Δήμος Σωτήρας ν. Casa Mar Terra Limited κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 597/2021, 13/4/2021

(2)του Κεφαλαίου 6 ορίζει. Η εν λόγω μονομερής αίτηση υποστηρίζετο από ένορκη δήλωση της κας. XXXXX Ζάρτηλα, τεχνικής μηχανικού του Δήμου, εξουσιοδοτημένης να προβεί στην ένορκη δήλωση, γνωρίζοντας προσωπικά τα γεγονότα. Η κα. Ζάρτηλα επί της ουσίας ανάφερε ότι αίτηση της Κατηγορούμενης 1, διευθυντές της οποίας είναι οι Κατηγορούμενοι 2 και 3, για έκδοση άδειας οικοδομής απορρίφθηκε λόγω παραβίασης πολεοδομικής άδειας που είχε εξασφαλίσει η Κατηγορούμενη

1. Συγκεκριμένα οι πολεοδομικές άδειες, Τεκμήριο Γ, στην ένορκη δήλωση της κας. Ζάρτηλα ανέφεραν ότι άδεια οικοδομής έπρεπε να εκδοθεί πριν την 29/06/2019, και σχετική αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής έγινε την 13/11/
2. Μετά από επιτόπιο έλεγχο έγινε αντιληπτό ότι επί των επίδικων τεμαχίων έχουν γίνει εκσκαφές για κατασκευή υπογείων, σύμφωνα με την κα. Ζάρτηλα, και αντλείτε νερό το οποίο απορρίπτεται στη θάλασσα.
3. Η ένσταση Οι κατηγορούμενοι αντέδρασαν καταχωρώντας ένσταση για τους πιο κάτω λόγους: «
4. Δεν αποκαλύφθηκε η αλήθεια στο Δικαστήριο,
5. Δεν έγινε παράνομη οικοδομή,
6. Δεν ελήφθη απόφαση από την αρμόδια αρχή για λήψη μέτρων,
7. Δεν προσήλθαν στο δικαστήριο με καθαρά χέρια και
8. Δεν απέδειξαν ότι συντρέχουν οι λόγοι του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίωv Νόμoυ τoυ 1960 (14/1960)» Η ένσταση των Κατηγορούμενων 1 και 3 εστιάζεται ουσιαστικά στα ακόλουθα; Δεν καταγράφεται ή εμφαίνεται να λήφθηκε άδεια από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σωτήρας, για λήψη μέτρων εναντίον των Κατηγορούμενων. Δεν υπάρχει διάταξη η οποία να γεννά ευθύνη των Κατηγορούμενων 2 και 3 ως Διοικητικών Συμβούλων της Κατηγορούμενης
9. Δεν αποκαλύφθηκε από τους παραπονούμενους, άδεια διαχωρισμού του επίδικου τεμαχίου (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση Κάρουλλα) και αδεια οικοδομής για διαίρεση γης και κατασκευής δρόμων (Τεκμήριο 2) για το επίδικο ακίνητο, οι οποίες είναι σε ισχύ. Είναι στο πλαίσιο αυτών των αδειών, αναφέρει ο κ. Κάρουλλας, που προέβησαν στις ανασκαφές. Δεν έχει προσδιοριστεί η ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστεί η Κατηγορούσα Αρχή, ενώ αν δεν συνεχιστούν οι εργασίες υπάρχει το ενδεχόμενο διάβρωσης του εδάφους και τραυματισμού προσώπων, δεδομένα τα οποία ενδέχεται να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη βλάβη στους Κατηγορούμενους. Τέλος το εγγυητήριο για την έκδοση του επίδικου διατάγματος, υπεγράφη από άτομο που δεν είχε τέτοια εξουσία.
10. Ακρόαση Κατά την ακρόαση της αιτήσεως ο κ Αβραάμ εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής ανάφερε ότι προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το Δικαστήριο οι Κατηγορούμενοι. Ανάφερε ότι οι Άδειες για διαχωρισμό σε οικόπεδο που κατέθεσαν οι τελευταίοι εκδόθηκαν προς τον σκοπό της υλοποίησης της άδειας Τεκμήριο Γ στην Ένορκη Δήλωση Ζάρτηλα. Επιχειρηματολόγησε αναφέροντας ότι είναι άτοπο να επιτρέπεται συνέχιση της παρανομίας με δικαιολογία ότι μπορεί σε μεταγενέστερο στάδιο να εκδοθεί σχετικό διάταγμα άρσης της. Υπάρχει απόφαση από την αρμόδια αρχή που εξουσιοδοτεί την λήψη μέτρων εναντίον των Κατηγορούμενων, ενώ εξουσιοδοτήθηκε η κα. Ζάρτηλα να προβεί στην σχετική ένορκη δήλωση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Το εγγυητήριο ακόμα και αν δεν είναι έγκυρο μπορεί να θεραπευτεί. Τέλος ανάφερε ότι οι Κατηγορούμενοι σκοπό έχουν να συνεχίσουν να παρανομούν, γι' αυτό ενίστανται στο επίδικο διάταγμα. Ο κ. Πιττάτζης με γραπτή αγόρευση ενίσχυσε με νομικά επιχειρήματα τους ανωτέρω αναφερόμενους ισχυρισμούς των Κατηγορούμενων, παραπέμποντας σε σειρά αποφάσεων.
11. Η νομική βάση Το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε στη βάση του άρθρου 20

(3)(Α)[1] του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ.96). Όπως προκύπτει από το ίδιο το κείμενο του άρθρου αυτού η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Επομένως ισχύουν και στην παρούσα περίπτωση οι πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίωv Νόμoυ τoυ 1960 (14/1960). Τυγχάνει δηλαδή εξέτασης το κατά πόσο η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, πιθανότητας ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του Διατάγματος. Ως προς τον τρόπο εξέτασης των προϋποθέσεων που το άρθρο 32 θέτει, απολύτως σχετικά είναι τα όσα αναφέρθηκαν στην πολύ πρόσφατη Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας v. Φίλιππου Α. Τρικωμίτη & Υιοί Λίμιτεδ, Πολιτική Έφεση αρ. Ε91/2015, 5/4/2021: «Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό στάδιο μιας υπόθεσης, όταν καλείται να εξετάσει κατά πόσο θα εκδώσει προσωρινό διάταγμα, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων του άρθρου 32 και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, 267). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.

(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236).» 5. Απόκρυψη γεγονότων/ καθαρά χέρια Εξετάζοντας τον λόγο ένστασης περί απόκρυψης γεγονότων από την Κατηγορούσα Αρχή και της μη έλευσης με καθαρά χέρια η σχετική αρχή ορίζει ότι: δεν είναι η κάθε παράλειψη που οδηγεί στην ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε Ex parte. Το γεγονός που δεν αποκαλύφθηκε πρέπει να είναι ουσιώδους σημασίας ώστε να δικαιολογείται η ακύρωση. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Πική, Π. στην Resola v. Χρίστου

(1998)1 A.A.Δ. 598: "Όπως διαπιστώσαμε στην Demstar Limited v. Ζim Israel Navigation Co Limited και άλλων

(1996)1 (Α) Α.Α.Δ. 597, πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Το κριτήριο είναι, όπως αναφέραμε, κατά πόσο η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων συνιστά, εξ αντικειμένου, ουσιώδους σημασίας στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, οπόταν, στην απουσία του, αυτή τούτη η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής." Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος χωρίς την εξέταση της ουσίας της αίτησης. (Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G v Adeona Holdings Limited, Πολιτική Έφεση αρ. Ε 6/2014, 27/2/2015) Στην Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας ν Δήμου Αγίας Νάπας,

(2013)2 ΑΑΔ 621 αναφέρθηκε ότι «απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων σε μονομερή αίτηση στην ουσία ισοδυναμεί με εξαπάτηση του δικαστηρίου. Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί, το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και η πρόθεση εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων» Εκείνο που η ένσταση δεικνύει ότι δεν αποκάλυψαν οι παραπονούμενοι είναι την ύπαρξη άδειας οικοδομής που οι ίδιοι εξέδωσαν για διαίρεση γης και κατασκευή δρόμων και την σχετική πολεοδομική άδεια. Συγκεκριμένα τα τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκη δήλωση Κάρουλλα, ήτοι Πολεοδομική Άδεια ημερομηνίας 30/1/2019 με ισχύ για έξι έτη και άδεια διαίρεσης γης/ κατασκευής δρόμου από την Κατηγορούσα Αρχή, ημερομηνίας 10/4/2019, με ισχύ μέχρι την 30/1/2025 αντιστοίχως. Δεδομένα ήταν ή θα έπρεπε να ήταν υπόψη της κας. Ζάρτηλα και των παραπονούμενων οι άδειες αυτές, αφού είναι αυτοί που εξέδωσαν την δεύτερη στη βάση της πρώτης. Η ύπαρξη των, δε, δημιουργεί μια σειρά δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στους Κατηγορούμενους. Είναι στην βάση αυτών που ισχυρίζονται ότι έπραξαν και όχι στη βάση μη εγκεκριμένων αδειών. Επομένως εκ των πραγμάτων ήταν ουσιώδης η αποκάλυψη των αδειών αυτών. Γιατί η άδεια Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του Κατηγορούμενου 3 ομιλεί για υπόγειες αποχετεύσεις. Δεν μπορεί βέβαια σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να αποφανθεί για ποιο σκοπό έχουν γίνει οι ανασκαφές, οι οποίες φαίνονται στο Τεκμήριο Ε της Ένορκης Δήλωσης Ζάρτηλα. Παρά ταύτα οι ισχυρισμοί των Κατηγορούμενων δεν αμφισβητήθηκαν, ενώ τέθηκαν ενώπιον της Κατηγορούσας Αρχής, αφού δεν ζητήθηκε η αντεξέταση του κ. Κάρουλλα, ούτε αντικρούονται με άλλη μαρτυρία. (Σεβαστού ν Σεβαστού

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1980) Συνεπώς προκύπτει ότι δεν αποκαλύφθηκαν στο στάδιο της ex parte αιτήσεως άδειες, οι οποίες υποχρέωναν τους Κατηγορούμενους να προβούν σε υπόγειες εργασίες. Από την στιγμή που ζητείτο προσωρινό διάταγμα για να πάψουν εργασίες και συγκεκριμένα ανασκαφές για κατασκευή υπογείων, προκύπτει ότι αυτές οι άδειες είναι ουσιώδεις, αφού παραμένει τουλάχιστον αμφισβητούμενο αν αυτές οι ανασκαφές σκοπούν στην κατασκευή υπογείου ή προς εκτέλεση των υποχρεώσεων που η υφιστάμενη άδεια διαχωρισμού θέτει. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν μπορεί να αποφανθεί προς τούτο, ενώ καμία από τις δυο πλευρές δεν παρουσίασε μαρτυρία ειδικού, που να διευκρινίζει τον σκοπό των ανασκαφών. Εν πάση περιπτώσει σε σχέση με το ζήτημα της απόκρυψης γεγονότων καίριο είναι αν αυτά τα γεγονότα είναι ουσιώδη, αντικειμενικά κρινόμενα. Και εδώ έχει ήδη κριθεί ότι είναι ουσιώδη, εφόσον οι άδειες που δεν αποκαλύφθηκαν θέτουν εν αμφιβόλω το ίδιο το γεγονός ανέγερσης ή όχι οικοδομής. Επομένως το διάταγμα ημερομηνίας 24/2/2021 ακυρώνεται λόγω μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. 6. Το εγγυητήριο Το πιο πάνω διάταγμα, όμως, είναι έκθετο σε απόρριψη για ακόμα ένα λόγο. Όπως λέχθηκε παραπάνω η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις και του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Το άρθρο 9

(2)του Κεφαλαίου 6 υποχρεώνει το Δικαστήριο να απαιτεί από το πρόσωπο που ζητά διάταγμα χωρίς ειδοποίηση, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα. Η υπογραφή τέτοιας εγγύησης τέθηκε και από το παρόν Δικαστήριο ως προϋπόθεση για την έκδοση του αιτηθέντος διατάγματος. Εκείνο που πράττει έκαστο πρόσωπο υπέρ του οποίου εκδίδεται προσωρινό διάταγμα είναι να εγγυηθεί την αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου αυτό εκδόθηκε. Να καλύψει δηλαδή πιθανή ζημιά του προσώπου αυτού, ως εγγύηση. Αυτός είναι άλλωστε και ο τίτλος που έδωσε η κ. Ζάρτηλα στο έγγραφο που υπέγραψε με τίτλο «Έγγραφο Αναγνώρισης Υποχρέωσης Εγγύησης». Προκύπτει επομένως ότι αυτό αποτελεί μιας μορφής σύμβαση για εκπλήρωση υποχρέωσης στο πλαίσιο του άρθρου 84 του Κεφαλαίου 149. Στην υπό εξέταση περίπτωση το διάταγμα εκδόθηκε υπέρ του Δήμου Σωτήρας. Το Δικαστήριο λαμβάνει δικαστική γνώση (Κυπριακή Δημοκρατία ν Ιωσηφ και Άλλης

(2004)3 ΑΑΔ 420) ότι την 19/10/2011 είχε εκδοθεί διάταγμα για κήρυξη της περιοχής του Κοινοτικού Συμβουλίου Σωτήρας σε Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 4 του περί Δήμων Νόμoυ τoυ 1985 (111/1985), με την Διοικητική Πράξη 873, όπως δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 21/10/2011. Από τότε υπόκειται στις διατάξεις του Νόμου αυτού. Το άρθρο 46 του Νόμου 111/1985 καθορίζει στις αρμοδιότητες του Δημάρχου την εκπροσώπηση εvώπιov τωv δικαστηρίων και oιασδήπoτε αρχής της Δημoκρατίας. Το άρθρο 64

(1), δε, προβλέπει ότι: Συμβάσεις υπό ή εξ ovόματoς τoυ δήμoυ καταρτίζovται εγγράφως και φέρoυv τηv σφραγίδα τoυ δήμoυ και τας υπoγραφάς τoυ δημάρχoυ και δύo oιωvδήπoτε συμβoύλωv εξoυσιoδoτηθέvτωv επί τoύτω υπό τoυ συμβoυλίoυ. Ενώ το εδάφιο 2 του άρθρου 64 δεικνύει ότι όλες οι συμβάσεις που συνάπτονται σύμφωνα με το ίδιο το άρθρο είναι δεσμευτικές. Στο «Έγγραφο Αναγνώρισης Υποχρέωσης Εγγύησης» που καταχωρήθηκε ναι μεν αναφέρει ότι είναι ο Δήμος Σωτήρας που παρέχει εγγύηση, αλλά υπογράφει η κα. Ζάρτηλα, χωρίς να καταθέσει σχετική εξουσιοδότηση από τα κατά νόμο αρμόδια πρόσωπα και χωρίς την σφραγίδα του Δήμου. Ακόμα όμως και αν αυτή η εν λόγω εγγύηση δεν θεωρείτο σύμβαση, είναι ο Δήμαρχος που εκπροσωπεί τον Δήμο ενώπιον των Δικαστηρίων και όποιων άλλων αρχών της Δημοκρατίας. Επομένως επ' ουδενί δεν είχε εξουσία η κα. Ζάρτηλα να υπογράψει εγγύηση υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής, τουλάχιστον χωρίς σχετική εξουσιοδότηση, και τέτοια εγγύηση δεν μπορεί να είναι δεσμευτική για τον Δήμο και άρα να τον δεσμεύει προσωπικά, όπως το άρθρο 9

(2)του Κεφαλαίου 6 επιτάσσει (Αναφορικά με την αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.ά.

(2005)1Β ΑΑΔ 1178). Συνεπώς δεν υπήρξε συμμόρφωση με τον όρο που τέθηκε από το Δικαστήριο αλλά και γενικότερα με το άρθρο 9

(2)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Έτσι το διάταγμα ακυρώνεται και για αυτό τον λόγο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους το προσωρινό διάταγμα ημερ. 24.02.2021 ακυρώνεται. Έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Κατηγορούμενων 1 και 3 και εναντίον της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] (3Α) Το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία που προσάχθηκε εναντίον κάποιου προσώπου για αδίκημα που διαπράχθηκε κατά παράβαση του εδαφίου

(1)δύναται κατόπι αίτησης ex parte να διατάξει αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με κάποια υπό ανέγερση, κατεδάφιση, κατασκευή ή ανοικοδόμηση οικοδομή ή οδό ή την υπό μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης αναφορικά με την οποία προσάχθηκε η κατηγορία: Νοείται ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο