Δημοκρατία ν. Δημητρίου, Αρ. Υπόθεσης: 10/21, 6/6/2021

(1)και 15

(3)του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 17/12/2020 στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού αποπειράθηκε να διαπράξει το αδίκημα της άγρας παιδιών για σεξουαλικούς σκοπούς, δηλαδή μέσω της εφαρμογής messenger της ιστοσελίδας δικτύωσης FACEBOOK πρότεινε σε παιδί το οποίο δεν είχε φτάσει στην ηλικία συναίνεσης, την Γ.Μ., από τη Λευκωσία γεννηθείσα την 11/7/2006, να τον συναντήσει, με σκοπό τη σεξουαλική κακοποίησης της πιο πάνω. ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. κατηγορίας 2 Μήνυμα το οποίο ήταν άσεμνου και προσβλητικού χαρακτήρα, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 149

(6)(α) του Περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών επικοινωνιών και ταχυδρομικών υπηρεσιών Ν.112

(1)/

1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 17/12/2020 στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, απέστειλε μήνυμα μέσω της εφαρμογής messenger της ιστοσελίδας δικτύωσης FACEBOOK με στοιχεία «ΧΧΧ Demetriou", στην Γ.Μ. από τη Λεμεσό, μήνυμα το οποίο ήταν άσεμνου και προσβλητικού χαρακτήρα, δηλαδή γράφοντας της «δεν έχεις κάνει στοματικό ακόμα;» «εννοώ να κάνεις πί.Α», «να σου κάνουν εννοώ ένα αγόρι να σε γλύψει από κάτω αυτό εννοώ». ΕΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Αρ. κατηγορίας 3 Άσεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ως έχει τροποποιηθεί. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος την 17η Δεκεμβρίου 2020 στη Λεμεσό της Επαρχίας Λεμεσού παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε εναντίον της ανήλικης Γ.Μ., από τη Λευκωσία, δηλαδή απέστειλε σε ατή μηνύματα αισχρού και προσβλητικού χαρακτήρα, τα οποία πρόσβαλαν την αξιοπρέπεια και τη προσωπικότητα της ανήλικης. Αρχικά ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε τις δύο πρώτες κατηγορίες που αναφέρονται πιο πάνω όπου στην πρώτη δήλωσε μη παραδοχή και στην δεύτερη παραδοχή. Η τρίτη κατηγορία προστέθηκε δια τροποποιήσεως (για την οποία η υπεράσπιση δεν έφερε ένσταση) στις 24/5/2021 μετά από αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής. Η τροποποίηση του κατηγορητηρίου έλαβε χώρα στις 24/5/2021 ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ήδη ορισμένη για ακρόαση σε σχέση με την πρώτη κατηγορία. Συνεπεία της πιο πάνω τροποποίησης, η ακρόαση της υπόθεσης αναβλήθηκε μετά από αίτημα της υπεράσπισης, αφού ζητήθηκε χρόνος ώστε ο κατηγορούμενος να μπορέσει να απαντήσει στο τροποποιημένο κατηγορητήριο. Στις 31/5/2021 ο κατηγορούμενος απάντησε στο τροποποιημένο κατηγορητήριο και δήλωσε μη παραδοχή στην πρώτη και τρίτη κατηγορία ενώ παραδέχτηκε την δεύτερη κατηγορία. Μετά την εξέλιξη αυτή, το δικαστήριο όρισε την υπόθεση για ακρόαση, αναφορικά με την πρώτη και τρίτη κατηγορία και για γεγονότα και ποινή για την δεύτερη κατηγορία, στις 13/9/
2. Όταν λέχθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ότι υπάρχει αίτημα για περαιτέρω κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την δίκη του, ζητήθηκε χρόνος από την ευπαίδευτη συνήγορο του κατηγορούμενου ώστε να μπορέσει να τοποθετηθεί επί του θέματος. Το δικαστήριο δίδοντας τον χρόνο που ζητήθηκε, όρισε την υπόθεση για ακρόαση σε σχέση με το πιο πάνω αίτημα σήμερα ενόψει και του προχωρημένου της ώρας. Να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος ήδη τελεί υπό κράτηση με προηγούμενες διαταγές του παρόντος δικαστηρίου καθώς και με απόφαση του παραπέμποντος ενώπιον του Κακουργιοδικείου την υπόθεση δικαστηρίου. Σήμερα η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε την περαιτέρω κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την δίκη του, στηρίζοντας το αίτημα της σε δύο λόγους, ως και σε προηγούμενο στάδιο. Συγκεκριμένα η Κατηγορούσα Αρχή ζητά την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την δίκη του, (α) γιατί υπάρχει κίνδυνος ο κατηγορούμενος να μην εμφανιστεί σε αυτή αλλά και (β) ότι ο κατηγορούμενος σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος υπάρχει πιθανότητα να διαπράξει άλλα αδικήματα παρόμοια ή και όμοια με αυτά που αντιμετωπίζει. Το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής προσέκρουσε στην ένσταση της ευπαίδευτης συνηγόρου του κατηγορούμενου. Έχουμε ζητήσει διευκρινίσεις από τους δικηγόρους των δύο πλευρών οι οποίοι συμφώνησαν ότι η απόφαση του παραπέμποντος Δικαστηρίου για κράτηση του κατηγορούμενου στηρίχθηκε στους ίδιους ακριβώς λόγους και στα ίδια δεδομένα. Πρόσθεσε η κα Ιωάννου ότι αυτό που τώρα προστίθεται είναι ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι την δίκη του και ο συνολικός χρόνος που ο κατηγορούμενος θα τελεί υπό κράτηση μέχρι τότε. Για το θέμα αυτό θα παραπέμψουμε στις Ποινικές Εφέσεις 82 - 85/2013 Γεώργιος Νικόλα Δημητρίου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 416, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Υποδείξαμε κατά τη διάρκεια της ακρόασης των εφέσεων ότι κακώς το Κακουργιοδικείο ουσιαστικά ασχολήθηκε εξ υπαρχής με τα γεγονότα τα οποία διέπουν την κρίση επί της κρατήσεως σε συνάρτηση με τον κίνδυνο μη προσέλευσης στη δίκη και με ευρύτερες αναφορές στην πιθανότητα καταδίκης και την ενδεχόμενη ποινή. Και τούτο διότι η νομολογία καθορίζει ότι, μετά από την πρώτη διαταγή του Δικαστηρίου για κράτηση, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της περαιτέρω κράτησης όχι εξ υπαρχής αλλά μόνο με αναφορά σε οποιαδήποτε νέα δεδομένα ήθελαν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούσαν την κρίση του επί του θέματος της κρατήσεως, και όχι με αναφορά σε δεδομένα τα οποία υφίσταντο ευθύς εξ αρχής. Τούτου λεχθέντος, υποδείξαμε, και δεν υπήρξε επιμονή στο τέλος, ότι οι λόγοι έφεσης που μπορεί να αφορούν το θέμα του κινδύνου μη προσέλευσης και των άλλων δύο παραμέτρων που αναφέραμε προηγουμένως, δεν θα εξετάζετο από το Εφετείο έστω και αν το θέμα εξετάστηκε πρωτοδίκως.» (η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο) Περαιτέρω, στην πολύ πρόσφατη απόφαση Μαυρομιχάλης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 165/20 και 166/20, απόφαση ημερομηνίας 22.10.2020, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει καταδείξει, όσον αφορά την πιο πάνω πτυχή, ότι, εκκρεμούσης της δίκης, η εξέταση ενστάσεως σε επαναλαμβανόμενο αίτημα κράτησης κατηγορουμένου προσώπου διενεργείται με αφετηρία το τελευταίο διαφοροποιητικό γεγονός, εάν υπάρχει τέτοιο. Διαπιστώνεται, έτσι, εφόσον περί τούτου πρόκειται, το περιεχόμενο της νέας μαρτυρίας που έχει, στο μεταξύ, προκύψει και η τυχόν επίδρασή της στην ήδη υπάρχουσα μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, ως προς την πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου. Άλλως πως, δε δικαιολογείται η εξέταση, εκ νέου, του πλαισίου, νομικού ή και πραγματικού, εντός του οποίου έχει εκδοθεί προηγούμενο διάταγμα κράτησης, της θέσης αυτής οριζομένης από το δόγμα του δεδικασμένου. Η σχετική νομολογία επιβεβαιώθηκε, πολύ πρόσφατα, στην J. Kalfat κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 125/2020 και 126/2020, 8.10.2020. Στην προκειμένη περίπτωση, αναμφίβολα, η απόφαση της πλειοψηφίας στις υποθέσεις Dydi κ.ά. ν. Δημοκρατίας, καθιέρωσε τέτοιο δεδικασμένο, ήτοι αναφορικά με την ένδειξη της πιθανότητας καταδίκης, στη βάση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής που υπήρχε στις 30.6.2020.» Διαπιστώνουμε πως στην υπό κρίση περίπτωση δεν έχουν τεθεί ενώπιον μας οποιαδήποτε νέα δεδομένα που να έχουν προκύψει και τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούν το όλο πλαίσιο, νομικό και πραγματικό, που αφορά το υπό κρίση θέμα, κάτι που υποδείξαμε στη συνήγορο υπεράσπισης. Η τροποποίηση που έγινε στο κατηγορητήριο στις 24/5/2021 δεν διαφοροποιεί τα δεδομένα της υπόθεσης αυτής. Τούτο που έχει διαφοροποιηθεί είναι μόνο ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι την δίκη του κατηγορούμενου όπως ανάφερε και η κα Ιωάννου. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, θα εξετάσουμε τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μας για κράτηση του κατηγορούμενου. Στην υπόθεση Κάννας ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 444 αναφέρθηκαν τα εξής: «Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επιβεβλημένη την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την δίκη του. Η πιθανότητα: (α) μη προσέλευσης του στη δίκη, (β) διάπραξης του ίδιου ή άλλου εγκλήματος, και (γ) επηρεασμού μαρτύρων. Το πρώτο στοιχείο εξετάζεται στη βάση, και σε συσχετισμό με τη σοβαρότητα του εγκλήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και την πιθανότητα καταδίκης του.» Σύμφωνα με την νομολογία οποιοσδήποτε από τους πιο πάνω λόγους ή συνδυασμός τους είναι αρκετός για να δικαιολογήσει την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι την δίκη του (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 7). Στην Κρίνος Θεοχάρους κ.α. ν. Δημοκρατίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 48, αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι όμως επίσης νομολογημένο πως σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησόμενη ποινή, αυτόματα δηλαδή, χωρίς τον συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων. Το εγχείρημα συνίσταται όχι απλώς στην αποτίμηση γενικών ενδεχομένων από την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη αδικήματος ορισμένης σοβαρότητας για το οποίο μπορεί να καταδικασθεί ο κατηγορούμενος αλλά στην αποτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος». Άλλοι σχετικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι εκείνοι που συνδέονται με το χαρακτήρα του κατηγορουμένου, την κατοικία του, το επάγγελμά του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται (βλ. Neumeister ν. Austria A8 p.39

(1968)). Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν αναγνωρισθεί από τη Νομολογία μας. Ωστόσο, όπως υπογραμμίσθηκε στη Βασιλείου (πιο πάνω), «δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης». Όλες οι πιο πάνω αρχές και παράγοντες επαναβεβαιώθηκαν και στην υπόθεση Ονουφρίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 159, στην οποία επισημαίνονται τα ακόλουθα: «Οι κατηγορούμενοι τεκμαίρεται ότι είναι αθώοι και ως θέμα γενικής αρχής πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι εκτός αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι περί του αντιθέτου. Η νομολογία έχει συμπεριλάβει σε αυτούς τους λόγους και την πιθανότητα της μη προσέλευσης του κατηγορουμένου κατά τη δίκη. Η σοβαρότητα του αδικήματος σε συνάρτηση προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολή αυστηρής ποινής αποτελούν βασικούς δείκτες που αφορούν στην εκτίμηση της πιθανότητας προσέλευσης του κατηγορούμενου στη δίκη του». Με γνώμονα τα πιο πάνω θα προχωρήσουμε στην εξέταση των παραγόντων που θα ληφθούν υπόψη στην τελική μας απόφαση. Στην Ψύλλας ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 801, αναφέρθηκε ότι: «Ο κίνδυνος να μην παρουσιασθεί ένας Κατηγορούμενος στο Δικαστήριο δεν καταδεικνύεται μόνο από τα στοιχεία που διαθέτει η Κατηγορούσα Αρχή, αλλά θεωρείται πως ελλοχεύει ένεκα της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει». Η σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος συναρτάται άμεσα με τo ανώτατο ύψος των προβλεπόμενων από το Νόμο ποινών σε περίπτωση καταδίκης του. Σοβαρότερο αδίκημα από άποψης ποινής είναι το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, αδίκημα για το οποίο προβλέπεται από τον νόμο ποινή φυλάκισης 7 ετών. Κατά συνέπεια πρόκειται για σοβαρή υπόθεση εφόσον στο κατηγορητήριο περιλαμβάνεται αδίκημα κατά παράβαση του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου 91

(1)/2014 που αφορά παιδί ηλικίας 14 ετών, για το οποίο προβλέπεται η πιο πάνω αυστηρή ποινή. Όπως διαφαίνεται από τις λεπτομέρειες των αδικημάτων αλλά και από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μας, για αδικήματα αυτής της φύσης, η Νομολογία αναφέρεται σε πολυετείς ποινές φυλάκισης. Στην υπόθεση Θεοδωρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε, ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία, ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του υπόδικου να αποφύγει τη δίκη του. Έχουμε μελετήσει πολύ προσεκτικά το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μας μόνο για σκοπούς του παρόντος αιτήματος. Η πιο πάνω ανήλικη, στην οπτικογραφημένη κατάθεση της αναφέρει με λεπτομέρεια την επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο, τον τρόπο που την προσέγγισε ο κατηγορούμενος και το περιεχόμενο της εν λόγω επικοινωνίας. Υπάρχει επίσης και η κατάθεση της μητέρας της ως άνω ανήλικης, η οποία επενέβηκε στην επικοινωνία που είχε ο κατηγορούμενος με την ανήλικη κόρη της, συνομιλώντας μαζί του μετά που αντιλήφθηκε το περιεχόμενο των μηνυμάτων που αυτός είχε αποστείλει στην ανήλικη. Επίσης ενώπιον μας υπάρχει και το ίδιο το περιεχόμενο της επικοινωνίας. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση, παραδέχεται την επικοινωνία του με την ανήλικη, το περιεχόμενο της επικοινωνίας συμπεριλαμβανομένων των όσων ο ίδιος της απέστειλε, προβάλει όμως τους δικούς του ισχυρισμούς για τους λόγους που αυτός της απέστειλε διάφορα μηνύματα με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Επίσης ο κατηγορούμενος έχει ήδη παραδεχτεί την δεύτερη κατηγορία η οποία αφορά στο αδίκημα της αποστολής μηνύματος με άσεμνο και προσβλητικό χαρακτήρα. Στη Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 49 σε σχέση με την πιθανoλόγηση καταδίκης: «Η πιθανολόγηση περί καταδίκης αποτελεί κατ' αρχήν εγχείρημα που δεν περιορίζεται σε μόνο ό,τι εκφράζεται από το γεγονός της παραπομπής στο Κακουργιοδικείο το οποίο υποδηλώνει την ύπαρξη μαρτυρίας η οποία ανάλογα με τη δεκτότητα και την αξιολόγηση της, θα μπορούσε να κατατείνει προς ενοχή. Έτσι, το Δικαστήριο που εξετάζει ζήτημα κράτησης υπόδικου λαμβάνει υπόψη και την ισχύ της μαρτυρίας όπου προσφέρεται στην όψη της αυτή η δυνατότητα. Ωστόσο ό,τι εκφράζεται και από μόνο το γεγονός της παραπομπής δεν είναι εντελώς χωρίς συμπερασματική αξία και συνυπολογίζεται: βλ. την υπόθεση Papakleovoulou. Εξ' άλλου το ίδιο συνεκτιμάται, στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση: βλ. την υπόθεση Savva and another (No.2).» Στην υπόθεση Savva, παρά την παρατήρηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με το σφάλμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, τελικά, με δοσμένη την εύλογη προσδοκία αθώωσης, η έφεση απορρίφθηκε αφού κρίθηκε πως, στη βάση του συνόλου των παραγόντων, που περιλάμβαναν, βεβαίως, την πιθανότητα καταδίκης για τη σοβαρή κατηγορία της ανθρωποκτονίας, δεν δικαιολογείτο ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης για κράτηση.» Επαναλαμβάνουμε πως δεν τίθεται στο στάδιο αυτό ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων (βλ. Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 32). Με άλλα λόγια δεν εξετάζεται στο παρόν στάδιο κατά πόσο η διαθέσιμη μαρτυρία συμβιβάζεται μόνο με την ενοχή του κατηγορούμενου και όχι με οποιοδήποτε άλλο λογικό συμπέρασμα. Αυτό είναι θέμα που θα εξεταστεί όταν θα εκδικάζεται η ουσία της υπόθεσης. Το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του και μόνο, χωρίς συμπεράσματα και οριστικές απαντήσεις στα ερωτήματα. Περί πιθανολόγησης και μόνο ο λόγος (βλ. Νικήτα κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54, Ευριπίδου κ.ά. v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337 και Κουννάς κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 790). Στη Στέλιος Καλλή ν. Δημοκρατίας Ποινική έφεση 114/15, απόφαση ημερομηνίας 19.6.2015, λέχθηκε για άλλη μια φορά ότι «Το κριτήριο όμως αναφορικά με την κράτηση δεν είναι η απόδειξη «εκ πρώτης όψεως» υπόθεσης αλλά η «πιθανολόγηση» της διάπραξης των αδικημάτων. Δηλαδή κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα καταδίκης. Και με βάση τα προαναφερόμενα στοιχεία της μαρτυρίας θεωρούμε ότι το Κακουργιοδικείο κατέληξε ορθά, ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα.». Σημειώνεται πως η εν λόγω υπόθεση αφορούσε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών. Από το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό βρίσκουμε, χωρίς να αγνοούμε τις θέσεις της υπεράσπισης, πως υπάρχει πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Η σοβαρότητα των κατηγοριών τις οποίες ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει είναι δεδομένη. Βρίσκουμε επίσης πως σε περίπτωση καταδίκης του κατηγορούμενου, η ποινή που δυνατόν να επιβληθεί σε αυτόν, θα είναι αυστηρή. Δεν διαφεύγει της προσοχής μας ότι ο κατηγορούμενος είναι Κύπριος πολίτης, και διατηρεί δεσμούς με την Δημοκρατία αφού εδώ διαμένει και έχει ένα ανήλικο παιδί 5 ετών. Δεν βρίσκουμε όμως ότι οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, όπως αυτές έχουν εκτεθεί ενώπιον μας από την ευπαίδευτη συνήγορο του, και οι συνέπειες που θα έχει η κράτησή του μέχρι την ημερομηνία της δίκης του, είναι τόσο εξαιρετικές ώστε να υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον. Όπως αναφέρθηκε και στην πρόσφατη απόφαση ημερομηνίας 16.7.2019, Memic κ.α. ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 81/19 - 83/19 «Με μόνη την προσθήκη ότι οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορουμένου και οι δεσμοί που αυτός έχει με την Κύπρο, καθώς επίσης και η οικονομική του δυνατότητα για παροχή εγγυήσεων, δεν μπορούν να επενεργούν ως ασπίδα για υπερφαλάγγιση της σοβαρότητας των αδικημάτων και κατ' επέκταση να θεωρούνται ότι εξαλείφουν τον κίνδυνο φυγοδικίας. Παραπέμπουμε επί του προκειμένου στις επισημάνσεις που έγιναν στις Φλεριανού ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:B136, Ποιν. Εφ. 13/2016 ημερ. 3.3.2016 και Πολυδώρου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D154, Ποιν. Εφ. 14/2016 ημερ. 7.7.2016.» Οι όροι που η συνήγορος του έχει εισηγηθεί προς εξασφάλιση της παρουσίας του στο Δικαστήριο, τους οποίους έχουμε εξετάσει, κρίνουμε ότι δεν είναι ικανοί να εξασφαλίσουν την παρουσία του κατηγορούμενου στη δίκη του (Δημητρίου ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 130). Αναφορικά με το θέμα της πιθανότητας διάπραξης του ιδίου ή άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο, σε περίπτωση που αυτός αφεθεί ελεύθερος, παρατηρούμε τα ακόλουθα: Στην υπόθεση Τσιάκκας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 164 με αναφορά στην υπόθεση Σιακκαλής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 130, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η πιθανότητα διάπραξης αδικήματος στο μέλλον, δεν μπορεί να αποδειχθεί με την αυστηρή έννοια του όρου. Εκείνο που μετρά είναι αν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος. Στην πολιτική του δικαίου για την πρόληψη του εγκλήματος εντοπίζεται η προέλευση του κανόνα που επιτρέπει την κράτηση, όπου διαφαίνεται κίνδυνος επανάληψης του αδικήματος. Όπως υπογράμμισε το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο κίνδυνος αυτός πρέπει να είναι ευλογοφανής (plausible) (βλ.Clooth v. Belgium A225 para 40

(1991). Στην υπόθεση Σιακαλλή (πιο πάνω) αναφέρθηκαν τα εξής: «Όπως τονίζεται και στην υπόθεση Φώτος Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας Ποινική Εφεση 6285 ημερ. 5.3.97 η πρόβλεψη αναφορικά με την ύπαρξη και αποτίμηση των διαφόρων κινδύνων που σταθμίζονται κατά την εξέταση του ενδεχόμενου κράτησης, όπως είναι η πιθανότητα διάπραξης στο μεταξύ άλλων αδικημάτων, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του υπόδικου ή της υπόθεσης είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή της. Τα στοιχεία που είναι σχετικά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τη συμπεριφορά του κατηγορούμενου σε προηγούμενες περιπτώσεις ή η προηγούμενη καταδίκη για παρόμοια αδικήματα, αλλά και οι τάσεις που επιδεικνύει και οι οποίες ανάγονται βέβαια στο μέλλον όπως είναι η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων ή η πιθανολόγηση περί της διάπραξης και άλλων αδικημάτων. Για κατάληξη σε συμπέρασμα για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα ενώπιον του δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει η πιθανότητα. Πλήρης απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξάλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Διερωτάται κανείς πως μπορεί να αποδειχθεί μια πιθανολόγηση. Το δικαστήριο μπορεί, τηρώντας πάντα ορισμένους κανόνες, να καταλήξει σε συμπεράσματα ως προς την πιθανότητα διάπραξης αδικήματος στο μέλλον. Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον για την οποία το δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα βασιζόμενο μεταξύ άλλων στο ιστορικό του ή σε άλλες διάφορες περιστάσεις..» Στην υπόθεση Σιακαλλή (πιο πάνω) λέχθηκαν επίσης τα εξής: «Η σημασία που δίδεται στον παράγοντα της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος ουσιαστικά αντανακλά την προσπάθεια προστασίας του κοινωνικού συνόλου στις περιπτώσεις όπου η διάπραξη νέου αδικήματος από τον κατηγορούμενο είναι πιθανή.» Στην προκειμένη περίπτωση ως ελέχθη από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί σε 4 προηγούμενες υποθέσεις για αδικήματα σεξουαλικής φύσης. Πρόκειται για τις ακόλουθες υποθέσεις: 1) Υπόθεση 9129/17 Ε.Δ. Λεμεσού η οποία αφορούσε στο αδίκημα της άσεμνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 176 του Κεφ. 154, όπου στις 16/1/2018 καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο μηνών με τριετή αναστολή. Το αδίκημα διαπράχθηκε στις 24/2/2017. 2) Υπόθεση 12924/18 Ε.Δ. Λεμεσού η οποία αφορούσε αδικήματα

(2)της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού κατά παράβαση των άρθρων 2,6

(7)του Ν.91

(1)/2014 και αδικήματα

(2)άσεμνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 176 του Κεφ. 154, όπου την 1/8/2018 καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 μηνών σε κάθε κατηγορία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού ενώ δεν του επιβλήθηκε ποινή στις κατηγορίες της άσεμνης επίθεσης. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 3/7/

1. 3) Υπόθεση 12922/19 Ε.Δ. Λεμεσού η οποία αφορούσε στο αδίκημα της άσεμνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 176 του Κεφ.154 όπου στις 5.7.2019 καταδικάστηκε σε εννέα μήνες φυλάκιση Το αδίκημα διαπράχθηκε στις 23/6/
2. 4) Υπόθεση 2521/20 Ε.Δ. Λεμεσού που αφορούσε αδικήματα

(2)άσεμνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 176 του Κεφ.154 όπου στις 12.3.2020 καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης δώδεκα μηνών. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 9/2/

1. Ως ελέχθη, ο κατηγορούμενος αναφορικά με την τελευταία πιο πάνω καταδίκη του αποφυλακίστηκε στις 10/10/
2. Ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν τεθεί επαρκή στοιχεία ως προς συμπεριφορά και τάση του κατηγορουμένου τα οποία δημιουργούν στο δικαστήριο ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα διάπραξης ιδίων ή παρόμοιων αδικημάτων σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος. Τα ίδια αδικήματα που αφορούν τις πιο πάνω καταδίκες του κατηγορούμενου που είναι όμοιας και παρόμοιας φύσης με τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, σεξουαλικής φύσης, η συνεχής και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά του κατηγορούμενου από το έτος 2017 μέχρι το έτος 2020, το γεγονός ότι τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης διαπράχθηκαν αμέσως μετά την αποφυλάκιση του κατηγορούμενου αφού ο αυτός αποφυλακίστηκε στις 10.10.2020 και φέρεται να έχει διαπράξει τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης στις 17/12/2020 δηλαδή σε παρά πολύ μικρό χρονικό διάστημα μετά την αποφυλάκιση του (δύο μήνες και 7 ημέρες), οδηγούν στο πιο πάνω συμπέρασμα και στην εκτίμηση ότι αν αφεθεί ελεύθερος υπάρχει σοβαρή πιθανότητα και ενδεχόμενο διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μέλλον όμοιας ή παρόμοιας φύσης. Συνοψίζοντας, η ύπαρξη 4 προηγούμενων καταδικών δεν αφήνει περιθώρια για την εξαγωγή άλλου συμπεράσματος. Το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την δίκη του κατηγορούμενου έχει συνυπολογιστεί με όλους του πιο πάνω παράγοντες και δεν έχουμε διαπιστώσει ότι αυτός είναι υπέρμετρος. Το χρονικό διάστημα μέχρι την δίκη του είναι 3 μήνες και ο συνολικός χρόνος που αυτός θα τελεί υπό κράτηση μέχρι τότε θα είναι 8 μήνες (βλ Ηussein ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 34, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανουσαρίδη κ.ά.

(2001)2 Α.Α.Δ. 639, Καλλή ν. Δημοκρατίας Ποινική έφεση 114/15, απόφαση ημερομηνίας 19.6.2015, Ανδρέας Σταυρινού ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 255/2017, απόφαση ημερομηνίας 13.12.2017). Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω, έχουμε ικανοποιηθεί υπό τις περιστάσεις ότι πρέπει να διατάξουμε την κράτηση του κατηγορούμενου, για τους λόγους που έχουμε ήδη εξηγήσει, μέχρι την δίκη του. Εκδίδεται διάταγμα για την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι την 13.9.2021 όπου η υπόθεση έχει ήδη οριστεί για ακρόαση. (Υπ.) ............... Α. Κονής, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Κ. Κουνίδου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο