ΕΠΑΡΧΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. ΝΙΚΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3053/16, 26/2/2021

(1)(β)(στ) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96 και για κατοχή και/ή χρήση της εν λόγω οικοδομής κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο, χωρίς να έχει εξασφαλίσει Πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Πάφου (τρίτη κατηγορία) κατά παράβαση του άρθρου 10 του ίδιου Νόμου. Η υπόθεσις αφορούσε και την μητέρα του κατηγορούμενου κατηγορούμενη 1 για την οποία όμως διακόπηκε η διαδικασία στις 4.9.17 κατόπιν αναστολής της 2ης κατηγορίας η οποία εκκρεμούσε εναντίον της. Μετά το πέρας της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, ο ευπαίδευτoς συνήγορος του Κατηγορούμενου εισηγήθηκε, δυνάμει του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του έτσι ώστε να κληθεί σε απολογία καθ' ότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων της 1ης και της 3ης κατηγορίας. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε συγκεκριμένα ότι κανένας μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής δεν ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 ανήγειρε την επίδικη οικοδομή ή ότι είναι κάτοχος της αλλά σύμφωνα με την μαρτυρία εκεί ήταν το σπίτι της μητέρας του και εάν υπήρχαν σκύλλοι εντός αυτής δεν εξυπακούεται ότι αυτοί είναι του κατηγορούμενου και ότι αυτός κατείχε και χρησιμοποιούσε την οικοδομή. Εν κατακλείδι υποστήριξε ότι με βάση αυτή την ελλιπή μαρτυρία δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί σε αυτήν και να τον καταδικάσει. Αντίθετη υπήρξε η θέση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, ως επίσης ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής δεν είναι αντινομική και ούτε στερείται πειστικότητας και συνεπώς ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να κληθεί σε απολογία και στις 2 κατηγορίες. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν τέσσερις μάρτυρες, ήτοι η ΧΧΧ Χαραλάμπους (ΜΚ1), ΧΧΧ Νεοκλέους (ΜΚ2), ΧΧΧ Ιωάννου (ΜΚ3), ΧΧΧ Χριστοδούλου (ΜΚ4). Στην συνέχεια θα αναφερθώ στα κύρια σημεία της μαρτυρίας του κάθε μάρτυρα, τα οποία είναι απαραίτητα για την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης, έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Οι αρχές του εκ πρώτης όψεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας εναντίον Νίκου Κλεάνθους κ.α. (1999, 2, ΑΑΔ, 320), αφού έγινε αναφορά στην σχετική αγγλική και κυπριακή νομολογία, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε όσα τονίστηκαν στην υπόθεση Χριστοδούλου εναντίον Αστυνομίας (πιο κάτω). Στην υπόθεση Azinas v. The Republic

(1981)2 C.L.R 9 υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1962 1 All E.R. 448), η οποία καθορίζει τα κριτήρια για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η απαλλαγή Κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν:

1. Δεν στοιχειοθείται εξ' αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και
2. Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του Κατηγορούμενου σε αυτή. Η κλήση Κατηγορούμενου σε Υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133). Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή, το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου (βλ. Azinas and another v. Police πιο πάνω). ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Μάρτυρας Κατηγορίας 1 (ΜΚ1) κατέθεσε η ΧΧΧ Χαραλάμπους η οποία εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση ως Βοηθός Επαρχιακός Επόπτης σ' ένα διαμέρισμα χωριών μεταξύ αυτών και η Τάλα. Ανέφερε στο Δικαστήριο τα εξής: «ότι έγιναν 2 γραπτές καταγγελίες εναντίον του κατηγορούμενου 2, η μία στις 21.8.13 από το Κοινοτικό Συμβούλιο Τάλας ότι δηλαδή ανεγέρθηκε ένα ξύλινο υποστατικό από ευτελή υλικά πάνω σε μία παραδοσιακή κατοικία. Αυτή κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου σημείωμα της ιδίας (τεκμήριο 1) προς τον Έπαρχο το οποίο ετοίμασε μετά τις καταγγελίες και έντυπο «έκθεση πταίσματος» (τεκμήριο 2). Ανέφερε ότι επισκέφθηκε επιτόπου και εξωτερικά τον χώρο μετά την καταγγελία και διαπίστωσε την ύπαρξη ενός ξύλινου υποστατικού από ευτελή υλικά, πάνω από μία παλαιά πετρόκτιστη κατοικία. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν υπάρχει άδεια οικοδομής κοντά τους για το ξύλινο υποστατικό στο τεμάχιο ΧΧ

1. Η ιδιοκτήτρια είναι η ΧΧΧ Ιωάννου ως της αναφέρθηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο Τάλας. Όλες οι καταγγελίες που εξέτασαν αφορούσαν τον 2ον κατηγορούμενο (και όχι την μητέρα του), ως κάτοχο και χρήστη του υποστατικού το οποίο ανεγέρθηκε χωρίς άδεια. Η ίδια είπε ότι δεν είχαν καταγγελία και δεν αναφέρθηκε κάπου ότι ο κατηγορούμενος 2 ανήγειρε αυτό το υποστατικό. Επιπλέον υποστήριξε ότι υπήρχε μία παράνομη οικοδομή που δεν εξασφάλισε άδεια μέχρι σήμερα, δόθηκε χρόνος στον Ιδιοκτήτη και στον κάτοχο για συμμόρφωση, υποβλήθηκε αίτηση στην πολεοδομία για εξασφάλιση άδειας με αρνητικό αποτέλεσμα. Αναφέρθηκε και στο τεκμήριο 5 με το οποίο ζητούσε ο 2ος κατηγορούμενος εκ μέρους της μητέρας του χρόνο για συμμόρφωση κατεδάφισης ο οποίος δόθηκε μέχρι τις 8/1/16 (τεκμ.4). Αυτή επέμεινε ότι σύμφωνα με την καταγγελία (τεκμ.3) που υπήρχε ο κατηγορούμενος 2 κατείχε και χρησιμοποιούσε την παράνομη οικοδομή ως αποθηκευτικό χώρο για τους σκύλους του. Αντεξεταζόμενη εάν αυτή είδε τους σκύλλους απάντησε αρνητικά και ότι δεν εισήλθε εντός της αποθήκης. Επιπλέον είπε ότι δεν έχει οποιαδήποτε απόδειξη ότι ο κατηγορούμενος 2 ανήγειρε το επίδικο υποστατικό. Επανεξεταζόμενη υποστήριξε ότι δόθηκε χρονική προσθεσμία στον κατηγορούμενο 2 από το 2013 -2016 για να συμμορφωθεί. Μάρτυρας Κατηγορίας 2 (ΜΚ2): ΧΧΧ Νεοκλέους Αυτή εργάζεται στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τάλας και αναφέρθηκε σε μία τηλεφωνική καταγγελία από γείτονες εναντίον του 2ου κατηγορούμενου σε σχέση με οχληρία που προκαλείτο από τους σκύλλους του, τους ευρισκόμενους σε διπλοκάμπινο όχημα. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Τάλας παρέλαβε την επιστολή τεκμήριο 3 και αυτή επισκέφθηκε 1 - 2 φορές τον επίδικο χώρο και δεν διαπίστωσε τα πιο πάνω. Επίσης είπε ότι αυτοί διαβίβασαν στον Έπαρχο επιστολή αναφορικά με την παράνομη ανέγερση του κτίσματος. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε ανεγέρθηκε η οικοδομή, νομίζει πριν το
2. Σε ερώτηση ποιός την ανήγειρε είπε ότι δεν είδε, νομίζει είναι οι γονείς του Νίκου αλλά δεν τους είδε να το ανεγείρουν. Μάρτυρας Κατηγορίας 3 (ΜΚ3): ΧΧΧ Ιωάννου Αυτός διαμένει στην Τάλα και είναι γείτονας με τον κατηγορούμενο
3. Αναγνώρισε στο Δικαστήριο την επιστολή τεκμ. 3 την οποία υπέγραψε μαζί με άλλα άτομα. Ανέφερε ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τον κατηγορούμενο 2, ούτε θέλει να καταθέσει οτιδήποτε, δεν έχει καμία απαίτηση από κανένα και τελειώνοντας ανέφερε ότι δεν θυμάται, δεν είναι σίγουρος αν έγραψε το τεκμήριο
4. Μάρτυρας Κατηγορίας 4 (ΜΚ4): ΧΧΧ Χριστοδούλου Αυτή διαμένει στην Τάλα και είναι γείτονας με τον κατηγορούμενο 2 και έχουν καλές σχέσεις. Αναγνώρισε στο Δικαστήριο την επιστολή τεκμ.3 στην οποία υπάρχει η υπογραφή της. Στην κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι πάνω από το σπίτι της μητέρας του κατηγορούμενου 2 υπάρχει ένα ξύλινο υποστατικό το οποίο είχε μέσα σκύλλους και προκαλούσαν οχληρία και προέβηκαν σε παράπονο για να τους φύγει. Έβλεπαν τον κατηγορούμενο 2 εκεί αφού είναι το σπίτι της μητέρας του και ετάϊζε τους σκύλλους. Το ξύλινο δωμάτιο το έφτιαξε ο κατηγορούμενος
5. Επίσης είπε ότι του ανέφεραν ότι οι σκύλλοι προκαλούν οχληρία και αυτός τους είπε ότι θα τους φύγει. Αντεξεταζόμενη αυτή διευκρίνισε ότι η μητέρα του κατηγορούμενου 2 είναι απέναντι από το σπίτι της και η οικία του κατηγορούμενου είναι πιο μπροστά από της μητέρας του. Σε συγκεκριμένη ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης αν είναι αυτός που έκτισε το ξύλινο υποστατικό η απάντηση της ήταν ότι: «κτίστηκε το 2013 - 2014». Όταν ξαναρωτήθηκε αυτή είπε: «δεν ξέρω, όταν ζούσε και ο πατέρας του ποιός το έκτισε, ήταν και οι δύο τζιαμέ, δεν γνωρίζω ποιος το έκτισε ακριβώς». Για την ύπαρξη των σκύλλων στο υποστατικό είπε δεν γνωρίζει ποιού είναι και υπέθετε ότι είναι του κατηγορούμενου 2 ο οποίος τους τάϊζε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 2 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96) αναφέρει τί αποτελεί οικοδομή, δηλαδή: "οικοδομή" σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. Στο Άρθρο 3.

(1)του ιδίου νόμου προβλέπεται ότι: «Κανένα πρόσωπο δεν δύναται: (α) να διανοίγει ή κατασκευάζει οδό (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή ..................................... χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως»: Νοείται ότι, άδεια δυνάμει του παρόντος άρθρου είναι δυνατό να αφορά αποκλειστικά συγκεκριμένο τμήμα οικοδομής ή οποιαδήποτε προσαρτήματα σε αυτή και αυτή η άδεια δε θα αποτελεί άδεια για άλλα τμήματα της οικοδομής για τα οποία δεν έχει εκδοθεί άδεια μετά την εξέταση σχετικής αίτησης. ....................................

(2)Η αρμόδια αρχή εντός (α) οποιασδήποτε περιοχής Δήμου, είναι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αυτού Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Νόμου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 1ης κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 2 είναι τα ακόλουθα:

1. Η ανέγερση οικοδομής ή η ανοχή ανέγερσης οικοδομής
2. Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο.
3. Η ανέγερση της οικοδομής να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή.
4. Η Κατηγορούσα Αρχή να είναι η αρμόδια αρχή. Στο Άρθρο 10

(1)προβλέπεται ότι: «Ουδέν πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί ή ενεργεί, ώστε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή ή τμήμα οικοδομής, μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με την εν λόγω οικοδομή ή τμήματος αυτής, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για την οικοδομή ή τμήμα της, με βάση το άρθρο 3 του παρόντος Νόμου.» Αναφορικά με την κατηγορία 3 που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 2 και αφορά την κατοχή και/ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, από το λεκτικό του άρθρου 10 του Νόμου, πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

1. Ο κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί ή να ενεργεί όπως οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οικοδομή κατά τον ουσιώδη χρόνο.
2. Η εν λόγω οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο και να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής και κατ' επέκταση πιστοποιητικό τελικής έγκρισης.
3. Να μην έχει εκδοθεί από την αρμόδια αρχή πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή αυτή. Το Δικαστήριο εξετάζοντας εκ πρώτης όψεως τα τεκμήρια σε συνάρτηση με την μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο παρατηρεί τα ακόλουθα:
4. Από το τεκμήριο 1 προκύπτει ότι οι αναφορές της ΜΚ1 περιγράφουν κυρίως τις 2 καταγγελίες που υπήρχαν και που αφορούσαν:

(1)την καταγγελία από το Κοινοτικό Συμβούλιο για την ανέγερση παράνομου υποστατικού χωρίς άδεια χωρίς να αναφέρεται ποιός το ανήγειρε. Επίσης αναφέρεται στο τεκμήριο 1 συγκεκριμένα: «αφού εξετάστηκε η καταγγελία διαφάνηκε ότι τα υποστατικά ανεγέρθηκαν δίχως τις σχετικές άδειες» χωρίς και πάλιν να εμφαίνεται ποιός τις ανήγειρε. Και:

(2)την καταγγελία για κατοχή και χρήση των υποστατικών από τον 2ον κατηγορούμενο και πρόκληση οχληρίας από τους σκύλλους. Η πρώτη πιο πάνω καταγγελία του Κοινοτικού Συμβουλίου που αναφέρεται στο τεκμήριο 1 δεν επιβεβαιώθηκε από την ΜΚ2 του Κοινοτικού Συμβουλίου. Το ίδιο ισχύει και για την δεύτερη καταγγελία του τεκμηρίου 1 η οποία δεν επιβεβαιώθηκε από τους Μ.Κ3 και

1. Επιπλέον στο τεκμήριο 1 ενώ αναφέρονται έγγραφα σε σχέση με τις καταγγελίες σε καμία περίπτωση δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο για ενίσχυση αυτών πχ. Κ.50 -46, 57 - 56, 59 - 58, ούτε και η επιστολή 31/10/
3. Από το τεκμήριο 2 (δηλαδή την έκθεση πταίσματος) την οποία η ΜΚ1 συμπλήρωσε μετά τις καταγγελίες, αυτή αφορούσε μόνο την ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή.
4. Το τεκμήριο 3 στην σελ.2 αναφέρει ότι: «ο κύριος αυτός έκτισε παράνομα ξύλινο δωμάτιο πάνω από το σπίτι της μητέρας του στο οποίο υπάρχουν υποψίες ότι διαβιούν μικρά σκυλάκια». Αυτός ο ισχυρισμός δεν έχει υποστηριχθεί ή επιβεβαιωθεί ούτε από τον ΜΚ3 ούτε και από την ΜΚ
6. Το τεκμήριο 6 δεν επιβεβαιώθηκε με την μαρτυρία από κανένα πρόσωπο ούτε και από την Πρόεδρο της κοινότητας. Σύμφωνα με την μαρτυρία της ΜΚ1 διαφάνηκε η ύπαρξη μίας οικοδομής, δηλαδή ένα ξύλινο υποστατικό πάνω από παλαιά πετρόκτιστη οικία για την οποία δεν υποβλήθηκε άδεια οικοδομής. Επίσης ότι αρμόδια αρχή είναι η Επαρχιακή Διοίκηση σύμφωνα με την ΜΚ
7. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με την ιδιοκτησία του επίδικου τεμαχίου υπήρξε μόνο η αναφορά της ΜΚ1 ότι πληροφορήθηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο Τάλας ότι το τεμάχιο ανήκει στην ΧΧΧ Ιωάννου την οποία βέβαια δεν αφορούσαν οι καταγγελίες, ως είπε αλλά όλες αφορούσαν τον κατηγορούμενο 2 ως κάτοχο του υποστατικού. Ειδικότερα γι' αυτό, καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο αναφορικά με την ιδιοκτησία του τεμαχίου ως εμφαίνεται στο τεκμήριο 1 αλλά ούτε και από άλλη αρμόδια αρχή της Δημοκρατίας εφόσον για την ιδιοκτησία του επίδικου τεμαχίου γίνεται μνεία σε αυτό. Η απλή και αόριστη αναφορά της ΜΚ1 ότι οι επιστολές και οι καταγγελίες που είχαν κατέληγαν ότι ο κατηγορούμενος 2 ήταν ο κάτοχος του υποστατικού δεν είναι αρκετές για να καλύψουν το κενό στην μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αναφορικά με την κατοχή του υποστατικού από αυτόν. Επίσης αντιφατική είναι η μαρτυρία της γιατί ενώ με το τεκμήριο 2 το οποίο αναφέρει ως είδος πταίσματος την ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι αυτό που εξέτασαν ήταν την κατοχή και χρήση του υποστατικού. Επιπλέον όταν ρωτήθηκε αν είχαν καταγγελία για την ανέγερση αυτής της κατοικίας αυτή απάντησε αρνητικά αλλά και αντιφατικά σε σχέση με το τεκμήριο 1 και προσθέτοντας ότι το Συμβούλιο μπορεί να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες ποιός την ανήγειρε και πότε. Αυτές ήταν οι απαντήσεις τις οποίες έδωσε η υπάλληλος της αρμόδιας αρχής από την οποία λογικά θα αναμένετο να καταθέσει πλήρη στοιχεία αναφορικά τόσο για την κατοχή όσο και για την χρήση της κατ' ισχυρισμό παράνομης ανεγειρόμενης οικοδομής. Επιπλέον αναφορικά με την πρώτη καταγγελία που αναφέρεται στο τεκμήριο 1 δηλαδή αυτήν του Κοινοτικού Συμβουλίου καμία μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από αυτό για υποστήριξη αυτής της θέσης για την ανέγερση του υποστατικού αλλά ούτε και για την κατοχή και την χρήση του από τον κατηγορούμενο
8. Η αναφορά της ΜΚ1 στο τεκμήριο 5, το οποίο απέστειλε ο κατηγορούμενος 2 στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου εκ μέρους της άρρωστης μητέρας του και σχετίζεται με το τεκμήριο 4 δεν εξυπακούει ότι αυτός έχει οποιαδήποτε εμπλοκή ή σύνδεση με αυτά που του αποδίδονται. Από την μαρτυρία της δεν έχει συνδεθεί ο κατηγορούμενος 2 ούτε με την 1η ούτε και με την 3η κατηγορία. Μάλιστα αυτή αντεξεταζόμενη είπε ότι η επιτόπια έρευνα της έγινε έξω από το υποστατικό, δεν εισήλθε σε αυτό, ούτε είδε σκύλλους εντός του υποστατικού, ούτε και αν αυτός ανήγειρε το επίδικο υποστατικό απλά ότι τους ανέφερε το κοινοτικό συμβούλιο. Η μαρτυρία της ως τέτοια δεν μπορεί να καλύψει τα κενά της Κατηγορούσας Αρχής. Ούτε και οι άλλοι 3 μάρτυρες συνέδεσαν τον κατηγορούμενο 2 με την διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 1 και 3 καθ' οιονδήποτε τρόπο ειδικότερα οι ΜΚ3 και ΜΚ4 οι οποίοι ήταν και γείτονες με την μητέρα του κατηγορούμενου 2 και τα πρόσωπα που μεταξύ άλλων φαίνεται να έχουν συμπληρώσει το τεκμήριο 3 και το οποίο απέστειλαν στην Επαρχιακή Διοίκηση. Αναφορικά με τις θέσεις της ΜΚ4 αυτές ήταν αντιφατικές και στερούνται πειστικότητας για την ύπαρξη των σκύλλων των οποίων άκουγε τα γαβγίσματα εντός του ξύλινου υποστατικού και την μία υπέθετε ότι ήταν του κατηγορούμενου 2, στη συνέχεια είπε στο Δικαστήριο ότι δεν γνώριζε, αλλά ανέφερε ότι δεν είχε οπτική επαφή εντός αυτού, το οποίο είναι στο 2ον όροφο και δεν έχει παράθυρα. Δεν έβλεπε ποιός έμπαινε και ποιός έβγαινε σε αυτό. Κατά την αντεξέταση της σε ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης είπε ότι δεν ξέρει σίγουρα εάν οι σκύλλοι ήταν δικοί του κατηγορούμενου 2 και ούτε γνωρίζει εάν είναι αυτός που έκτισε την επίδικη οικοδομή γιατί εζούσε και ο πατέρας του τότε. Επανέλαβε ότι δεν γνωρίζει εάν αυτός ήταν εκεί για να περιποιείται είτε τον πατέρα του ή τους σκύλλους. Συνεπώς αντικρίζοντας αντικειμενικά τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί και συμφωνώντας με την Υπεράσπιση, θεωρώ ότι για μεν την 1η κατηγορία ενώ έχει αποδειχθεί ότι ανεγέρθηκε συγκεκριμένα οικοδομή ως ερμηνεύεται στο άρθρο 2 χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής δηλαδή του Επάρχου Πάφου εντούτοις δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο της ανέγερσης οικοδομής από τον κατηγορούμενο 2 γιατί αυτός σε καμία περίπτωση δεν έχει συνδεθεί από τους μάρτυρες κατηγορίας με την διάπραξη του αδικήματος της ανέγερσης οικοδομής, για δε την 3η κατηγορία η οποία αφορά την κατοχή και χρήση της οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει παρουσιάσει καμία μαρτυρία. Δηλαδή ενώ αποδείχθηκε η ύπαρξη οικοδομής ως ανωτέρω, εντούτοις καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιαστεί και ουδεμία αναφορά έχει γίνει από την ΚΑ κατά πόσο:

(1)αυτό κατέχεται και χρησιμοποιείται συγκεκριμένα από τον κατηγορούμενο 2,

(2)αν έγιναν από οποιονδήποτε πρόσωπο διαβήματα για την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης από την αρμόδια αρχή, ποιες οι προϋποθέσεις έκδοσης του ή αν τελικά αυτό εκδόθηκε από την αρμόδια αρχή. Συνεπώς για την 3η κατηγορία δεν έχουν αποδειχθεί το πρώτο και το τρίτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος το οποίο αναφέρεται πιο πάνω στην σελίδα 11. Όπως έχει λεχθεί, σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο εξετάζει αντικειμενικά τη μαρτυρία που έχει προσκομίσει η Κατηγορούσα Αρχή για να διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, κατά πόσο υπάρχει μαρτυρία σε σχέση με τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση θεμελιακών ζητημάτων για την ευθύνη του Κατηγορούμενου μπορεί, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, να απαλλάξει τον Κατηγορούμενο από το στάδιο του εκ πρώτης όψεως. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Δράκου κ.α.

(2012)2 Α.Α.Δ. 851 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Στο ποινικό μας σύστημα η Υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε, εκτός κι αν ο νόμος εναποθέτει σε αυτήν τέτοιο βάρος, πράγμα που εν προκειμένω δεν συμβαίνει. Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου τον κατήγορο, κενά δε αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοϊζου ν. Αστυνομίας ανωτέρω). Περαιτέρω, στην υπόθεση Munteanu v. Δημοκρατίας Ποιν.Εφ.219/2011 ημερ.1.7.13 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Στο σύστημα δικαίου που ακολουθείται στην Κύπρο, συχνά λησμονείται άμεσα ή έμμεσα, ότι η υπεράσπιση δεν έχει να αποδείξει οτιδήποτε. Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να υπερπηδήσει πρώτιστα το μέτρο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και στη συνέχεια να αποκόψει και το νήμα της απόδειξης ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατά την προσπάθεια της αυτή, η κατηγορούσα αρχή έχει να αντιμετωπίσει τη νόμιμη προσπάθεια της υπεράσπισης να δημιουργήσει εύλογες ρωγμές στο όλο οικοδόμημα της, ούτως ώστε το Δικαστήριο να παραμείνει στο τέλος της ημέρας με εκείνη την αμφιβολία που θα ήταν νομολογιακά λανθασμένο να καταδικάσει. Είναι απόλυτα θεμιτό για την υπεράσπιση να αφήνει τη δίκη να εξελίσσεται και να οικοδομεί επί των λαθών, ανακριβειών και κενών της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Δεν οφείλει να ερωτήσει οτιδήποτε, ούτε να εξηγήσει οτιδήποτε.» Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η κλήση του Κατηγορούμενου 2 σε απολογία, καθώς από την αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον μου δεν στοιχειοθετούνται συστατικά στοιχεία των 2 αδικημάτων ως αναφέρθηκε πιο πάνω αλλά και γιατί η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική και στερείται πειστικότητας ούτως ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο να μπορεί να βασιστεί σε αυτήν και να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Τυχόν κλήση του Κατηγορούμενου σε απολογία ουσιαστικά θα έδιδε απλώς την ευχέρεια στην Κατηγορούσα Αρχή να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της, κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας σύστημα. Ενόψει των πιο πάνω ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται και στην 1η και στην 3η κατηγορία. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Κατηγορούμενου και εναντίον της Κατηγορούσας Αρχής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ................. [Υπ.] Γ. Ιωαννίδου - Παπά, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο