίου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 327, Kiamil v. Αστυνομίας

(1974)2 Α.Α.Δ. 16). Δεν έχει προβληθεί από την Υπεράσπιση οποιοσδήποτε ειδικός λόγος για να μην στερηθεί η άδεια οδήγησης στον Κατηγορούμενο. Ένεκα της ιδιαίτερης σοβαρότητας του αδικήματος της 1ης κατηγορίας κρίνω ορθό, σκόπιμο και δίκαιο όπως επιβάλω στον Κατηγορούμενο και αυτό το είδος ποινής. Επίσης κρίνω σκόπιμο όπως επιβάλω και βαθμούς ποινής στην άδεια οδήγησης του Κατηγορούμενου. Συνακόλουθα επιβάλλω στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές : Στην 1η κατηγορία ποινή φυλάκισης 18 μηνών και 8 βαθμοί ποινής. Επιπλέον επιβάλλεται στέρηση του δικαιώματος ο Κατηγορούμενος να κατέχει ή να αποκτήσει άδεια οδήγησης για περίοδο 2 ετών από σήμερα, 29/07/

1. Στην 2η κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Επιπλέον επιβάλλεται στέρηση του δικαιώματος ο Κατηγορούμενος να κατέχει ή να αποκτήσει άδεια οδήγησης για περίοδο 3 μηνών από σήμερα, 29/07/
2. Στην 3η κατηγορία δεν επιβάλλεται καμία ποινή γιατί τα γεγονότα αυτής περιλαμβάνονται στα γεγονότα της 1ης κατηγορίας. Σε έκαστην των κατηγοριών 4,5 6,7 και 12 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Σε έκαστην των κατηγοριών 13, 14 και 18 ποινή φυλάκισης 1 μηνός. Στην 17η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης και οι ποινές στέρησης να συντρέχουν. Τέλος, θα εξετάσω την δυνατότητα αναστολής της ποινής φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο αφού το ζήτημα τούτο τέθηκε ευθέως από την ευπαίδευτη συνήγορό του. Το νομοθετικό πλαίσιο για την αναστολή της ποινής βρίσκεται στον Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλάκισης εις Ορισμένας Περιπτώσεις Νόμο του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε. Με τον τροποποιητικό Νόμο 186(I)/03, που δημοσιεύθηκε στις 19.12.03, καταργήθηκε η απαίτηση για εξαιρετικές περιστάσεις της υπόθεσης ή του κατηγορουμένου με αποτέλεσμα το θέμα της αναστολής σήμερα να μην διέπεται από ανελαστικά κριτήρια. Σύμφωνα με το άρθρο 3

(2)του Νόμου 95/72 όπως τροποποιήθηκε: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου». Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες που πιο πάνω ανέφερα κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι που να δικαιολογούν την αναστολή της ποινής φυλάκισης που σήμερα επέβαλα στον Κατηγορούμενο. Άλλωστε, η δυνατότητα αναστολής ποινής φυλάκισης μειώνεται, κατά την κρίση μου, σημαντικά όπου απαιτείται επιβολή ποινής αποτρεπτικού χαρακτήρα. Οι προσωπικές περιστάσεις του Κατηγορούμενου, όπως και όλοι οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες, λήφθηκαν υπόψη με αποτέλεσμα την δραστική μείωση της ποινής φυλάκισης, δεν είναι όμως, τέτοιας έκτασης που να δικαιολογούν και την αναστολή της. (Υπ.) ............ Σ. Συμεού, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο