ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΣΑΒΒΑ, Αρ. Υπόθεσης: 979/17, 26/3/2021

(1983)2 C.L.R. 205, ο Έντιμος Πικής Δ. εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Εφετείου ανέφερε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: ".. A double charge is one setting forth in the same count more than one offence. It matters not that the offences are similar in nature, commited in succession as that they conform to the same pattern. The test is whether the charge encompasses two or more offences. If so is bad for duplicity". Αναφορικά με την φύση της πολλαπλότητας και την σημασία της, σχετική είναι η υπόθεση In re Marios Christou (Αίτηση προνομιακών ενταλμάτων αρ. 25/96 ημερ. 9.4.96), όπου ο Έντιμος Φρ. Νικολαίδης Δ. αναφέρει: "Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στην αοριστία της διατύπωσης του κατηγορητηρίου και στον ισχυρισμό για ύπαρξη πολλαπλότητας στο κατηγορητήριο που παραβιάζει, σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, τα δικαιώματα του και του στερούν την ευκαιρία αποτελεσματικής υπεράσπισης. Τόσο η αοριστία του κατηγορητηρίου όσο και η πολλαπλότητα δεν άπτονται της ουσίας των κατηγοριών αλλά αποτελούν διαδικαστικό θέμα. Η πολλαπλότητα όταν εμφανίζεται σε κατηγορητήριο αποτελεί θέμα τύπου και όχι μαρτυρίας (βλ. Archbold 4η έκδοση, παρ. 43). Αναμφίβολα η πολλαπλότητα σε κατηγορητήριο είναι ανεπιθύμητη αλλά, ακόμα και όταν διαπιστώνεται η ύπαρξη της, δεν χωρεί παρέμβαση και έκδοση διατάγματος certiorari." Συνεπώς είναι δεδομένο ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131: "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Ως ανωτέρω, ο κανόνας της πολλαπλότητας απορρέει από την έννοια της δίκαιης δίκης, και σκοπό έχει ο κατηγορούμενος να μην έλθει αντιμέτωπος με κατηγορίες που δεν του γνωστοποιήθηκαν δεόντως έτσι ώστε να μην γνωρίζει τι ακριβώς θα αντιμετωπίσει στη δίκη και να στερηθεί επομένως της δυνατότητας να υπερασπίσει κατάλληλα τον εαυτό του. Ο πιο πάνω αναφερόμενος κανόνας κατοχυρώνεται τόσο στο Σύνταγμα μας (βλ. άρθρο 12.5) όσο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. άρθρο 6

(3)(α). Εξετάζοντας τώρα το παρόν κατηγορητήριο σε συνάρτηση με τις πιο πάνω νομικές αρχές είναι αντιληπτό ότι η ΚΑ περιέλαβε στις λεπτομέρειες των αδικημάτων όσα αντικείμενα περιλαμβάνονται στο άρθρο 124

(1)(στ)(ii). Κρίνω ότι η συμπερίληψη αυτών των αντικειμένων στις λεπτομέρειες των αδικημάτων σύμφωνα με το εδάφιο (στ)(ii) δεν περιλαμβάνουν ισχυριζόμενη διάπραξη πέραν του ενός αδικήματος. Έναν αδίκημα έχει διαπραχθεί για το οποίο κατηγορείται ο κατηγορούμενος δηλαδή της τοποθέτησης αντικειμένων και δεν υπάρχει οποιαδήποτε ασάφεια περί τούτου για τα οποία συγκεκριμένα οι μάρτυρες της ΚΑ έχουν αντεξεταστεί επίμονα και έχουν θέσει τις θέσεις τους. Δεν εμφαίνεται με οποιονδήποτε τρόπο ότι αυτός δεν εγνώριζε τί ακριβώς του καταλογιζόταν ό,τι τοποθετούσε στην Λεωφόρο ΧΧΧ, στην Πάφο, παρά την αναφορά στις λεπτομέρειες πέραν των διαφημιστικών πινακίδων και άλλων αντικειμένων. Συνεπώς στην προκειμένη περίπτωση καταλήγω ότι το κατηγορητήριο, ως διατυπώθηκε, δεν πάσχει από πολλαπλότητα ή οποιαδήποτε ασάφεια, δεν δημιουργήθηκε οποιαδήποτε σύγχιση στον κατηγορούμενο αναφορικά με τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε και δεν παραβιάστηκε το συνταγματικό δικαίωμα του σύμφωνα με το άρθρο 12.5.(α) του Συντάγματος. Στη συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Μάρτυρας Κατηγορίας 1 (ΜΚ1) κατέθεσε ο ΧΧΧ Σεργίου ο οποίος είναι ΧΧΧ στον Δήμο Πάφου. Κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου την γραπτή του κατάθεση έγγραφο με την ένδειξη «Α» την οποία υϊοθέτησε και αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Αυτός ενώ εκτελούσε τα καθήκοντα του επισκέφθηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2016, την Λεωφόρο ΧΧΧ η οποία ευρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου και διαπίστωσε παρά το δημοτικό περίπτερο την τοποθέτηση:

(1)ενός τρίτροχου σταθερού ποδηλάτου σε 4 διαφορετικές περιπτώσεις και:

(2)καρέκλας και τραπεζιού σε 1 περίπτωση, επί του πεζοδρομίου στα οποία ο κατηγορούμενος τοποθέτησε πινακίδες οι οποίες διαφήμιζαν τις κρουαζιέρες που διενεργούνται με το σκάφος του. Αυτός εξέδωσε στον κατηγορούμενο 5 διαφορετικές ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου τα τεκμήρια 1-

1. Κατά την αντεξέταση του αυτός επέμενε στις θέσεις του και αποδέχθηκε ότι κατάγγειλε τον κατηγορούμενο και σε άλλες περιπτώσεις για τα ίδια αδικήματα και του εξέδωσε τις ειδοποιήσεις τεκμήρια 6-9 αλλά δεν αποδέχθηκε ότι κακόβουλα κατήγγελλε τον κατηγορούμενο κατόπιν οδηγιών από τους ανώτερους του. Επίσης τόνισε ότι κατά τις ώρες της καταγγελίας και στο εν λόγω σημείο υπήρχε κίνηση και πεζοί οι οποίοι κωλύονταν στην διακίνηση τους. Αυτός σε σχετική ερώτηση της υπεράσπισης είπε ότι είδε τον κατηγορούμενο να κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο του. Θέση της υπεράσπισης ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν παρών όταν ο ΜΚ1 πήγαινε στον χώρο όπως αυτός επικαλείται αλλά παρέδινε τα τεκμήρια 1-5 σε υπαλλήλους του. Ακόμη ότι οι υπάλληλοι του κατηγορούμενου χρησιμοποιούσαν δίτροχα ή τρίτροχα ποδήλατα για να πηγαίνουν από το γραφείο στο σκάφος του κατηγορούμενου, είτε τα έσπρωχναν επί της Λεωφόρου ΧΧΧ γιατί είχε κόσμο είτε τα χρησιμοποιούσαν για διαφημιστικούς σκοπούς. Επίσης το ποδήλατο το οποίο επικαλείται ο ΜΚ1 δεν ήταν σταθερό επί της Λεωφ. ΧΧΧ θέσεις τις οποίες δεν αποδέχθηκε αυτός λέγοντας ότι ο κατηγορούμενος ήταν παρών και είχε τοποθετήσει αυτός τις πινακίδες εκεί. Ο Μάρτυρας Κατηγορίας 2 (ΜΚ2) ήταν ο ΧΧΧ Χ΄Λούκας ΧΧΧ στον Δήμο Πάφου. Κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου την γραπτή του κατάθεση έγγραφο με ένδειξη «Β» την οποία υϊοθέτησε και αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Αυτός ενώ εκτελούσε τα καθήκοντα του επισκέφθηκε τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2016 σε 3 διαφορετικές περιπτώσεις, την Λεωφόρο ΧΧΧ η οποία ευρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου και διαπίστωσε την τοποθέτηση ενός σταθερού τρίτροχου ποδηλάτου, επί δημόσιου πεζοδρομίου στο οποίο ήταν επικολλημένες πινακίδες οι οποίες διαφήμιζαν τις υπηρεσίες που προσέφερε ο κατηγορούμενος συγκεκριμένα την πώληση εισητηρίων κρουαζιέρας. Αυτός εξέδωσε στον κατηγορούμενο ο οποίος ήταν παρών, 3 διαφορετικές ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου τα τεκμήρια 10-
2. Οι θέσεις του ήταν όπως και του ΜΚ1 σε σχέση με τις ενέργειες του ιδίου στον χώρο και τί ακριβώς διαπίστωσε εκεί σε σχέση με την ύπαρξη του ποδηλάτου δηλαδή ότι αυτό χρησιμοποιείτο και ως στάντ για τις διαφημιστικές πινακίδες του κατηγορούμενου αλλά υπήρχαν και πινακίδες οι οποίες ακουμπούσαν και στο πεζοδρόμιο. Και ο κατηγορούμενος ήταν σε όλες τις περιπτώσεις εκεί και επανειλημμένα του έκαναν παρατήρηση για να συμμορφωθεί αλλά αυτός τους έλεγε: « εκδόστε το πάνω μου και όχι στους υπαλλήλους μου, ή εγώ εννά το βάλλω και να πάω δικαστήριο να βρω το δίκαιο μου». Ο Μάρτυρας Κατηγορίας 3 (ΜΚ3) ήταν ο ΧΧΧ Πέτρου, προϊστάμενος της ΧΧΧ υπηρεσίας του Δήμου Πάφου. Κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου την γραπτή του κατάθεση έγγραφο με ένδειξη «Γ» την οποία υϊοθέτησε και αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Αυτός ενώ εκτελούσε τα καθήκοντα του επισκέφθηκε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2016 δηλαδή σε 2 διαφορετικές περιπτώσεις, την Λεωφόρο ΧΧΧ και διαπίστωσε ότι και οι ΜΚ1 και 2 σε σχέση με την τοποθέτηση του τρίτροχου ποδηλάτου εκεί. Αυτός επέδωσε προσωπικά στον κατηγορούμενο τα εξώδικα, (τεκμήρια 13 και 14) τα οποία δεν πλήρωσε. Αντεξεταζόμενος του υποβλήθηκε η θέση από την υπεράσπιση ότι τα εξώδικα που εξέδωσε τα είχε συμπληρωμένα από πριν και ότι πήγε εκεί κατόπιν οδηγιών των ανωτέρων του ως επίσης και ότι το ποδήλατο κυκλοφορούσε από και προς το σκάφος του κατηγορούμενου θέση την οποία δεν αποδέχθηκε. Αυτός επέμεινε στις θέσεις του ότι το ποδήλατο που καταγγέλλετο ήταν σταθερό και ακινητοποιημένο στο πεζοδρόμιο με διάφορες διαφημιστικές πινακίδες επικολλημένες σε αυτό αλλά και άλλες τοποθετημένες στο πεζοδρόμιο. Επίσης είπε ότι ποδήλατο τέτοιου τύπου δεν βλέπει να κυκλοφορεί μέσα στον δρόμο. Στη θέση ότι τα εξώδικα τα έδινε στους υπαλλήλους του κατηγορούμενου ανέφερε ότι γι΄αυτούς εκδόθηκαν άλλα εξώδικα τα οποία πλήρωσαν. Επανέλαβε ότι ο κατηγορούμενος ήταν πλαϊ και κοντά στο συγκεκριμένο ποδήλατο το οποίο διαφήμιζε τις κρουαζιέρες που αυτός διεξάγει και ο ΜΚ 3 το γνωρίζει αυτό. Ακόμη ανέφερε ότι στη συγκεκριμένη Λεωφόρο είχε αρκετούς πεζούς. Οι επόμενοι μάρτυρες κατηγορίας ΜΚ 4, 5, 6 ΧΧΧ Κουάλης, ΧΧΧ Γιάννη και ΧΧΧ Ανδρέου στις καταθέσεις τους (Έγγραφα Δ, Ε, και ΣΤ αντίστοιχα) και στη δια ζώσης μαρτυρία τους ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι κατά τις επίδικες ημερομηνίες εργάζονταν ως ΧΧΧ στον Δήμο Πάφου. Ανάμεσα στα καθήκοντα τους ήταν να περιπολούν και να ελέγχουν στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου την τήρηση και εφαρμογή της Νομοθεσίας και των Κανονισμών. Κατέθεσαν επίσης και τις ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου τεκμήρια 15-25, 26-28, 30-32 αντίστοιχα τα οποία ο κατηγορούμενος δεν πλήρωσε. Οι μάρτυρες ανέφεραν ότι εξέδωσαν και σε άλλες περιπτώσεις εξώδικα στον κατηγορούμενο για την διάπραξη των ιδίων αδικημάτων στην Λεωφόρο ΧΧΧ που είναι πεζόδρομος και παρά το παραλιακό μέτωπο και επέμειναν στη θέση τους ότι δεν υπήρχε καμία κακοπιστία εκ μέρους τους καταγγέλλοντας τον κατηγορούμενο αλλά και σε άλλες περιπτώσεις τους υπαλλήλους του. Συγκεκριμένα ο ΜΚ4 ανέφερε ότι: «έκαναν το παραλιακό μέτωπο δικό τους». Τύγχαινε ο ΜΚ4 να περνά πρώτα και να τον προειδοποιεί προφορικά να μετακινήσει τις διαφημιστικές πινακίδες οι οποίες εκτός του ποδηλάτου τοποθετούνταν και σε διάφορα άλλα σημεία επί του παραλιακού μετώπου αλλά ο κατηγορούμενος δεν συμμορφωνόταν με τις υποδείξεις του. Ακόμη είπε ότι εάν ήταν μία η πινακίδα δεν θα τον κατήγγελλε αλλά ήταν προκλητικές οι ενέργειες του. Σε ερώτηση της υπεράσπισης πώς κυκλοφορεί ο κατηγορούμενος, αυτός απάντησε με διπλοκάμπινο. Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι αυτός και οι υπάλληλοι του κυκλοφορούν με τρίτροχα ποδήλατα θέση την οποία ο μάρτυρας δεν αποδέχθηκε. Ο δε ΜΚ5 αντεξεταζόμενος μεταξύ άλλων αναφορικά με το τεκμήριο 27 είπε ότι υπήρχαν πινακίδες υποδεικνύοντας το σημείο στις φωτογραφίες (τεκμ.29

(2)), οι οποίες στηρίζονταν πάνω στον στύλλο, άλλες είχαν πόδι στο σημείο του κύκλου και άλλες δίπλα στον στύλλο ακουμπημένες. Σε ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης στον ΜΚ5 και ΜΚ6 εάν τον είδαν να τις τοποθετεί αυτοί απάντησαν αρνητικά αλλά ότι ο κατηγορούμενος ήταν είτε μπροστά από αυτό είτε πλησίον του ποδηλάτου και πωλούσε εκδρομές με διπλότυπο, που διοργανώνει με το σκάφος του. Οι ΜΚ5 και 6 του έδωσαν τα εξώδικα και αυτός τα πήρε χωρίς καμία διαμαρτυρία. Επίσης ο ΜΚ6 επανέλαβε ότι το εν λόγω ποδήλατο δεν μπορούσε να μετακινηθεί λόγω των πινακίδων που ευρίσκονταν σε αυτό. Ο ΜΚ6 σε ερώτηση της Υπεράσπισης σε ποιάν οδό κατήγγειλε τον κατηγορούμενο απάντησε ότι η Λεωφ. ΧΧΧ εφάπτεται με την ΠΧΧΧς. Η Υπεράσπιση τους έθεσε τις θέσεις ότι επανειλημμένα και εσκεμμένα τον κατήγγελλαν, ότι δεν του τα έδωσαν του ιδίου του κατηγορούμενου τα εξώδικα αλλά στους υπαλλήλους του, ότι υπάρχει αντίφαση των λεχθέντων στις καταθέσεις τους σε σχέση με την καταγγελία στο εξώδικο τους. Ακόμη ότι αυτός δεν τοποθέτησε καμία πινακίδα, το ποδήλατο δεν ήταν σταθερό αλλά είναι οι υπάλληλοι του που χρησιμοποιούσαν τρίτροχα ποδήλατα με επικολλημένες διαφημιστικές πινακίδες σε αυτό θέσεις που οι μάρτυρες κατηγορίας δεν αποδέχθηκαν. Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, ο ευπαίδευτoς συνήγορος του Κατηγορούμενου εισηγήθηκε δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου έτσι ώστε να κληθεί σε απολογία. Αντίθετη υπήρξε η θέση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων σε όλες τις κατηγορίες πλην των 49, 50, 52, 56, 59, 61, 62, 68, 70, 72, 76, 78, 79 και 80 τις οποίες διέκοψε και ο κατηγορούμενος απαλλάχθηκε σε αυτές. Στη συνέχεια κρίθηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ότι με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και κλήθηκε σε απολογία στις κατηγορίες 48, 51, 53-55, 58, 60, 63-67, 69, 71, 73-75, 77, 81-84 και αθωώθηκε και απαλλάχθηκε στην 57η και 70η κατηγορία. Αυτός αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, επέλεξε να προβεί σε ένορκη μαρτυρία και παρουσίασε ένα μάρτυρα υπερασπίσεως. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ Ο κατηγορούμενος κατέθεσε την γραπτή του δήλωση (έγγραφο Ζ') η οποία αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Σε αυτήν κυρίως αρνείται ότι διέπραξε τα αδικήματα που του καταλογίζονται, δεν αποδέχεται ότι αυτός τοποθέτησε σταθερό ποδήλατο επί της Λεωφόρου ΧΧΧ το οποίο έφερε διαφημιστικές πινακίδες των κρουαζιέρων που διενεργεί με το σκάφος του, αλλά ότι από πολύ πρωί μέχρι αργά το απόγευμα μεταβαίνει στο σκάφος του το οποίο διενεργεί κρουαζιέρες με τουρίστες. Οι 2 υπάλληλοι του μεταφέρουν νερά, χυμούς και διάφορα σνακς για τους επιβάτες του πλοίου με τα τρίτροχα ποδήλατα με τα οποία διακινούνται τόσο αυτοί όσο και ο ίδιος γιατί δεν μπορούν να χρησιμοποιούν αυτοκίνητα εκεί όλες τις ώρες της ημέρας. Επίσης αποδέχεται ότι έχουν προσαρμόσει διαφημιστικές πινακίδες στα ποδήλατα που χρησιμοποιούν στο μπροστινό, στο πισινό μέρος του ποδηλάτου αλλά και στις πλευρές με τα οποία διακινούνται χωρίς πρόβλημα. Επίσης αποδέχθηκε ότι κινείται αρκετός κόσμος στην συγκεκριμένη οδό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το σκάφος του μπορεί να μεταφέρει 30, ή 50 ή 100 τουρίστες. Τα διάφορα εμπορεύματα για τους τουρίστες τα τοποθετούσαν σε μπροστινή κάσια του ποδηλάτου. Η ΚΑ του υπέβαλε ότι αυτός τοποθετούσε σταθερό ποδήλατο το οποίο έφερε διαφημιστικές πινακίδες θέση την οποία δεν αποδέχθηκε. Επιπλέον δεν αποδέχθηκε την θέση που του υποβλήθηκε από την ΚΑ κατά την αντεξέταση του ότι αυτός έλαβε την γραπτή προειδοποίηση στις 27.7.16, για να το μετακινήσει (τεκμήριο 33) αλλά ούτε και τα εξώδικα τα οποία οι ΧΧΧ τα παρέδιναν στους υπαλλήλους του και του τα έδιναν στην συνέχεια. Αυτός δεν αποδέχθηκε την θέση ότι ήταν παρών κατά την διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων εξ' ου και η έκδοση των εξωδίκων προστίμων στο όνομα του την οποία δεν αποδέχθηκε. Ακόμη ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι είχε πληρώσει πολλά εξώδικα πλην των συγκεκριμένων. Μάρτυρας Υπερασπίσεως 1 (ΜΥ1) ΧΧΧ Χριστοφή Αυτός κατέθεσε την γραπτή δήλωση του (έγγραφο Η') η οποία αποτελεί μέρος της κυρίως εξέτασης του. Είναι υπάλληλος του κατηγορούμενου. Σε αυτήν αναφέρει ότι χρησιμοποιεί τρίτροχο ποδήλατο και μεταφέρει με ακόμη ένα υπάλληλο του κατηγορούμενου διάφορα προϊόντα για τους τουρίστες που ευρίσκονται στο σκάφος του κατηγορούμενου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι εργάζεται στον κατηγορούμενο για 3 χρόνια. Δεν αποδέχθηκε την θέση της ΚΑ ότι το τρίτροχο ποδήλατο ήταν σταθερό το οποίο χρησιμοποιείτο ως σταντ διαφημιστικών πινακίδων των κρουαζιέρων που διενεργεί με το σκάφος του ο κατηγορούμενος. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέπτυξε τις θέσεις της μέσα από τη γραπτή της αγόρευση έγγραφο Β' υποστηρίζοντας ότι με βάση την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή, έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου σε όλες τις κατηγορίες. Ο συνήγορος υπεράσπισης στην δική του αγόρευση έγγραφο Α' επικαλέστηκε ότι η μαρτυρία της ΚΑ είναι αναξιόπιστη και αντιφατική σε αντίθεση με την μαρτυρία που προσέφερε ο κατηγορούμενος και ο ΜΥ1 και ζήτησε από το Δικαστήριο όπως αθωώσει και απαλλάξει τον κατηγορούμενο από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή από την μιά τους ΜΚ1-6 και από την άλλη τον κατηγορούμενο και τον ΜΥ1 που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρας

(1992), 1 Α.Α.Δ. 1056, Mustafa v. Κακουρή κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 165. Επίσης, η κρίση του Δικαστηρίου επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων δεν περιορίστηκε στην εξωτερική εμφάνιση που προκαλεί ο μάρτυρας, αλλά τέθηκε στην βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της. (βλ. Γεώργιος και Σπύρος Τσιαππής v. Πολυβίου

(2009), 1 Α.Α.Δ. 339. Όπως επισημάνθηκε στην Αθηνής v. Δημοκρατίας

(2008), 2 Α.Α.Δ. 256: «Όταν αναφερόμαστε στη βάσανο της αξιολόγησης του περιεχομένου της μαρτυρίας, εννοούμε κατά κύριο λόγο τον έλεγχο με την βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής». Η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στην βάση τη μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα (Hasan v Ανδρέου, πολιτική έφεση 2/11, ημερ.2.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και να απορρίψει άλλο, (Βασιλειάδης v Σπύρου Λτδ, πολιτική έφεση 123/09, ημερ.14.10.15). Η μαρτυρία των ΜΚ1-6 επικεντρώθηκε στη διαπίστωση διάπραξης των αδικημάτων της τοποθέτησης αντικειμένου σε δημόσιο χώρο, δηλαδή διαφημιστικών πινακίδων τόσο επί του τρίτροχου σταθερού ποδηλάτου που χρησιμοποιείτο ως σταντ αλλά και στηριζόμενες σε αυτό αλλά και επί δημόσιου πεζόδρομου, χωρίς ο κατηγορούμενος να κατέχει οποιαδήποτε άδεια από τον ΔΠ και στο ότι τις επίδικες ημερομηνίες (Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου) εξέδωσαν τις Ειδοποιήσεις επιβολής εξώδικου προστίμου δηλαδή τα τεκμήρια 1-5, 10-21, 26-28, 30-32, τα οποία αυτός δεν πλήρωσε. Οι μάρτυρες ερωτώμενοι κατά πόσο είδαν τον κατηγορούμενο να τις τοποθετεί μερικοί εξ' αυτών απάντησαν αρνητικά όμως αυτοί ανέφεραν ότι ήταν παρών σε όλες τις περιπτώσεις και πλησίον των διαφημιστικών πινακίδων είτε αυτές ευρίσκονταν επικολλημένες στο σταθερό ποδήλατο, είτε ήταν ακουμπημένες σε αυτό είτε σε άλλα σημεία που αυτοί ανέφεραν επί του δημόσιου πεζόδρομου και έπαιρνε τα εξώδικα από αυτούς χωρίς καμία αντίρρηση. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκαν τα εν λόγω εξώδικα τα οποία επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς τους. Επίσης όλοι τους γνωρίζουν ότι αυτός διενεργεί κρουαζιέρες με το σκάφος του τις οποίες διαφημίζει με τις εν λόγω πινακίδες, θέσεις τις οποίες αποδέχομαι. Αναφορικά με την θέση της υπεράσπισης ότι οι μάρτυρες δεν κατέγραψαν στο εξώδικο ότι υπήρχαν και πινακίδες τοποθετημένες στο έδαφος και ακουμπημένες στο ποδήλατο δεν μπορεί να αποτελεί κατασκευασμένη μαρτυρία επειδή αυτό δεν αναγράφηκε στο εξώδικο στο οποίο ήδη αναφέρθηκε η τοποθέτηση αντικειμένων επί δημόσιου χώρου και δη σταθερού ποδηλάτου με επικολλημένες διαφημιστικές πινακίδες, θέσεις βεβαίως που αναφέρθηκαν και υποστηρίχθηκαν απ΄όλους τους μάρτυρες της ΚΑ. Αυτοί κρίνω ότι παρουσίασαν στο Δικαστήριο την πραγματική εικόνα που επικρατούσε στον συγκεκριμένο χώρο, τις επίδικες ημερομηνίες, δηλαδή ότι ο κατηγορούμενος τοποθετούσε τις διαφημιστικές πινακίδες των κρουαζιέρων που διοργανώνει με το σκάφος του, επί του τρίτροχου σταθερού ποδηλάτου αλλά και ακουμπημένες σε αυτό και σε άλλα σημεία επί του πεζόδρομου χωρίς να κατέχει οποιαδήποτε άδεια από τον ΔΠ. Αυτοί δεν υπέπεσαν σε αντιφάσεις ούτως ώστε να πλήττεται η αξιοπιστία τους. Να αναφερθεί ότι ο κατηγορούμενος και ο ΜΥ1 αποδέχονται την θέση ότι επί των ποδηλάτων που χρησιμοποιούσαν είχαν επικολλημένες διαφημιστικές πινακίδες των κρουαζιέρων που διενεργούσε επικαλούμενοι όμως ότι δεν ήταν ένα σταθερό ποδήλατο αλλά περισσότερα του ενός κινούμενα ποδήλατα. Σε καμία περίπτωση δεν διαπίστωσα αλλότρια κίνητρα για τις καταγγελίες εναντίον του κατηγορούμενου ως τους καταλογίζεται από την Υπεράσπιση, ο οποίος έχει διαφανεί ότι κατ΄επανάληψη σε διάφορες ημερομηνίες και ώρες και πλην των επίδικων, τις τοποθετούσε εκεί, χωρίς αναγκαιότητα και παρακώλυε την κυκλοφορία των πεζών. Συνεπώς αποδέχομαι πλήρως την μαρτυρία αυτών ως αξιόπιστη. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ο κατηγορούμενος προσήλθε στο Δικαστήριο με απώτερο σκοπό να καταθέσει μία και μόνο θέση δηλαδή ότι αυτός δεν ευρισκόταν στον επίδικο χώρο σε καμία από τις ημερομηνίες που του καταλογίζεται από τους μάρτυρες κατηγορίας αλλά και ούτε αυτός τοποθέτησε διαφημιστικές πινακίδες είτε αυτές ήταν επικολλημένες είτε ακουμπημένες επί του ποδηλάτου είτε στηρίζονταν σε άλλα σημεία εκεί. Αυτός δεν έχει κάνει καλή εντύπωση στο Δικαστήριο ο οποίος επιλεκτικά απλά επαναλάμβανε την ίδια θέση. Γιατί ενώ ισχυρίζεται ότι αυτοί τον κατήγγελλαν εσκεμμένα εντούτοις δεν έχει προβάλει συγκεκριμένο λόγο ή κίνητρο από τους μάρτυρες κατηγορίας στο να τον καταγγέλλουν επανειλημμένα και να του επιδίδουν τα εξώδικα εάν αυτός δεν διέπραττε τα αδικήματα ως επικαλείται. Αυτός δεν έχει πείσει το Δικαστήριο για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Συνεπώς δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του την οποία και απορρίπτω στο σύνολο της. Η Κατηγορούσα Αρχή του επέδειξε κατά την αντεξέταση του το τεκμήριο 33 ισχυριζόμενη ότι αυτό του επιδόθηκε από τους ΧΧΧ. Το Δικαστήριο μελετώντας το εν λόγω τεκμήριο παρατηρεί ότι αυτό φέρει ημερομηνία 27.7.2016 δηλαδή ημερομηνία που δεν είναι επίδικη αλλά ούτε και κατονομάζει τον κατηγορούμενο σε αυτό. Επίσης αυτό δεν κατατέθηκε κατά την μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας για να θέσουν τις θέσεις τους, οι οποίοι έκαναν αναφορά σε προφορικές και επανειλημμένες συστάσεις προς τον κατηγορούμενο για να μετακινήσει τις διαφημιστικές πινακίδες και το ποδήλατο του ο οποίος βεβαίως δεν συμμορφωνόταν. Ως εκ των άνω δεν αποδίδω καμία βαρύτητα στο εν λόγω τεκμήριο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΥ1 Απώτερος σκοπός του ήταν να βοηθήσει τον κατηγορούμενο ο οποίος εξακολουθεί να είναι εργοδότης του. Αυτός απλώς επαναλάμβανε τις ίδιες θέσεις ως και ο κατηγορούμενος. Δεν μπορεί να ευσταθεί η θέση τόσο του κατηγορούμενου όσο και του ΜΥ1 ότι ο κατηγορούμενος διοργάνωνε εκδρομές με το σκάφος του και υπήρχαν σε αυτό μεγάλος αριθμός ατόμων δηλαδή 30, ή 50 ή 100 και τους μετέφεραν διάφορα σνακ, νερά ή χυμούς τα οποία τοποθετούσαν σε κάσια ευρισκόμενη μπροστά από τα τρίτροχα ποδήλατα. Δηλαδή δεν είναι λογικό να μεταφέρουν διάφορα προϊόντα για τόσο μεγάλο αριθμό ατόμων μόνο με τα ποδήλατα τα οποία χρησιμοποιούσαν δύο άτομα. Και δη ότι αυτό γινόταν σε καλοκαιρινή περίοδο που στην Κύπρο επικρατούν πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Οι θέσεις της υπεράσπισης κατά πόσο ήταν 2 ή 3 τα ποδήλατα ή αν αυτά ήταν δίτροχα ή τρίτροχα ήταν συγκεχυμένες. Αυτό καταδεικνύει ότι δεν μπορούν να ευσταθούν οι θέσεις τόσο του κατηγορούμενου όσο και του ΜΥ1 γιατί απλούστατα θα υποβάλλονταν κατά συγκεκριμένο τρόπο και με σαφήνεια στους μάρτυρες κατηγορίας. Οι θέσεις που επικαλέστηκαν ότι αυτοί χρησιμοποιούν τα ποδήλατα και όχι αυτοκίνητο γιατί αυτό δεν μπορεί να προσεγγίσει το σκάφος του κατηγορούμενου δεν τέθηκε συγκεκριμένα στους μάρτυρες κατηγορίας για να απαντήσουν ή ότι αυτά χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν τις προμήθειες για τους τουρίστες τους ευρισκόμενους στο σκάφος αλλά αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις και θέσεις της υπεράσπισης που δεν μπορούν να έχουν καμία αξία και βαρύτητα. Οι θέσεις του ΜΥ1 δεν γίνονται αποδεκτές ως αξιόπιστες από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου απορρίπτω την μαρτυρία του στο σύνολο της. Λαμβανομένου υπόψη μου της πιο πάνω αξιολόγησης, ολόκληρη η μαρτυρία των ΜΚ1-6 αποτελεί και τα σχετικά ευρήματα των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο Περί Δήμων Νόμος Ν111/1985 στο άρθρο 124

(1)προνοεί ότι: Πας όστις επί οιασδήποτε οδού εντός οιωνδήποτε δημοτικών ορίων— (στ) (ii) τοποθετεί ή αφήνει, ουχί αναγκαίως, οιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα ή εμπόρευμα, ή οιονδήποτε βαρέλιον, σκάφην, κάλαθον ή κάδον, ή τοποθετεί ή χρησιμοποιεί οιονδήποτε βάθρον, κάθισμα, έδραν, στασίδιον, διαφημιστικήν πινακίδα ή άλλο πράγμα, ή τοποθετεί οιονδήποτε πτυσσόμενον παραθυρόφυλλον ή σκίαστρον, κάλυμμα ή άλλην προεξοχήν άνωθεν ή κατά μήκος οιασδήποτε τοιαύτης οδού, εκτός εάν εκάστη πλευρά αυτού έχη ύψος τουλάχιστον δέκα ποδών εκ του εδάφους* ή........ είναι ένοχος αδικήματος ................... Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Περί Δήμων Νόμου, «οδός» περιλαμβάνει οιανδήποτε πλατείαν, οδόν, πεζόδρομο, πεζοδρόμιο ή δημόσιο χώρο.». Δημόσιος είναι ο χώρος όπου εξυπακούεται η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν από το κοινό. Ευρύτερη ανάλυση του όρου «δημόσιος χώρος» γίνεται στις υποθέσεις Antony Dastler and another v the Police,

(1972), 2, CLR,141 και Ευθυμιάδης εναντίον Αστυνομίας,

(1991), 2, ΑΑΔ, σελ.25. Με βάση το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου σε συνδυασμό με τις πιο πάνω ερμηνευτικές διατάξεις και σε συνάρτηση με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει ότι:

(1)ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε,

(2)σε πεζόδρομο και/ή δημόσιο χώρο που παραχωρείται ως οδός και/ή ως πεζόδρομος που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου

(3)οποιοδήποτε πράγμα, ή διαφημιστική πινακίδα ή οτιδήποτε άλλο που αναφέρεται ρητώς. Εάν η απάντηση είναι θετική τότε το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει στο δεύτερο ερώτημα κατά πόσο η τοποθέτηση των αντικειμένων ήταν αναγκαία ή όχι. Αυτό γιατί η αναφορά στο λεκτικό του άρθρου 124

(1)(στ)(ii) «ουχί αναγκαίως» αποκαλύπτει εξαίρεση στην απαγόρευση που θέτει ο νόμος. Δηλαδή σε περίπτωση που η τοποθέτηση ήταν αναγκαία δεν τίθεται ζήτημα διάπραξης του αδικήματος που το άρθρο 124

(1)(στ) (ii) δημιουργεί. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι κατά τους επίδικους χρόνους ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε, ουχί αναγκαίως, οποιοδήποτε πράγμα μεταξύ αυτών και διαφημιστική πινακίδα, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πάφου, επί του πεζόδρομου και/ή του δημόσιου χώρου που παραχωρείται ως οδός και/ή ως πεζόδρομος χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής η οποία είναι ο Δήμος Πάφου. ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Έχει διαφανεί από την πιο πάνω αναφερθείσα μαρτυρία η οποία κρίθηκε ως αξιόπιστη ότι κάποιοι εκ των μαρτύρων κατηγορίας δεν είδαν τον κατηγορούμενο να τοποθετεί ο ίδιος τις διαφημιστικές πινακίδες στην συγκεκριμένη Λεωφόρο. Όλοι όμως ανέφεραν ότι ο κατηγορούμενος ήταν παρών πλησίον των πινακίδων σε όλες τις περιπτώσεις αλλά και σε άλλες για τις οποίες αντεξετάστηκαν, οι οποίες συγκεκριμένα διαφήμιζαν κρουαζιέρες οι οποίες διοργανώνονται στο σκάφος του και αυτές ευρίσκονταν επικολλημένες σε σταθερό ποδήλατο αλλά και σε άλλα σημεία επί του πεζόδρομου. Οι μάρτυρες γνωρίζουν τον κατηγορούμενο και τις επιχειρήσεις με τις οποίες ασχολείται. Ο ίδιος παραλάμβανε τα εξώδικα χωρίς καμία διαμαρτυρία. Στην υπό κρίση υπόθεση η μαρτυρία επί της οποίας καλείται το Δικαστήριο να αποφανθεί περί της ενοχής ή μη του κατηγορούμενου δεν ήταν, εξ ολοκλήρου άμεση αλλά και περιστατική. Η αντίκρυση και η αιτιώδης σχέση μεταξύ περιστατικής μαρτυρίας και ενοχής κατηγορούμενου, αποτέλεσε σημείο αναφοράς σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι σχετικές νομικές αρχές έχουν αποτυπωθεί με σαφήνεια στο ακόλουθο απόσπασμα της Παφίτης & Άλλος ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 102, 119-120: «Όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί η περιστατική μαρτυρία δεν αποτελεί υποδεέστερη μορφή ή κατηγορία μαρτυρίας της άμεσης μαρτυρίας, δηλαδή μαρτυρίας η οποία αφ' εαυτής τείνει να αποδείξει το έγκλημα (όπως μαρτυρία αυτόπτων μαρτύρων). Όχι μόνον δεν υπάρχει προκατάληψη, και αυτό είναι η δεύτερη διαπίστωση που θέλουμε να κάμουμε, εναντίον της περιστατικής μαρτυρίας αλλά τουναντίον όταν είναι συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους. Όμως η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συγχύζεται με τις περιστάσεις της υπόθεσης γενικά. Τα γεγονότα τα οποία την συνιστούν πρέπει να αποδεικνύονται όπως και κάθε άλλο πρωτογενές γεγονός. Η ενοχή του κατηγορουμένου πρέπει να προκύπτει από την σύνθεση της περιστατικής μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σωρευτικό αποτέλεσμα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει για να δικαιολογεί την καταδίκη του κατηγορουμένου να συνάδει συμπερασματικά με την ενοχή του κατηγορουμένου. Η αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής του κατηγορουμένου πρέπει να είναι άμεση αφενός και να μην μπορεί να συμβιβαστεί αφετέρου με άλλη λογική ερμηνεία της περιστατικής μαρτυρίας.(Βλ. μεταξύ άλλων Fournides v.Republic

(1986)2C.L.R.,73p.79 και Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172). Η περιστατική μαρτυρία μπορεί να αποτελέσει βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου μόνον όταν τεκμηριώνει ως θέμα λογικής συνέπειας μέσα στα πλαίσια της ανθρώπινης εμπειρίας την ενοχή του. Κρίνω ότι η μαρτυρία και τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί ενώπιον μου συνθέτουν τους κρίκους της περιστατικής μαρτυρίας, προκειμένου να αποφασισθεί κατά πόσο η ενοχή του κατηγορούμενου προκύπτει από τη σύνθεση της εν λόγω μαρτυρίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το σύνολο των αποδεικτικών αυτών στοιχείων, όπως παρέμειναν αλώβητα στην ενώπιόν μου διαδικασία, συνθέτει όντως τους αδιάσπαστους κρίκους της περιστατικής μαρτυρίας, αφανίζει την πιθανότητα ανθρώπινου λάθους και οδηγεί στην ενοχή του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η αλυσίδα της περιστατικής μαρτυρίας δηλαδή η ύπαρξη στην Λεωφ.ΧΧΧ, των εν λόγω διαφημιστικών πινακίδων των κρουαζιέρων που διενεργεί το σκάφος του κατηγορούμενου, δηλαδή σχετικές με την επαγγελματική του δραστηριότητα, η παρουσία του κατηγορούμενου εκεί ο οποίος παραλάμβανε τα εξώδικα από τους ΧΧΧ χωρίς καμία διαμαρτυρία ή αντίδραση με οδηγούν εύλογα σε συμπέρασμα ενοχής και δεν συμβιβάζονται με άλλη λογική ερμηνεία παρά μόνο με την κατάδειξη ότι ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει τα αδικήματα των επίδικων κατηγοριών ότι αυτός είναι το πρόσωπο που τοποθέτησε τις εν λόγω πινακίδες στον δημόσιο χώρο, χωρίς άδεια και κανένας άλλος. ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ Από την μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου εμφαίνεται ότι ο κατηγορούμενος σε πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις, σε διαφορετικές ημέρες και ώρες, τοποθέτησε διαφημιστικές πινακίδες οι οποίες ήταν επικολλημένες σε σταθερό τρίτροχο ποδήλατο το οποίο χρησιμοποιείτο ως σταντ αλλά και άλλες οι οποίες ήταν ακουμπημένες σε αυτό και στο πεζοδρόμιο και /ή στον πεζόδρομο της Λεωφόρου ΧΧΧ, δηλαδή σε δημόσιο χώρο εντός των δημοτικών ορίων του ΔΠ, και/ή χώρου στον οποίο δεν δικαιούται να τις τοποθετεί αφενός μεν χωρίς κανένα λόγο και αφετέρου κατά τρόπο που παρακώλυε την κυκλοφορία των πεζών οι οποίοι συνεχώς διακινούνται εκεί. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας εναντίον Σπύρος Σπύρου

(2002)2, Α.Α.Δ. 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοίζου εναντίον Αστυνομίας 1989

(2)Α.Α.ΑΔ 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης εναντίον Αστυνομίας 1991

(2)Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι αξιόπιστη και σαφής. (Φλουρής εναντίον Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες 48,51,53-55,58,60,63-67,69,71,73-75,77,81-84 εναντίον του κατηγορούμενου, ως έχει υποχρέωση να πράξει και βρίσκεται ένοχος σε αυτές. ....................................... [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο