← Κύπρος

ΔΗΜΟΣ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ ν. Πέτρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3049/16, 22/6/2021

ΔΗΜΟΣ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ ν. Πέτρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3049/16, 22/6/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2021:B34 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3049/16 ΔΗΜΟΣ ΓΕΡΟΣΚΗΠΟΥ εναντίον

  1. ΧΧΧ CENTRE LIMITED
  2. ΧΧΧ Πέτρου --------------------------------- Ημερομηνία: 22 Ιουνίου 2021 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Κλεάνθους Για τους Κατηγορούμενους 1 και 2: κος Α. Αλεξάνδρου Κατηγορούμενος 2 παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Η Κατηγορούμενη 1 αντιμετωπίζει σύμφωνα με το κατηγορητήριο το αδίκημα της κατοχής και της χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης κατά ή περί την 5.2.2016 και/ή πρότερον και μέχρι σήμερα, εντός του τεμαχίου με αρ.1Χ και 1Χ, ως ιδιοκτήτης και/ ή ως κάτοχος αυτών, στην Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής, δηλαδή του Δήμου Γεροσκήπου (3η κατηγορία) και την κατηγορία της διατήρησης και/ή λειτουργίας επιχείρησης, χωρίς άδεια λειτουργίας από το Δήμο Γεροσκήπου (5η κατηγορία), κατά παράβαση του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96 όπως τροποποιήθηκε. Ο κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει σύμφωνα με το κατηγορητήριο το αδίκημα ότι υπό την ιδιότητά του ως διευθυντής και/ή αντιπρόσωπος της κατηγορούμενης 1 παράνομα επέτρεψε και ή παρείχε συνδρομή στην εκτέλεση εργασιών ανέγερσης οιικοδομής χωρίς να υπάρχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από το Δήμο Γεροσκήπου (4η κατηγορία) και την κατηγορία ότι υπό την πιο πάνω ιδιότητα επέτρεψε και/ή ανέχτηκε τη διατήρηση και/ ή τη λειτουργία επιχείρησης στα πιο πάνω τεμάχια χωρίς την άδεια του Δήμου Γεροσκήπου (6η κατηγορία). Δέον να αναφερθεί ότι οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν και τις κατηγορίες η μεν 1η κατηγορούμενη την 1η κατηγορία και ο δε 2ος την 2η κατηγορία στις οποίες αθωώθηκαν και απαλλάχθηκαν από το Δικαστήριο στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Μετά που οι κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία ο 2ος κατηγορούμενος προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση. Οι κατηγορούμενοι δεν παρουσίασαν κανένα μάρτυρα υπερασπίσεως. Όταν ολοκληρώθηκε η υπόθεση ο ευπαίδευτoς συνήγορος των Κατηγορουμένων υποστήριξε ότι η δίκη των κατηγορουμένων δεν ήταν δίκαιη και εντός ευλόγου χρόνου, η διαπίστωση της ποινικής τους ευθύνης διενεργήθηκε έξω από τα συνταγματικά πλαίσια, την ύπαρξη δεδικασμένου, την αναξιοπιστία της ΜΚ1 αλλά και την προβληματική τέταρτη κατηγορία καταλήγοντας στην εισήγηση για απόρριψη των κατηγοριών και την αθώωση των κατηγορουμένων 1 και
  3. Αντίθετη υπήρξε η θέση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής η οποία στην γραπτή της αγόρευση τεκμήριο Α' υποστήριξε ότι έχουν αποδειχθεί οι κατηγορίες 3 - 6 και συνεπώς οι Κατηγορούμενοι θα πρέπει να καταδικαστούν σε αυτές. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσε μόνο μία μάρτυρας, ήτοι η ΧΧΧ Πιστέντη (ΜΚ1). Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας της ΜΚ 1, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το τελικό στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Μάρτυρας Κατηγορίας 1 (ΜΚ1) κατέθεσε η ΧΧΧ Πιστέντη η οποία είναι Πολιτικός Μηχανικός και εργάζεται στον Δήμο Γεροσκήπου (ΔΓ εφεξής). Αυτή κατέθεσε στο Δικαστήριο την γραπτή κατάθεση της (τεκμήριο Α΄), την οποία υιοθέτησε και αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης της, ως επίσης και τα τεκμήρια 1 -
  4. Είπε ότι επισκέφθηκε τους επίδικους χώρους στις 5.2.16 και στις 9.5.16 για σκοπούς επιθεώρησης και διαπίστωσε ότι η κατηγορούμενη 1 ιδιοκτήτρια του τεμαχίου με αρ.1Χ ανήγειρε οικοδομές οι οποίες υφίστανται (περιγράφονται στο τεκμήριο Α'), χωρίς άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή και κατέχονται από αυτήν χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Διευθυντής της 1ης κατηγορούμενης εταιρείας είναι ο 2ος κατηγορούμενος ο οποίος ενεργεί γι' αυτήν και είναι ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου με αρ.1Χ. Το τεμάχιο 1Χ μαζί με το 1Χ είναι συνεχόμενα τεμάχια. Αντεξεταζόμενη ανέφερε επανειλημμένως ότι δεν γνωρίζει πότε ανεγέρθηκαν οι εν λόγω οικοδομές και εάν ο 2ος παρείχε συνδρομή στην ανέγερση αυτών. Επίσης αυτή ερωτώμενη για την ποινική υπόθεση με αρ.8627/07 την οποία αντιμετώπιζαν οι κατηγορούμενοι ανέφερε ότι αυτή είχε επισκεφθεί τον χώρο τότε, μόνο για να διαπιστώσει αν λειτουργούσε εκεί η επιχείρηση. Στην θέση της υπεράσπισης ότι αυτές οι οικοδομές υφίστανται και υφίσταντο ως τέτοιες από το 1994 η ΜΚ1 απάντησε ότι αυτή όταν επισκέφθηκε τον χώρο το 2007 δεν έκανε οποιοδήποτε έλεγχο των υποστατικών αλλά ούτε και γνωρίζει εάν τα σημερινά υποστατικά είναι τα ίδια με το 2007 ή κατά πόσο έχουν διαφοροποιηθεί. Επίσης ανέφερε ότι η πίστα αυτοκινήτων δεν είναι στην μορφή που είναι στο σχέδιο που έχει υποβληθεί και αυτή ευρίσκεται και στο τεμάχιο 1Χ και στο 1Χ. Η άδεια που υποβλήθηκε αφορά μόνο το τεμάχιο 1Χ και αυτή έληξε ένα χρόνο μετά. Μετά που οι κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία ο κατηγορούμενος 2 προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση (τεκμήριο Β) στην οποία αναφέρεται κυρίως στην προηγούμενη ποινική υπόθεση με αρ. 8627/07 η οποία καταχωρήθηκε εναντίον τους το 2007 που αφορούσε τα ίδια υποστατικά και στην οποία ο ίδιος αθωώθηκε και η 1η κατηγορούμενη καταδικάστηκε σε κάποιες κατηγορίες. Επικαλείται επίσης ότι συγκρίνοντας την τότε ένορκη μαρτυρία της ΜΚ1 με την παρούσα καταδεικνύεται η αναξιοπιστία της, ότι τα επίδικα υποστατικά δεν έχουν διαφοροποιηθεί από το 2007 αλλά και την ύπαρξη δεδικασμένου για αδικήματα που έχουν ήδη αθωωθεί. Να αναφερθεί ότι κατατέθηκαν παραδεκτά γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 19 του Περί Απόδειξης Νόμου (Κεφ.9), δηλαδή το κατηγορητήριο της ποινικής υπόθεσης με αρ.8627/07 εναντίον των κατηγορουμένων (τεκμήριο 13) και η απόφαση αυτής (τεκμήριο 14). Ακόμη ότι ο φάκελλος της υπόθεσης αυτής έχει καταστραφεί και ως εκ τούτου δεν μπόρεσε η υπεράσπιση να τον παρουσιάσει στο Δικαστήριο. Όταν ολοκληρώθηκε η ακροαματική διαδικασία αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Κατηγορούσας Αρχής και της Υπεράσπισης ανέφεραν στο Δικαστήριο τις τελικές τους εισηγήσεις και θέσεις. Αυτές έχουν δεόντως μελετηθεί και ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου δεν θεωρείται απαραίτητο να παρατεθούν εδώ αυτούσιες, μόνο εκεί όπου είναι αναγκαίο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, την μοναδική μάρτυρα κατηγορίας (ΜΚ1) που κατέθεσε ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην παράθεση και στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχε αυτή να παρακολουθήσει τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια της, τη μνήμη και τους λόγους που είχε για να θυμάται ή να πιστεύει αυτά για τα οποία κατέθεσε, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων της ( Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1Α, Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας της αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α, Α.Α.Δ 165, Σάββα κ. α. v Γεωργίου 2006,1,658). Αποτελεί σταθερή θέση της νομολογίας μας ότι το Δικαστήριο αφ' ης στιγμής κρίνει ως αξιόπιστο ένα μάρτυρα μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο. (Kades v Nicolaou and another, 1986, 1 CLR, 212, Σάββα v Αστυνομίας, ποιν.έφεση 6407, 13.11.98, Ευθυμίου v Aστυνομίας, ποιν. έφεση 6836, 10.1.2001, Ιωσηφίδης v Αστυνομίας, ποιν. έφ. 243/12, 2.5.14). Η ΜΚ1 κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου με ειλικρίνεια και πειστικότητα όσα αυτή διαπίστωσε στις δύο επισκέψεις της στον επίδικο χώρο δηλαδή στα 2 ενοποιημένα τεμάχια 1Χ και 1Χ, τα οποία επιβεβαιώνονται από τα τεκμήρια τα οποία κατέθεσε στο Δικαστήριο περιλαμβανομένων των φωτογραφιών (τεκμήρια 4 - 6, 9, 12), όσο και των εγγράφων επιβολής τελών υδατοπρομήθειας, σκυβάλλων και ακίνητης ιδιοκτησίας στην κατηγορούμενη 1 από τον ΔΓ που καταδεικνύουν την κατοχή, χρήση και λειτουργία των χώρων για 6 χρόνια (τεκμήρια 7, 8). Ειδικότερα το τεκμήριο 4 καταδεικνύει την ύπαρξη πίστας αγωνιστικών αυτοκινήτων (go carts) με άσφαλτο και υποστατικών τα οποία η ΜΚ1 περιγράφει στο τεκμήριο Α' τα οποία είχε διαπιστώσει στις 5/2/16, στις 9/5/16 και στις 10/3/21 κατά τις εκεί επιθεωρήσεις της. Στο τεκμήριο 10 το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο καταδεικνύεται ακόμη ότι στον κατηγορούμενο 2 παραχωρήθηκε άδεια οικοδομής με αρ. Γ 0ΧΧ2 με περιγραφή της οικοδομικής εργασίας δηλαδή της πίστας για αγωνιστικά αυτοκίνητα και η οποία ίσχυε μέχρι την 21.6.
  1. Το περιεχόμενο της δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Επίσης η ΜΚ1 κατέθεσε στο Δικαστήριο την γνωστοποίηση αρνήσεως χορηγήσεως πολεοδομικής άδειας ημερομηνίας 19/5/20 με αιτητή την 1η κατηγορούμενη (τεκμήριο 11) του οποίου το περιεχόμενο δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση και το οποίο αποδέχομαι πλήρως. Η ΜΚ1 είχε αντεξεταστεί σε σχέση με το τεκμήριο 15 το οποίο είναι υπηρεσιακό σημείωμα του Τεχνικού του Δήμου Γεροσκήπου. Σε αυτό δεν αναφέρεται επακριβώς ποιό τεμάχιο επισκέφθηκε αυτός για να προβεί στις αναφερόμενες διαπιστώσεις του συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε ασφαλές εύρημα κατά πόσο αφορούσε τα επίδικα τεμάχια 1Χ και 1Χ της παρούσας υπόθεσης, εφόσον το πρόσωπο αυτό δεν παρουσιάστηκε για να καταθέσει. Η ΜΚ1 δεν υπέπεσε σε καμία ουσιώδη αντίφαση, ήταν πειστική και δεν έχω εντοπίσει ότι είχε οποιοδήποτε όφελος για να επικαλεστεί ψευδώς γεγονότα. Συνεπώς αποδέχομαι πλήρως την μαρτυρία της η οποία κρίνεται ως αξιόπιστη και προβαίνω στα ανάλογα ευρήματα. ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΜΗ Η υπεράσπιση δεν αμφισβητεί την ύπαρξη της 1ης κατηγορούμενης ως νομικής οντότητας αλλά και ότι ο 2ος είναι ο διευθυντής της και το μοναδικό πρόσωπο που ενεργεί για αυτήν (τεκμήριο 1). Επίσης δεν αμφισβητήθηκε ότι ο 2ος είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου τεμαχίου 1Χ (τεκμήριο 2) και η 1η κατηγορούμενη η ιδιοκτήτρια του επίδικου τεμαχίου 1Χ (τεκμήριο 3). Επιπλέον δεν αμφισβητήθηκε η ύπαρξη των υποστατικών και ότι αυτά αποτελούν οικοδομές εν τη εννοία του Νόμου στα συγκεκριμένα τεμάχια μάλιστα είναι η θέσης της υπεράσπισης ότι αυτά δεν έχουν τροποποιηθεί από το
  2. Ούτε και ότι αυτές οι οικοδομές ευρίσκονται εντός των δημοτικών ορίων του ΔΓ και αρμόδια αρχή είναι ο ΔΓ. Ακόμη ότι γι' αυτές δεν έχει υποβληθεί και δεν έχει εκδοθεί μέχρι σήμερα πιστοποιητικό τελικής έγκρισης αλλά ούτε και ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν ανέχθηκε ή συνέδραμε στην κατοχή και χρήση αυτών από την 1η κατηγορούμενη. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε επ' ουδενί τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε η ΜΚ 1 αλλά η αντεξέταση της επικεντρώθηκε κυρίως στο ζήτημα δεδικασμένου που απορρέει από την αθώωση των κατηγορουμένων για τις κατηγορίες της ανέγερσης οικοδομών χωρίς άδεια στην ποινική υπόθεση με αρ.8627/07 καθώς και στην εμπλοκή της ΜΚ1 σε εκείνη. Αποτελεί βασική αρχή της νομολογίας πως η παράλειψη αντεξέτασης σε ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας ενός μάρτυρα την καθιστά αναντίλεκτη και δύναται να εκληφθεί ως αποδοχή της μαρτυρίας του (Phipson on Evidence, 12η έκδοση, παράγραφος 1593, σελίδα 687, Δημήτρης Ζαχαρίου v Ανδρονίκης Ζαχαρίου,
(1993), 1, ΑΑΔ, 159). ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ο κατηγορούμενος 2 προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση (τεκμήριο Β), αυτό ήταν δικαίωμα του και δεν μπορεί να επενεργήσει σε βάρος του, ούτε και πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (βλ. Vrakas v. Republic
(1973)2 C.L.R. 139, Anastasiades v. Republic
(1977)2 C.L.R. 97, Θεμιστοκλέους -v- Αστυνομίας
(1981)2 C.L.R. 200, Ντίνος Δημητρίου Χριστοφόρου -v- Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 250, Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 129 και Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195). Σύμφωνα με τη νομολογία αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια του να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το δικαστήριο ως αξιόπιστη. (βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ 195). Στην υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ 22 αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα σχετικά: «Υπενθυμίζουμε ότι στην παρούσα υπόθεση οι κατηγορούμενοι (συμπεριλαμβανομένου και του εφεσείοντα) αφού κλήθηκαν σε απολογία επέλεξαν να προβούν σε ανώμοτη δήλωση και να μην προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία, κάτι βέβαια που ήταν απόλυτο δικαίωμα τους. Σε τέτοια περίπτωση, ενόψει και του τεκμηρίου της αθωότητας ενός κατηγορουμένου και της υποχρέωσης της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, αυτό που εξετάζεται είναι (α) αν η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι αξιόπιστη και (β) αν ναι, κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει τις κατηγορίες. Το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος δεν έδωσε ο ίδιος ένορκη κατάθεση ή ότι δεν παρουσίασε μάρτυρες, δεν πρέπει να θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση». Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη δήλωση του η οποία επικεντρώνεται κυρίως στην προηγούμενη ποινική υπόθεση με αρ.8627/07 η οποία καταχωρήθηκε εναντίον τους για τα ίδια υποστατικά, στην οποία ο ίδιος αθωώθηκε ενώ η 1η κατηγορούμενη καταδικάστηκε σε κάποιες κατηγορίες αναφέρει ότι συγκρίνοντας την τότε ένορκη μαρτυρία της ΜΚ1 σε σχέση με την παρούσα καταδεικνύεται η αναξιοπιστία της. Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να προβεί σε καμία σύγκριση στην απουσία οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που να επιβεβαιώνει τέτοιο ισχυρισμό. Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό του ότι τα υποστατικά δεν έχουν διαφοροποιηθεί από την ανέγερση τους μέχρι και σήμερα. Απ' αυτόν βεβαίως καταδεικνύεται η γνώση του για την κατάσταση η οποία επικρατεί σήμερα στους επίδικους χώρους. Συνεπώς στην εν λόγω ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου, την οποία έχω μελετήσει, δεν θα αποδώσω κάποια αξία αφού το περιεχόμενο της δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 2 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96) αναφέρει τί αποτελεί οικοδομή, δηλαδή: «οικοδομή σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο». Στην υπόθεση Tsiolis v The District Officer Nicosia, 1982, 2 CLR,11 λέχθηκε ότι: «για να θεωρηθεί μία κατασκευή ως οικοδομή ή όχι είναι θέμα πραγματικό, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και τον τρόπο κατασκευής μεταξύ άλλων». Επίσης στην Αρχή Τηλεποικοινωνιών Κύπρου v Δήμου Αγλαντζιάς, 2006, 2 ΑΑΔ, 291 αναφέρθηκε για το ίδιο θέμα ότι: «θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σχήμα της οικοδομής κατά πόσο η οικοδομή είναι προσαρτημένη στην λοιπή οικοδομή, η σχέση της κατασκευής με τα υπόλοιπα κατασκευάσματα και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει χρήση της οικοδομής. Κανένας από τους πιο πάνω παράγοντες δεν είναι καθοριστικός αλλά όλα μαζί βοηθούν στην απάντηση του τιθέμενου ερωτήματος». Στο Άρθρο 10
(1)προβλέπεται ότι: «Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου.» Από το λεκτικό του άρθρου 10 του Νόμου, πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
  1. Ο κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί ή να ενεργεί όπως οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οικοδομή κατά τον ουσιώδη χρόνο.
  2. Η εν λόγω οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο και να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής και κατ' επέκταση πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.
  3. Να μην έχει εκδοθεί από την αρμόδια αρχή πιστοποιητικό τελικής έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή αυτή. Η ερμηνεία του όρου «επιτρέπει» στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη είναι ως ακολούθως: «χορηγεί σε κάποιον το δικαίωμα ή την άδεια να πράξει κάτι/ δίνει την δυνατότητα/ επιδέχεται, αφήνει περιθώριο για κάτι». Έχει νομολογηθεί ότι το εν λόγω αδίκημα είναι συνεχούς φύσεως και ως τέτοιο καλύπτει κάθε μέρα και κάθε περίοδο στην οποία η κατοχή και η χρήση της περιουσίας δεν νομιμοποιείται με την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. (σχ. Φράγκος Στέφανος v Αλεξάνδρας Αλιφάντη κ.α.
(2003), 2 ΑΑΔ, 528 και Garaca Milan κ.α. v Θεοδώρου Γ. Τάκκα, 2007, 2, ΑΑΔ 165). Αναφορικά με την 5η και την 6η κατηγορία η οποία αφορά: την Διατήρηση ορισμέvωv επαγγελματικώv υπoστατικώv άvευ αδείας η οποία δεv επιτρέπεται το άρθρο 103
(1)Περί Δήμων Νόμος 111/85 προνοεί ότι: «Ουδέν πρόσωπο διατηρεί εντός των δημοτικών ορίων οποιουδήποτε δήμου, οποιαδήποτε οικοδομή ή χώρο ή υποστατικό, εντός των οποίων ασκείται οποιαδήποτε επιχείρηση, βιομηχανία, εμπόριο, επάγγελμα ή επιτήδευμα, εκτός εάν έχει προηγουμένως εξασφαλίσει σχετική άδεια από το συμβούλιο του δήμου αυτού, εξαιρουμένων των περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 112». Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής:
  1. Οποιοδήποτε πρόσωπο διατηρεί οικοδομή ή χώρο, ή υποστατικό
  2. εντός του οποίου ασκείται οποιαδήποτε επιχείρηση, επάγγελμα..
  3. εντός των δημοτικών ορίων οποιουδήποτε Δήμου
  4. θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει σχετική άδεια από το συμβούλιο του Δήμου. Αναφορικά με την εξουσία του Δημοτικού Συμβουλίου για επιβολή δικαιωμάτων σε νομικά πρόσωπα για την άσκηση επιχειρήσεων κτλ. το άρθρο 104 του ιδίου Νόμου προνοεί ότι: «Το συμβούλιο επιβάλλει σε νομικά πρόσωπα τα οποία ασκούν οποιαδήποτε επιχείρηση, βιομηχανία, βιοτεχνία, εργασία, εμπόριο, επιτήδευμα ή επάγγελμα, εντός των δημοτικών ορίων, ετήσια δικαιώματα σύμφωνα με τον Τρίτο Πίνακα». Με βάση τα πιο πάνω άρθρα συνάγεται ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του ΔΓ έχει εξουσία να επιβάλλει δικαιώματα σε νομικά πρόσωπα τα οποία ασκούν επιχείρηση εντός των δημοτικών του ορίων. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 434). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή και αξιόπιστη, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η ΚΑ έχει ή όχι αποδείξει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Η τρίτη κατηγορία αφορά την 1η κατηγορούμενη ότι δηλαδή ως ιδιοκτήτης και/ή ως κάτοχος των τεμαχίων με αρ.1Χ και 1Χ παράνομα κατέχει και χρησιμοποιεί το εν λόγω υποστατικό χωρίς να έχει εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από τον ΔΓ. Στην εν λόγω κατηγορία η οποία αφορά κατοχή και χρήση των οικοδομών άνευ πιστοποιητικού τελικής έγκρισης, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής αποδέχομαι πρωτίστως ότι: Α. Η πίστα αγωνιστικών αυτοκινήτων (go carts) με άσφαλτο, μεταβλητού πλάτους από 8-15 μέτρα και μήκους περίπου 800 μέτρα. Β. Ένα περίπτερο με βάση από μπετόν και τοίχους από ξύλα και άλλα υλικά διαστάσεων 7 Χ 6μ περίπου. Γ. Ένα δωμάτιο με βάση από μπετόν, τοίχους από γυψοσανίδα, οροφή από λαμαρίνες και/ή άλλα υλικά διαστάσεων 10 Χ 6μ περίπου. Δ. Μία διώροφη οικοδομή κατασκευασμένη με βάση από μπετόν, μεταλλικό σκελετό και τοίχους από γυψοσανίδα που χρησιμοποιείται ως καφετέρια και γραφείο διαστάσεων 16 Χ 13μ περίπου. Ε. Δύο υπόστεγους χώρους στάθμευσης αγωνιστικών αυτοκινήτων με μεταλλικό σκελετό και οροφή από τσίγκους διαστάσεων 10 Χ 6 και 12 Χ 6 περίπου αντίστοιχα έκαστος υπόστεγος χώρος. Στ. Μία πίστα παιδικών αγωνιστικών αυτοκινήτων (go karts) από άσφαλτο. Ζ. Μία αποθήκη από μέταλλο (container) και βάση από μπετόν διαστάσεων 10 Χ 3,5μ περίπου. Η. Ένα μεταλλικό πύργο ελέγχου. Θ. Περίφραξη από μεταλλικούς στύλους και λεπτό μεταλλικό σύρμα μήκους περίπου 480μ και ύψους περίπου 1,
  1. αποτελούν οικοδομές εν τη εννοία του άρθρου 2 αναφερθέντος αναλυτικά πιο πάνω. Δεν έχει αμφισβητηθεί άλλωστε από την Υπεράσπιση ότι οι εν λόγω εγκαταστάσεις αποτελούν οικοδομές και ότι επιτελούν αυτό τον σκοπό, ούτε ότι γι΄αυτές δεν έχει εκδοθεί εκ των προτέρων πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή δηλαδή τον ΔΓ, ως προνοεί το άρθρο 10 του Κεφ.
  2. Δεν βλέπω πώς μπορεί να διαφοροποιηθεί η κατάσταση της ύπαρξης των εν λόγω οικοδομών στα επίδικα τεμάχια αναφορικά με τον ισχυρισμό της υπεράσπισης ότι αυτές δεν έχουν αλλάξει από το 2007 πάντοτε σχετιζόμενα με την 3η κατηγορία της κατοχής και της χρήσης αυτών. Το Δικαστήριο μελετώντας το τεκμήριο 10 παρατηρεί ότι παραχωρήθηκε μία ετήσια άδεια οικοδομής με όρους στον 2ο κατηγορούμενο το 1996 κατόπιν αίτησης του, με αναγραφή της περιγραφόμενης οικοδομικής εργασίας δηλαδή της πίστας για αγωνιστικά αυτοκίνητα, του περιπτέρου, του γραφείου εισπράκτορα, αποθήκης και περίφραξης. Συνεπώς έχοντας κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία τόσο η διά ζώσης της ΜΚ1 όσο και τα τεκμήρια 1 - 9, 12 τα οποία καταδεικνύουν την κατοχή και την χρήση των οικοδομών από την 1η κατηγορούμενη από το 2015 μέχρι και σήμερα κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία της 3ης κατηγορίας εναντίον της 1ης κατηγορούμενης. Αναφορικά δε με την 4η κατηγορία εναντίον του 2ου κατηγορούμενου το Δικαστήριο παρατηρεί τα εξής: στην έκθεση του αδικήματος αναφέρεται ότι ο 2ος κατηγορούμενος επέτρεψε και/ή παρείχε συνδρομή στην 1η κατηγορούμενη για ανέγερση οικοδομών χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 5, 10, 19 και
  3. Στις λεπτομέρειες του αδικήματος αναφέρεται ότι αυτός παράνομα επέτρεψε και/ή ανέχτηκε την εκτέλεση εργασιών ανέγερσης οικοδομής ως περιγράφεται στην πρώτη κατηγορία, χωρίς να εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από τον Δήμο Γεροσκήπου. Η αναφορά στην έκθεση του αδικήματος ότι ο 2ος κατηγορούμενος επέτρεψε και/ή παρείχε συνδρομή στην 1η κατηγορούμενη «για ανέγερση οικοδομών» «χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης» αλλά και η ίδια περιγραφή στις λεπτομέρειες του εν λόγω αδικήματος δημιουργεί ασάφεια για ποιό από τα δύο αδικήματα διώκεται αυτός δηλαδή ότι επέτρεψε και/ή παρείχε συνδρομή στην 1η κατηγορούμενη για το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής βάση του άρθρου 3 του Νόμου ή για το αδίκημα της κατοχής ή χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή βάση του άρθρου 10 του ιδίου Νόμου. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει την αναντίλεκτη μαρτυρία στο Δικαστήριο πλην της ΜΚ1, διά των τεκμηρίων 1, 2, και 10 από την οποία προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος 2 ήταν ο μοναδικός διευθυντής, ο κατά Νόμο υπεύθυνος της κατηγορούμενης 1 (ιδιοκτήτριας του τεμαχίου 1Χ) ο οποίος προέβαινε σε διάφορα διαβήματα αναφορικά με την αδειοδότηση και/ή την νομιμοποίηση της συγκεκριμένης επιχείρησης, από την αρμόδια αρχή. Επίσης αυτός ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου 1Χ που ευρίσκεται εντός του ΔΓ και έχοντας συμφέρον ανέχθηκε και συνέδραμε ούτως ώστε η κατηγορούμενη 1 να κατέχει ή χρησιμοποιεί τις επίδικες οικοδομές χωρίς να έχει εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από τον ΔΓ. To άρθρο 85
(4)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 προνοεί τα ακόλουθα:
(4)Αν στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι έχει αποδειχτεί με μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα που δεν περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία δεν δύναται να καταδικαστεί χωρίς τροποποίηση του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και για τα οποία καταδικαζόμενος δεν θα υπόκειται σε ποινή μεγαλύτερη εκείνης στην οποία θα υπόκειτο αν καταδικαζόταν βάσει του κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο και ότι ο κατηγορούμενος δεν θα επηρεαζόταν με αυτό δυσμενώς στην υπεράσπιση του, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την προσθήκη στο κατηγορητήριο ή το κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε στο Κακουργιοδικείο κατηγορίας ή κατηγοριών εναντίον του κατηγορούμενου για τέτοιο ποινικό αδίκημα ή ποινικά αδικήματα, και το Δικαστήριο αποφασίζει για αυτά ωσάν η κατηγορία αυτή ή οι κατηγορίες αποτελούσαν μέρος του αρχικού κατηγορητηρίου ή του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε σε Κακουργιοδικείο. Κατά συνέπεια το Δικαστήριο κρίνοντας ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν επηρεάζεται δυσμενώς στην υπεράσπιση του, έχει την εξουσία βάση της πιο πάνω νομοθετικής πρόνοιας να προβεί σε τροποποίηση του Κατηγορητηρίου διά της προσθήκης 7ης κατηγορίας ως ακολούθως: EΚΘΕΣΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ ΕΒΔΟΜΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ο 2ος κατηγορούμενος επέτρεψε και/ή παρείχε συνδρομή στην κατηγορούμενη 1 για κατοχή ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή, κατά παράβαση των άρθρων 2, 10
(1), 19 και 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, ως τροποποιήθηκε και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  1. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ Ο κατηγορούμενος αρ. 2 κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία και υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής και/ή αντιπρόσωπος της κατηγορούμενης 1 και/ή ως ιδιοκτήτης του τεμαχίου 11 παράνομα επέτρεψε και/ή ανέχτηκε όπως αυτή κατέχει ή χρησιμοποιεί τις οικοδομές τις ευρισκόμενες στα τεμάχια 1Χ και 1Χ, φ.Σχ. 5Χ/1Χ Χ2 στην τοποθεσία «ΚΧΧΧς» και «ΧΧΧΧς», εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Γεροσκήπου, χωρίς να έχει εξασφαλίσει προηγουμένως πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή, δηλαδή τον Δήμο Γεροσκήπου. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία της 7ης κατηγορίας εναντίον του κατηγορούμενου
  2. ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΕΚΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Αναφορικά με την διατήρηση και/ή την λειτουργία των εν λόγω υποστατικών από τους κατηγορούμενους σε σχέση με τις κατηγορίες 5η και 6η η ΜΚ1 αναφέρει στο τεκμήριο Α' ότι όταν τα επισκέφθηκε το 2016 διαπίστωσε ότι αυτά κατέχονταν, χρησιμοποιούνταν και λειτουργούσαν κανονικά ως επιχείρηση ψυχαγωγίας και αναψυχής δηλαδή, ως πίστα αγωνιστικών αυτοκινήτων χωρίς άδεια του ΔΓ και βρίσκονταν πρόσωπα εντός αυτών. Έχει διαφανεί από την αποδεχθείσα μαρτυρία από το Δικαστήριο ότι επιβάλλονται από τον ΔΓ διάφορα τέλη στην 1η κατηγορούμενη από το έτος 2014 μέχρι και το 2020 (τεκμήρια 7,8) και είναι αποδεκτό από αυτήν. Η μαρτυρία της ΚΑ δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση αντίθετα είναι αποδεκτό ότι αυτή είναι ιδιοκτήτης του τεμαχίου 1Χ και κάτοχος του τεμαχίου 1Χ ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου 2 και των συγκεκριμένων οικοδομών και ασκεί επιχείρηση. Ειδικότερα η υπεράσπιση σε καμία περίπτωση δεν υπέβαλε στην ΜΚ1 ότι λανθασμένα της επιβάλλονται αυτά τα τέλη για τουλάχιστον 6 χρόνια γιατί αυτή δεν κατείχε ή δεν χρησιμοποιούσε τις εν λόγω οικοδομές, ως επιχείρηση ψυχαγωγίας. Συνεπώς κρίνω ότι η κατηγορούμενη 1 ως ιδιοκτήτης και/ή ως κάτοχος των επίδικων τεμαχίων 1Χ και 1Χ διατηρούσε επιχείρηση ψυχαγωγίας σε αυτά, χωρίς να έχει εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας από τον ΔΓ που είναι η αρμόδια αρχή και πλήρωνε τα σχετικά τέλη που της επιβάλλονταν. Επιπλέον κρίνω ότι εάν επιβάλλονταν τέλη στην κατηγορούμενη 1 χωρίς λόγο, χωρίς να κατέχει το επίδικο τεμάχιο και να ασκεί επιχείρηση εντός αυτού είναι λογικό και αναμενόμενο ότι θα υπέβαλε ένσταση προς τον ΔΓ ή θα προέβαινε στα ανάλογα νομικά διαβήματα για ακύρωση των τελών που αδικαιολόγητα της επιβάλλονταν. Καμία τέτοια θέση δεν τέθηκε στην ΜΚ
  3. Συνεπώς η ΚΑ απέδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία της εν λόγω κατηγορίας. Τα ίδια ισχύουν και για την έκτη κατηγορία αναφορικά με τον 2ο κατηγορούμενο. Δέον να αναφερθεί ότι δεν αμφισβητήθηκε σε καμία περίπτωση ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν είναι ο διευθυντής της 1ης ή ότι δεν ενήργησε ως τα πιο πάνω αναφερθέντα τεκμήρια καταδεικνύουν. Αυτός ως το μοναδικό πρόσωπο που αντιπροσώπευε την 1η κατηγορούμενη είχε συμφέρον ώστε αυτή να λειτουργεί ως επιχείρηση ψυχαγωγίας. Το Δικαστήριο εξετάζοντας τα πιο πάνω αλλά και λαμβάνοντας υπόψη όσα αναφέρθηκαν στις κατηγορίες 3 και 4 κρίνει ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία της 5ης και της 6ης κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. ΘΕΜΑ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ Το Δικαστήριο έχει μελετήσει και εξετάσει στην ενδιάμεση του απόφαση ημερομηνίας 16.4.21 την θέση της υπεράσπισης δηλαδή ότι υπάρχει δεδικασμένο αναφορικά με τις κατηγορίες 1 - 4 και επαναλαμβάνει ότι δεν υφίσταται τέτοιο θέμα στην παρούσα. Επαναλαμβάνω ότι στις κατηγορίες στις οποίες οι κατηγορούμενοι 1 και 2 κλήθηκαν σε απολογία, αυτές δεν είχαν αποφασιστεί δικαστικά στην υπόθεση με αρ.8627/
  4. Συνεπώς είναι αχρείαστη η επανάληψη του ιδίου θέματος στην παρούσα. ΘΕΜΑ ΔΙΚΑΙΗΣ ΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Η παρούσα υπόθεση αφορά κατηγορίες για αδικήματα που κατ΄ισχυρισμό διαπράχθηκαν κατά/ή περί την 5/2/16 και/ή πρότερον και μέχρι σήμερα. Το παρών κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 11/5/
  5. O κος Αλεξάνδρου υποστήριξε ότι η δίκη των κατηγορουμένων δεν ήταν δίκαιη και εντός ευλόγου χρόνου και αφετηρία για την διάγνωση της ποινικής τους ευθύνης αποτελεί ο χρόνος που ανεγέρθηκαν τα υποστατικά. Επίσης ότι αυτή δεν εκδικάστηκε εντός ευλόγου χρόνου ως προνοεί το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Ο χρόνος ανέγερσης των οικοδομών, όπως πιο πάνω ανέφερε το Δικαστήριο δεν έχει αποδειχθεί ούτε από την Κατηγορούσα Αρχή ούτε και από την υπεράσπιση άρα παραμένει ως ένας μετέωρος ισχυρισμός. Συνεπώς δεν αποδέχομαι αυτή την θέση της υπεράσπισης. Η έγκαιρη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης του κατηγορουμένου και των αστικών του δικαιωμάτων αποτελεί αφενός θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και αφετέρου κεφαλαιώδη υποχρέωση της Πολιτείας, κατ' εξοχή της Δικαστικής Λειτουργίας, όπως ορίζει το Άρθρο 35 του Συντάγματος. Το άρθρο 30.2 του Συντάγματος οριοθετεί τις προϋποθέσεις για την έγκυρη διαπίστωση των αστικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του πολίτη και της ποινικής του ευθύνης. Η διάγνωση τους έξω από τα συνταγματικά πλαίσια καθιστά την διαδικασία άκυρη (βλ. Psaras and another v Republic, 1987, 2, CLR,132, Bell v DPP of Jamaica, 1985, 2 All England Reports, 585, Police v Georgiades, 1982, 2, CLR 33). Στην Mιχάλης Χαραλαμπίδης v Αστυνομίας, 2004, 2 ΑΑΔ, 330 αναφέρθηκε ότι κατά την εξέταση του τί αποτελεί «εύλογο χρόνο» πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μεταξύ άλλων η συμπεριφορά του κατηγορούμενου και των αρμοδίων διοικητικών και δικαστικών αρχών (Zimmermann and Steiner v. Switzerland [1984] 6 E.H.R.R. 17). Οι πιο πάνω νομολογιακές αρχές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχουν υιοθετηθεί από τη δική μας Νομολογία. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μενελάου
(2004)2 A.A.Δ. 223, λέχθηκαν τα εξής: «Το εύλογο διάστημα αποφασίζεται με καθιερωμένα κριτήρια όπως, η πολυπλοκότητα της υπόθεσης, η σημασία για εκείνον που υποβάλλει το αίτημα, η στάση των αρχών και η συμπεριφορά του ιδίου του αιτούντος». Σύμφωνα με την αποδεχθείσα μαρτυρία διαφάνηκε ότι η ΜΚ1 επισκέφθηκε τον χώρο για επιθεώρηση της 5.2.16. Όταν τον επισκέφθηκε στα πλαίσια της άλλης ποινικής υπόθεσης αυτή δεν προέβηκε σε επιθεώρηση και δεν ήταν ο ίδιος ο σκοπός της επίσκεψης της. Το Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση δεν διαπιστώνει ολιγωρία της Κατηγορούσας Αρχής για την προώθηση των συγκεκριμένων επίδικων κατηγοριών εναντίον των 2 κατηγορουμένων. Αντίθετα εκείνο που διαπιστώνει είναι ότι όταν η ΜΚ1 εκ μέρους του Κατήγορου επισκέφθηκε τα επίδικα τεμάχια και διαπίστωσε την διάπραξη αδικημάτων προώθησε την παρούσα ποινική υπόθεση ως είχε νόμιμο δικαίωμα να πράξει και αυτό έγινε εντός του ευλόγου χρόνου των 3 μηνών. Κατά συνέπεια δεν συμφωνώ με την θέση της υπεράσπισης ότι δεν ήταν εύλογος ο χρόνος σύμφωνα με τον οποίο ασκήθηκε η ποινική δίωξη εναντίον των κατηγορουμένων. Δεν παρατηρώ οποιαδήποτε εκτροπή της διαδικασίας από τα θέσμια της δίκης, όπως καθορίζονται στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Επιπλέον μετά την καταχώρηση της υπόθεσης εμφαίνεται ότι και για λόγους που αφορούσαν είτε τον κατηγορούμενο 2 είτε την υπεράσπιση η παρούσα αναβαλλόταν. (Γενικός Εισαγγελέας v Βαρνάβα,
(1999), 2, ΑΑΔ, 638, Κουλλαπής v Αστυνομίας,
(2000), 2 ΑΑΔ, 273). Συνεπώς η θέση της υπεράσπισης για το εν λόγω θέμα απορρίπτεται ως αβάσιμη. Στο ποινικό μας σύστημα η Υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε, εκτός κι αν ο νόμος εναποθέτει σε αυτήν τέτοιο βάρος, πράγμα που εν προκειμένω δεν συμβαίνει. Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου τον κατήγορο, κενά δε αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοϊζου ν. Αστυνομίας ανωτέρω). Περαιτέρω, στην υπόθεση Munteanu v. Δημοκρατίας Ποιν.Εφ.219/2011 ημερ.1.7.13 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σύστημα δικαίου που ακολουθείται στην Κύπρο, συχνά λησμονείται άμεσα ή έμμεσα, ότι η υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε. Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να υπερπηδήσει πρώτιστα το μέτρο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και στη συνέχεια να αποκόψει και το νήμα της απόδειξης ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά την προσπάθεια της αυτή, η κατηγορούσα αρχή έχει να αντιμετωπίσει τη νόμιμη προσπάθεια της υπεράσπισης να δημιουργήσει εύλογες ρωγμές στο όλο οικοδόμημα της, ούτως ώστε το Δικαστήριο να παραμείνει στο τέλος της ημέρας με εκείνη την αμφιβολία που θα ήταν νομολογιακά λανθασμένο να καταδικάσει». Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 2 και η μεν 1η Κατηγορούμενη βρίσκεται ένοχη στην 3η και στην 5η κατηγορία ο δε 2ος κατηγορούμενος στην 6η και στην 7η κατηγορία. Η 4η κατηγορία απορρίπτεται και ο 2ος κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. ............... [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.