ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΣΤΑΥΡΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 2602/21, 8/11/2021

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του επικαλούμενος αναξιοπιστία του ΜΚ

1. Στη συνέχεια κρίθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ότι με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και κλήθηκε σε απολογία στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Αυτός αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Αυτός δεν παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε μάρτυρα υπερασπίσεως. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Στο δικαστήριο αναγνώρισε την κατάθεση του τεκμήριο
2. Σε αυτήν αναφέρει ότι γνωρίζει τον παραπονούμενο και ότι δεν έχει οποιοδήποτε πρόβλημα μαζί του, στο παρελθόν του πυροβόλησε το σκύλο του. Δεν αποδέχεται ότι την επίδικη ημέρα συναντήθηκαν στην εν λόγω τοποθεσία. Επίσης ισχυρίστηκε ότι ο παραπονούμενος τον κατήγγειλε εκδικητικά και η καταγγελία του σχετίζεται με την υπόθεση του σκύλου του. Αντεξεταζόμενος επανέλαβε ότι την επίδικη ημέρα δεν συναντήθηκε με τον παραπονούμενο και δεν αποδέκτηκε ότι ευρισκόταν σε απαγορευμένη περιοχή ως είναι η θέση του ΜΚ
3. Όταν ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία τόσο ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής όσο και ο συνήγορος του κατηγορούμενου ανέφεραν στο Δικαστήριο τις τελικές τους εισηγήσεις και θέσεις. Αυτές έχουν δεόντως μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν θεωρείται απαραίτητο να παρατεθούν εδώ αυτούσιες, μόνο εκεί όπου είναι αναγκαίο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους ΜΚ 1, 2 και τον κατηγορούμενο, που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρας

(1992), 1 Α.Α.Δ. 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 165. Επίσης, η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην εξωτερική εμφάνιση που προκαλεί ο μάρτυρας, αλλά τέθηκε στην βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της. (βλ. Γεώργιος και Σπύρος Τσιαππής v. Πολυβίου

(2009), 1 Α.Α.Δ. 339. Όπως επισημάνθηκε στην Αθηνής v. Δημοκρατίας

(2008), 2 Α.Α.Δ. 256: «Όταν αναφερόμαστε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της μαρτυρίας, εννοούμε κατά κύριο λόγο τον έλεγχο με την βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στην βάση τη μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα (Hasan v Ανδρέου, πολιτική έφεση 2/11, ημερ.2.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και να απορρίψει άλλο, (Βασιλειάδης v Σπύρου Λτδ, πολιτική έφεση 123/09, ημερ.14.10.15). Ο ΜΚ1 δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Δεν ήταν ειλικρινής μάρτυρας και δεν με έχει πείσει για την εκδοχή του. Ο ίδιος ανέφερε ότι είναι πρώην αστυνομικός ενώ έδωσε κατάθεση την ίδια ημέρα και ώρα 11:25 αναφέροντας τα γεγονότα και συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος του είπε: « θα σου σπάσω τα μούτρα και θα σε παίξω με τον σιηπέττο» εντούτοις σε καμία περίπτωση δεν ανέφερε σε αυτήν ότι ο κατηγορούμενος του προκάλεσε φόβο με αυτό που του απεύθυνε. Σε αρκετές περιπτώσεις αντεξεταζόμενος δεν απαντούσε στις ερωτήσεις της υπεράσπισης ή απαντούσε επιλεκτικά. Παραθέτω στη συνέχεια ενδεικτικά, μερικά παραδείγματα από την αντεξέταση του: Ερ: Αληθεύει κύριε μάρτυρα η πληροφορία ότι ο κατηγορούμενος προχώρησε με την καταχώριση αγωγής εναντίον σου, ότι τραυμάτισες το σκύλο του; Απ: Είναι ένας ισχυρισμός. Ερ: Σου δείχνω το τεκμήριο Α' που είναι η κατάθεση σου, παρακαλώ όπως μου υποδείξεις πού ανέφερες την κατάθεση σου το φόβο που ένιωσες. Απ: τί εννοείτε; Έννα σπάσω τα μούτρα σου. Ο άνθρωπος κατέχει όπλα. Ερ: πόση απόσταση είχε ο κατηγορούμενος που τους σκύλους; Απ: όταν σταμάτησα, φώναζε τους σκύλους και μπήκαν μέσα. Ερ: εσύ πιο λόγο είχες να προσεγγίσεις το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου; Απ: τί; Eρ: το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου είναι παρκαρισμένο κάπου και βλέπουμε σε, Για ποιό λόγο, είχατε να συζητήσετε τίποτε; Απ: Συνήθως ο κατηγορούμενος κρατά πάνω από 15 με 20 σκύλους και τους παίρνει για εκπαίδευση...» Επίσης σε άλλο σημείο είπε τα εξής: «Εγώ περίμενα λίγο για να βάλει τους σκύλους, για να μην μπορεί να λέει ότι οι σκύλοι δεν είναι δικοί του και τον άφησα και έβαλε τους μέσα στο αυτοκίνητο για να μπορώ να αποδείξω ότι οι σκύλλοι ήταν δικοί του. Αν έφευγα απευθείας ήταν να σηκωθεί να φύγει και δεν θα υπήρχε κατηγορία. Ερ: ήταν αρμοδιότητα δική σου να διερευνάς ποινικά αδικήματα; Απ: ορίστε; Επίσης ο ίδιος ο παραπονούμενος ανέφερε ότι ήξερε το όχημα του κατηγορούμενου για το οποίο έδωσε και περιγραφή δηλαδή ότι αυτό έχει στέγαστρο και κάγκελα. Δημιουργείται το εύλογο ερώτημα γιατί ενώ αυτός είδε το όχημα σε απόσταση 300 μέτρων και το αναγνώρισε, δεν απομακρύνθηκε, λαμβάνοντας υπόψη την θέση του ότι ο κατηγορούμενος παλαιότερα επιτέθηκε σε άλλον πολίτη. Παρ' όλα αυτά, ο ΜΚ1 τον προσέγγισε με το αυτοκίνητο του, κατέβηκε κάτω απ΄αυτό και του είπε ότι θα τον καταγγείλει γιατί είχε οκτώ σκύλους για εκπαίδευση σε απαγορευμένη περιοχή κυνηγιού. Έχω εξετάσει ενδελεχώς την στάση και την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα και μελέτησα την μαρτυρία του η οποία μου έχει δημιουργήσει αμφιβολίες περί της αξιοπιστίας του αλλά και για το τί τον ώθησε πραγματικά στο να καταγγείλει τον κατηγορούμενο. Απορίας άξιον είναι αφού σύμφωνα με τον ΜΚ1 ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε απαγορευμένη περιοχή και εκπαίδευε τους σκύλλους του παράνομα, γιατί δεν κατηγορήθηκε και για οποιοδήποτε άλλον ποινικό αδίκημα παρά μόνο για την απειλή που εκστόμισε εναντίον του. Αυτός απέκρυψε εντέχνως από το Δικαστήριο την ύπαρξη του προηγούμενου επεισοδείου μεταξύ αυτού και του κατηγορούμενου το οποίο διαφάνηκε τελικά κατά την αντεξέταση του. Ήταν πρώην αστυνομικός και αυτός ήταν ένας λόγος περισσότερος ούτως ώστε η γραπτή του κατάθεση να αναφέρει επακριβώς τα γεγονότα τα οποία συνέβηκαν την 8.2.21. Η παράλειψη της αναφοράς σε αυτήν ότι από την κατ' ισχυρισμό απειλή του κατηγορούμενου του προκλήθηκε φόβος δεν ήταν τυχαία. Συνεπώς στην μαρτυρία του ΜΚ1 δεν αποδίδω καμία βαρύτητα, δεν την αποδέχομαι και την απορρίπτω ως αναξιόπιστη, πλην του σημείου ότι είχαν διαφορές με τον κατηγορούμενο. Επίσης δεν έχω πειστεί ότι στις 8.2.21 συναντήθηκε με τον κατηγορούμενο στην τοποθεσία «Μυρμιγκοφού» η οποία είναι απαγορευμένη περιοχή κυνηγίου και ότι ο κατηγορούμενος τον απείλησε με την φράση θα σου σπάσω τα μούτρα τζαι εννά σε παίξω με τον σιηπέττο, προκαλώντας του φόβο». Η μαρτυρία του ΜΚ2 αφορούσε το κατά πόσο η τοποθεσία «Μυρμηγκοφού» έδαφος του χωριού Πελαθούσα είναι απαγορευμένη περιοχή για να εκπαιδεύονται σκύλλοι. Αποδέχομαι την μαρτυρία του η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Ο κατηγορούμενος ως αναφέρθηκε πιο πάνω κατέθεσε ενόρκως. Πέραν τούτου, υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου και η ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου (τεκμήριο 11). Όσον αφορά τη γραπτή κατάθεση του κατηγορουμένου, υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα την οποία το Δικαστήριο μπορεί να αποδώσει σ' αυτή. Στο γενικό αυτό κανόνα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπου τα γεγονότα όπως τα απέδειξε με την μαρτυρία της η Κατηγορούσα Αρχή είναι τέτοια που χρήζει να δοθεί κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο, ιδιαίτερα εκεί που μια τέτοια εξήγηση εμπίπτει στη δική του αποκλειστική γνώση. Περαιτέρω, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί μέρος της κατάθεσης του κατηγορουμένου και να απορρίψει άλλο ασχέτως αν αυτό αποτελεί άμεσα ή έμμεσα παραδοχή του αδικήματος. Είναι φυσικό να αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνθέτει παραδοχή στο αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια προς τα συμφέροντα του κατηγορουμένου. Είναι όμως, ελεύθερο το Δικαστήριο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. (Βλ. Vrakas α.ο. v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195), Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Findlay Duncan 73 Crim. App. R. 359). Η μαρτυρία του κατηγορούμενου δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση, ούτε και περιέπεσε σε αντιφάσεις. Αποδέχομαι μερικώς αυτήν ως αξιόπιστη πλην του ισχυρισμού του ό,τι δεν έχουν διαφορές με τον ΜΚ1, οι οποίες προέκυψαν από κάποιο επεισόδειο που συνέβηκε τον Αύγουστο του 2020. Επίσης διατηρώ αμφιβολίες κατά πόσο συναντήθηκαν μεταξύ τους την επίδικη ημέρα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην 1η κατηγορία το αδίκημα της Απειλής, κατά παράβαση του άρθρου 91Α του Ποινικού Κώδικα που προνοεί τα ακόλουθα: « Πρόσωπο το οποίο προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη, διαπράττει αδίκημα.......». Δηλαδή απαιτείται η απόδειξη: Απειλής από τον κατηγορούμενο, με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη. Η οποία να προκάλεσε τρόμο ή ανησυχία σε άλλο πρόσωπο. Δεν είναι λοιπόν αρκετό για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα, να αποδειχθεί η ύπαρξη απειλής βίας ή άλλης παράνομης πράξης ή παράλειψης. Θα πρέπει να αποδειχθεί περαιτέρω ότι η απειλή είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση τρόμου ή ανησυχίας στον παραπονούμενο. Το περιεχόμενο και η σημασία της απειλής για τον παραπονούμενο είναι συνεπώς βασικά για να διαπιστωθεί εάν πράγματι του προκλήθηκε τέτοιος τρόμος ή ανησυχία. Πιο κάτω παραθέτω νομολογία που παρόλο ότι αναφέρεται στο αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας εντούτοις οι νομικές αρχές είναι κοινές με το αδίκημα της απειλής και ως εκ τούτου εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση. Στην υπόθεση Νετζιήπ ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ 16, η οποία αφορούσε επαναλαμβάνω συναφές αδίκημα, αυτό της απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, λέχθηκε σχετικά ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου την δυνατότητα εκφοβισμού προς τον σκοπό αποφυγής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. Ως φαίνεται δε από την πιο πάνω υπόθεση το κριτήριο δεν είναι υποκειμενικό. Δεν απαιτείται δηλαδή να προκληθεί στην πραγματικότητα φόβος στον παραπονούμενο ότι οι απειλές θα πραγματοποιηθούν. Αρκεί η απειλή να δημιουργεί εξ αντικειμένου δυνατότητα εκφοβισμού του θύματος. Στην υπόθεση Βοσκού ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 510, λέχθηκε ότι πέραν από τα απειλητικά λόγια, συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απειλή να αποσκοπεί στο να εκφοβίσει κάποιον για να μην διενεργήσει πράξη την οποία δικαιούται νόμιμα να διενεργήσει ή για να διενεργήσει πράξη την οποία δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει. Αν λείπει το τελευταίο αυτό στοιχείο, τα απειλητικά λόγια δεν στοιχειοθετούντο αδίκηματης απειλής βιαιοπραγίας (βλ. Kallenos v. The Police

(1969)2 C.L.R 210). Βλ. και την Ποιν. Έφ. 41/2014, Καράπασιη v Αστυνομίας, ημερ.24/01/2017. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υϊοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας εναντίον Σπύρος Σπύρου

(2002)2, Α.Α.Δ. 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοίζου εναντίον Αστυνομίας 1989

(2)Α.Α.ΑΔ 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης εναντίον Αστυνομίας 1991

(2)Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής. (Φλουρής εναντίον Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ Λαμβάνοντας υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας αδυνατώ να προβώ σε ασφαλή ευρήματα αναφορικά με το τί επακριβώς επεσυνέβη την 8.2.21 δηλαδή κατά πόσο ο παραπονούμενος ΜΚ1 συναντήθηκε με τον κατηγορούμενο στην περιοχή «Μυρμιγκοφού» στην επαρχία Πάφου και εάν όντως ο κατηγορούμενος τον απείλησε λέγοντας του: «θα σου σπάσω τα μούτρα τζαι εννά σε παίξω με τον σιηπέττο». Ο ΜΚ 1 επιπρόσθετα δεν έχει πείσει το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος τον απείλησε ως επίσης και ότι του προκάλεσε φόβο. Ως εκ των άνω θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν απέδειξε την κατηγορία την οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος λόγω μη απόδειξης των δύο πιο πάνω αναφερθέντων συστατικών στοιχείων του αδικήματος στην οποία αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. [Υπ.] ........................................... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο