ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 4615/17, 17/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:B3 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 4615/17 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ -εναντίον- XXXXX ΑΝΔΡΕΟΥ Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 17 Μαρτίου, 2021 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Χρ. Πρόξενου. Για τις Κατηγορούμενες : κος Τάσου. Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος, πατέρας της παραπονούμενης, αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες σύμφωνα με το Περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμο του 2000, Ν.119(Ι)/2000, άρθρα 2, 3 και 4, μια για κοινή επίθεση και μια για συμπεριφορά με την οποία προκαλείται άμεσα ψυχική βλάβη. Καταγράφω αμέσως πιο κάτω τις λεπτομέρειες αδικήματος: Πρώτη κατηγορία: «Ο κατηγορούμενος στις 22/6/2017 και περί ώρα 18:00 στην οδό XXXXX στο XXXXX της Επαρχίας Λάρνακας, επιτέθηκε στην κόρη του XXXXX Ανδρέου από τη Λάρνακα.» Δεύτερη κατηγορία: «Ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία με την συμπεριφορά του άσκησε βία εναντίον της κόρης του XXXXX Ανδρέου από τη Λάρνακα και προκάλεσε σε αυτή ψυχική βλάβη.» Τα γεγονότα τα οποία αποτέλεσαν εφαλτήριο της υπόθεσης αυτής αφορούν σε περιστατικό το οποίο έλαβε χώρα στις 22/6/2017 στο σπίτι των διαδίκων μερών. Ο κατηγορούμενος είναι ο πατέρας της παραπονούμενης. Μέχρι την επίδικη μέρα η παραπονούμενη έμενε μαζί με τον πατέρα της. Τότε ήταν ηλικίας 21 ετών. Στο σπίτι έμεναν και άλλα παιδιά που είχε ο πατέρας της. Συνολικά από δυο γάμους ο πατέρας της έχει δεκατρία παιδία. Αρκετά από αυτά έμεναν μαζί του. Τα πιο πάνω είναι κοινά αποδεκτά. Επίσης, αποδεκτό είναι ότι η παραπονούμενη πάσχει από υδροκεφαλίαση και έχει τοποθετημένο εσωτερικά λάστιχο στο λαιμό. Αποδεκτό, τέλος, είναι το γεγονός ότι η παραπονούμενη είχε μαθησιακές δυσκολίες και ότι φοιτούσε σε ειδικό σχολείο. Για το επίδικο περιστατικό υπάρχουν δύο εκδοχές. Αυτή της παραπονούμενης ότι την επίδικη μέρα, ήταν στην κουζίνα, όταν ο μικρός της αδερφός, ηλικίας μερικών μηνών, έκλαιγε και αυτή άρχισε να φωνάζει. Τότε ο πατέρας της πήγε στην κουζίνα άρχισε να της φωνάζει να σιωπήσει την έσπρωξε στο ψυγείο όπου κτύπησε το κεφάλι της και μετά την έπιασε από το λαιμό και της είπε να σταματήσει να φωνάζει. Όταν την άφησε αυτή έφυγε από το σπίτι. Η δεύτερη εκδοχή είναι αυτή του κατηγορούμενου ότι, την επίδικη μέρα η παραπονούμενη ήταν μέσα στην κουζίνα μαζί με τον μικρό της αδερφό ο οποίος έκλαιγε. Η παραπονούμενη επιτέθηκε στο βρέφος και αυτός επέμβηκε προκειμένου να προστατεύσει το μικρό γιό του. Η XXXXX τότε έφυγε από το σπίτι. Ήδη από το προοίμιο της απόφασης, καθίσταται σαφές ότι ο κατηγορούμενος δεν αρνείται το περιστατικό, αλλά προωθεί υπεράσπιση η οποία δύναται να απαλείψει το αξιόποινο (εάν αποδειχθεί). Για απόδειξη της υπόθεσης η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 8 μάρτυρες. Συγκεκριμένα, μαρτυρία έδωσε η παραπονούμενη η οποία αναφέρθηκε στα γεγονότα της επίδικης μέρας. Μετά το συμβάν έφυγε από το σπίτι της και έγινε επιχείρηση ανεύρεσής της. Από την αστυνομία, μαρτυρία έδωσε ο ανακριτής της υπόθεσης XXXXX Σταύρου. Από το περιβάλλον της παραπονούμενης έδωσαν μαρτυρία άτομα το οποία είχαν εμπλοκή στα γεγονότα που αφορούν στο κατηγορητήριο όπως η XXXXX Περνέρου, η οποία τη φιλοξένησε στο σπίτι της την επίδικη μέρα και η δασκάλα της XXXXX Χρήστου, η οποία συμμετείχε στις έρευνες για να τη βρουν μετά από το επίδικο συμβάν. Μαρτυρία έδωσε επίσης η XXXXX Σάββα Γεωργιάδου η οποία είναι η Διευθύντρια στο Ειδικό Σχολείο XXXXX, όπου φοιτούσε η παραπονούμενη και η XXXXX Χατζηθεοδούλου σχολική ψυχολόγος στο εν λόγω σχολείο κατά το επίδικο χρονικό διάστημα. Τέλος, μαρτυρία έδωσαν η XXXXX Ασκάνη σχολική βοηθός και η XXXXX Γεωργίου δασκάλα στο Ειδικό Σχολείο XXXXX. Μαρτυρία έδωσε και ο κατηγορούμενος, αφού κρίθηκε εκ πρώτης όψεως ένοχος σε δύο από τις τέσσερις κατηγορίες του κατηγορητηρίου (τις αναφερόμενες στην αρχή της απόφασης). Τα όσα ανάφεραν όλοι οι μάρτυρες κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης θα καταγραφούν πιο εκτεταμένα πιο κάτω ενώ παράλληλα θα αξιολογείται η μαρτυρία τους. Όταν το Δικαστήριο άκουσε όλους τους μάρτυρες, ακολούθησαν οι αγορεύσεις των δικηγόρων των δύο μερών. Κάθε πλευρά επιχειρηματολογεί ως προς τη θέση που προωθεί. Ειδικότερα, η δικηγόρος για την κατηγορούσα αρχή ισχυρίζεται ότι έχουν αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό τα αδικήματα τα οποία καταλογίζονται στον κατηγορούμενο. Από τη μεριά του ο δικηγόρος για τον κατηγορούμενο επισημαίνει ότι η υπόθεση δεν αποδεικνύεται και με αναφορά στην υπόθεση Πετρόπουλος ν Αστυνομίας,
(2003)2 ΑΑΔ 574, ισχυρίζεται ότι στα περιστατικά της υπόθεσης έχει εφαρμογή το άρθρο 17 του Ποινικού Κώδικα, Κεφάλαιο 154, ήτοι η υπεράσπιση της ανάγκης και ότι δύναται να μη καταλογιστεί αδίκημα στον κατηγορούμενο. Καταγράφω αμέσως πιο κάτω τι είπε η παραπονούμενη δίδοντας μαρτυρία. Η παραπονούμενη, XXXXX Ανδρέου, ανάφερε ότι την επίδικη μέρα ήταν στην κουζίνα και καθάριζε. Στην κουζίνα βρισκόταν και ο αδελφός ης XXXXX (ηλικίας μερικών μηνών) ο οποίος ήταν μέσα στο κρεβατάκι του. Ο XXXXX ξεκίνησε να κλαίει και η XXXXX άρχισε να φωνάζει. Τότε ο πατέρας της πήγε στην κουζίνα άρχισε να της φωνάζει να σιωπήσει, την έσπρωξε στο ψυγείο και μετά την πήρε από το λαιμό και της είπε να σταματήσει να φωνάζει στο μωρό. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα την άφησε. Τότε η XXXXX έφυγε από το σπίτι. Κρύφτηκε μέσα σε ένα κορμό δέντρου. Την βρήκαν το βράδυ και την πήραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου εκεί ήταν η μητέρα κάποιου φίλου της και η δασκάλα της. Είπε ότι δεν ήθελε να πάει στο σπίτι του πατέρα της και ότι προτιμούσε να πάει να μείνει με τη γιαγιά της. Εξήγησε στην αστυνομία ότι πόνεσε όταν ο πατέρας της την πήρε από το λαιμό γιατί μέσα στο λαιμό της έχει ένα λάστιχο. Την ίδια δεν την κτύπησε στο παρελθόν ο πατέρας της αλλά ήταν παρούσα όταν κτυπούσε τον αδερφό της. Της άρεσε να πηγαίνει στο σχολείο. Στο σπίτι δεν περνούσε και τόσο καλά επειδή την ανάγκαζαν να προσέχει τα μικρά της αδέρφια και να κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Ο πατέρας της παντρεύτηκε δύο φορές. Με τα ετεροθαλή της αδέρφια τις σχέσεις της δεν τις χαρακτηρίζει είτε καλές είτε κακές, αν και όπως λέει τσακώνονταν συχνά. Ποτέ δεν κτύπησε κάποιο από τα αδέρφια της, Την επίδικη μέρα επειδή αδερφός της XXXXX έκλαιγε, κούνησε δυνατά το καρεκλάκι του για να σιωπήσει. Δεν ήθελε να κτυπήσει αλλά ούτε και κτύπησε τον XXXXX. Ο πατέρας της πήγε στην κουζίνα επειδή τον άκουσε να κλαίει δυνατά και ξεκίνησε να της φωνάζει. Στο σχολείο ένοιωθε πιο ήρεμη από ότι στο σπίτι γιατί ως εξήγησε στο σχολείο περνούσε καλά ενώ στο σπίτι της δεν της άρεσε που έπρεπε να προσέχει τα αδέρφια της και να κάνει τις δουλειές. Η θέση της υπεράσπισης υπήρξε ότι η XXXXX είχε άλλη συμπεριφορά και χαρακτήρα όταν βρισκόταν έξω από το σπίτι. Στο σπίτι φώναζε και κτυπούσε τα αδέρφια της και για αυτό ο πατέρας της έβαλε κάμερες στο σπίτι. Εκείνη τη μέρα ο XXXXX διέτρεχε κίνδυνο από την XXXXX και ο κατηγορούμενος επέμβηκε για να τον προστατεύσει. Αυτές ήταν θέσεις με τις οποίες η παραπονούμενη διαφώνησε. Τα πιο πάνω, εν ολίγοις, συνθέτουν τα όσα η παραπονούμενη καταμαρτυρεί στον κατηγορούμενο. Κρίνω σκόπιμο για λόγους που θα φανούν στη συνέχεια της υπόθεσης, να αξιολογήσω τη μαρτυρία της, αφού πρώτα παραθέσω και αξιολογήσω τη μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων. Η XXXXX Παρνέρου, γνωρίζει την XXXXX επειδή φοιτά στο ίδιο σχολείο με το γιό της. Την επίδικη μέρα την ειδοποίησαν ότι η XXXXX είχε φύγει από το σπίτι. Πήγε στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου. Όταν την είδε η XXXXX την αγκάλιασε και της ζήτησε συγγνώμη για την αναστάτωση. Της είπε ότι έφυγε από το σπίτι γιατί την έβαζαν να κάνει δουλειές, να προσέχει μικρά της αδέρφια και ότι επειδή φώναζε ο μικρός της αδερφός ο πατέρας της την έπιασε από το λαιμό και την έσπρωξε στο ψυγείο. Η μάρτυρας την πήρε στο νοσοκομείο για εξετάσεις και μετά πάλι στον αστυνομικό σταθμό. Η κυρία Περνέρου φιλοξένησε την παραπονούμενη εκείνο το βράδυ. Η μαρτυρία της πέραν του ότι είναι αποδεκτή ως αληθής, εφόσον δεν διαπίστωσα να έχει παρεισφρήσει το οτιδήποτε το οποίο θα δημιουργούσε ερωτηματικά ως προς την αλήθεια των όσων έλεγε, επισημαίνω περαιτέρω ότι παρέμεινε αναντίλεκτη. Προβαίνω στα αντίστοιχα ευρήματα. Η μάρτυρας XXXXX Χρίστου υπήρξε δασκάλα της παραπονούμενης. Είναι ειδική παιδαγωγός στο επάγγελμα, ήτοι παιδαγωγός για παιδία και ενήλικες με ειδικές ανάγκες. Μεταξύ των ατόμων που έκανε μάθημα ήταν και η XXXXX. Είχε ιδιαίτερη συμπάθεια στην XXXXX με την οποία κράτησε επαφή. Χαρακτηρίζει την XXXXX ως ευγενικό παιδί με αντίληψη. Όταν ενημερώθηκε ότι έφυγε από το σπίτι της πήγε στον Αστυνομικό Σταθμό και ζήτησε να λάβει μέρος στην έρευνα. Αυτό γύρω στις 22:
- Ξημερώματα και ώρα 01:25 ενημερώθηκε από την πολιτική άμυνα ότι η XXXXX βρέθηκε στην κουφάλα ενός δέντρου. Πήγε στο μέρος όπου τη βρήκαν. Όταν την είδε η XXXXX την αγκάλιασε και της είπε «σε παρακαλώ εν θέλω να ξαναπάω σπίτι μου». Η XXXXX βρισκόταν σε άθλια κατάσταση όπως δήλωσε η μάρτυρας, ήταν ταλαιπωρημένη, βρώμικη και το φόρεμά της ήταν σχισμένο. Της είπε ότι ο πατέρας της, της θύμωσε την έσπρωξε πάνω στο ψυγείο και πόνεσε. Κατά το χρονικό διάστημα που υπήρξε δασκάλα της XXXXX αντιλήφθηκε ότι κάτι την ταλαιπωρούσε και της είχε μιλήσει σχετικά. Η XXXXX της εκμυστηρεύθηκε ότι της θύμωναν στο σπίτι. Κατά την αντεξέτασή της εξήγησε ότι η XXXXX πήγαινε σε ειδικό σχολείο, επειδή είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και μαθησιακές δυσκολίες, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχει αντίληψη. Η μάρτυρας αυτή έδωσε μαρτυρία με σταθερότητα, σαφήνεια και υπήρξε ξεκάθαρη στις θέσεις και τοποθετήσεις της. Αποδέχομαι χωρίς δισταγμό τη μαρτυρία της και προβαίνω στις αντίστοιχες διαπιστώσεις. Επισημαίνω δε ότι, η μαρτυρία της έχει παραμείνει αναντίλεκτη, εφόσον βασική θέση της υπεράσπισης είναι ότι η παραπονούμενη είχε άλλο χαρακτήρα έξω από το σπίτι της (ευγενική κλπ) και άλλο χαρακτήρα στο σπίτι της (επιθετική, φώναζε και τσακωνόταν). Ο εξεταστής της υπόθεσης XXXXX Σταύρου, υπηρετούσε το επίδικο χρονικό διάστημα ως αρχιαστυφύλακας στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου. Αναφέρθηκε στις ενέργειες που έκανε κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης. Στις 22/6/2017 και ώρα 19:25 ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στον αστυνομικό σταθμό Κοφίνου για να ενημερώσει ότι η κόρη του έφυγε από το σπίτι πεζή στις 18:20 και δεν έχει επιστρέψει. Έγινε επιχείρηση ανεύρεσής της. Μέλη της πολιτικής άμυνας την βρήκαν σε κουφάλα δέντρου τα ξημερώματα (01:25) στις 23/6/
- Εξετάστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και απολύθηκε. Η θέση της παραπονούμενης ήταν ότι έφυγε από το σπίτι λόγω του ότι τη κτύπησε ο πατέρας της. Ήταν η πρώτη φορά που τη κτύπησε. Η παραπονούμενη δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι της. Ο μάρτυρας ακολούθως αναφέρθηκε στις υπόλοιπες ενέργειες που έκανε και στις καταθέσεις που έλαβε. Στις 30/6/2017έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο και ακολούθως τον κατηγόρησε γραπτώς. Ο μάρτυρας επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη οικογένεια είχε πολλές φορές στο παρελθόν απασχολήσει τον αστυνομικό σταθμό Κοφίνου και προς επίρρωση του ισχυρισμού του παρουσίασε σχετικές καταχωρήσεις στο ημερολόγιο ενεργείας. Επειδή ο κατηγορούμενος δίδοντας την κατάθεσή του αναφέρθηκε στο πρόβλημα υγείας της XXXXX ο ανακριτής όπως είπε, ζήτησε από τον κατηγορούμενο να προσκομίσει ιατρικά πιστοποιητικά αναφορικά με την κατάσταση υγείας της παραπονούμενης πλην όμως ο κατηγορούμενος ουδέποτε παρουσίασε κάτι. Έτσι επικοινώνησε και με το σχολείο της παραπονούμενης για να εξασφαλίσει τέτοια έγγραφα, από όπου τον ενημέρωσαν ότι ο κατηγορούμενος ουδέποτε τους παρουσίασε ιατρικά έγγραφα αναφορικά με την κατάσταση της XXXXX. Επειδή όμως, ο κατηγορούμενος είχε αναφερθεί σε υδροκεφαλία αλλά δεν παρουσίασε κάτι, ο ανακριτής της υπόθεσης προκειμένου να έχει συνολική εικόνα των γεγονότων, προχώρησε τη διερεύνησή του και τύπωσε από το διαδίκτυο σχετική αναφορά για την πάθηση αυτή την οποία είχε περιλάβει στον αστυνομικό φάκελο. Τέλος, απόρριψε κάθε ισχυρισμό της άλλης πλευρά ότι ενώ ο κατηγορούμενος του είπε ότι είχε βίντεο της επίδικης μέρας και ώρας ο ίδιος αρνήθηκε να το παραλάβει. Η θέση της υπεράσπισης ήταν ότι δεν έγινε επαρκής έρευνα των ισχυρισμών του κατηγορουμένου. Αν και έγιναν προσπάθειες να φανεί ότι δεν υπήρξε επαρκής διερεύνηση και ότι ο μάρτυρας αυτός έδρασε με μεροληψία, επισημαίνω το αυταπόδεικτο. Στην επίδικη περίπτωση υπάρχει ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του γύρω στις 6 το απόγευμα. Αυτό δεν αμφισβητείται. Έγινε επιχείρηση για να ανευρεθεί. Αυτό δεν αμφισβητείται. Το παιδί βρέθηκε κρυμμένο σε ένα δέντρο μετά από 7 ½ ώρες. Αυτό δεν αμφισβητείται. Ως λόγο που έφυγε από το σπίτι ανάφερε ότι τη κτύπησε το πατέρας της. Αυτό δεν αμφισβητείται (εννοώ το ότι η παραπονούμενη έδωσε αυτή την εξήγηση). Δεν ήθελε να επιστρέψει σπίτι της. Αυτό δεν αμφισβητείται. Δεν επέστρεψε σπίτι της. Αυτό δεν αμφισβητείται. Καταθέσεις ατόμων κοντά στην παραπονούμενη, ανέδειξαν προβληματική κατάσταση στο σπίτι. Αυτό δεν αμφισβητείται (εννοώ ότι υπήρξαν ισχυρισμοί ότι η παραπονούμενη μετάφερε παράπονα σε τρίτα άτομα για το σπίτι της). Η παραπονούμενη φοιτούσε σε ειδικό σχολείο και αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας. Αυτό δεν αμφισβητείται. Όλα τα πιο πάνω, τα οποία προέκυψαν μετά από τη διερεύνηση, αθροιστικά και αντικειμενικά ιδωμένα, δικαιολογούσαν η υπόθεση να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το οποίο είναι και ο τελικός κριτής αναφορικά με την ενοχή ή όχι κάποιου. Ειρήσθω εν παρόδω, καταγράφεται πως ούτε ο ίδιος ο κατηγορούμενος αρνείται το συμβάν, αλλά επικαλείται λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο δύναται να αποφασίσει να μην του καταλογιστεί ποινική ευθύνη. Σε συνάρτηση με τα όσα αναφέρω πιο πάνω και συσχετιζόμενα αποδέχομαι τη μαρτυρία του ανακριτή, σε σχέση με τις ενέργειες του εκείνη τη μέρα και ακολούθως κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης. Ως τελευταίο σε σχέση με το γιατί δεν μπορεί να προωθηθεί περαιτέρω ο ισχυρισμός του για μη επαρκή διερεύνηση, επισημαίνω το γεγονός ότι η κατάθεση του κατηγορουμένου στον ανακριτή κατατέθηκε χωρίς ένσταση και μάλιστα ο κατηγορούμενος στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας έδωσε ένορκη μαρτυρία υιοθετώντας ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, την εν λόγω κατάθεση. Γεγονός οξύμωρο. Γιατί εάν ο ανακριτής δεν έκανε ορθά τη δουλειά του και λειτούργησε με προκατάληψη τότε δεν υπήρχε λόγος να υιοθετήσει το περιεχόμενο της, αλλά θα μπορούσε να την αμφισβητήσει με την ενδεδειγμένη διαδικασία και να παρουσιάσει τη δική του εκδοχή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του ανακριτή και προβαίνω στα αντίστοιχα ευρήματα. Προχωρώ να εξετάσω τη μαρτυρία της XXXXX Σάββα Γεωργιάδου, η οποία είναι η διευθύντρια του Ειδικού Σχολείου XXXXX. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στο εν λόγω σχολείο φοιτούν παιδία με διάφορα προβλήματα όπως συναισθηματικά, προσαρμογής, νοητικής στέρησης, κινητικά κα. Η XXXXX ήταν μαθήτρια στο ειδικό σχολείο. Πάσχει από υδροκεφαλία. Η XXXXX είχε προσαρμοστεί αμέσως στο σχολείο και δεν δημιουργούσε προβλήματα. Η ίδια διαπίστωσε ότι η XXXXX ήταν παιδί φοβισμένο. Την προσέγγισε, μιλήσαν και διαπίστωσε ότι δεν περνούσε καλά στο σπίτι της, επειδή ως της είπε έκανε τις δουλειές και πρόσεχε αυτή τα αδέρφια της. Η XXXXX δεν συμμετείχε σε εξωσχολικές δραστηριότητες εφόσον ο πατέρας της ήταν αρνητικός και πάντοτε έπρεπε να τον παίρνουν τηλέφωνο. Όσες φορές του είχε ζητηθεί να πάει στο σχολείο, αυτός με διάφορες δικαιολογίες δεν πήγαινε. Την είχε επισκεφθεί στο παρελθόν ο αδερφός της XXXXX, ο XXXXX και εξέφρασε ανησυχίες του για την XXXXX. Ο ίδιος όπως της είπε είχε τη δύναμη να φύγει από το σπίτι αλλά ανησυχούσε για την αδερφή του. Επίσης, η μάρτυρας διαπίστωσε ότι η XXXXX είχε πει τα παράπονά της και σε άλλα μέλη του προσωπικού του σχολείου. Η ίδια ανησυχούσε για το γεγονός ότι η XXXXX είχε αναλάβει δουλειές και φροντίδα των αδερφιών της. Η XXXXX, ήταν και αυτή άτομο το οποίο είχε της δικές της ανάγκες και θα έπρεπε να της παρέχεται φροντίδα, όχι να φροντίζει η ίδια άλλους. Η μάρτυρας αυτή, κατάθεσε στο Δικαστήριο συγκεκριμένα και χωρίς περιστροφές σε σχέση με τα όσα ήξερε. Πέραν του ότι η μαρτυρία της στην ουσία της είναι αποδεκτή, δεν έχει αμφισβητηθεί από την πλευρά του κατηγορουμένου και αυτό εντός του πλαισίου της υπερασπιστικής γραμμής ότι ο χαρακτήρας της XXXXX ήταν διαφορετικός (χειρότερος) όταν ήταν στο σπίτι σε αντιδιαστολή με την καλή εικόνα που παρουσίαζε όταν ήταν εκτός. Ως ήδη αναφέρω αποδέχομαι τη μαρτυρία της και προβαίνω σε αντίστοιχες διαπιστώσεις. Η σχολική ψυχολόγος XXXXX Χατζηθεοδούλου ήταν η έκτη μάρτυρας. Η XXXXX είναι άτομο με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Μπορεί να έχει μαθησιακές δυσκολίες αλλά οριακά έχει νοημοσύνη μέσου ανθρώπου. Γνωρίζει ότι είχε παράπονο με τις συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι της. Αναγκαζόταν να καθαρίζει και να προσέχει τα αδέρφια της και αυτό δεν της άρεσε. Ήταν συνεργάσιμη και ποτέ δεν παρουσίασε εχθρική συμπεριφορά. Η ίδια γνώριζε για τη θέση του πατέρα της ότι η XXXXX ήταν επιθετική, πλην όμως η ίδια κατά τις αξιολογήσεις και από την εμπειρία της με την XXXXX ουδέποτε διαπίστωσε επιθετική συμπεριφορά. Η μάρτυρας αυτή μίλησε σε σχέση με τα όσα γνωρίζει σε συνάρτηση με τα καθήκοντα τα οποία είχε στο Ειδικό Σχολείο XXXXX και τα όσα είπε είναι αποδεκτά. Δεν διαπιστώνω, ούτε και της έχει υποβληθεί το οτιδήποτε με το οποίο να αμφισβητείται το αληθές των ισχυρισμών της. Επιπλέον, τα όσα αναφέρει η μάρτυρας, δεν έχουν αμφισβητηθεί με δεδομένο ότι δεν αμφισβητείται από την υπεράσπιση ο καλός χαρακτήρας της XXXXX εκτός σπιτιού. Έβδομη μάρτυρας η XXXXX Ασκάνη, σχολική βοηθός στο Ειδικό Σχολείο XXXXX. Γνωρίζει την XXXXX, την οποία χαρακτηρίζει ως γλυκό και ευγενικό παιδί. Περνούσε χρόνο μαζί της και της εκμυστηρεύθηκε ότι δεν περνούσε καλά στο σπίτι, ότι ο πατέρας της, της φώναζε και ότι αυτός και η μητριά της την έβαζαν να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να φροντίζει τα μικρότερα αδέρφια της, οκτώ στο σύνολο. Αναντίλεκτα παρέμειναν τα όσα ανέφερε η πιο πάνω μάρτυρας, τα οποία είναι αποδεκτά με εξαγωγή αντίστοιχων ευρημάτων. Τελευταία μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν η XXXXX Γεωργίου, δασκάλα στο Ειδικό Σχολείο XXXXX. Αναφέρει ότι η XXXXX φοιτούσε στο εν λόγω, σχολείο λόγω μαθησιακών δυσκολιών. Ο πατέρας της, είχε πει στο σχολείο ότι η XXXXX πάσχει από υδροκεφαλία, ουδέποτε όμως παρουσίασε στο σχολείο κάποιο πιστοποιητικό. Η XXXXX αυτοεξυπηρετείται πλήρως και μπορεί να κάνει χρήση όλων των οικιακών συσκευών. Η συμπεριφορά της στο σχολείο ήταν πάντοτε άψογη και ήταν ιδιαίτερα βοηθητική. Συμμετείχε στο θεατρικό όμιλο του σχολείου. Δεν παρουσίασε επιθετική συμπεριφορά. Πολλές φορές πήγαινε στενοχωρημένη στο σχολείο λόγω της κατάστασης που αντιμετώπιζε στο σπίτι, επειδή δεν της συμπεριφέρονταν καλά. Αν και ήθελε να φύγει από το σπίτι, το μόνο που τη σταματούσε ήταν η ανησυχία της για την αδερφή της XXXXX (αδερφή της από την ίδια μητέρα). Η εν λόγω μάρτυρας στα πέντε χρόνια που η XXXXX φοιτούσε στο σχολείο, είδε τον πατέρα της ελάχιστες φορές. Όσες φορές χρειάστηκε να επικοινωνήσουν μαζί του ήταν επιθετικός. Ο πατέρας της δεν την άφηνε να δει τους παππούδες της, οι οποίοι πήγαιναν και την έβλεπαν κρυφά στο σχολείο. Η μάρτυρας αυτή, ομολογώ, ότι, δίδοντας μαρτυρία μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση. Μιλούσε ήρεμα συγκροτημένα και με απόλυτη σταθερότητα αναφορικά με γεγονότα που αφορούσαν την XXXXX αλλά και τη συμπεριφορά του πατέρα της. Σε σχέση με τα όσα είπε για τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις κατά την αντεξέταση. Δεν διαβλέπω επίσης, αλλά ούτε και της υποβλήθηκε ότι είχε οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο για τις αναφορές της αυτές. Τα όσα ανάφερε δεν έχουν αμφισβητηθεί στον πυρήνα τους και είναι αποδεκτά. Προβαίνω σε αντίστοιχες διαπιστώσεις. Πριν προχωρήσω με τη μαρτυρία του κατηγορουμένου, αναφέρω ότι η κατηγορούσα αρχή για απόδειξη της υπόθεσής της παρουσίασε 8 μάρτυρες. Οι 6 από αυτούς ήταν άτομα τα οποία γνώριζαν την XXXXX και συναναστρέφονταν μαζί της σε καθημερινή βάση. Πρόκειται δε για άτομα τα οποία δεν είναι άμεσα συσχετιζόμενα μεταξύ τους, αλλά άτομα τα οποία γνωρίζουν υπό διαφορετικές ιδιότητες την XXXXX (φίλη, δασκάλα, διευθύντρια, σχολική ψυχολόγος, σχολική βοηθός). Όλες έχουν να μιλήσουν με τα καλύτερα λόγια για την XXXXX, τη συμπεριφορά της, το χαρακτήρα της. Όλες επίσης, αναφέρονται σε εξομολογήσεις της XXXXX αναφορικά με τις δυσκολίες που βίωνε στο σπίτι της. Τέλος, όλες και για διαφορετικούς λόγους έχουν εντοπίσει, το ελάχιστο, αδιαφορία του πατέρα (κατηγορουμένου) για την XXXXX. Η μία μάρτυρας εντοπίζει την αδιαφορία αυτό από το γεγονός ότι ο πατέρας δεν ενδιαφερόταν και δεν ενθάρρυνε τη συμμετοχή της σε εξωσχολικές δραστηριότητες, άλλη μάρτυρας εντοπίζει την αδιαφορία στο γεγονός ότι παρά το ότι η κόρη του είχε πρόβλημα υγείας δεν απέστειλε στο σχολείο σχετικά πιστοποιητικά έτσι ώστε να υπάρχει πλήρης ενημέρωση. Άλλη μάρτυρας διαπιστώνει την έλλειψη ενδιαφέροντος από το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ελάχιστα έως καθόλου είχε εμφανιστεί στο σχολείο είτε για να παραστεί σε εκδηλώσεις είτε επειδή του ζητήθηκε. Τέλος, άλλη μάρτυρας επισημαίνει την επιθετικότητα του κατηγορουμένου όταν επιχείρησε να έρθει σε επαφή μαζί του (ΜΚ8). Αφού έδωσαν μαρτυρία οι πιο πάνω, το Δικαστήριο έκρινε εκ πρώτης όψεως ένοχο τον κατηγορούμενο στις δύο κατηγορίες που καταγράφονται στην αρχή της απόφασης (ενώ αθωώθηκε και απαλλάχθηκε σε άλλες δύο κατηγορίες που αντιμετώπιζε). Του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του και επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ο κατηγορούμενος, κατ' αρχάς υιοθέτησε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, ήτοι την κατάθεση που έδωσε στον ανακριτή της υπόθεσης, ως μέρος της κυρίως εξέτασής του. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζεται στην κατάθεσή του, την επίδικη μέρα ήταν στην κουζίνα με την XXXXX και τον XXXXX. Έφυγε να πάει στο γραφείο να πάρει κάτι και άκουσε φωνές. Έτρεξε στην κουζίνα και είδε την XXXXX να φωνάζει στον XXXXX και της είπε να σηκωθεί για την αποτρέψει από το να τον κτυπήσει γιατί αυτό ήταν κάτι το οποίο ξαναέκανε. Η XXXXX πήγε προς τα πίσω και άρχισε να απειλεί το βρέφος. Τότε την έπιασε από τα μάγουλα και της είπε να κάνει ησυχία. Έπιασε το βρέφος να το καθησυχάσει και η XXXXX άνοιξε την πόρτα και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Η XXXXX λόγω προβλήματος υγείας που έχει για το οποίο έχει βαλβίδα στο κεφάλι της, συσσωρεύει υγρό το οποίο της προκαλεί κρίσεις και έχει ξεσπάσματα και γίνεται επιθετική. Πέραν του ότι υιοθέτησε την κατάθεσή του, περαιτέρω ετοίμασε γραπτό κείμενο (έγγραφο Θ) το οποίο επίσης αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του, στο οποίο καταγράφει ότι η XXXXX εκ γενετής πάσχει από Υδροκεφαλία - Μυελομηνιγγοκήλη. Αυτό της προκαλεί προβλήματα τόσο σωματικά όσο και νοητικά. Το έγγραφο Θ αποτελείται από 6 σελίδες και περιγράφει την XXXXX, ως ένα νευρικό κορίτσι με πολλαπλά νοητικά και ψυχολογικά προβλήματα. Ισχυρίζεται ότι είχε εξάρσεις θυμού και προκαλούσε ζημίες. Από αυτές τις έξι σελίδες, αναφορά στο επίδικο περιστατικό κάνει σε μία παράγραφο την προτελευταία. Η θέση του είναι ότι εκείνη τη μέρα, η XXXXX έπαθε κρίση, άρχισε να φωνάζει και ο 4 ½ μηνών αδερφός της φοβήθηκε και άρχισε να κλαίει. Η XXXXX ξεκίνησε τότε βίαια να κτυπά το καρεκλάκι του βρέφους με αποτέλεσμα το κεφάλι του βρέφους να κτυπά στο ξύλο του καναπέ. Αυτός είδε από την κάμερα το συμβάν και πρόλαβε και γλύτωσε το βρέφος πριν το κτυπήσει. Καταλήγει, μεταφέροντας τον προβληματισμό του, διερωτώμενος γιατί έγινε πιστευτή η XXXXX η οποία αντιμετωπίζει τόσα προβλήματα, χωρίς να εξεταστεί η αλήθεια των ισχυρισμών της. Ήδη από το σημείο αυτό και με απλή αντιπαραβολή της κατάθεσης που έδωσε στην αστυνομία (το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε) και το έγγραφο Θ (το οποίο ο ίδιος ετοίμασε), παρατηρείται μια πρώτη, ουσιαστική, διάσταση. Στην κατάθεσή του ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του ήταν προληπτική (πριν να επέμβει η XXXXX φώναζε στο βρέφος), ενώ στο έγγραφο Θ η επέμβασή του είναι κατασταλτική εφόσον η XXXXX κτυπούσε, ως ο ίδιος ισχυρίζεται, βίαια το καρεκλάκι με το βρέφος στον τοίχο. Στην εκδοχή που ανάφερε στον ανακριτή ήταν όλοι μαζί στην κουζίνα, έφυγε για λίγο, άκουσε φωνές, επέστρεψε τρεχτός στην κουζίνα όπου είδε την XXXXX να φωνάζει στο βρέφος. Στη δεύτερη εκδοχή από κάμερα που είχε τοποθετημένη είδε την XXXXX να κτυπά βίαια το καρεκλάκι του XXXXX και έτρεξε στην κουζίνα για να τον προστατεύσει. Στο ίδιο μήκος κύματος, με τις αναφορές του στο Έγγραφο Θ, ήταν και τα όσα ανάφερε στο Δικαστήριο προφορικά. Η XXXXX είναι αλλοπρόσαλλη. Μπορεί ξαφνικά να πάθει κρίση και να γίνει επιθετική. Κατά τα λοιπά και κατά την αντεξέτασή του κυρίως αρνήθηκε ότι η XXXXX έκανε δουλειές στο σπίτι, ότι πρόσεχε τα αδέρφια της, ότι μπορεί να αυτοεξυπηρετείται και ότι τη κτύπησε. Παρουσίασε δε στο Δικαστήριο οπτικό υλικό από την επίδικη ημέρα. Το εν λόγω οπτικό υλικό προβλήθηκε εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου και ο ψηφιακός δίσκος έχει κατατεθεί ως τεκμήριο. Πριν την προβολή του εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου, έγινε δήλωση από την Κατηγορούσα Αρχή (με την οποία συμφώνησε η Υπεράσπιση) ότι, αυτό που επρόκειτο να παρακολουθήσουμε αφορά στο επίδικο συμβάν, την επίδικη ημερομηνία, σε τόπο και χρόνο που αφορά στο κατηγορητήριο με πρόσωπα την παραπονούμενη, τον κατηγορούμενο και τον XXXXX. Μεταφέρω τα όσα διαδραματίζονται στο εν λόγω βίντεο (είναι χωρίς ήχο - μόνο εικόνα-). Η εικόνα ξεκινά και φαίνεται η XXXXX να κάνει δουλειές στην κουζίνα. Στο βάθος της εικόνας κάτω αριστερά διακρίνεται ένα παιδικό κρεβατάκι. Η XXXXX αφήνει κάτι στο τραπέζι και πάει προς το παιδικό κρεβατάκι. Κάθεται σε ένα έπιπλο που υπάρχει δίπλα και κουνά το κρεβατάκι. Το κρεβατάκι με το βρέφος βρίσκεται στα αριστερά της. Κάνει απότομες κινήσεις από τη δεξιά της πλευρά, οι οποίες δεν κατευθύνονται προς το βρέφος και δεν το απειλούν. Ενώ βρίσκεται δίπλα στο κρεβατάκι μπαίνει μέσα ο πατέρας της και ξεκινά να συζητά μαζί της. Η συζήτηση φαίνεται προχωρά και η XXXXX σηκώνεται από το έπιπλο και ξεκινά να φωνάζει, διαμαρτυρόμενη για τις δουλειές που είχε να κάνει μάλλον θα το έλεγα (γιατί φαίνεται να δείχνει προς την κουζίνα). Ο κατηγορούμενος κάθεται δίπλα στο κρεβατάκι και ασχολείται με το βρέφος. Η XXXXX εξακολουθεί να φωνάζει. Ο κατηγορούμενος σηκώνεται, πάει προς το μέρος της, την παίρνει από το λαιμό τη σπρώχνει στο ψυγείο και την κουνά. Μετά συνεχίζει να της φωνάζει και ακολούθως την παίρνει από τα μάγουλα και φαίνεται να της λέει κάτι και κουνά το κεφάλι της με τα χέρια του. Εξακολουθεί να της φωνάζει και η XXXXX ανοίγει την πόρτα και φεύγει. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Η πιο πάνω περιγραφή συνιστά και τα ευρήματα μου σε σχέση με το τι έχει διαμειφθεί και το πως έχει διαμειφθεί. Σε συνέχεια, σε συνάρτηση με το βίντεο το οποίο κατάθεσε σημειώνω τα ακόλουθα ως προς την αξιοπιστία του κατηγορούμενου. Στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία και την οποία ενόρκως υιοθέτησε αναφέρει ότι τη συγκεκριμένη μέρα ευρισκόταν στην κουζίνα ο ίδιος, η XXXXX και ο XXXXX. Όμως, από το βίντεο που έδειξε στην κουζίνα ήταν μόνο η XXXXX και το βρέφος. Το όλο συμβάν έγινε ως ισχυρίζεται εξαιτίας της επιθετικότητας της XXXXX, η οποία είναι συνεχής λόγω προβλήματος υγείας που έχει. Επί τούτου αναφέρω ότι στο βίντεο δεν φαίνεται η οποιαδήποτε επίθεση της XXXXX προς το βρέφος ή επιθετική συμπεριφορά της απευθυνόμενη προς αυτό. Παρατηρώ περαιτέρω και τα εξής δύο. Πρώτον ενώ ανάφερε στον ανακριτή ότι θα παρουσιάσει πιστοποιητικά τα οποία θα αποδείκνυαν τον ισχυρισμό του αυτό δεν το πράττει. Δεύτερον εάν η XXXXX ήταν επιθετική λόγω προβλήματος υγείας τότε, λογικό είναι ότι, η επιθετικότητα θα ήταν ανεξέλεγκτη χρονικά, ήτοι αυτή θα ήταν άγνωστο πότε θα παρουσιαζόταν, σε ποια χρονική περίοδο της ημέρας και με ποια συχνότητα. Το πιο πάνω το αναφέρω υπό την έννοια ότι εάν η επιθετικότητα της XXXXX ήταν λόγω της παθολογίας της και μόνο και όχι λόγω άλλων αντικειμενικών και πραγματικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, τότε η τάση αυτή δεν θα εκδηλωνόταν μόνο όταν ήταν σπίτι, αλλά θα ήταν κάτι απρόβλεπτο πότε θα αναφυόταν. Όμως, οι δασκάλες και το υπόλοιπο προσωπικό του σχολείου όπως και η μάρτυρας 2 ως είπαν, και είναι αποδεκτό όχι μόνο από το Δικαστήριο αλλά και από την υπεράσπιση, ουδέποτε είδαν την XXXXX επιθετική. Η θέση της υπεράσπισης κατά την ακροαματική διαδικασία ήταν ότι η XXXXX είχε άλλο χαρακτήρα εντός του σπιτιού και άλλο εκτός του σπιτιού. Έξω ήταν ευγενική αι ήρεμη στο σπίτι ήταν επιθετική και τσακώνονταν με τα αδέρφια της. Παρουσιάζει δηλαδή άλλη εκδοχή και δεν συναρτά την επιθετικότητα με το πρόβλημα υγείας ως ο ίδιος διατείνεται. Απορρίπτω επομένως τη θέση του αυτή. Προχωρώ όμως το συλλογισμό, ένα βήμα πιο πέρα για να επισημάνω τα ακόλουθα. Ακόμα όμως και να ισχύουν τα όσα αναφέρει ο κατηγορούμενος και υπήρχε σοβαρός κίνδυνος και ενδεχόμενο η XXXXX ανά πάσα στιγμή να πάθει κρίση, τότε ο ίδιος ως υπεύθυνος για την ευημερία όλων των παιδιών του δεν θα έπρεπε να αφήσει την XXXXX μόνη της στην κουζίνα με το βρέφος, όπως στο βίντεο που παρουσίασε φαίνεται ότι έγινε. Βέβαια, ακόμα και να ήταν γνήσια η πεποίθηση του ότι το βρέφος κινδύνευε (κάτι το οποίο δεν δικαιολογείται ούτε υποστηρίζεται από το βίντεο), σε κάθε περίπτωση είναι αυτονόητο ότι το να σπρώξει την XXXXX στο ψυγείο και να την πάρει από το λαιμό ως φαίνεται στο βίντεο δεν είναι η λύση. Η αυτονόητη και η αναμενόμενη κίνηση προστασίας είναι να πάρει στα χέρια του το βρέφος και όχι να επιτεθεί στην κόρη του, της οποίας η συμπεριφορά πηγάζει, ως ο δικός του ισχυρισμός από πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει. Ο κατηγορούμενος με το οπτικό υλικό το οποίο παρουσίασε στο Δικαστήριο επιβεβαίωσε ουσιαστικά τους ισχυρισμούς της παραπονούμενης. Την έσπρωξε στο ψυγείο, έβαλε τα χέρια του στο λαιμό της, της φώναζε την ακούμπησε στα μάγουλα και κουνούσε το κεφάλι της, της ξαναφώναζε και μετά η XXXXX έφυγε από το σπίτι. Λίγο ή πολύ ό,τι ισχυρίστηκε η XXXXX όταν τη βρήκε η αστυνομία κρυμμένη στον κορμό του δέντρου, απεικονίζεται στο οπτικό υλικό. Επισημαίνω δε και την εκκωφαντική απουσία του μετά που βρέθηκε η XXXXX, όταν στον νοσοκομείο την πήρε η ΜΚ2, η οποία την περιποιήθηκε και τη φιλοξένησε το βράδυ. Στο σημείο αυτό της απόφασης, που έχουν πλέον αναδιπλωθεί όλα τα περιστατικά και οι περιβάλλουσες συνθήκες της υπόθεσης αλλά και έχει καταγραφεί όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το κρίνω ως το πλέον κατάλληλο (με δεδομένη την ιδιαιτερότητα της υπόθεσης αυτής) για να αξιολογήσω τα όσα ανάφερε η παραπονούμενη στο Δικαστήριο. Έμεινε τελευταία και για τον περαιτέρω λόγο της αντιστροφής του βάρους απόδειξης (στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων) στους ώμους του κατηγορούμενου, ως πιο κάτω θα εξηγήσω. Άφησα τέλος, τελευταία τη μαρτυρία της, έτσι ώστε να αναδείξω ότι αυτή είναι αποδεκτή τόσο αυτοτελώς, όσο και συσχετιζόμενη με την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει δοθεί, από την οποία ενισχύεται και υποστηρίζεται. Υπενθυμίζω ότι εφαλτήριο για να καταχωρηθεί η υπόθεση αυτή, ήταν ένα περιστατικό, το οποίο διερευνήθηκε από την αστυνομία όταν η XXXXX, εξαιτίας αυτού, έφυγε από το σπίτι. Μετά την επίθεση που δέχτηκε από τον πατέρα της δεν πήγε στην αστυνομία. Φοβήθηκε, έφυγε από το σπίτι και κρύφτηκε στον κορμό ενός δέντρου επειδή δεν ήθελε να επιστρέψει σπίτι της, για να την βρουν ώρες μετά εθελοντές της πολιτικής άμυνας. Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή την παραπονούμενη την ώρα που έδιδε μαρτυρία. Χωρίς σε καμία περίπτωση να διατείνομαι ότι είμαι ειδική επί του ζητήματος, η εντύπωση η οποία αποκόμισα είναι ότι πρόκειται για άτομο με επαρκή αντίληψη που είναι σε θέση να καταλαβαίνει το τι συμβαίνει, να μπορεί να ανταποκρίνεται και να απαντά σε βαθμό που να μη μπορεί κάποιος να πει ότι η εικόνα της αποκλίνει ουσιωδώς από την αναμενόμενη ενός μέσου ανθρώπου. Αυτή μου η εντύπωση ενισχύεται και από τα όσα αναφέρουν οι δασκάλες της, αλλά και η πλέον ειδική, η σχολική ψυχολόγος, ότι, η XXXXX έχει ικανοποιητική αντίληψη. Υποβολές της υπεράσπισης περί του αντιθέτου έχουν παραμείνει μετέωρες εφόσον δεν παρουσιάστηκε η οποιαδήποτε αξιόπιστη μαρτυρία προς απόδειξή τους (το πιο πάνω το αναφέρω σε συσχέτιση με το γεγονός ότι η μαρτυρία του πατέρα έχει κριθεί ως αναξιόπιστη στο σύνολό της - με εξαίρεση την κατάθεση του τεκμηρίου 6, το οποίο κατατέθηκε και από τις δύο πλευρές με τη δήλωση ότι σε αυτό καταγράφεται το επίδικο συμβάν-). Αποδέχομαι χωρίς δισταγμό τη μαρτυρία της. Κάποιες ανακρίβειες σε σχέση με το συμβάν ή την έντασή του δεν επηρεάζουν την αξιοπιστία της ή τα ευρήματά μου σε σχέση με το ίδιο το συμβάν. Η παραπονούμενη έδωσε μαρτυρία αναφορικά με το όλο περιστατικό παραμένοντας σταθερή στα όσα ανάφερε από την πρώτη στιγμή στην αστυνομία. Εκείνη τη μέρα ήταν στην κουζίνα και έκανε τις δουλειές. Ο μικρός της αδερφός ξεκίνησε να κλαίει. Προσπάθησε να τον ηρεμήσει. Μπήκε στην κουζίνα ο πατέρας της, της έβαλε τις φωνές και ακολούθησε η επίθεση, ως περιγράφεται πιο πάνω. Προχωρώ αμέσως πιο κάτω σε ανάλυση της νομικής πτυχής των δύο κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η μαρτυρία ως έχει αξιολογηθεί εντάσσεται εντός του βεληνεκούς αυτών. Η πρώτη κατηγορία αναφέρεται σε κοινή επίθεση. Επίθεση, σύμφωνα με το άρθρο 242 ΠΚ, διαπράττεται, όταν κατηγορούμενος, παράνομα (unlawfully), προκαλεί σε άλλο πρόσωπο φόβο άσκησης άμεσης βίας (assault) ή όπου ασκεί παράνομα βία σε άλλο πρόσωπο (battery) (βλ. Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 574). Το αδίκημα διαπράττεται είτε με πρόθεση ή απερίσκεπτα (βλ. μεταξύ άλλων, R v. Venna [1976] QB 421, R. v. Ireland, R v. Burstow [1998] AC 147 H.L.). Σύμφωνα με το άρθρο 4
(1)
(2)του Ν. 119(Ι)/2000, όταν το αδίκημα της κοινής επίθεσης, που προβλέπεται από το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα, διαπράττεται από ένα μέλος της οικογένειας σε βάρος άλλου μέλους, αυτό θεωρείται, για τους σκοπούς του Ν. 119(Ι)/2000, αυξημένης σοβαρότητας και το Δικαστήριο, δύναται να επιβάλει αυξημένες ποινές. Ο κατηγορούμενος δεν αρνείται το συμβάν. Τόσο ο κατηγορούμενος αλλά και ο δικηγόρος του προώθησαν συγκεκριμένη υπεράσπιση και συγκεκριμένα ότι η πράξη του κατηγορουμένου προς την XXXXX έγινε προς αποφυγή άλλου, άλλως πως αναπότρεπτου κινδύνου, ήτοι προς προστασία του βρέφους. Νομοθετικά το επιχείρημά αυτό εδράζεται στο άρθρο 17 του Κεφ. 154. Γίνεται δε περαιτέρω παραπομπή στην υπόθεση Πετρόπουλος (πιο πάνω).Προβάλλει επομένως ως υπεράσπισή του ισχυρισμό ότι οι ενέργειές του δικαιολογούνται, εφόσον ενήργησε με σκοπό να προστατεύσει τον μόλις μερικών μηνών γιό του XXXXX. Παραθέτω το άρθρο 17 του Κεφ.154 (η υπογράμμιση δική μου): «Πράξη ή παράλειψη, που διαφορετικά θα συνιστούσε ποινικό αδίκημα, δυνατόν να μη καταλογιστεί σε αυτόν που διέπραξε, αν αυτός μπορέσει να αποδείξει ότι αυτή έγινε ή παραλείφθηκε μόνο για αποτροπή συνεπειών διαφορετικά αναπότρεπτων, οι οποίες, αν δεν αποτραπούν θα επιφέρουν σε αυτό ή σε πρόσωπα τα οποία αυτός έχει υποχρέωση να προστατεύσει, αναπότρεπτο και ανεπανόρθωτο κακό, ότι η πράξη δεν υπερέβη το εύλογα αναγκαίο με αυτό, επίσης ότι το κακό που προκλήθηκε από αυτόν δεν ήταν δυσανάλογο με εκείνο το οποίο αποτράπηκε.» Η αναφορά στο εν λόγω άρθρο «αν αυτός μπορέσει να αποδείξει», είναι σαφής και ξεκάθαρη μετατόπιση του βάρους απόδειξης (στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων) στους ώμους του κατηγορουμένου. Παραθέτω επιπλέον το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Blackstone's, Criminal Practice, 2016, παράγραφος F.3.3 σε σχέση με το αποδεικτικό βάρος: «However, in the case of many defences (including for example self-defence), the evidential burden in relation to the defence is on the accused and the legal burden in relation to the defence is on the prosecution. Thus, if there is no evidence sufficient to justify a jury concluding that the defence is established, the issued will be withdrawn from them and such withdrawal will not amount to a breach of the ECHR.» Στο σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη, 2014, στη σελίδα 177, με παραπομπή και σε σχετική νομολογία, καταγράφονται τα ακόλουθα (η υπογράμμιση είναι δική μου): «Στο γενικό κανόνα ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει το βάρος απόδειξης της ενοχής του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, υπάρχει η εξαίρεση της φρενοπάθειας και συγκεκριμένες άλλες νομοθετικές διατάξεις όπου ο νόμος εναποθέτει ειδικό βάρος στους ώμους του κατηγορουμένου στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων» Στην υπόθεση Πετρόπουλος (πιο πάνω), που είναι αυτή την οποία επικαλείται η υπεράσπιση, το Ανώτατο Δικαστήριο με σαφήνεια ξεκαθαρίζει ότι απαγορεύεται η οποιαδήποτε χρήση βίας, χωρίς νομικό έρεισμα και πως η διάταξη του άρθρου 17 του Κεφ.154 καθιστά: «συγχωρητέα τη χρήση βίας προς αποτροπή μεγαλύτερου και ανεπανόρθωτου κακού σε άλλο πρόσωπο, το οποίο ο ασκών τη βία έχει υποχρέωση να προστατεύσει, νοουμένου ότι η βία, η οποία ασκείται, είναι εύλογη, υπό τις συνθήκες, και όχι δυσανάλογη προς το κακό το οποίο αποτρέπεται.» Η υπεράσπιση που προβάλλει δεν τυγχάνει εφαρμογής για τους λόγους καταγράφω αμέσως πιο κάτω. Επί του πιο πάνω άρθρου, σχολιάζω, πάντοτε σε συνάρτηση με την επίδικη υπόθεση ότι, κατ' αρχάς είναι αυτονόητο πως ο κατηγορούμενος είχε καθήκον προστασίας και των δύο του παιδιών. Περαιτέρω δεν τίθεται ζήτημα επέμβασής του προς αποτροπή αναπότρεπτου ή ανεπανόρθωτου κακού γιατί το χρονικό σημείο, τη στιγμή της επίθεσης στην παραπονούμενη τέτοιος κίνδυνος αντικειμενικά ΔΕΝ υπήρχε. Όλα όσα ανάφερε δίδοντας μαρτυρία ότι η XXXXX κτυπούσε το κεφαλάκι του βρέφους και ότι το βρέφος βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο, απορρίπτονται εφόσον καταρρίπτονται από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 6 (βίντεο). Το τι επιχειρείται να διαφυλαχθεί με την αυτοάμυνα/επίθεση για αποφυγή αναπότρεπτου κινδύνου, έτσι ώστε να απαλείφεται το αξιόποινο, πρέπει να σαφές από τα γεγονότα, διαφορετικά διαπράττεται το αδίκημα της επίθεσης, όπως με εύγλωττη σαφήνεια αποτυπώνεται στην Κωνσταντίνου Κώστας ν. Αστυνομίας
(2013)2ΑΔΔ 754 στοιχειοθετείται: «Καταληκτικά, η αυτοάμυνα έχει ως λόγο, ενέργεια προς αποφυγή ανάλογης και άλλως αναπότρεπτης συνέπειας. Στην παρούσα υπόθεση, δεν βρισκόμαστε ενώπιον τέτοιας περίπτωσης, αλλά ενώπιον ξεκάθαρης επίθεσης, ποινικά κολάσιμης. ....................................... Ο Εφεσείων, χωρίς νομικό έρεισμα, εκδήλωσε την πρόθεσή του για χρήση βίας, κινούμενος εναντίον του παραπονούμενου, χρησιμοποιώντας σκουπόξυλο ως επιθετικό όπλο. Το γεγονός ότι, τελικά, δεν άγγιξε τον παραπονούμενο είναι αδιάφορο για σκοπούς στοιχειοθέτησης της διάπραξης του αδικήματος της επίθεσης (assault).» Στην επίδικη περίπτωση έχει ήδη απορριφθεί η υπεράσπιση του κατηγορουμένου ως το άρθρο 17 του Κεφ.154, εφόσον δεν υπήρχε αναπότρεπτος κίνδυνος και η ενέργειές του δεν ήταν δικαιολογημένες υπό τις περιστάσεις. Επομένως και σε συνέχεια των όσων αναφέρω, το γράμμα της πιο πάνω απόφασης, έχει απόλυτη εφαρμογή στην υπό εξέταση περίπτωση, ιδωμένων των περιστατικών επιπρόσθετα και από το πρίσμα ότι η επίθεση προς την παραπονούμενη τελειώθηκε όταν ο κατηγορούμενος την πήρε από το λαιμό και με τις επόμενες πράξεις του. Επιπρόσθετα των πιο πάνω και για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, η εκδοχή του κατηγορουμένου είναι περαιτέρω απορριπτέα και για τους ακόλουθους λόγους:
- Έχει γίνει αποδεκτή η μαρτυρία της παραπονούμενης.
- Η μαρτυρία που έχει προσφερθεί από τους μάρτυρες κατηγορίας είναι αποδεκτή και τείνει προς υποστήριξη της καταγγελίας της παραπονούμενης.
- Τα όσα ισχυρίζεται δεν υποστηρίζονται από το βίντεο το οποίο ο ίδιος παρουσίασε στο Δικαστήριο. Η πρώτη κατηγορία αποδεικνύεται. Η δεύτερη κατηγορία αναφέρεται σε ψυχική βλάβη. Όπως εύστοχα υποδεικνύει ο δικηγόρος της κατηγορουμένης για να στοιχειοθετηθεί ψυχική βλάβη θα πρέπει να υπάρχει σχετική μαρτυρία η οποία να το αποδεικνύει αυτό και να συσχετίζει το συμβάν με την κατ' ισχυρισμό βλάβη. Δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οποιαδήποτε μαρτυρία σύμφωνα με την οποία το συμβάν αυτό προκάλεσε την οποιαδήποτε ψυχική βλάβη στην παραπονούμενη. Αν και πιθανόν κάτι τέτοιο να είναι το αναμενόμενο, καταδίκη του κατηγορουμένου σε πιθανολόγηση του Δικαστηρίου ως προς τι το ίδιο θεωρεί αναμενόμενο θα ήταν ανεπίτρεπτη. Κατ' αναλογία ισχύουν, πιστεύω, τα ακόλουθα ως έχουν λεχθεί στην απόφαση Ρ ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B66, Ποιν. Έφεση 253/2017, ημερ. 28/2/2019 (με παραπομπές στη σχετική νομολογία): «Το Κακουργιοδικείο προχώρησε στη συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των εμπειρογνωμόνων παραπέμποντας σε νομολογία ως προς τη σημασία της μαρτυρίας τους για σκοπούς ευρημάτων, στις περιπτώσεις που χρειάζεται ιδιαίτερη επιστημονική πληροφόρηση που δεν εμπίπτει στη σφαίρα εμπειριών και γνώσεων του Δικαστηρίου (βλ. Νικολάου ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 390, Νεάρχου ν. Στεφανίδη κ.ά.
(2003)1 (Α) ΑΑΔ 351 και G. ν. D.P.P.
(1997)2 All ER 755 κ.ά.). » Επομένως, η δεύτερη κατηγορία δεν αποδεικνύεται. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η κατηγορούσα αρχή έχει πετύχει στο καθήκον της να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορουμένου στην πρώτη κατηγορία. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην πρώτη κατηγορία. Επίσης, για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορουμένου στη δεύτερη κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στη δεύτερη κατηγορία. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο