ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Μαυρουδής, Υπόθεση Αρ.: 3315/21, 14/7/2021

(1)(α), και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77), παραδέχθηκε ότι στις 12.4.2021, στο αεροδρόμιο Λάρνακας, εισήγαγε στη Δημοκρατία 24 κιλά και 939 γραμμάρια κάνναβης. Στην Κατηγορία 2 (παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77), παραδέχθηκε ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο κατείχε την ίδια ποσότητα κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος του κατηγορουμένου, είναι τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος αφίχθηκε στις 12/04/2021 στο αεροδρόμιο Λάρνακας, με πτήση από την Αθήνα. Λειτουργός του Τμήματος Τελωνείου εξέτασε ακτινοδιαγνωστικά την αποσκευή του και διαπίστωσε ότι περιείχε αριθμό ομοιόμορφων συσκευασιών. Ζήτησε από τον κατηγορούμενο να ανοίξει την βαλίτσα για έλεγχο και ανάφερε ότι δεν ήταν δική του και δεν είχε τα κλειδιά. Αφού η τελωνειακός λειτουργός παραβίασε την κλειδωνιά, εντόπισε σε αυτή τις 128 αεροστεγώς σφραγισμένες, όποιες μεταξύ τους, με κάνναβη συνολικού βάρους 24 κιλών και 939 γραμμαρίων. Ο κατηγορούμενος τότε ανάφερε «τα έφερα για άλλο» και συνελήφθηκε για αυτόφωρα αδικήματα. Ο κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λάρνακας όπου προέβηκε σε κατάθεση στην οποία παραδέχτηκε την εισαγωγή των ναρκωτικών προς όφελος άλλων προσώπων, για τα οποία ανάφερε ότι γνωρίζει μόνο τα μικρά τους ονόματα και ότι θα λάμβανε αμοιβή 1000 ευρώ. Για τους σκοπούς του ταξιδιού του αποστάληκαν ηλεκτρονικά αεροπορικά εισιτήρια και ταξίδεψε από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα, παρέλαβε την βαλίτσα και στην συνέχεια ταξίδεψε από Αθήνα προς Κύπρο. Ο κατηγορούμενος έδωσε στοιχεία σε σχέση με άλλα πρόσωπα που ενεργούν ως μεταφορείς των ναρκωτικών όπως και ο ίδιος, παρόλο που δήλωσε ότι δεν προτίθεται να δώσει σχετική μαρτυρία. Διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για υπαρκτά πρόσωπα, η δραστηριότητα των οποίων διερευνάται." Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ετοίμασε γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο κοινωνικοοικονομικής έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο, περαιτέρω, επεκτάθηκε σε λεπτομέρειες και πρόσθετα στοιχεία. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχουν ως ακολούθως. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 33 ετών και κατάγεται από τα Μετέωρα Θεσσαλονίκης, όπου μεγάλωσε με τη μητέρα του και τον δεύτερο της σύζυγο, ενώ ο πατέρας του, ο οποίος εγκατέλειψε την οικογενειακή εστία όταν ο κατηγορούμενος ήταν βρέφος, δεν είχε οποιαδήποτε ουσιαστική επικοινωνία μαζί του. Ο κατηγορούμενος έχει 5 ετεροθαλή αδέλφια από προηγούμενους γάμους του πατέρα του, και ένα αδελφό από το δεύτερο γάμο της μητέρας του. Ο κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Γυμνασίου και εργάζεται από την ηλικία των 13 χρόνων. Σε ηλικία 18 χρόνων κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά όπου υπηρέτησε για 9 μήνες. Σε ηλικία 23 χρόνων τέλεσε γάμο με ομοεθνή του από τη Θεσσαλονίκη. Απέκτησαν δύο παιδιά, ηλικίας 9 και 7 ετών. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους ο κατηγορούμενος εργαζόταν σε εργοστάσιο επεξεργασίας κρεάτων και, συνάμα, τα απογεύματα αναλάμβανε περιστασιακές εργασίες για να ενισχύσει τα οικονομικά έσοδα της οικογένειας. Το 2019 χώρισαν με τη σύζυγο του μετά από 12 χρόνια γάμου. Η περίοδος χωρισμού τους ήταν για τον κατηγορούμενο δύσκολη και στρεσογόνα περίοδος. Παρόλο που εξασφάλισε διάταγμα επικοινωνίας με τα παιδιά του, η πρώην σύζυγος του, η οποία συνήψε νέα σχέση, δημιουργεί δυσκολίες στην επικοινωνία πατέρα - παιδιών. Περαιτέρω, μετά τον χωρισμό ο κατηγορούμενος έχασε την εργασία του και παρέμεινε άνεργος για δύο χρόνια, λαμβάνοντας ανεργιακό επίδομα. Ο κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας ή εθισμού σε οποιεσδήποτε ουσίες. Ο συνήγορος δεν αμφισβήτησε ότι η φύση των αδικημάτων δικαιολογεί την επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Εισηγήθηκε όμως ότι, παρόλη τη σοβαρότητα του αδικήματος, εν προκειμένω ο ρόλος του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένος και υποβαθμισμένος διότι άσκησε χρέη μόνο μεταφορέα. Απέδωσε την πράξη του κατηγορουμένου σε οικονομική δυσπραγία, ένεκα συναφών προβλημάτων κατά τα τελευταία δύο χρόνια. Ο συνήγορος έδωσε έμφαση στην παραδοχή του κατηγορουμένου, στη συνεργασία του με τις αρχές και επεκτάθηκε σε περαιτέρω λεπτομέρειες σε σχέση με το δεύτερο. Τέλος, ο συνήγορος εξέφρασε την απολογία και τη μεταμέλεια του κατηγορουμένου ο οποίος υπόσχεται ότι δεν θα απασχολήσει στο μέλλον ξανά τα δικαστήρια. Εισηγήθηκε ότι, ένεκα των περιστάσεων που εξώθησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος, της βοήθειας που παρείχε στις αρχές, και της παραδοχής του, το δικαστήριο δύναται να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξε ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζεται κατ' αρχήν από τις προβλεπόμενες ποινές που προνοούν ποινή φυλάκισης δια βίου. Το άρθρο 30

(1)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 (Ν.29/77όπως τροποποιήθηκε), παραπέμπει για την προβλεπόμενη ποινή σε ενσωματωμένο Πίνακα όπου εκτίθενται οι διάφορες μορφές παράβασης του Νόμου και η αντίστοιχη, κατ' ανώτατο όριο τιμωρία. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης και στις δύο κατηγορίες, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494 και Jokarbozorgi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής: "Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992". Σε ό, τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα 'βαποράκια': "Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου". (Bλ. σχετικά και τις Marius v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B380, Ποιν. Έφ. Αρ. 155/2014, ημερ. 27.5.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2018:B37, Ποιν. Έφ. Αρ. 165/2015, ημερ. 22.1.2018). Στην υπόθεση Ελ Χαπίρ Ναζίπ v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 6/14, ημερ. 21.11.2014, το Εφετείο επανέλαβε τις αρχές, λέγοντας τα ακόλουθα: "Είναι τετριμμένο, αλλά πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Ορθά επομένως μνημονεύθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο διάφορες σχετικές επί του θέματος αποφάσεις, ενδεικτικές των οποίων είναι οι Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 538, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467, Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαχαραλάμπους - ανωτέρω -." Η έννοια της αποτροπής εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, όπου λέχθηκαν τα εξής (στη σελ. 351): "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους". Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245, Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285, Jovanovic v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635, Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575 και Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 87/2014, ημερ. 30.10.2014. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο "περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα" στην επιμέτρηση της ποινής: βλ. Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178, όπως και τις υποθέσεις Sultan v. Δημοκρατίας

(1983)2 C.L.R. 121 και Marco v. Δημοκρατίας

(1987)2 Α.Α.Δ. 188. Στην υπόθεση Landau (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι: "Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα." Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε ".ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους": (σε ελεύθερη μετάφραση) βλ. Chanine v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 183, 187. Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις οι οποίες αφορούν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών. Έχουμε βέβαια υπόψη ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B88, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1: "Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη." (Βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B210, Ποιν. Έφ. Αρ. 141/2016, ημερ. 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά., Ποιν. Έφ. Αρ. 116/20, ημερ. 17.3.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577). Στην υπόθεση Παύλου v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B130, Ποιν. Έφ. Αρ. 44/16, ημερ. 4.4.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 454,9473 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια, που επιβλήθηκε (κατόπιν παραδοχής) σε κατηγορούμενο 23 ετών, ο οποίος δεν ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης και οι ενέργειες του συνίσταντο σε μόνο μεταφορά των ναρκωτικών. Το εφετείο σημείωσε ότι λόγω των περιστάσεων σύλληψης για αυτόφωρο αδίκημα η σημασία της παραδοχής του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένη. Στη Χρυσάνθου v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 221, επικυρώθηκε, κατ' έφεση, ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης), σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στη Βασιλείου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 254, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 501,7 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 13 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 9 κιλών και 803,9 γραμμαρίων φυτικής κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια στον εφεσείοντα Λαζάρου (κατόπιν ακρόασης), ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο ιθύνων νους της παράνομης επιχείρησης. Η ποινή της συγκατηγορούμενής του, η οποία μετέφερε τα ναρκωτικά από το εξωτερικό έναντι χρηματικής αμοιβής ύψους €3.500, μειώθηκε σε 9 έτη για κάθε ένα από τα πιο πάνω αδικήματα. Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση λόγω του περιορισμένου ρόλου της και των προσωπικών της περιστάσεων. Στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 484, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών σε 43 χρονών πατέρα με κόρη φοιτήτρια και με λευκό ποινικό μητρώο, για κατοχή ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους σχεδόν 24 κιλών, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Victor Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 11 και 13 έτη, για αδικήματα αντιστοίχως εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 23 κιλών και 805 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 939, το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 12 έτη, για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 27 κιλών και 059,78 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν παραδοχής). Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση και τούτο λόγω εσφαλμένης εκτίμησης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για συνολική ποσότητα βάρους 36 κιλών και 177,76 γραμμαρίων, ενώ στην πραγματικότητα το σύνολο ανερχόταν σε 27 κιλά και 407,77 γραμμάρια. Στην Ανδρέου κ.α. v. Δημοκρατίας, συνεκδικαζόμενες ECLI:CY:AD:2019:B377, Ποιν. Έφ. αρ. 34/17 και 75/17, ημερ. 18.9.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 24 κιλών και 174,9 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Η παρούσα περίπτωση πρόδηλα κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο σοβαρές. Έχουμε υπόψη το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β΄, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467). Σε ό, τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη των αδικημάτων όπως και τον αντίστοιχο ρόλο του, σημειώνουμε ότι αυτός ενήργησε ως μεταφορέας. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το δικό του ρόλο, στην ουσία συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ο κατηγορούμενος ήταν μεταφορέας, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ

(1999)(ανωτέρω). Ο συνήγορος του αναφέρθηκε στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί μέσα από τη νομολογία ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει ο κατηγορούμενος το αδίκημα. Λαμβάνουμε περαιτέρω υπόψη ότι υπήρξε θετική η στάση του κατηγορουμένου και ότι συνεργάστηκε με τις αρχές έτσι ώστε να δικαιούται να επικαλεστεί τα προβλεπόμενα στο άρθρο 30

(4)(β) του Ν.29/77 (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 188, Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 242, Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 746, Φραγκίσκου v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B779, Ποιν. Έφ. αρ. 222/14, ημερ. 25.11.2015 και ΚΕΜΑ v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B332, Ποιν. Έφ. αρ. 284/18, ημερ. 19.7.2019), την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο η οποία, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται "με σχετική έκπτωση στην ποινή" (βλ. Χαρτούμπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Θεοδώρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 208/18, ημερ. 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Σε περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργείται επ΄ αυτοφώρω, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 Α.Α.Δ. 553, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου

(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Κατσαπάου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 388). Δεν παραγνωρίζουμε όμως και τα όσα λέχθηκαν αναφορικά με αυτή την πτυχή στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B88, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι ". η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.". Λαμβάνουμε επιπλέον υπόψη ότι δεν βαρύνεται με προηγούμενη καταδίκη όπως και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης τόσο στον ίδιο τον κατηγορούμενο, όσο στην στενή και την ευρύτερη οικογένεια του (βλ. Solliman

(2011)EWCA Crim. 2871 και Bishop

(2011)EWCA Crim. 1446). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 817, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπόψη κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου (βλ. Chanine

(1987)και Landau

(1991)(ανωτέρω)). Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1: ποινή φυλάκισης 13 ετών. Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 13 ετών. Οι ποινές να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117(ι) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. Διατάσσεται όπως τα ναρκωτικά κατασχεθούν και καταστραφούν. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Τ. Νικολάου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο