ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Αριστοτέλους κ.α., Υπόθεση Αρ.: 4/21, 31/5/2021

(3), 30 και 30Α, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977, όπως τροποποιήθηκε) παραδέχθηκε ότι στις 30.12.20 στο χωριό Κόρνος της Επαρχίας Λάρνακας κατείχε ένα κιλό και 4,8 γραμμάρια κάνναβης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλο πρόσωπο. Στην Κατηγορία 4 (νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4

(1)(iii), 5 και 7 του Περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου 188(Ι)/2007, όπως τροποποιήθηκε) παραδέχθηκε ότι στις 30.12.20 στο χωριό Κόρνος της επαρχίας Λάρνακας είχε στην κατοχή του περιουσία, δηλαδή €10.500= γνωρίζοντας ότι ήταν έσοδο από τη διάπραξη του γενεσιουργού αδικήματος της εμπορίας ναρκωτικών. Ο κατηγορούμενος 2 στην Κατηγορία 5 (παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977, όπως τροποποιήθηκε) παραδέχθηκε ότι στις 30.12.20 στο χωριό Κόρνος της Επαρχίας Λάρνακας κατείχε 902,7 γραμμάρια κάνναβης με σκοπό την προμήθεια της σε άλλο πρόσωπο. Στην Κατηγορία 7 (παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 6

(2)και 30 Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977, όπως τροποποιήθηκε) παραδέχθηκε ότι στις 30.12.20 στο χωριό Κόρνος της Επαρχίας Λάρνακας παράνομα κατείχε 5,47 γραμμάρια κάνναβης. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή, με τα οποία συμφώνησε και η Υπεράσπιση, έχουν ως κατωτέρω: «Στις 30/12/2020, στα πλαίσια διερεύνησης πληροφοριών για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών, στην βάση των οποίων είχαν εκδοθεί και εντάλματα έρευνας, μέλη της ΥΚΑΝ ανέκοψαν το όχημα του 2ου κατηγορουμένου, αρ. εγγ. XXXXX36, παρά τον κυκλικό κόμβο Μοσφιλωτής, στην Λάρνακα. Μαζί με τον 2ο κατηγορούμενο στο αυτοκίνητο ευρισκόταν η σύζυγος του και μωρό τους. Το αυτοκίνητο ερευνήθηκε στην βάση εύλογης υποψίας για κατοχή ναρκωτικών και στο πίσω κάθισμα εντοπίστηκε μια μπλε πλαστική σακούλα με κάνναβη βάρους 902,7 γραμμαρίων. Ο 2ος κατηγορούμενος παραδέχτηκε άμεσα την κατοχή της κάνναβης. Ακολούθησε εκτέλεση εντάλματος έρευνας στην οικία του 1ου κατηγορούμενου, στην παρουσία του ιδίου και της συζύγου του. Με την είσοδο των μελών της ΥΚΑΝ ο 1ος κατηγορούμενος εντοπίστηκε να κατευθύνεται προς την κουζίνα. Κατά την έρευνα που ακολούθησε στην κουζίνα εντοπίστηκαν στον κάλαθο σκουπιδιών διαφανή σακούλια τα οποία μύριζαν κάνναβη. Ο 1ος κατηγορούμενος ανάφερε σχετικά «είχαν όρνιθα μέσα». Επίσης στο πάτωμα δίπλα από τον κάλαθο σκουπιδιών εντοπίστηκε τσαντάκι με συνολικό χρηματικό ποσό 10500 ευρώ και ο κατηγορούμενος ανάφερε σχετικά «εν δικά μου, επούλησα ένα οικόπεδο». Κατά την συνέχεια της έρευνας εντοπίστηκε στην αυλή της οικίας, θαμμένη στο χώμα, μια πράσινη τσάντα με διαφανές σακούλι με κάνναβη βάρους 1 κιλού και 4,8 γραμμαρίων. Ο 1ος κατηγορούμενος παραδέχτηκε την κατοχή της κάνναβης. Στις 31/12/2020 και οι δύο κατηγορούμενοι παρουσιάστηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας το οποίο έκδωσε διάταγμα κράτησης για 8 ημέρες. Όσον αφορά τον ισχυρισμό, σε σχέση με το χρηματικό ποσό, ότι προήλθε από πώληση οικοπέδου, η διερεύνηση κατέδειξε ότι δεν ευσταθεί. Από το σύνολο των περιστατικών προκύπτει ότι είναι έσοδο από διακίνηση ναρκωτικών. Ο κ. Αντωνίου πρόσθεσε πως τα γεγονότα σε σχέση με την 7η κατηγορία, είναι ως οι Λεπτομέρειες Αδικήματος της εν λόγω κατηγορίας. Οι κατηγορούμενοι δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Μπίσσας, συνήγορος Υπεράσπισης του κατηγορουμένου 1, στη γραπτή του αγόρευση για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, χωρίς να παραγνωρίζει την σοβαρότητα των αδικημάτων, εισηγήθηκε πως πάντα υπάρχει χώρος επίδειξης επιείκειας στα πλαίσια της εξατομίκευσης της ποινής. Αφού αναφέρθηκε στις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις (με παραπομπή και στο περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας που ετοιμάστηκε για την υπόθεση, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε) καθώς επίσης και σε διάφορους άλλους μετριαστικούς παράγοντες, όπως το λευκό του ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή του τόσο ενώπιον του Δικαστηρίου όσο και στην αστυνομία, την μεταμέλεια του, καθώς επίσης και στις επιπτώσεις που θα έχει στην οικογένεια του η επιβολή άμεσης ποινής φυλάκισης (ο ίδιος, η συμβία του και τα δύο ανήλικα τέκνα τους συντηρούντο από επίδομα που λάμβανε ο κατηγορούμενος 1, το οποίο διακόπηκε λόγω της παρούσας υπόθεσης), ζήτησε την μέγιστη δυνατή επιείκεια που μπορεί το Δικαστήριο να επιδείξει. Ο κ. Μπίσσας ανέφερε πως ενδεικτικό της μεταμέλειας του κατηγορουμένου 1 είναι και το γεγονός πως «έχει σταματήσει» τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Προσκόμισε ως προς τούτο σχετικές βιοχημικές αναλύσεις (Τεκμήριο 1). Κατέληξε πως δεδομένου του προηγούμενου άμεμπτου παρελθόντος του, «η παρούσα υπόθεση αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, το οποίο δεν χαρακτηρίζει τον κατηγορούμενο». Τέλος, εισηγήθηκε, όπως σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης, αυτή να ανασταλεί για όλους τους προαναφερθέντες μετριαστικούς παράγοντες, προεξάρχοντος του λευκού ποινικού μητρώου του κατηγορουμένου 1. Ο κ. Γιούπας, συνήγορος Υπεράσπισης του κατηγορουμένου 2, αγορεύοντας για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής αναφέρθηκε στις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του πελάτη του, υιοθετώντας επίσης την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Ανέφερε πως ο κατηγορούμενος 2 προέβη στην συγκεκριμένη πράξη για να εξασφαλίσει την δόση του, αφού είναι χρήστης κάνναβης από 16 ετών, παρόλο που σταμάτησε την χρήση από την ημέρα της σύλληψης του. Είναι γι΄ αυτό τον λόγο, πρόσθεσε, που δέχθηκε κατόπιν προτροπής άλλου Τουρκοκύπριου, να αγοράσει και να μεταφέρει για λογαριασμό του τελευταίου, 1 κιλό κάνναβης στην Πύλα. Στις 30.12.2020 συναντήθηκε με τον Τουρκοκύπριο στην Λάρνακα, ο οποίος του έδωσε το ποσό των €8.000= για την αγορά της κάνναβης. Κατά τα λοιπά, ο κ. Γιούπας υιοθέτησε την αγόρευση του κ. Μπίσσα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο έγκλημα και από την άλλη τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτερη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην συγκεκριμένη υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης, διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης στις Κατηγορίες 1 και 5, προσδίδει άκρως μεγάλη σοβαρότητα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία, Saliba v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 388. Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, το οποίο επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Η νομοθεσία προστατεύει τα αγαθά του πολίτη μέσω των Δικαστηρίων που αποτελούν τους φυσικούς φύλακες τούτων. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, λέχθηκαν τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους». Το αδίκημα των Κατηγοριών 1 και 5 που διέπραξαν και οι δύο κατηγορούμενοι είναι εξαιρετικά σοβαρό, γεγονός που αντανακλάται στην προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, η οποία συνίσταται σε ποινή φυλάκισης δια βίου. Τα ναρκωτικά δυστυχώς έχουν εξαπλωθεί παντού. Ουδείς έχει την πολυτέλεια να αδιαφορεί μπροστά στο φαινόμενο. Αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής η αντιμετώπιση αυτής της θανατηφόρας μάστιγας δεν έχει αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν σημεία κάμψης. Αντιθέτως βρίσκονται σε έξαρση, γεγονός που καθιστά αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 240 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατηρεί τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Στην υπόθεση Παγιαβλάς (ανωτέρω) γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάλληλα κατάδηλη. Αποζούν από την διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση όμως μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορεία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες δεν θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι και στην περίπτωση των χρηστών συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Ίδια είναι η αντιμετώπιση και ακόμη με πιο αυστηρή τιμωρία, από αυτή των χρηστών, των διακινητών και μεταφορέων ναρκωτικών, όπως ήταν στην υπό κρίση περίπτωση ο ρόλος του κατηγορουμένου 2, αφού ανέλαβε να αγοράσει για λογαριασμό άλλου προσώπου, «το ένα κιλό κάνναβης» και να το μεταφέρει στην Πύλα, αδιαφορώντας ότι από τη διάθεση της κάνναβης θα «δηλητηριάζονταν» αθώα άτομα και θα καθίσταντο υποχείρια των επιτήδειων εμπόρων που θα κερδοσκοπούσαν παράνομα από τον πόνο και τη δυστυχία που προκαλεί μια τέτοια εξάρτηση. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577 λέχθηκαν τα εξής: «Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». Τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Marios v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 155/2014, ημερομηνίας 27.5.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 165/2015, ημερομηνίας 22.1.2018. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο, τόσο για την φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά την φυλάκιση εμφανή επιλογή. Έχει νομολογιακά κριθεί ότι σε περίπτωση που το αδίκημα παρουσιάζει τέτοια συχνότητα ώστε να χαρακτηρίζεται ως κοινωνική μάστιγα, όπως στην περίπτωση των ναρκωτικών, οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου δεν έχουν τη βαρύτητα που θα μπορούσαν να έχουν σε άλλες περιπτώσεις. Δεν παραγνωρίζεται όμως και ο παράγοντας της εξατομίκευσης της ποινής. Στην υπόθεση Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, τονίστηκε πως είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την αντιμετώπιση της χρήσης ναρκωτικών. (Βλ. επίσης Hadanand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 259 και Jokarbozorgi v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 726). Στην υπόθεση Redjep v. Δημοκρατίας

(2014)2 ΑΑΔ 217 κατόπιν παραδοχής των τριών κατηγορουμένων για κατοχή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης βάρους 1358,10 γραμμαρίων, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών στον εφεσείοντα που ήταν ο ιθύνων νους. Στους άλλους δύο κατηγορούμενους, οι οποίοι δεν καταχώρησαν έφεση, επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές, αφού θεωρήθηκε ότι αυτοί επιστρατεύτηκαν από τον εφεσείοντα, προφανώς ως άτομα ευάλωτα προερχόμενα από περιθωριακή και ασθενέστερη τάξη ανθρώπων. Συγκεκριμένα στον κατηγορούμενο 2 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών και στον κατηγορούμενο 3 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην υπόθεση Ahmet κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 811, στην οποία οι εφεσείοντες δεν ήταν ο ιθύνων νους αλλά χωρίς τη συνδρομή τους δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η εγκληματική ενέργεια, κατόπιν παραδοχής για κατοχή ποσότητας κάνναβης βάρους 947 γραμμαρίων περίπου με σκοπό την προμήθεια, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών. Και σε αυτή ειπώθηκε ότι η προηγούμενη νομολογία είναι ενδεικτική του μέτρου τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων που καθορίζουν την ποινή, χωρίς βέβαια να έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Στην υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746 κατόπιν παραδοχής για το ίδιο ως άνω αδίκημα όπου η κάνναβης ήταν βάρους σχεδόν 700 γραμμαρίων η ποινή μειώθηκε από 6 σε 5 έτη. Στην υπόθεση Ευρυπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 187/2013, ημερομηνίας 22.5.2014 επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 5 ετών για το αδίκημα της κατοχής σχεδόν 3 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια. Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015, ημερομηνίας 11.7.2016 για το αδίκημα της κατοχής 996.8 γραμμάρια κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, η ποινή των 4½ ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα μειώθηκε σε 3½ έτη λόγω της σοβαρότατης ασθένειας που υπέφερε ο κατηγορούμενος η οποία τον οδήγησε και στη χρήση των ναρκωτικών για τη μείωση των φρικτών πόνων που είχε, καθώς και λόγω της ευάλωτου της ψυχοσύνθεσης του. Στην υπόθεση Αντωνίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2015, ημερομηνίας 16.9.2016 για κατοχή κάνναβης 993,4 γραμμαρίων με μία προηγούμενη καταδίκη επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3½ ετών. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123 αναφέρθηκαν τα κατωτέρω: «Οι προηγούμενες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση. Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι, παρόλο που μπορεί να παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά εντούτοις, συχνά, δεν υπάρχει η ταυτοσημία στο βαθμό που θα ήταν σωστό να προοιωνίζεται η ίδια ποινή για κατοπινές υποθέσεις. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα αυτό έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές.» Στην υπόθεση L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά., Ποινική Έφεση Αρ. 116/20, ημερομηνίας. 17.3.2015: «Παρόλον που ουδέποτε κατά την επιμέτρηση της ποινής είναι δυνατόν να αντληθεί άμεση βοήθεια από προηγούμενες αποφάσεις λόγω των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε υπόθεσης .» Στην υπόθεση Πόλεος ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 141/2016, ημερομηνίας 2.6.2017 αφού αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι καθοδηγητικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως δεσμευτικό χαρακτήρα και τούτο διότι η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που τη συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη: Δέστε, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1», επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών για το αδίκημα της κατοχής κάνναβης βάρους σχεδόν 2 κιλών με σκοπό την προμήθεια. Στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερομηνίας 10.3.2021 αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι αποφάσεις και οι ποινές που επιβάλλονται σε παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, λαμβάνονται βέβαια υπόψη, επειδή δεν είναι επιθυμητή η ανομοιομορφία στη μεταχείριση αδικοπραγούντων. Όπως, όμως, τονίστηκε στην υπόθεση Al-Awar κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 160, με τις ποινές που επιβάλλονται δεν καθορίζεται, με οποιοδήποτε τρόπο, μια στατική διατίμηση. Οι προηγούμενες ποινές και η προσέγγιση των Δικαστηρίων στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν είναι ενδεικτικές του τρόπου αντιμετώπισης των υποθέσεων κατά το χρόνο διάπραξης τους. Όπως χαρακτηριστικά επισημάνθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» Όπως δε επαναλήφθηκε στην υπόθεση Valdez κ.ά v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 144/2016, σχετ. με ECLI:CY:AD:2017:B57, ECLI:CY:AD:2017:B57, Ποιν. Έφ. αρ. 145/2016, ημερ. 21/2/2017, προηγούμενες αποφάσεις για θέμα ποινής δεν ενέχουν δεσμευτικό χαρακτήρα προηγούμενου αλλά παρέχουν, απλώς, ένδειξη της ποινικής αντιμετώπισης, εφόσον καμία υπόθεση δεν μπορεί να είναι ακριβώς όπως μια άλλη. Οι αποφάσεις στις οποίες το Κακουργιοδικείο αναφέρθηκε είναι, συνεπώς, ενδεικτικές.» Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603. Η ανάγκη προστασίας ποικίλλει, ανάλογα με τη σοβαρότητα του εγκλήματος όπως υποδείχθηκε στην απόφαση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342 «... το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.». Το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (Κατηγορία 4), το οποίο αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, είναι επίσης ιδιαίτερα σοβαρό, με την σοβαρότητα του να αντανακλάται από το ύψος της προβλεπόμενης ποινής αφού τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι 14 χρόνια ή με ποινή προστίμου μέχρι €500.000,- ή και με τις δύο ποινές. Σκοπός του Νόμου είναι η πάταξη της κατοχής, της χρήσης και της διαχείρισης των εσόδων της παρανομίας, είτε το γενεσιουργό αδίκημα διαπράχθηκε εντός ή εκτός της Δημοκρατίας, αφού η κατοχή και διαχείριση των εσόδων επεκτείνεται σε εύρος χρόνου πέραν του χρόνου διάπραξης του. Χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος προσφέρει το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΧΧΧ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση Αρ. 298/18, ημερ. 27.6.2019: «Το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, όπως το ίδιο αυτοπροσδιορίζεται, συνίσταται στη χρήση/απόλαυση από τον αδικοπραγήσαντα των καρπών της παρανομίας του. Ό,τι έχει σημασία, για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, είναι το είδος και το ύψος των καρπών της παρανομίας που απόλαυσε ο αδικοπραγήσας ως αποτέλεσμα της παράνομης δραστηριότητάς του. Είναι αυτή την απόλαυση που έχει στο επίκεντρό του το υπό αναφορά αυτοτελές αδίκημα (Δέστε: Μαληκκίδης (ανωτέρω), Βασιλείου κ.α. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B241, Ποιν. Εφ. 12/2015 ημερ. 4.7.2017 και Λεμονάρη ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B150, Ποιν. Εφ. 212/2017 ημερ. 17.4.2019), και αυτό για πρόληψη ή πάταξη της παρανομίας με την πρόβλεψη αυστηρών ποινών αναφορικά με την απόλαυση των καρπών της. Το Κακουργιοδικείο, ορθά επεσήμανε, πως τα αδικήματα που διέπραξε ο εφεσείων έχουν σε έντονο βαθμό το στοιχείο της απάτης και περαιτέρω ότι η διάπραξή τους ήταν προϊόν οργάνωσης και προσχεδιασμού με τη συμμετοχή και άλλων προσώπων - τα οποία ως ιθύνων νους δεν κατονόμασε.» ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Σίγουρα κατά την επιμέτρηση της ποινής, όσο σοβαρές και αν είναι οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει ένας κατηγορούμενος, τα δικαστήρια έχουν καθήκον να προβαίνουν στη διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, ούτως ώστε, η ποινή που θα επιβληθεί να είναι ανάλογη με τη σοβαρότητα των αδικημάτων, αλλά και των αντικειμενικών συνθηκών που περιβάλλουν την διάπραξη των αδικημάτων αυτών, καθώς επίσης και με τις προσωπικές περιστάσεις του ιδίου του κατηγορουμένου, βλ. Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 82/2014, ημερομηνίας 30.10.2014. Όμως από την άλλη, η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν μπορεί να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας των αδικημάτων, ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι απόδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα, βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 224. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1 λαμβάνουμε υπόψη ότι είναι ηλικίας 32 ετών, πατέρας δύο ανήλικων αγοριών ηλικίας 4 και 2 χρονών αντίστοιχα. Διαμένει με την συμβία του και τα δύο ανήλικα τέκνα τους σε κατοικία στον συνοικισμό «XXXXX» στη XXXXX. Ούτε ο ίδιος ούτε και η συμβία του εργάζονται. Η οικογένεια συντηρείται από την οικονομική βοήθεια που τους προσφέρει η μητέρα της συμβίας του και από επίδομα πολύτεκνης οικογένειας ύψους €250= μηνιαίως. Δεν έχει κινητή περιουσία, έχει όμως ένα ιδιόκτητο χωράφι στον XXXXX, αξίας €20.000= περίπου, στο οποίο διατηρεί λίγες κότες, τα αυγά των οποίων πωλεί για να καλύψει κάποιες ανάγκες της οικογένειας. Ο κατηγορούμενος 1 προέρχεται από φτωχή οικογένεια, διαζευγμένους γονείς και έχει ακόμα ένα αδελφό. Διατηρεί καλές σχέσεις με τους γονείς και τον αδελφό του. Φοίτησε μέχρι την Β΄ Τάξη Γυμνασίου και στη συνέχεια σε Σύστημα Μαθητείας στην Τεχνική Σχολή στον κλάδο των οικοδομικών. Λόγω φτώχειας άρχισε να εργάζεται από πολύ νεαρή ηλικία ως εργάτης στις οικοδομές. Δεν έχει υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά, λόγω σοβαρού τροχαίου ατυχήματος με μοτοσικλέτα στο οποίο ενεπλάκη. Υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και παρέμεινε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας σε κωματώδη κατάσταση. Υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις και τοποθετήθηκαν πλατίνες στο δεξί χέρι και πόδι. Καπνίζει κανονικό τσιγάρο, ενώ δεν καταναλώνει αλκοολούχα ποτά και δεν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών εξάρτησης. Για περίοδο 5-6 χρόνων ήταν χρήστης κάνναβης. Το 2017 συμμετείχε σε ανοικτό πρόγραμμα απεξάρτησης και από τον Δεκέμβριο του 2020 σταμάτησε να κάνει χρήση. Σε σχέση με τον κατηγορούμενο 2 λαμβάνουμε υπόψη ότι είναι ηλικίας 38 ετών, έγγαμος και πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών ηλικίας 9 μηνών και 12 ετών αντίστοιχα. Το τελευταίο, το οποίο απέκτησε από τον πρώτο του γάμο, διαμένει με την μητέρα του στο Λονδίνο. Δεν έχει κινητή ή ακίνητη περιουσία, ούτε και αποταμιεύσεις. Προ της σύλληψης του εργαζόταν ως οικοδόμος στην περιοχή Λευκάρων και αμοίβετο με το ποσό των €300= εβδομαδιαίως. Διέμενε με την σύζυγο και το παιδί του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα 2 υπνοδωματίων. Το ενοίκιο ανερχόταν στα €450= μηνιαίως. Μετά την σύλληψη του, η σύζυγος και το παιδί του μετακόμισαν σε μικρότερο διαμέρισμα, καταβάλλοντας ως ενοίκιο το ποσό των €350= μηνιαίως. Ο κατηγορούμενος 2 γεννήθηκε και μεγάλωσε στο XXXXX (κατεχόμενες περιοχές). Έχει δύο μικρότερα αδέλφια. Ο αδελφός του 35 ετών είναι έγγαμος και απασχολείται ως XXXXX, ενώ η αδελφή του 31 ετών, επίσης έγγαμη, εργάζεται ως πωλήτρια σε κατάστημα. Οι γονείς του είναι συνταξιούχοι. Ο πατέρας εργαζόταν στις ελεύθερες περιοχές ως οικοδόμος, ενώ η μητέρα ως καθαρίστρια σε σχολείο στο XXXXX. Οι γονείς και τα αδέλφια του διαμένουν μόνιμα στις κατεχόμενες περιοχές. Οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας είναι πολύ καλές. Μετά την αποφοίτηση του από το Λύκειο σε ηλικία 18 ετών, μετέβη στην Αγγλία για 13 χρόνια περίπου, όπου απασχολείτο ως μηχανικός αυτοκινήτων, υπάλληλος σε κουζίνες, υπάλληλος σε ταχυφαγεία. Στην Αγγλία γνώρισε και την πρώτη του σύζυγο με την οποία απέκτησε την κόρη του XXXXX. Το ζεύγος χώρισε όταν η ανήλικη ήταν 2½ ετών, ο ίδιος όμως είχε συχνή τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της και κατέβαλε κανονικά μηνιαία διατροφή. Το 2014 επέστρεψε στην Κύπρο και 3 χρόνια αργότερα γνώρισε την δεύτερη του σύζυγο, στις κατεχόμενες περιοχές. Για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής λαμβάνουμε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο και των δύο κατηγορουμένων, σε συνδυασμό και με την ηλικία τους. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη το είδος, την ποσότητα και το σκοπό για τον οποίο κατέχονταν τα ναρκωτικά από τους κατηγορουμένους, στοιχεία τα οποία είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής, βλ. SIKAF v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 467. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για σκληρά ναρκωτικά όπως η κοκαΐνη και η ηρωίνη και η ποσότητα είναι ένα κιλό κάνναβης για τον κατηγορούμενο 1 και σχεδόν 1 κιλό για τον κατηγορούμενο 2, ενώ βέβαια, εκ των γεγονότων που αναφέρθηκαν ανωτέρω και της ποσότητας, ο σκοπός ήταν η προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ένας άλλος μετριαστικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη είναι η προσπάθεια του χρήστη να απεγκλωβιστεί από τον εθισμό του. Η προσπάθεια αυτή ως δεικνύει η νομολογία πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα, αφού με την απεξάρτηση θα εκλείψει και η ανάγκη διάπραξης αδικημάτων προς εξασφάλιση της δόσης του χρήστη (Βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 89). Στα πλαίσια της πιο πάνω νομολογίας, λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος 1, το 2017 συμμετείχε σε ανοικτό πρόγραμμα απεξάρτησης και από τον Δεκέμβριο του 2020 σταμάτησε να κάνει χρήση (προς τεκμηρίωση της εισήγησης αυτής κατατέθηκε το Τεκμήριο 1) και ο κατηγορούμενος 2 από την ημέρα της σύλληψης του και από τον χρόνο που τέθηκε υπό κράτηση, σταμάτησε, σύμφωνα με τον συνήγορο του, να κάνει χρήση. Ακόμη λαμβάνουμε υπόψη τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης τόσο στους ίδιους όσο και στις οικογένειες και των δύο κατηγορουμένων, αφού στην υπόθεση Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 817 αναφέρθηκε ότι μια πολυετής φυλάκιση, δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος, αλλά καθίσταται επώδυνη και για την οικογένεια του, καθώς και οτιδήποτε άλλο λέχθηκε από τους συνηγόρους των σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις και των δύο κατηγορουμένων. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη, τη συνεργασία που επέδειξαν με την Αστυνομία μετά που ανευρέθηκαν τα ναρκωτικά και την παραδοχή τους στην Αστυνομία (Voniatis v. The Republic

(1971)2 CLR 203). Την άμεση παραδοχή τους στο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Χαρτούμπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, λέχθηκε πως η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Η αντιμετώπιση αυτή δεν είναι πάντα απόλυτη και καθολική, αλλά εξετάζεται στα πλαίσια των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (Βλ. Chafari v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 442. Έτσι όταν ένας συλλαμβάνεται ουσιαστικά επ΄ αυτοφώρω μειώνεται σημαντικά ο μετριαστικός παράγοντας της παραδοχής (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 ΑΑΔ 553 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου

(2001)2 ΑΑΔ 438. Επίσης σε υπόθεση ναρκωτικών δεν πρέπει να υπερτιμάται το στοιχείο της παραδοχής (Βλ. Firat v. Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 402). Στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερομηνίας 10.3.2021, ειπώθηκαν τα κατωτέρω: «Η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας, όπως έχει υπογραμμιστεί και στην υπόθεση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:ΑD:2015:B428, ECLI:CY:AD:2015:B428, Ποιν. Έφ. Αρ. 110/2014, ημερ. 15/6/2015. Στην ΧΧΧ Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 163/2015, ημερ. 11/7/2016, τονίστηκε ότι, «Η παραδοχή είναι ο μόνος απτός τρόπος για να μεταφερθεί στο δικαστήριο η μεταμέλεια ενός κατηγορουμένου και αυτό έχει δεσπόζουσα σημασία στην επιμέτρησης της ποινής». Τη μεταμέλεια τους και την μετάνοια τους η οποία εξάγεται από την συνεργασία και παραδοχή τους στην αστυνομία όπως και την άμεση παραδοχή τους στο Δικαστήριο. Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω και δη ότι και οι δύο κατηγορούμενοι στο παρόν στάδιο δεν κάνουν χρήση ναρκωτικών, καθώς επίσης και οποιοδήποτε άλλο στοιχείο έστω και αν δεν αναφέρεται ειδικά, αλλά από την άλλη την σοβαρότητα των αδικημάτων, το συμφέρον και την ανάγκη διαφύλαξης της έννομης τάξης, κρίνουμε ότι η ποινή της φυλάκισης στις Κατηγορίες 1, 4, 5 και 7 είναι αναπόφευκτη. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον μας, ως άνω, δείχνοντας κάθε δυνατή και μέγιστη επιείκεια επιβάλλουμε στους κατηγορούμενους τις πιο κάτω ποινές: Στον κατηγορούμενο 1: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην Κατηγορία 4, ποινή φυλάκισης 1 έτους. Στον κατηγορούμενο 2: Στην Κατηγορία 5, ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Στην Κατηγορία 7, ποινή φυλάκισης 1 μηνός. Οι ποινές για ένα έκαστο των κατηγορουμένων, να συντρέχουν. ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΟΙΝΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ Το Δικαστήριο ενόψει της ποινής που επιβλήθηκε θα εξετάσει το θέμα αναστολής εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, όπως εισηγήθηκαν και οι συνήγοροι των κατηγορουμένων. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του περί της Υφ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Ν.95/72 με τον τροποποιητικό Ν.186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3

(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου.» Χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 323, Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)

(2005)2 Α.Α.Δ. 327, καθώς και από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπ' όψιν το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303).» Στην υπόθεση Ιωσήφ v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 930, αφού αναφέρθηκε ότι οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου θα μπορούσαν να συνηγορήσουν υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης, αναφέρθηκε ότι το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία. Οι ίδιες αρχές υιοθετήθηκαν στις υποθέσεις Αργυρίδης κ.ά v. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 449, Γεωργίου κ.ά. ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 27/16 ημερομηνίας 19.7.16, Παπαπαντελή v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 11/16, ημερομηνίας 17.10.16 και Αστυνομία ν. Βρυώνης, Ποινική Έφεση Αρ. 92/2017 (σχ. Με 93/2017), ημερομηνίας 19.7.

1. Έχοντας υπόψη τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, όπως αυτές εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και συμφώνησε η Υπεράσπιση, τις οποίες το Δικαστήριο ανέλυσε ανωτέρω και έλαβε υπόψη στον καθορισμό της ποινής, καθώς και τις προσωπικές περιστάσεις και των δύο κατηγορουμένων, όπως αυτές εκτέθηκαν από τους συνηγόρους των και οι οποίες εν πολλοίς περιέχονται στις Εκθέσεις Κοινωνικής Έρευνας που υιοθέτησαν οι συνήγοροι Υπεράσπισης και καταγράφονται ανωτέρω (επίσης λήφθηκαν υπόψη στον καθορισμό της ποινής), κρίνουμε ότι η επιείκεια εξαντλήθηκε στο ύψος της ποινής και πως ούτε οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων ούτε οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων είναι τέτοιες ώστε να δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης. Τυχόν αναστολή της εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης σε τέτοιο σοβαρό αδίκημα όπως αυτό των Κατηγοριών 2 και 5, για το οποίο προνοείται ποινή ισόβιας φυλάκισης, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες διάπραξης του αδικήματος και υπό τις συγκεκριμένες προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων, θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. Εκδίδεται διάταγμα δήμευσης του ποσού των €10.
2. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Τ. Νικολάου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο