Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. ΧΑΡΠΑ, Αρ. Υπόθεσης: 8640/2020, 19/7/2021

(3)του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ. 154 και στην Κατηγορία 2, για το αδίκημα της κλοπής 8 φυσιγγίων διαμετρήματος 7,62 συνολικής αξίας €7.04, ιδιοκτησίας της Εθνικής Φρουράς, μεταξύ των ημερομηνιών 11.10.2019 και 5.5.2020, κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του ίδιου Νόμου, ενώ κατόπιν δικής του παραδοχής κρίθηκε ένοχος στην Κατηγορία 3 για το αδίκημα της κακόβουλης βλάβης, ήτοι της αποκοπής των μπροστινών φρένων του αυτοκινήτου της αδελφής του, ζημίας ύψους €70, στις 5.5.2020, στο χωριό XXXXX, κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του ίδιου Νόμου. Ο ήλιος δεν είχε ακόμη δύσει για τα καλά και η νύχτα δεν είχε πάρει τη θέση της ημέρας, όταν στις 5.5.2020 έσβησε για πάντα η λάμψη και το φως στα μάτια της Μαρίας, από αδελφικό βόλι, την ημέρα που έκλεινε τα 21 της χρόνια, ενώ ακόμη συνέχιζε να δέχεται τηλεφωνήματα και μηνύματα με ευχές για χρόνια πολλά. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 30.6.2021, τα οποία πολύ συνοπτικά είναι τα ακόλουθα. Αφού ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στην μητέρα του, Μ.Κ.21, στις 4.5.2020 το βράδυ ότι του στάληκε μήνυμα η ώρα 21:30 από την Εθνική Φρουρά να παρουσιαστεί στη μονάδα του, 286 ΜΚ/ΤΠ, την επόμενη ημέρα, 5.5.2020 και ώρα 12:00, για έλεγχο οπλισμού, μετά τις 11:00 π.μ., στις 5.5.2020 αφού τοποθέτησε το μπέρκιν και το τυφέκιο του, Τεκμήριο 1, στο αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής XXXXX48, μετέβη σε περιοχή παρά το γεφύρι του ποταμού Τρίμυθου, η οποία βρίσκεται έξω από το χωριό XXXXX όπου κατοικούσε με τους γονείς του, και την αδελφή του, το θύμα. Αφού έμεινε μερικές ώρες εκεί επέστρεψε στην οικία όπου διέμενε περί ώρα 3:00 το απόγευμα, περιμένοντας να γυρίσει η μητέρα του από τις φάρμες που διατηρούσε η οικογένεια και στις οποίες απασχολείτο ο κατηγορούμενος με την μητέρα του, για να του ανοίξει επειδή δεν είχε κλειδιά, ενώ η αδελφή του, η οποία βρισκόταν στην οικία και προφανώς κοιμόταν, όταν κτύπησε δεν άκουσε για να του ανοίξει. Στο χρονικό διάστημα από τις 3:00 μέχρι τις 3:50 το απόγευμα που επέστρεψε η μητέρα του από τις φάρμες, πήρε ένα μαχαίρι και έκοψε τα μπροστινά φρένα του αυτοκινήτου της αδελφής του με αρ. εγγραφής XXXXX78, η οποία λίγες ημέρες προηγουμένως είχε καλέσει την αστυνομία για κάποια διαφορά που προέκυψε μεταξύ τους. Σημειώνουμε ότι οι σχέσεις μεταξύ του κατηγορουμένου και της αδελφής του δεν ήταν καλές και ο κατηγορούμενος δεν έτρεφε τα καλύτερα συναισθήματα γι΄ αυτή. Με την επιστροφή της μητέρα τους από τις φάρμες, αυτή και ο κατηγορούμενος με το διπλοκάμπινο όχημα που είχε η οικογένεια μετέβηκαν στην αδελφή της για επίσκεψη, ενώ το θύμα έμεινε στην οικία αφού περίμενε τον αρραβωνιαστικό της, το παιδί του οποίου κυοφορούσε (διένυε την 7η εβδομάδα κύησης), για να έρθει και μαζί οδηγώντας τα οχήματα τους να μετέβαιναν στην οικία του αρραβωνιαστικού της όπου πλέον θα συνέχιζαν την κοινή ζωή τους κάτω υπό την ίδια εστία. Εν τω μεταξύ, το θύμα από την προηγούμενη ημέρα μάζευε τα πράγματα της που θα έπαιρνε μαζί της, τα περισσότερα εκ των οποίων τα είχε τοποθετήσει στο αυτοκίνητο της, λίγα βρίσκονταν στο σαλόνι πάνω στο γραφείο και στην καρέκλα του γραφείου που ήταν μπροστά απ΄ αυτό και κάποια άλλα σε βαλίτσα στο υπνοδωμάτιο όπου έμενε μαζί με τον κατηγορούμενο. Αφού επέστρεψε η μητέρα και ο κατηγορούμενος από την επίσκεψη στην αδελφή της πρώτης, ο κατηγορούμενος κατέβασε το μπέρκιν και το τυφέκιο του από το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής XXXXX48 και το μεν μπέρκιν το τοποθέτησε πάνω από το ερμάρι ενώ το νάιλον σακούλι με τα φυσίγγια που τον χρέωσε η Εθνική Φρουρά σε βρεφικό καλάθι στο υπνοδωμάτιο και το τυφέκιο στο σαλόνι της οικίας. Ενώ η αδελφή του, το θύμα, καθόταν στην αριστερή πλευρά του καναπέ ο οποίος σχεδόν ακουμπούσε στον τοίχο, ο κατηγορούμενος αφού πήρε το τυφέκιο στα χέρια του δήθεν για να το καθαρίσει και κάθισε στην άσπρη πλαστική καρέκλα που βρισκόταν δίπλα από την κύρια είσοδο στο σαλόνι και είχε απέναντι του την αδελφή του, αφού το κτύπησε μερικές φορές στο πάτωμα και όπλισε το τυφέκιο και επήλθε σφήνωση του μοχλού οπλίσεως ενώ είχε προβεί και σε απασφάλιση, του οποίου το ελατήριο ήταν κομμένο από ενέργειες του κατηγορουμένου που έκανε μεταξύ των ημερομηνιών 11.10.2019 και 5.5.2020, τοποθέτησε εντός της θαλάμης φυσίγγιο ελληνικής προέλευσης με διακριτικά ΗΧΡ88 και αφού σημάδεψε πυροβόλησε και η βολίδα αφού εισήλθε στον αριστερό κρόταφο της κεφαλής της αδελφής του εξήλθε από τον δεξιό κρόταφο, προκαλώντας τον ακαριαίο θάνατο της, όπως διαπιστώθηκε από την ιατροδικαστή Μ.Κ.16. Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ο κατηγορούμενος δεν έχει προηγούμενες καταδίκες, ενώ δημιουργήθηκαν €800,00 έξοδα τα οποία ζήτησε όπως καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου αφού υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που είχε ετοιμαστεί για τον κατηγορούμενο σε προγενέστερο στάδιο, επιπρόσθετα ανέφερε ότι έχασε την μοναδική αδελφή του και ήταν τραγικό και ψυχοφθόρο γι΄ αυτόν όταν άκουε τα γεγονότα και μάλιστα για δεύτερη φορά, αφού είχε καταχωρηθεί και προηγουμένως άλλη υπόθεση η οποία διακόπηκε όταν είχαν ακουστεί όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας για το λόγο ότι ο Πρόεδρος του Κακουργιοδικείου είχε διοριστεί Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η απώλεια του θύματος επέφερε βαρύ πένθος στην μητέρα τους, η οποία από δεκαετίες τώρα πενθεί τον αδελφό της ο οποίος αγνοείτο από την τουρκική εισβολή το 1974, ο οποίος εν τέλει αναγνωρίστηκε ως θανών από την εξέταση γενετικού υλικού οστών του που βρέθηκαν πριν 3-4 χρόνια όταν και τάφηκε. Για το πένθος που βιώνει η οικογένεια από την απώλεια του αδελφού της μητέρας του κατηγορουμένου κατά την τουρκική εισβολή, ο συνήγορος του κατηγορουμένου κατέθεσε επιστολή της Ομάδας Πρωτοβουλίας Οικογενειών Πεσόντων και Αγνοουμένων της 33ης Μοίρας Καταδρομών 1974, η οποία ζητεί όπως το Δικαστήριο επιδείξει επιείκεια στον κατηγορούμενο. Λέμε από τώρα ότι αυτή η επιστολή, η οποία δεν παρέμεινε μόνο στην επιβεβαίωση της θέσης της Υπεράσπισης για τα σχετικά με τον αδελφό της μητέρας του κατηγορουμένου, εκτός από άτοπη, δεν μπορεί να προσφέρει οτιδήποτε και δεν την λαμβάνουμε υπόψη ως προς τα υπόλοιπα που αφορούν την επίδειξη επιείκειας από το Δικαστήριο, έργο το οποίο εντάσσεται στο καθήκον του δικηγόρου του κατηγορουμένου να αναφέρει τους λόγους και να ζητήσει επιείκεια για τον κατηγορούμενο από το Δικαστήριο. Το ίδιο βαρύ πένθος φέρει και ο πατέρας του θύματος και γενικά αποτελεί ένα μαρτύριο η απώλεια του θύματος για την οικογένεια της. Περαιτέρω ζήτησε όπως ληφθεί υπόψη ως ελαφρυντικός παράγοντας το νεαρό της ηλικίας του, το λευκό ποινικό μητρώο του, η αγωνία και το άγχος που τον διακατέχει, ότι είναι υπό κράτηση για 14 μήνες τώρα στις Κεντρικές Φυλακές, όπου δεν έχει κάνει φιλικές σχέσεις με άλλους κρατούμενους λόγω του χαρακτήρα του και ότι βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση και η ζωή του έχει καταστραφεί. Στη βάση όλων των πιο πάνω ζήτησε κάθε δυνατή επιείκεια. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο έγκλημα και από την άλλη τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτερη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Στην συγκεκριμένη υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης, για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης, προσδίδει άκρως μεγάλη σοβαρότητα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ανθρώπινη ζωή. Όσον αφορά το αδίκημα της κλοπής των 8 φυσιγγίων αξίας €7,04 σεντ από την Εθνική Φρουρά, προβλέπεται ποινή φυλάκισης 3 ετών. Ιδιαιτερότητα στο αδίκημα αυτό, αποτελεί το αντικείμενο της κλοπής που είναι φυσίγγια στρατιωτικού τυφεκίου καθότι ενέχουν τη δυναμική διάπραξης άλλου σοβαρότερου εγκλήματος. Σε σχέση με το αδίκημα της κακόβουλης βλάβης για το οποίο προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 2 έτη ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις £1.500 ή και οι δύο αυτές ποινές, η σημασία του δεν έγκειται στην αξία της ζημιάς που ανέρχεται σε €70, αλλά στον κίνδυνο που δυνητικά μπορούσε να προκύψει σε περίπτωση που το οδηγούσε το θύμα. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μαυρολουκά v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 212/13, ημ. 5.2.15, το σοβαρό έγκλημα της ανθρωποκτονίας είναι αφ΄ εαυτού ένα από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα εφόσον ως συνέπεια του εγκλήματος αφαιρείται το ύψιστο αγαθό, που είναι η ανθρώπινη ζωή. Η σοβαρότητα του φαίνεται και από την ανώτατη προβλεπόμενη ποινή που είναι η δια βίου φυλάκιση. Στην υπόθεση Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 556, ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής, ανέφερε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα. Η δέσμευση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής επιβάλλει ανάλογο καθήκον για την περιφρούρηση της, γεγονός που αντανακλάται στην τιμωρία που επιβάλλεται για εγκληματικές πράξεις που επιφέρουν την απώλεια ανθρώπινης ζωής. Γι' αυτό το λόγο προσδίδεται αποτρεπτικός χαρακτήρας στην τιμωρία κάθε φονικής πράξης.» Όπως τονίστηκε στην εν λόγω υπόθεση, η ανθρωποκτονία καλύπτει ευρύ φάσμα εγκληματικής συμπεριφοράς με ανάλογες διακυμάνσεις στην τιμωρία των δραστών. Από την ανασκόπηση της νομολογίας καταδεικνύεται ότι για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας οι ποινές κυμαίνονται μεταξύ 5 και 25 ετών. Καθοριστική συνισταμένη για την ποινή είναι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Έτσι όταν η αφαίρεση της ζωής είναι το αποτέλεσμα ηθελημένης πράξης δικαιολογείται ποινή πολυετούς φυλάκισης, ενώ στις περιπτώσεις ανθρωποκτονίας που βρίσκονται στο μεταίχμιο φόνου εκ προμελέτης, επιβάλλεται φυλάκιση 15 ή περισσότερων ετών. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 352, Ονησίλλου ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), Νικολάου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 51, Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 231, Ηλιάδης ν. Δημοκρατίας

(1995)2 ΑΑΔ 6, Τσιάκκας ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 349, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, Lekishvilli άλλως Λάτο ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 351, Νικολάου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 482, Πάνοβιτς κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 310, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αυξεντίου

(2005)2 ΑΑΔ 197, Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2005)2 ΑΑΔ 692, Malik κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2006)2 ΑΑΔ 36, Μωυσίδης ν. Δημοκρατίας,

(2007)2 ΑΑΔ 43, Παλάσκα ν. Δημοκρατίας

(2007)2 AAΔ 288, Selim v. Δημοκρατίας

(2011)2 ΑΑΔ 199, Πεπέκκος v. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 86, Λοΐζου v. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 751, Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 140/14, ημ. 8.4.15 και Χατζηπαναγή v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 175/13, ημ. 18.2.16. Από την νομολογία καταδεικνύεται η συχνότητα διάπραξης τέτοιου είδους αδικημάτων, στοιχείο το οποίο αναδεικνύει την ανάγκη για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών, ως μέτρο ανακοπής της αποτρόπαιας έκνομης αυτής εγκληματικής συμπεριφοράς. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603. Η ανάγκη προστασίας ποικίλλει, ανάλογα με τη σοβαρότητα του εγκλήματος. Όπως υποδείχθηκε στην απόφαση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342 «... το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.». Οι συνέπειες εγκλήματος βίας, όπως υποδείχθηκε στην ίδια απόφαση, προσμετρούν στον καθορισμό της σοβαρότητάς του και μόνο όπου δεν είναι προβλεπτές μειώνεται η σημασία τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι συνέπειες του εγκλήματος του κατηγορουμένου ήταν προβλεπτές σ' όλη την έκτασή τους σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Στον καθορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος, υπεισέρχονται και υποκειμενικοί παράγοντες, όπως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε ο κατηγορούμενος, ώστε να καταφανεί το βάρος των ευθυνών του για το έγκλημα. Το άτομο του παραβάτη, η λειτουργία του στον ιδιαίτερο και τον κοινωνικό χώρο, επίσης, προσμετρά στον καθορισμό της τιμωρίας. Από την άλλη, ακόμη και όταν αποφασίζεται η επιβολή ποινής με αποτρεπτικό χαρακτήρα το καθήκον της εξατομίκευσης δεν ατονεί. Βλ Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 245. Η εξατομίκευση της ποινής καθιστά το άτομο του παραβάτη ένα από τους άξονες προσδιορισμού της τιμωρίας. Δεν εξουδετερώνει, όμως, όπως κατ' επανάληψη έχει τονιστεί, τη σοβαρότητα του εγκλήματος ή την ανάγκη για την καταστολή του (αποτροπή) με τα μέσα που παρέχει το δίκαιο, στον κοινωνικό χώρο, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224, Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 ΑΑΔ 132, Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 135, Ιωάννου (ανωτέρω), Παύλου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2016, 48/2016, ημερομηνίας 4.4.2019 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 79/2019, ημερομηνίας 27.4.2021. Η επιβολή της ποινής αποτελεί πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου. Απαιτείται εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, το οποίο επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Η νομοθεσία προστατεύει τα αγαθά του πολίτη μέσω των Δικαστηρίων που αποτελούν τους φυσικούς φύλακες τούτων. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342, λέχθηκαν επίσης τα εξής: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση». Στην υπόθεση Radyan v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B667, Ποιν. Έφ. 115/2013, ημ. 9.10.2015, ο κατηγορούμενος, που βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στην κατηγορία της ανθρωποκτονίας του άρθρου 205 του ΚΕΦ.154 και αναστάληκε η κατηγορία του φόνου εκ προμελέτης, προέβη στην πράξη της θανάτωσης του θύματος, όταν αυτός μετέβη στο διαμέρισμα όπου διέμεναν να τον ξυπνήσει για να τον αντικαταστήσει στην υποδοχή του ξενοδοχείου όπου δούλευαν, το θύμα άρχισε να τον σπρώχνει και να του φωνάζει. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος πήρε ένα μαχαίρι το οποίο βρισκόταν κοντά στο κρεβάτι του θύματος και τον μαχαίρωσε στο λαιμό επιφέροντας τον θάνατο του. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε ποινή φυλάκισης 22 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο ότι το Κακουργιοδικείο απέδωσε μειωμένη σημασία στην παραδοχή και επίσης θεώρησε ότι η περίπτωση ήταν στο μεταίχμιο του φόνου, πράγμα που δεν ίσχυε, μείωσε την ποινή φυλάκισης σε 20 έτη. Στην υπόθεση Samoila v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 155/2012, ημ. 8.12.2016, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή στην κατηγορία της ανθρωποκτονίας, κατά παράβαση του άρθρου 205 του ΚΕΦ.154 και του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο ποινή φυλάκισης 15 ετών. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος διέμενε με τρεις ομοεθνείς του, σε ενοικιαζόμενη κατοικία στη Λευκωσία. Στην κατοικία του κατηγορουμένου μετέβη και το θύμα. Αφού είχαν καταναλώσει οινοπνευματώδη ποτά, ο κατηγορούμενος και το θύμα άρχισαν να λογομαχούν έντονα με αφορμή την οφειλή €250 του θύματος προς τον κατηγορούμενο. Στην εξέλιξη του επεισοδίου το θύμα άρπαξε ένα μαχαίρι και κινήθηκε με απειλητικές διαθέσεις εναντίον του κατηγορουμένου. Ανακόπηκε όμως και αφοπλίστηκε από τους τρεις συγκατοίκους του κατηγορουμένου. Αμέσως μετά ο κατηγορούμενος επέφερε κτυπήματα σε διάφορα μέρη του σώματος του θύματος και στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας σχοινί, τον έδεσε χειροπόδαρα και από το λαιμό και άρχισε να τον κτυπά στην παρουσία των συγκατοίκων του, οι οποίοι παρά τις προσπάθειες τους δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν. Ακολούθως ο Κατηγορούμενος και οι συγκάτοικοι του πήγαν για ύπνο αφήνοντας το θύμα δεμένο και κτυπημένο στο πάτωμα του σπιτιού. Μερικές ώρες αργότερα, γύρω στις 09:00 π.μ., ένας από τους συγκατοίκους του κατηγορουμένου βλέποντας ότι το θύμα δεν κινείτο προσπάθησε να τον λύσει και να του προφέρει βοήθεια. Διαπιστώθηκε στη συνέχεια ότι το θύμα ήταν ήδη νεκρό και από την ιατροδικαστική έκθεση διεφάνη ότι ο θάνατος προήλθε από στραγγαλισμό. Το Κακουργιοδικείο, όπως ήδη αναφέρθηκε, επέβαλε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 15 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε την εισήγηση περί μη επαρκούς και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης της απόφασης του Κακουργιοδικείου, απορρίπτοντας τους λόγους που συνιστούσαν την εισήγηση αυτή, όπως ότι δεν λήφθηκε υπόψη η πρόκληση εκ μέρους του θύματος, ότι ο Κατηγορούμενος τελούσε υπό την επήρεια οινοπνευματωδών ποτών και υπό συνθήκες αυτοάμυνας και απέρριψε την Έφεση. Στην υπόθεση Ιορδάνους v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2018:B175, Ποιν. Έφ. 152/2014, ημ. 19.4.2018, ο Κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας αφού το Κακουργιοδικείο έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε η προμελέτη. Συγκεκριμένα ο Κατηγορούμενος είχε επιφέρει το θάνατο της συζύγου του πυροβολώντας την παρανόμως μια φορά στο κεφάλι με κυνηγετικό όπλο, σχεδόν εξ επαφής ενώ αυτή καθόταν σε καναπέ του διαμερίσματος. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον Κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 20 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση και επί της ποινής ανέφερε: «Το ανώτατο αγαθό που προστατεύεται από το νόμο είναι αυτό της ανθρώπινης ζωής, γι΄ αυτό και η ανώτατη προνοούμενη ποινή είναι η ισόβια κάθειρξη. Ο εφεσείων, ενεργώντας με τον τρόπο που εξηγήθηκε, αφαίρεσε τη ζωή από το θύμα χωρίς δισταγμό και, όπως αναφέρει το Κακουργιοδικείο, χωρίς κανένα προφανή λόγο και αιτία. Εκτέλεσε, όπως αναφέρθηκε, τη σύζυγο του Σταυρούλα Ιορδάνους, χρησιμοποιώντας κυνηγετικό όπλο από κοντινή απόσταση σημαδεύοντας και πυροβολώντας την, ενώ αυτή καθόταν στον καναπέ του διαμερίσματος της με ανοικτή την τηλεόραση. Η αφαίρεση του πιο πολύτιμου αγαθού, δηλαδή της ανθρώπινης ζωής πρέπει να τιμωρείται αυστηρά. Δεν θα υπεισέλθουμε σε σχολιασμό της κάθε μιας των αποφάσεων που παραθέτει ο εφεσείων για ποινές που επιβλήθηκαν σε αδικήματα ανθρωποκτονίας. ΄Οπως επανειλημμένα έχει αναφερθεί, η αναφορά σε προηγούμενες αυθεντίες σε συνάρτηση με το θέμα της ποινής δεν έχει το στοιχείο της δεσμευτικότητας της νομολογίας, όπως έχει εξηγηθεί και πρόσφατα στη Valdez ν. Δημοκρατίας, Ποιν.εφ.144/16 κ.ά., 21.2.2017 και στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κωνσταντίνου, ECLI:CY:AD:2018:B112, Ποιν. εφ. 147/17, ημ. 13.3.2018. Συνήθως η νομολογία που το Δικαστήριο παραθέτει είναι απλώς ενδεικτική των τάσεων που αφορούν ποινές ανθρωποκτονίας, ένα αδίκημα που εν τοις πράγμασι μπορεί να διαπραχθεί με άπειρους τρόπους. Δεν είναι έργο του Εφετείου να απαριθμήσει άλλες αυθεντίες και να τις συγκρίνει με την παρούσα, ως προς τα γεγονότα. Είναι αρκετό ότι από την ποινή και την αιτιολογία της προκύπτει η ορθότητα της. Δεν θα δεχτούμε ως ορθή τη θέση του εφεσείοντα ότι το Κακουργιοδικείο δεν έδωσε τη δέουσα σημασία στη νομολογία. Σχολιάστηκε ότι στην κρινόμενη περίπτωση δεν ήταν γνωστές οι επιμέρους συνθήκες που οδήγησαν στο έγκλημα τη συγκεκριμένη στιγμή και ότι δεν κατεδείχθη πρόκληση, όπως ισχυρίζεται ο εφεσείων, με συνέπεια η υπόθεση να μην κατατάσσεται στο μεταίχμιο του φόνου εκ προμελέτης. Στη βάση αυτών των ισχυρισμών προβλήθηκε το επιχείρημα ότι η υπόθεση Selim ν. Δημοκρατίας,

(2011)2 Α.Α.Δ.199 δεν ήταν σχετική και λανθασμένα αναφέρθηκε από το Κακουργιοδικείο. Στην ως άνω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή 20ετούς φυλάκισης κατόπιν παραδοχής του εφεσείοντα (ετών 42) σε υπόθεση ανθρωποκτονίας όταν λόγω ζήλειας στραγγάλισε τη σύζυγο του. Υπήρξε κάποιου είδους πρόκληση αλλά ο εφεσείων είχε παραδεχτεί, σ΄εκείνη την υπόθεση, σε αντίθεση με την παρούσα. Ορθά το Κακουργιοδικείο επί του θέματος της ποινής, ανέφερε ότι καμία υπόθεση δεν είναι ακριβώς όμοια με άλλη, οπότε κατ΄ακολουθίαν της νομολογίας δεν είναι απόλυτα σχετικές οι ποινές που επιβάλλονται σε άλλες υποθέσεις. Εξίσου ορθή ήταν και η προσέγγιση του σε συνάρτηση με την αυστηρότητα με την οποία πρέπει να αντικρίζονται υποθέσεις που αφορούν σε αφαίρεση ανθρώπινης ζωής.» Βέβαια το δικαστικό προηγούμενο δεν παρέχει πάντοτε καθοδήγηση αναφορικά με το ύψος της ποινής. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του έγκειται στον εντοπισμό περιστάσεων που θεωρήθηκαν επιβαρυντικές ή ελαφρυντικές (βλ. Μιχαήλ ν. Δημοκρατία

(2003)2 ΑΑΔ 123). Έτσι στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούμε να μην τονίσουμε και να αναδείξουμε την επιμονή του κατηγορουμένου να κτυπά το κοντάκι του τυφεκίου, Τεκμήριο 1, στο πάτωμα για να οπλίσει και να επιφέρει πλήρη σφήνωση και να τοποθετήσει φυσίγγιο στη θαλάμη του τυφεκίου, Τεκμήριο 1, προκειμένου να σημαδέψει και να πυροβολήσει την αδελφή του, ως μια ψυχρή εκτέλεση της, να θέσει τέρμα στη ζωή της, όταν το θύμα στο άνθος της ηλικίας της, αμέριμνη, δεχόταν γεμάτη χαρά τις ευχές για χρόνια πολλά για τα γενέθλια της και πλημμυρισμένη από ευτυχία που θα έφερνε στον κόσμο μια νέα ζωή σε λίγους μήνες, εκπληρώνοντας την επιθυμία της, όπως κάθε γυναίκας, να γεννήσει και στη συνέχεια να αγκαλιάσει το παιδί της μαζί με τον αρραβωνιαστικό της, με τον οποίο από το απόγευμα εκείνης της ημέρας θα ζούσαν μαζί στην οικία του τελευταίου, κάνοντας όνειρα για το νέο ξεκίνημα, ανυποψίαστη για το τι της ετοίμαζε ο κατηγορούμενος, αυτός της έκοψε το νήμα της ζωής και τα πάντα χάθηκαν γι΄ αυτήν. Το θύμα, ξέγνοιαστη, δεν είχε καμία ευκαιρία να αντιδράσει για να προστατεύσει τη ζωή της, αφού ο κατηγορούμενος με τον τρόπο που ενήργησε και με το μέσο που χρησιμοποίησε δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίληψης από το θύμα τι της επιφύλασσε, ο οποίος ψυχρά προέβη στην εκτέλεση της. Πρόκειται για ένα αδιανόητο έγκλημα, αφού ως αδελφός της ο κατηγορούμενος και μεγαλύτερος σε ηλικία, από φυσικός προστάτης της κατέληξε ο εκτελεστής της. Δεν γνωρίζουμε το κίνητρο του, αφού αυτό παρέμεινε άγνωστο στο Δικαστήριο, όμως σίγουρα, αν υπάρχει, όποιο και να ήταν αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να δικαιολογήσει σε οποιοδήποτε βαθμό αυτή την εγκληματική πράξη. Σημειώνουμε ότι ο κατηγορούμενος, παρέμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος, όχι μόνο της ακροαματικής διαδικασίας, αλλά ακόμη και κατά την αγόρευση του συνηγόρου για την επιμέτρηση της ποινής. Επίσης σημειώνουμε ότι μπορεί να έχασε την αδελφή του υπό την γενική έννοια που το ανέφερε ο συνήγορος του, αλλά αυτός, ηθελημένα, της στέρησε τη ζωή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση λαμβάνουμε υπόψη ότι το κατηγορούμενος, ο οποίος γεννήθηκε στις XXXXX.1992, ήταν ηλικίας 23 ετών όταν διέπραξε το αδίκημα της ανθρωποκτονίας στις 5.5.2020, 24 ετών σήμερα. Μέχρι την διάπραξη της αδελφοκτονίας διέμενε μαζί με τους γονείς του και την αδελφή του, με την οποία μοιράζονταν το ίδιο υπνοδωμάτιο, στην οικία τους στο χωριό XXXXX. Απασχολείτο μαζί με την μητέρα του στις δύο φάρμες που είχαν, μία στα Κλαυδιά και μία στην Δρομολαξιά. Δεν είχε φίλους, ούτε συναναστροφές και κοινωνική ζωή. Πρόκειται για άτομο με συναισθηματική ψυχρότητα (δυσκολία να εκφράσει συναισθήματα), με φυσιολογικό επίπεδο νοημοσύνης. Δεν διαθέτει ακίνητη ή κινητή περιουσία και δεν έχει αποταμιεύσεις ή χρέη. Είναι απόφοιτος της Τεχνικής Σχολής XXXXX στην Λάρνακα στον κλάδο μηχανικών αυτοκινήτων και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά. Δεν έχει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας. Όταν ήταν μικρός υπήρξε θύμα βίας από τον πατέρα του. Λαμβάνουμε υπόψη το άγχος, την αγωνία και το ψυχοφθόρο να ακουστούν δύο φορές τα γεγονότα από την μαρτυρία που παρουσίασε η Κατηγορούσα Αρχή, τις τύψεις που λογικά θα πρέπει να βαραίνουν τον κατηγορούμενο από την ηθελημένη επιφορά του θανάτου της αδελφής του, όσο και αν είναι συναισθηματικά ψυχρός, ότι βρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές ως υπόδικος πέραν των 14 μηνών και ένεκα του χαρακτήρα του δεν έκανε φιλίες και οτιδήποτε άλλο έχει αναφέρει ο συνήγορος του. Λαμβάνουμε επίσης υπόψη το νεαρό της ηλικίας (βλ. υπόθεση Meytanis v. The Police

(1966)2 CLR 84) και το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου (βλ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερομηνίας 10.3.2021). Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην Κατηγορία 1 ποινή φυλάκισης 25 ετών. Στην Κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 2 ετών. Στην Κατηγορία 3 ποινή φυλάκισης 1 έτους. Οι ποινές να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. Τα €800 έξοδα να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Τ. Νικολάου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο