ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ν. DIMITROV κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3224/21, 22/12/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2021:B26 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3224/21 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΑΦΟΥ εναντίον 1.ΧΧΧ DIMITROV
- ΧΧΧ ABDIEV ----------------------------------- Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου 2021 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Ν.Νεοκλέους Για τον Κατηγορούμενο 1: κος Κ. Σιαηλής Κατηγορούμενος 1 παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος 1 κατόπιν Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου στο εκ πρώτης όψεως κλήθηκε σε απολογία στις κατηγορίες της διάρρηξης κατοικίας (κατηγορία 2), κατά παράβαση του άρθρου 292(α) της κλοπής από κατοικία κατά παράβαση του άρθρου 266(β), και παραδέκτηκε ενοχή πριν την έκδοσης αυτής στην κατηγορία 4 για παράνομη κατοχή περιουσίας, κατά παράβαση του άρθρου 309, του Ποινικού Κώδικα (Κεφάλαιο 154). Στη συνέχεια μετά την εκφώνηση της ενδιάμεσης απόφασης παραδέκτηκε ενοχή και στην 2η και στην 3η κατηγορία. Να αναφέρω ότι σε σχέση με την 2η κατηγορία πριν να εκτεθούν τα γεγονότα της υπόθεσης το ποσό της αξίας της κλοπιμαίας περιουσίας μειώθηκε από τις €29841 σε €
- Τα γεγονότα της υπόθεσης για τις κατηγορίες 2 και 3 έχουν αναφερθεί στην Ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου και δεν χρήζουν επανάληψης. Επίσης αναφορικά με την 4η κατηγορία ο κος Νεοκλέους ανέφερε ότι κατόπιν έρευνας στην οικία του κατηγορούμενου 1 ανερεύθηκαν στην κατοχή του τα 2 ηλεκτρικά ποδήλατα μάρκας BINELLI και SARACEN για τα οποία υπήρχαν υπόνοιες ότι ήταν κλοπιμαία. Η Κατηγορούσα Αρχή ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 1 αγόρευσε προς μετριασμό της ποινής και δεν διαφωνεί ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο πελάτης του είναι σοβαρά. Ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του την παραδοχή και την απολογία του κατηγορούμενου έστω και σε αυτό το στάδιο, την συνεργασία του με τις διωκτικές αρχές και την υπόδειξη σκηνών στις οποίες προέβη, το λευκό του ποινικό μητρώο, την μικρή αξία της κλοπιμαίας περιουσίας μετά την τροποποίηση του κατηγορητηρίου, την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας τεκμήριο Α' και εν τέλει ότι αυτός ευρίσκεται υπό κράτηση εδώ και 6 μήνες. Για το αδίκημα της διάρρηξης προβλέπεται με βάση το άρθρο 292(α) ποινή φυλάκισης μέχρι 7 χρόνια και όταν αυτή διαπράττεται κατά τη διάρκεια της νύχτας η ποινή αυξάνεται στα 10 έτη. Για το αδίκημα της κλοπής το άρθρο 266(β) προβλέπεται ποινή φυλάκισης 5 χρόνων και για το αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας το οποίο είναι πλημμέλημα προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 6 μήνες, σύμφωνα με το άρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα. Βέβαια το παρόν Δικαστήριο έχει την αρμοδιότητα να επιβάλει ποινή φυλάκισης μέχρι 5 έτη. Αναφορικά με το αδίκημα της 2ης και της 3ης κατηγορίας στην Ποινική Έφεση Αρ. 210/2018, ημερ.10 Μαϊου, 2019, xxx BALAMPANIDIS ν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ αναφέρθηκαν τα εξής: «Τονίζουμε συναφώς ότι κατά πάγια νομολογία σε αδικήματα της εξεταζόμενης φύσεως πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές λόγω του ότι οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή εγκληματικότητας και όπου εντοπίζεται η ανάγκη επιβολής ποινής με αποτρεπτικό χαρακτήρα, ναι μεν λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του παραβάτη αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό στοιχείο της ποινής. (Βλ. ενδεικτικά Lucian Gheorghe v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ, 824, Andrei Alin Bandits v. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2015:B696, Ποιν. Εφ. 94/2015 ημερ. 21.10.2015, Αhmed Saadi v. Αστυνομίας, ECLI:CY:AD:2016:B300, Ποιν. Εφ. 308/2014 ημερ. 24.6.2016 και xxx Yenier v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2019:B153, Ποιν. Εφ. 256/2017 ημερ. 22.4.2019. Στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με υποθέσεις διάρρηξης και κλοπής, επανατονίσθηκε, η χωρίς σημεία κάμψης συνεχόμενη αυξητική τάση των διαρρήξεων και κλοπών, γεγονός που κλονίζει την ασφάλεια που πρέπει να αισθάνεται κάθε πολίτης ενός εύνομου κράτους, (Φραντζίδης ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 146). Παρόμοια επισήμανση ως προς το γεγονός ότι αδικήματα της φύσεως αυτής απασχολούν σχεδόν καθημερινά τα Δικαστήρια, με αποτέλεσμα οι ποινές που επιβάλλονται να πρέπει να είναι αποτρεπτικές, έγινε και στις υποθέσεις Bukowski και άλλος v. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 92, Φράγκου ν. Αστυνομίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 13, Mohammad Khaknegad v Police,
(2011)2 AAΔ, 192). Περαιτέρω στην Bezanidis v. Δημοκρατίας
(2013)2 Α.Α.Δ. 785, όχι μόνο επιβεβαιώθηκαν τα πιο πάνω, αλλά έγινε αναφορά και στις υποθέσεις Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342 και Κλεοβούλου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485, στις οποίες τονίστηκε η ανάγκη για αποτροπή τόσο των ιδίων των παραβατών, όσο και της αναχαίτησης τρίτων από τη διάπραξη ομοίων ή παρομοίων εγκλημάτων. Η κατανόηση που το Δικαστήριο οφείλει να επιδεικνύει στις προσωπικές περιστάσεις του δράστη δεν υπερφαλαγγίζει την ανάγκη της αποτροπής υπό το φως των περιστατικών και της φύσης των ιδίων των αδικημάτων. Τα Δικαστήρια πρέπει να λαμβάνουν βεβαίως υπόψη τα ελαφρυντικά περιστατικά ενός κατηγορούμενου, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να υπολογίζουν κατά την επιμέτρηση της ποινής και την επίπτωση της εγκληματικής συμπεριφοράς επί του θύματος ή των θυμάτων αυτής. Στην HUSSEIN V R, Ποινική Έφεση 252/18 ημερομηνίας 31.5.19 αναφέρθηκαν τα εξής: «Το Πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την επιβολή ποινής αναφέρθηκε στη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε ο εφεσείων, παραπέμποντας σε νομολογία ως προς την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιας φύσεως αδικήματα (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.ά.
(1990)2 Α.Α.Δ. 264, Somilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ. 9, Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138 κ.ά.), στην έξαρση που παρατηρείται στα αδικήματα αυτά, στις περιστάσεις διάπραξης τους, τον αριθμό των αδικημάτων που αφορούσαν οι κατηγορίες και τα αισθήματα ανασφάλειας που προκαλούνται στα θύματα τέτοιας φύσεως αδικημάτων πέραν της οικονομικής απώλειας, ανασφάλεια που αντανακλάται και στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Στην υπόθεση Ahmed Saadi v. Αστυνομίας ECLI:CY:AD:2016:B300, Ποιν. Έφ. 308/14 ημερ. 24/6/2016 που αφορούσε επίσης σε κατηγορίες για διάρρηξη κατοικίας και κλοπή, το Εφετείο τόνισε τα εξής: «Η νομολογία είναι αυστηρή στην αντιμετώπιση αυτού του είδους τις υποθέσεις. Η ανάγκη για αποτροπή είναι προεξάρχουσα, η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών αποτελεί προτεραιότητα και η έστω κατά κατασταλτικό τρόπο αντιμετώπιση της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του κοινού στην εμπέδωση του δικαίου, αδήρητη αναγκαιότητα». Για προσδιορισμό της ποινής στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω λοιπόν υπόψη μου τη σοβαρότητα των αδικημάτων ως αυτή εμφαίνεται από τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη τους καθώς και ότι αδικήματα αυτής της φύσης βρίσκονται σε έξαρση ως αναφέρθηκε πιο πάνω, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση και από τις υποθέσεις, οι οποίες καταχωρούνται καθημερινά ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρά τα πιο πάνω δεν εξαλείφεται η ανάγκη που υπάρχει παράλληλα για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να μη συνιστά απλώς τιμωρία αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Από την άλλη όμως η διαδικασία αυτή δεν πρέπει να συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής, όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd
(1993)2 Α.Α.Δ. 17, Χαραλάμπους v Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ, σελ. 1,6). Η παραδοχή ενός κατηγορούμενου λαμβάνεται υπόψη σαν μετριαστικός παράγοντας. Η βαρύτητα δε που μπορεί να της αποδοθεί ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση. Όπου συμβάλλει αποτελεσματικά στη διερεύνηση της υπόθεσης και πηγάζει από πραγματική μεταμέλεια του έχει μεγαλύτερη αξία (Χαρτούμπαλλος v Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ σελ.28, 36, Κωνσταντίνου v Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ σελ.206, 208 - 209). Προς όφελος λοιπόν του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου: την παραδοχή και την απολογία του στο Δικαστήριο η οποία δεν ήταν άμεση αλλά έστω και σε αυτό το στάδιο διασώθηκε αρκετός δικαστικός χρόνος. Το λευκό του ποινικό μητρώο στοιχείο το οποίο του δίνει την ευχέρεια να αιτείται επιείκειας από το Δικαστήριο (Κοσασβίλη v Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ σελ.606, 609-611, Στεφάνου v Δημοκρατίας
(2001)2 ΑΑΔ σελ.169). Την συνεργασία του με την αστυνομία και ότι προέβηκε σε υποδείξεις σκηνών σε αυτή, πράξη η οποία υποβοήθησε το έργο της. Το ύψος της αξίας της κλοπιμαίας περιουσίας η οποία ανέρχεται στα €356 μετά και την τροποποίηση του κατηγορητηρίου.Επίσης ως έχει αναφερθεί πλείστα αντικείμενα της περιουσίας του παραπονούμενου του έχουν ήδη επιστραφεί. Λαμβάνω περαιτέρω υπόψη μου όλες τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορούμενου ως εμφαίνονται στο τεκμήριο Α' και ειδικότερα ότι είναι πατέρας 3 ανήλικων παιδιών. Επιπλέον ότι αυτός είναι ηλικίας 27 ετών και τελεί υπό κράτηση εδώ και 6 μήνες για την παρούσα υπόθεση. Όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες πρέπει να λεχθεί ότι λαμβάνονται μεν υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου, λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων, όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως και το είδος της ποινής. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα δεδομένα που αφορούν στην παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη τους αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή φυλάκισης. Και τούτο έχοντας πάντα κατά νου ότι αυτή επιβάλλεται μόνο εκεί όπου οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Καταληκτικά επιβάλλω στον κατηγορούμενο στην δεύτερη κατηγορία 9 μήνες φυλάκιση, στην τρίτη κατηγορία 8 μήνες φυλάκιση και στην τέταρτη κατηγορία 5 μήνες φυλάκιση. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές φυλάκισης στον κατηγορούμενο 1 θα εξετάσω τώρα εάν η εκτέλεση των ποινών που επιβλήθηκαν θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύνανται να ανασταλούν, δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ΄ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου ν. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(2013)2 Α.Α.Δ 449 λέχθηκε δε σχετικά ότι με την τροποποίηση που επέφερε ο Νόμος του 2003: «. τα όρια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δεν περιορίζονται με αναφορά σε συγκεκριμένους παράγοντες και δη με αναφορά σε παράγοντες οι οποίοι έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Θέλησε δηλαδή ο Νομοθέτης να δώσει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να δει αν η αναστολή θα δικαιολογείτο από το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης και τα προσωπικά δεδομένα του κάθε κατηγορούμενου, ορίζοντας ταύτα ως κατευθυντήριες γραμμές και μη περιορίζοντας το θέμα της αναστολής της επιβληθείσας ποινής στα κριτήρια που θα έπρεπε να υπάρχουν σύμφωνα με την παλαιότερη αντίληψη και δη μη περιορίζοντας την ευχέρεια του Δικαστηρίου να εξετάσει παράγοντες οι οποίοι μπορεί να έχουν σημασία και ως προς την αναστολή». Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας
(2012)2 Α.Α.Δ. 930: «Η κάθε υπόθεση κρίνεται στη βάση των δικών της περιστατικών. Η υιοθέτηση οποιουδήποτε γενικού κανόνα θα συνιστούσε σφάλμα αρχής. Εναπόκειται στο Δικαστήριο που έχει την ευθύνη επιβολής της ποινής να λάβει υπόψη στην κάθε περίπτωση τις περιστάσεις της υπόθεσης και οποιεσδήποτε προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο ενδείκνυται η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής. Αυτό βέβαια συνεπάγεται την εκ νέου θεώρηση των συνθηκών διάπραξης του αδικήματος και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και την απόδοση «διπλής βαρύτητας» σε όλους τους σχετικούς με το αδίκημα και τον αδικοπραγούντα παράγοντες - είτε επιβαρυντικούς είτε μετριαστικούς - οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου για την αναστολή ή όχι της ποινής. Θεωρούμε ότι κατά την εξέταση του ζητήματος, σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο η ανασταλείσα ποινή θα αντικατοπτρίζει την αντικειμενική σοβαρότητα του αδικήματος και θα εξυπηρετήσει τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας». Έχω εξετάσει με προσοχή και έχω λάβει υπόψη μου τόσο τα γεγονότα της υπόθεσης όσο και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου 1 καθώς και κάθε άλλο σχετικό παράγοντα. Από την φύση των επίδικων αδικημάτων, τα γεγονότα που περιβάλλουν την διάπραξη τους και τις συνέπειες αυτών, προκύπτει ότι πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα. Ο κατηγορούμενος έδειξε να μεταμελείται για τις εν λόγω πράξεις του σε πολύ προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας. Πρόκειται για σοβαρής μορφής και με σοβαρές συνέπειες έκνομη συμπεριφορά και συναφώς προέχει κατά την κρίση μου, η ανάγκη για αποτροπή για άλλους επίδοξους παραβάτες αλλά και του ίδιου του κατηγορούμενου. Όλα δε τα στοιχεία και δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον μου, λήφθηκαν υπόψη ως μετριαστικοί παράγοντες, προσμέτρησαν δεόντως στην απόφαση για το ύψος των ποινών και δεν μεταβάλλουν τα δεδομένα στα πλαίσια εξέτασης θέματος αναστολής. Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση διαταγής για αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης η οποία και θα είναι άμεση. Η περίοδος έκτισης των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο 1 μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτός τελεί υποκράτηση για την παρούσα δηλαδή από τις 6.7.21. Τα Τεκμήρια 4 - 12 να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Η περιουσία του παραπονούμενου να του επιστραφεί. Έξοδα €255 να καταβληθούν από την Δημοκρατία. [Υπ.] ........................................... Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο