ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΜΗΝΑΣ κ.α., Υπόθεση Αρ.: 5317/21, 30/11/2021

(1)(α), και 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77), οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παραδέχθηκαν ότι στις 3.7.2021, στο αεροδρόμιο Λάρνακας, εισήγαγαν στη Δημοκρατία 23 κιλά και 443,2 γραμμάρια κάνναβης. Στην Κατηγορία 2 (παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77), οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παραδέχθηκαν ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο, κατείχαν την ίδια ποσότητα κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Στην Κατηγορία 3 (παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 6

(3), 30 και 30Α, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του Νόμου 29/77), ο κατηγορούμενος 3 παραδέχθηκε ότι στις 3.7.2021, στη Λάρνακα, κατείχε την ίδια ποσότητα κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και με τα οποία συμφώνησαν οι συνήγοροι του κατηγορουμένων 1 - 3, είναι τα ακόλουθα: «Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αφίχθηκαν στο Αεροδρόμιο Λάρνακας στις 03/07/2021 και ώρα 2020 από την Αθήνα. Αυτοί τέθηκαν υπό παρακολούθηση από μέλη της ΥΚΑΝ καθώς υπήρχε πληροφορία ότι θα εισήγαγαν ναρκωτικά. Οι δύο κατηγορούμενοι, οι οποίοι κινούνταν ξεχωριστά, ανακόπηκαν από μέλη του Τμήματος Τελωνείου και της ΥΚΑΝ με σκοπό την έρευνα. Στην κατοχή τους είχαν από μία κλειδωμένη ταξιδιωτική βαλίτσα και ανάφεραν ότι δεν είχαν τον κωδικό. Αφού παραβιάστηκαν οι δύο βαλίτσες εντοπίστηκαν συσκευασίες με κάνναβη συνολικού βάρους 11 κιλών και 314,6 γραμμαρίων στην μια βαλίτσα και 12 κιλών και 128,6 γραμμαρίων στην άλλη. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 συνελήφθηκαν και παραδέχτηκαν προφορικά την εισαγωγή των ναρκωτικών. Στην συνέχεια αποδέχτηκαν να συνεργαστούν για την διενέργεια ελεγχόμενης παράδοσης σε άγνωστο παραλήπτη. Στα πλαίσια της διαδικασίας τα ναρκωτικά αντικαταστάθηκαν με ομοιώματα. Αφού οι κατηγορούμενοι 1 και 2 μετέβηκαν σε ξενοδοχείο στην Λάρνακα, ως ήταν προγραμματισμένο, ακολούθησε τηλεφωνική επικοινωνία τους με άγνωστο πρόσωπο το οποίο τους έδινε οδηγίες για παράδοση των ναρκωτικών. Οι οδηγίες που έλαβαν ήταν όπως παραδώσουν τα ναρκωτικά σε πρόσωπο που θα κατέφθανε έξω από το ξενοδοχείο με αυτοκίνητο συγκεκριμένης περιγραφής. Στο μέρος έφτασε και παρέλαβε τις βαλίτσες με τα ομοιώματα ο 3ος κατηγορούμενος, ο οποίος και συνελήφθηκε. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ανάφεραν σε καταθέσεις τους ότι είναι ξαδέλφια μεταξύ τους και ότι μετάφεραν τα ναρκωτικά από την Ελλάδα κατόπιν οδηγιών κάποιου «Κώστα» έναντι χρηματικής αμοιβής 1000 έκαστος. Κατόπιν οδηγιών του «Κώστα», ο οποίος πλήρωνε και για τα αεροπορικά εισιτήρια, ο 1ος κατηγορούμενος μετάφερε τα ναρκωτικά από την Ισπανία στην Αθήνα μέσω Ιταλίας. Οι δύο κατηγορούμενοι συναντήθηκαν στην Αθήνα από όπου ταξίδεψαν για Λάρνακα μεταφέροντας από μια βαλίτσα. Ο 3ος κατηγορούμενος σε κατάθεση του ανάφερε ότι του είχε προσφερθεί το ποσό των 1000 ευρώ, από άγνωστο του πρόσωπο από την Ελλάδα το οποίο είχε επικοινωνήσει μαζί του τηλεφωνικώς, για να παραλάβει τις δύο βαλίτσες. Αφού συμφώνησε ακολούθησε οδηγίες οι οποίες του δίνονταν τηλεφωνικώς. Κατόπιν ποσοτικής εξέτασης της κάνναβης διαπιστώθηκε ότι περιέχει μεταξύ 13,71 και 18,65 % THC, δηλαδή είναι μέσης περιεκτικότητας σε δραστικής ουσία.» Οι κατηγορούμενοι 1 - 3 δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ετοίμασαν γραπτές αγορεύσεις για μετριασμό της ποινής. Και οι τρείς υιοθέτησαν τις εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας και επεκτάθηκαν σε λεπτομέρειες και πρόσθετα στοιχεία. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 3, παρουσίασε αριθμό εγγράφων (Έγγραφα 1 - 9) προς ενίσχυση των θέσεων που προέβαλε. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων 1 - 3 έχουν ως ακολούθως. Ο κατηγορούμενος 1 είναι ηλικίας 33 ετών, άγαμος και άτεκνος. Κατάγεται από τη XXXXX όπου και προ της συλλήψεως του διαβιούσε. Φιλοξενούνταν από τον κατηγορούμενο 2 με τον οποίο είναι XXXXX. Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν ηλικίας 7 ετών και τέλεσαν νέους γάμους. Ο πατέρας του, που εργάζεται ως βαφέας αυτοκινήτων, απέκτησε άλλα δύο παιδιά, ηλικίας σήμερα 15 και 17 ετών. Ο πατριός του όμως, όταν ήταν μικρός, του ασκούσε σωματική και ψυχολογική βία με αποτέλεσμα να χρειαστεί ψυχολογική στήριξη. Συνεχίζει να έχει ψυχολογικά προβλήματα. Φοίτησε μέχρι τη Β' Λυκείου. Διέκοψε το σχολείο λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Φοίτησε για 3 χρόνια σε ΙΕΚ στον κλάδο XXXXX, χωρίς όμως να εργαστεί ποτέ ως XXXXX. Πάσχει από XXXXX οπότε και υπηρέτησε μόνο 3 μήνες στρατιωτική θητεία. Πέραν του προβλήματος αυτού αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα υγείας, καθ' ότι, είναι XXXXX και έχει XXXXX στον XXXXX. Προ της συλλήψεως του δεν εργαζόταν και συντηρούνταν με επίδομα. Παλαιότερα, εργάστηκε περιστασιακά ως διανομέας φυλλαδίων, πωλητής βιβλίων αλλά και σε αεροδρόμιο. Όπως ανέφερε ο συνήγορος του, τα οικονομικά του προβλήματα καθιστούσαν την καθημερινή του διαβίωση ιδιαίτερα δύσκολη. Οι σχέσεις του με τους γονείς του περιγράφηκαν ως καλές δεν διατηρεί όμως επικοινωνία μαζί τους. Ο κατηγορούμενος 2, είναι ηλικίας 41 ετών. Επίσης κατάγεται από τη XXXXX όπου και διέμενε. Νυμφεύτηκε το 2003 και απέκτησαν με τη σύζυγό του μια θυγατέρα, ηλικίας σήμερα 17 ετών. Με τη σύζυγο του χώρισαν το

1. Η συνήγορος του ανέφερε ότι δεν έχει επικοινωνία πλέον με τη θυγατέρα του. Η μητέρα του κατηγορούμενου 2 απεβίωσε το
2. Ο πατέρας του είναι συνταξιούχος οικοδόμος. Με τον πατέρα του και την μικρότερη αδελφή του δεν διατηρούν επαφή. Ο πατέρας του ήταν ιδιαίτερα βίαιος και καταδικάστηκε για ενδοοικογενειακή βία. Ο κατηγορούμενος 2 μετά την αποφοίτηση του από το Λύκειο υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Ακολούθως φοίτησε για 2 χρόνια σε σχολή νοσηλευτικής για να διακόψει στη συνέχεια τη φοίτηση του. Εργάστηκε σε συνεργείο καθαρισμού σε πανεπιστήμιο για 12 έτη και ακολούθως σε ιδιωτική εταιρεία καθαρισμού. Άρχισε εκ νέου τη φοίτηση σε νοσηλευτική σχολή αλλά τη διέκοψε και πάλι. Τα τελευταία χρόνια και πριν να συλληφθεί φιλοξενούνταν από θεία του και συντηρούνταν από συγγενείς του. Λίγο πριν αναλάβει να κάνει την μεταφορά των ναρκωτικών ουσιών είχε μείνει άστεγος. Παρουσιάζει προβλήματα με το στομάχι του και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Ο κατηγορούμενος 3 είναι ηλικίας 47 ετών. Κατάγεται από την XXXXX. Είναι νυμφευμένος, πατέρας ενός ενήλικου και δύο ανηλίκων τέκνων (βλ. σχετικά Έγγραφο 3, βεβαίωση του Κοινοτάρχη ημερ. 24.8.2021). Με τη σύζυγο του παντρεύτηκαν όταν αυτός ήταν μόλις 23 ετών και αυτή
3. Επειδή οι γονείς της δεν συμφωνούσαν με τον γάμο αντιμετώπισαν δυσκολίες. Ο κατηγορούμενος 3 φοίτησε μόνο μέχρι την Γ' Γυμνασίου, οπότε και εγκατέλειψε το σχολείο. Για περίοδο 2 μηνών πριν τη σύλληψη του εργαζόταν ως οδηγός σε εργοληπτική εταιρεία με εισόδημα περί τα €550 εβδομαδιαίως. Προηγουμένως εργάστηκε σε διάφορες εταιρείες ως οδηγός ή διανομέας (βλ. σχετικά Έγγραφο 4, αναλυτική κατάσταση κοινωνικών ασφαλίσεων ημερ. 24.2.2021 για το έτος 2020). Το 2010 άρχισε δική του επιχείρηση διανομής νερού η οποία, λόγω της οικονομικής κρίσης, έκλεισε το
4. Οι οφειλές του σε τράπεζα ανέρχονται στα €250,000 και, εδώ και 5 έτη, είναι μη εξυπηρετούμενες. Η σύζυγος του, ηλικίας 41 ετών, είναι άνεργη (βλ. σχετικά Έγγραφο 5, αναλυτικές καταστάσεις κοινωνικών ασφαλίσεων ημερ. 24.2.2021 και 19.5.2021 για τα έτη 2020 και 2021). Η ενήλικη θυγατέρα του, ηλικίας 20 ετών, είναι δευτεροετής φοιτήτρια XXXXX σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο (βλ. σχετικά Έγγραφο 6, βεβαίωση του Πανεπιστημίου ημερ. 3.3.2021 για τη φοίτηση και τα δίδακτρα). Ο υιός του είναι ηλικίας 14 ετών και είναι μαθητής στη Γ' τάξη Γυμνασίου. Αντιμετωπίζει προβλήματα XXXXX ενώ στο παρελθόν παρουσίασε πρόβλημα XXXXX (βλ. σχετικά Έγγραφο 7, βεβαίωση του παιδιάτρου Δρ. XXXXX ημερ. 17.9.2021). Λόγω του βάρους του, δέχεται εκφοβισμό (bullying) στο σχολείο. Η 2η θυγατέρα του είναι ηλικίας 10 ετών, μαθήτρια της Δ' τάξης Δημοτικού και παρουσιάζει προβλήματα στην ανάπτυξη της (δεν παράγει XXXXX) με αποτέλεσμα να έχει καθυστέρηση στην οστική της ανάπτυξη. Η οστική της ηλικία την 9.3.2020 ήταν για παιδί ηλικίας 8 ετών και 3 μηνών αντί ηλικίας 9 ετών και 3 μηνών (βλ. σχετικά Έγγραφο 8, βεβαίωση του ειδικού ακτινολόγου, Δρ. XXXXX, ημερ. 9.3.2020). Νιώθει αδυναμία στα κόκκαλα και κουράζεται εύκολα. Καθημερινά πρέπει να της χορηγείται ενέσιμη ορμόνη για να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα ανάπτυξης. Εξαιτίας της προφυλάκισης του κατηγορούμενου 3, όλα τα παιδιά του βρίσκονται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και χρήζουν ψυχολογικής στήριξης. Ειδικότερα, πρόβλημα παρουσίασε η μικρή του θυγατέρα η οποία τον επιζητεί και έχει επηρεαστεί πολύ ψυχολογικά (βλ. σχετικά Έγγραφο 9, βεβαίωση της διευθύντριας του δημοτικού της σχολείου). Ο κατηγορούμενος 3 έχει επίσης δύο μεγαλύτερες αδελφές ηλικίας 49 και 52 ετών με τις οποίες διατηρεί καλές σχέσεις. Ο πατέρας του ήταν XXXXX στο Υπουργείο XXXXX και απεβίωσε το 2011 σε ηλικία 62 ετών. Η μητέρα του ήταν οικοκυρά και απεβίωσε το 2005 σε ηλικία 59 ετών. Ο κατηγορούμενος 3, σε ηλικία 15 ετών, άρχισε τη χρήση ουσιών, αρχικά κάνναβης και ακολούθως κοκαΐνης. Σε κάποιο διάστημα είχε ενταχθεί στο κλειστό πρόγραμμα της Αγίας Σκέπης. Σήμερα συμμετέχει στο πρόγραμμα απεξάρτησης των φυλακών (βλ. σχετικά Έγγραφο 2, βεβαίωση του Αρχιδεσμοφύλακα XXXXX, κ. Τσολιά, ημερ. 5.8.2021 ότι ο κατηγορούμενος 3 ζήτησε να ενταχθεί στο πρόγραμμα απεξάρτησης «Δανάη»). Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 1, αναγνώρισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων. Εισηγήθηκε όμως ότι, παρόλη τη σοβαρότητα του αδικήματος, ο ρόλος του κατηγορουμένου 1, εν προκειμένω, ήταν περιορισμένος και υποβαθμισμένος διότι άσκησε χρέη μόνο μεταφορέα. Απέδωσε την πράξη του κατηγορουμένου σε οικονομική δυσπραγία, με αποτέλεσμα να τύχει εκμετάλλευσης. Το οικονομικό όφελος που θα λάμβανε ήταν €
5. Ο συνήγορος έδωσε έμφαση στο λευκό του ποινικό μητρώο, στην παραδοχή του, έστω και αν συνελήφθη επ' αυτοφώρω, στη συνεργασία του με τις αρχές, αφού έδωσε όσες πληροφορίες κατείχε. Τόνισε ότι θα πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν το χαμηλό του μορφωτικό επίπεδο αλλά και οι επιπτώσεις που είχαν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του και της κοινωνικής του αντίληψης, η βία που του ασκούσε ο πατριός του και η απουσία ενδοοικογενειακής στήριξης. Η συνήγορος του κατηγορούμενου 2, αναφέρθηκε στο λευκό του ποινικό μητρώο και στις προσωπικές και οικογενειακές του συνθήκες. Τόνισε τη σημασία της παραδοχής του αμέσως, έστω και αν συνελήφθη επ' αυτοφώρω, αλλά και στη σημασία της συνεργασίας που επέδειξε με τις διωκτικές αρχές στη διενέργεια ελεγχόμενης παράδοσης. Ο κατηγορούμενος 2 ήδη αντιμετωπίζει τις συνέπειες της συνεργασίας του με τις αρχές αφού τυγχάνει εκφοβισμού στις φυλακές από άλλους κατάδικους. Ως προς τις συνθήκες διάπραξης ζήτησε να ληφθεί υπ' όψιν ότι δεν είναι έμπορος ναρκωτικών, αλλά απλός μεταφορέας. Έτυχε εκμετάλλευσης λόγω της άθλιας οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν, αποδεχόμενος να μεταφέρει τα ναρκωτικά για να αμειφθεί με €
6. Έχει μετανιώσει για την πράξη του και ζητεί την επίδειξη κάθε δυνατής επιείκειας. Τόνισε επίσης ότι θα πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και η μειωμένη κοινωνική του αντίληψη, τα οποία συνέτειναν στο να διαπράξει τα αδικήματα. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου 3, ως προς τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος της 3ης κατηγορίας, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 3 δέχθηκε τηλεφώνημα από άγνωστο πρόσωπο για να παραλάβει δύο βαλίτσες, σε τοποθεσία που θα του υποδεικνυόταν αργότερα, έναντι €
7. Δεν γνώριζε περισσότερα όσον αφορά την προέλευση αλλά και τον τελικό προορισμό των ναρκωτικών ουσιών. Αναφέρθηκε ειδικά στην θεληματική του κατάθεση (βλ. Έγγραφο 1). Ήταν επίσης απλός μεταφορέας και όχι ο εισαγωγέας. Ο ρόλος του ήταν, επομένως, περιορισμένος και έτυχε εκμετάλλευσης, ως χρήστης ναρκωτικών αλλά και λόγω οικονομικής ανάγκης. Στον κατηγορούμενο 3, ανέφερε, δεν δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει σε νέα ελεγχόμενη παράδοση, όπως οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι. Το αποτέλεσμα ήταν να μην συλληφθεί ο τελικός παραλήπτης. Δέχθηκε όμως τη θέση της κατηγορούσας αρχής ότι, όταν ο κατηγορούμενος 3 ρωτήθηκε ειδικά για την εμπλοκή συγκεκριμένου προσώπου δεν απάντησε. Σε κάθε περίπτωση δεν υπήρχε πλέον ο κίνδυνος περαιτέρω διάθεσης των ναρκωτικών ή διάπραξης άλλων αδικημάτων αφού ο κατηγορούμενος 3 παρέλαβε ομοιώματα στα πλαίσια της ελεγχόμενης παράδοσης. Ο κατηγορούμενος 3 μεταμελείται για την πράξη του. Η μεταμέλεια του, κατά τον συνήγορο του, επιδεικνύεται εμπράκτως από τις προσπάθειες που καταβάλλει για απεξάρτηση στο πρόγραμμα των φυλακών. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία διέπραξαν οι κατηγορούμενοι 1 - 3 αντικατοπτρίζεται, κατ' αρχήν, από τις προβλεπόμενες ποινές που προνοούν ποινή φυλάκισης δια βίου. Το άρθρο 30

(1)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 (Ν.29/77όπως τροποποιήθηκε), παραπέμπει για την προβλεπόμενη ποινή σε ενσωματωμένο Πίνακα όπου εκτίθενται οι διάφορες μορφές παράβασης του Νόμου και η αντίστοιχη, κατ' ανώτατο όριο τιμωρία. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπ' όψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248). Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπ' όψιν στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης και στις δύο κατηγορίες, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494 και Jokarbozorgi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό, τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα «βαποράκια»: «Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου». (βλ. σχετικά και τις Marius v. Δημοκρατίας

(2015)2Α Α.Α.Δ. 397 και Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2018:B37, Ποιν. Έφ. Αρ. 165/2015, ημερ. 22.1.2018). Στην υπόθεση Ελ Χαπίρ Ναζίπ v. Αστυνομίας

(2014)2B Α.Α.Δ. 808, το Εφετείο επανέλαβε τις αρχές, λέγοντας τα ακόλουθα (σελ. 817): «Είναι τετριμμένο, αλλά πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Ορθά επομένως μνημονεύθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο διάφορες σχετικές επί του θέματος αποφάσεις, ενδεικτικές των οποίων είναι οι Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 538, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467, Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαχαραλάμπους - ανωτέρω -.» Η έννοια της αποτροπής εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, όπου λέχθηκαν τα εξής (στη σελ. 351): «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους". Η εξατομίκευση δεν ατονεί, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις, Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245, Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285, Jovanovic v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635, Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575 και Θεολόγου ν. Αστυνομίας

(2014)2Β Α.Α.Δ. 800. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο «περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα» στην επιμέτρηση της ποινής: βλ. Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178, όπως και τις υποθέσεις Sultan v. Δημοκρατίας

(1983)2 C.L.R. 121 και Marco v. Δημοκρατίας

(1987)2 Α.Α.Δ. 188. Στην υπόθεση Landau (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι: «Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα.» Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε «.ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους»: (σε ελεύθερη μετάφραση) (βλ. Chanine v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 183, 187). Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις οι οποίες αφορούν μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών. Έχουμε βέβαια υπ' όψιν ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B88, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1: «Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη.» (Βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B210, Ποιν. Έφ. Αρ. 141/2016, ημερ. 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά., Ποιν. Έφ. Αρ. 116/20, ημερ. 17.3.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577). Στην υπόθεση Παύλου v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B130, Ποιν. Έφ. Αρ. 44/16, ημερ. 4.4.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 9 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 454,9473 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια, που επιβλήθηκε (κατόπιν παραδοχής) σε κατηγορούμενο 23 ετών, ο οποίος δεν ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης και οι ενέργειες του συνίσταντο σε μόνο μεταφορά των ναρκωτικών. Το εφετείο σημείωσε ότι λόγω των περιστάσεων σύλληψης για αυτόφωρο αδίκημα η σημασία της παραδοχής του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένη. Στη Χρυσάνθου v. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 221, επικυρώθηκε, κατ' έφεση, ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 538,61 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης), σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών, με λευκό ποινικό μητρώο. Στη Βασιλείου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 254, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 11 κιλών και 501,7 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 633, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 13 ετών για αδικήματα εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι 9 κιλών και 803,9 γραμμαρίων φυτικής κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια στον εφεσείοντα Λαζάρου (κατόπιν ακρόασης), ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο ιθύνων νους της παράνομης επιχείρησης. Η ποινή της συγκατηγορούμενής του, η οποία μετέφερε τα ναρκωτικά από το εξωτερικό έναντι χρηματικής αμοιβής ύψους €3.500, μειώθηκε σε 9 έτη για κάθε ένα από τα πιο πάνω αδικήματα. Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση λόγω του περιορισμένου ρόλου της και των προσωπικών της περιστάσεων. Στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 484, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών σε 43 χρονών πατέρα με κόρη φοιτήτρια και με λευκό ποινικό μητρώο, για κατοχή ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους σχεδόν 24 κιλών, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στη Victor Abe v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 211, το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 11 και 13 έτη, για αδικήματα αντιστοίχως εισαγωγής και κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 23 κιλών και 805 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 939, το Εφετείο μείωσε ποινή φυλάκισης από 15 σε 12 έτη, για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 27 κιλών και 059,78 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν παραδοχής). Το Εφετείο έκρινε ότι δικαιολογείτο μείωση και τούτο λόγω εσφαλμένης εκτίμησης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για συνολική ποσότητα βάρους 36 κιλών και 177,76 γραμμαρίων, ενώ στην πραγματικότητα το σύνολο ανερχόταν σε 27 κιλά και 407,77 γραμμάρια. Στην Ανδρέου κ.α. v. Δημοκρατίας, συνεκδικαζόμενες ECLI:CY:AD:2019:B377, Ποιν. Έφ. αρ. 34/17 και 75/17, ημερ. 18.9.2019, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 ετών για αδίκημα κατοχής ναρκωτικών, ήτοι κάνναβης βάρους 24 κιλών και 174,9 γραμμαρίων, με σκοπό την προμήθεια (κατόπιν ακρόασης). Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των κατηγορουμένων σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Η παρούσα περίπτωση πρόδηλα κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο σοβαρές. Έχουμε υπ' όψιν το είδος και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β΄, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467). Σε ό,τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τους κατηγορούμενους 1 - 3 στη διάπραξη των αδικημάτων, όπως και τον αντίστοιχο ρόλο τους, σημειώνουμε ότι αυτοί ενήργησαν ως μεταφορείς. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το ρόλο του καθενός ξεχωριστά, στην ουσία συνέβαλαν κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ήταν μεταφορείς, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ

(1999)(ανωτέρω). Οι συνήγοροι τους αναφέρθηκαν στα οικονομικά προβλήματα και άλλες προσωπικές και οικογενειακές τους περιστάσεις. Έχει επανειλημμένα λεχθεί, μέσα από τη νομολογία, ότι δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη βαρύτητα σε οικονομικές ή άλλες δυσκολίες οι οποίες ενδεχομένως να συνέτειναν στο να διαπράξει κατηγορούμενος αδίκημα. Λαμβάνουμε περαιτέρω υπ' όψιν ότι υπήρξε θετική η στάση των κατηγορουμένων 1 και 2 οι οποίοι συνεργάστηκαν με τις αρχές έτσι ώστε να δικαιούνται να επικαλεστούν τα προβλεπόμενα στο άρθρο 30

(4)(β)(v) του Ν.29/77 (βλ. ανάμεσα σε άλλες τις υποθέσεις Μarco v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 188, Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 242, Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 746, Φραγκίσκου v. Δημοκρατίας

(2015)2Β Α.Α.Δ. 833 και ΚΕΜΑ v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B332, Ποιν. Έφ. αρ. 284/18, ημερ. 19.7.2019), την άμεση παραδοχή και των τριών κατηγορουμένων στο Δικαστήριο η οποία, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται "με σχετική έκπτωση στην ποινή" (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Θεοδώρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 208/18, ημερ. 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Λαμβάνουμε επίσης υπ' όψιν τις προσπάθειες απεξάρτησης που κατέβαλε ο κατηγορούμενος 3 στο παρελθόν αλλά και σήμερα σε πρόγραμμα των Φυλακών (βλ. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 82). Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Σε περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργείται επ΄ αυτοφώρω, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 Α.Α.Δ. 553, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου

(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Κατσαπάου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 388). Δεν παραγνωρίζουμε όμως και τα όσα λέχθηκαν αναφορικά με αυτή την πτυχή στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B88, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, όπου υποδείχθηκε ότι ". η παραδοχή ενός κατηγορουμένου, ακόμη και σε περιπτώσεις αυτόφωρου αδικήματος, είναι πάντα καλοδεχούμενη και προσμετρά ως απτό στοιχείο μεταμέλειας.". Στα πλαίσια επιμέτρησης της ποινής λαμβάνεται υπ' όψιν και ο βαθμός συμμετοχής και ο ρόλος του κάθε κατηγορούμενου στην τέλεση των αδικημάτων, που οπωσδήποτε διαβαθμίζεται και προσμετρά ανάλογα στον καθορισμό του είδους και του ύψους της ποινής (βλ. Hassan ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 356 και Κάττος ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 195). Ο βαθμός συμμετοχής των κατηγορουμένων στο έγκλημα, αποτελεί αποφασιστικό κριτήριο για το κατά πόσο θα πρέπει να διαφοροποιηθούν οι ποινές που θα επιβληθούν (βλ. Θεοχάρους ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 67 και Ιωάννου ν. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ. 251). Στην προκειμένη περίπτωση λήφθηκε υπ' όψιν προς όφελος των κατηγορουμένων 1 και 2 ότι η συνεργασία τους με την αστυνομία οδήγησε και στη σύλληψη του κατηγορούμενου 3. Επομένως η παραδοχή και η μετέπειτα συνεργασία τους απέκτησαν ιδιαίτερη σημασία. Αυτό διαφοροποιεί τη θέση τους σε σχέση με τον κατηγορούμενο 3, ο οποίος δεν έδωσε άλλη πληροφόρηση, παρά το γεγονός ότι ρωτήθηκε ειδικά για το ποιος ήταν ο παραλήπτης, αλλά τήρησε σιγή. Το αν μπορούσε ή όχι να συμμετάσχει σε νέα ελεγχόμενη παράδοση είναι μάλλον θεωρητικό ή και εκ των υστέρων σκέψη, αφού, σύμφωνα με τον συνήγορο του, έδωσε θεληματική κατάθεση 1½ ώρα μετά τη σύλληψη του, και, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, όταν ρωτήθηκε για τον τελικό παραλήπτη τήρησε σιγή. Τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του για άσκηση επιρροής σ' αυτόν λόγω της εξάρτησης του, δεν μπορεί να γίνουν δεκτά, αφού ο ίδιος ο κατηγορούμενος 3 στην θεληματική του κατάθεση φέρεται να αποδέχθηκε να κάνει την μεταφορά χωρίς οποιαδήποτε πίεση, ενώ η εκδοχή του ήταν ότι δεν γνώριζε ποιος του είχε αναθέσει τη μεταφορά. Σε σχέση με όλους τους κατηγορούμενους λαμβάνουμε υπ' όψιν το λευκό ποινικό μητρώο τους όπως και τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης στους ίδιους. Ειδικότερα, όμως, για τον κατηγορούμενο 3 λαμβάνουμε υπ΄ όψιν ότι αυτή θα έχει επίπτωση και στην οικογένεια του (βλ. Solliman

(2011)EWCA Crim. 2871 και Bishop

(2011)EWCA Crim. 1446). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 817, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή πολυετούς ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπ' όψιν κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις των κατηγορουμένων (βλ. Chanine

(1987)και Landau

(1991)(ανωτέρω)). Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: Στον κατηγορούμενο 1: Στην Κατηγορία 1, ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στον κατηγορούμενο 2: Στην Κατηγορία 1: ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στην Κατηγορία 2: ποινή φυλάκισης 11 ετών. Στον κατηγορούμενο 3: Στην Κατηγορία 3: ποινή φυλάκισης 13 ετών. Οι ποινές εκάστου κατηγορουμένου να συντρέχουν. Σύμφωνα με το άρθρο 117

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που οι κατηγορούμενοι 1 - 3 βρίσκονται σε προφυλάκιση. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο