Αστυνομικού Διευθυντή Αμμοχώστου ν. Dabrowski, Αρ. Υπόθεσης: 4515/2020, 14/1/2021

(4)του Νόμου 94 (Ι)/2001 προβλέπει. Η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλης αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα τροχαία αδικήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι προ ολίγων μηνών υπήρξε τροποποίηση του Νόμου και του άρθρου 11 αυτού, με την οποία αυξήθηκαν οι επαπειλούμενες ποινές με αποτέλεσμα το εν λόγω αδίκημα να κολάζεται με ποινή φυλάκισης για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη, ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή σε στέρηση του δικαιώματος να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε όλες ή οποιεσδήποτε από τις πιο πάνω αναφερόμενες ποινές. Η σοβαρότητα του αδικήματος αυτού τονίστηκε από πολύ παλιά. Συγκεκριμένα από το 1954 στην Latta v Police,20 (Part 1) CLR 94, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 12 μηνών σε άτομο που οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλης και είχε πλήθος προηγούμενων καταδικών. Στην Michael v Police

(1975)2 C.L.R. 133, αναφέρθηκε ότι: «Traffic accidents, with serious consequences, are becoming increasingly frequent and, therefore, those in charge of motor-vehicles should take care to be always fit and able to drive them safely» Στο σύγγραμμα Sentencing in Cyprus, 2nd Edition, G.M. Pikis,

(2007)αναφέρεται ότι: «There is increasing awareness that the consumption of alcohol negatively affects a person' s capacity to drive a vehicle in the sence that her ability to foresee and appreciate danger and more so to take steps necessary to avoid it is reduced. Consumption of alcohol affects a person' s ability for cool thinking, reduces a person' s reflective responses and diminishes one' s capacity to take the care expected of a reasonable man for the safety of others.» Καθίσταται σαφές, ότι το πρόβλημα της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλης, αφενός είναι διαχρονικό και συχνό στον τόπο μας και αφετέρου συχνά φέρει θλιβερές συνέπειες για τον οδηγό ή για τρίτους που χρησιμοποιούν τους δρόμους μας. Η οδήγηση με τέτοια επίπεδα αλκοόλης στο αίμα κάθε ατόμου καθιστά το όχημα του φονικό όπλο στα χέρια του. Ένα ουσιαστικά ακυβέρνητο όχημα σε ένα δρόμο γεμάτο συνανθρώπους μας. Η σοβαρότητα που φέρει αυτή η συμπεριφορά αντανακλάται στους δεκάδες συμπολίτες μας που χάνουν την ζωή τους εξαιτίας της. Το να επιλέγει κάποιος να οδηγεί σε αυτή την κατάσταση αποτελεί εγωιστική αυθαιρεσία, άμεσο κίνδυνο και καθιστά το αδίκημα αυτό εξαιρετικά σοβαρό. Σε σχέση με την αγόρευση του συνήγορου του Κατηγορούμενου για μετριασμό λαμβάνω υπόψη μου, το λευκό ποινικό μητρώο, την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου, τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις, όπως αυτές διαφαίνονται από την αγόρευση του συνηγόρου του και την έκθεση του γραφείου ευημερίας. Όλοι οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες όμως, θα επηρεάσουν το εύρος της ποινής αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος της ποινής που δεν μπορεί να είναι άλλη από τη στέρηση της ελευθερίας. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, επιβάλλω στον κατηγορούμενο στη κατηγορία που αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης 60. Το άρθρο 11, πιο πάνω, δίδει περαιτέρω στο Δικαστήριο την ευχέρεια να αποστερήσει το δικαίωμα στην κατοχή άδειας οδηγού από τον Κατηγορούμενο. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο συνήγορος του Κατηγορουμένου προς πίστη του, ρητώς ανάφερε ότι δεν θα αγορεύσει προς αποφυγή της αποστέρησης του δικαιώματος του Κατηγορουμένου να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια οδήγησης. Όπως αναφέρθηκε στην Ευθυμίου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 327, 329: «Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου υποστηρίζεται ότι οποτεδήποτε κατηγορούμενος καταδικάζεται σε φυλάκιση για τροχαίο αδίκημα, και ταυτόχρονα κρίνεται αναγκαία η στέρηση της άδειας οδήγησης, η διάρκεια της στέρησης συνεκτιμάται με την ανάγκη για παροχή λογικής ευχέρειας στον καταδικασθέντα για επαναδραστηριοποίηση. Συνεπώς, οποτεδήποτε η άδεια οδηγού είναι αναγκαία για την απασχόληση του κατηγορουμένου, η στέρηση της πρέπει, είτε να συμπίπτει είτε να μη είναι πολύ μακρύτερη σε χρονική διάρκεια από το χρόνο της αποφυλάκισης του.» Έχοντας τα πιο πάνω κατά νουν, ο κατηγορούμενος στερείται του δικαιώματος να κατέχει και να λαμβάνει άδεια οδήγησης για περίοδο 8 μηνών από την 4/11/

1. Στρέφομαι στην εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Κατηγορούμενου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3[i] του περί της Υφ' Όρων Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν. 95/72, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν.186(Ι)/
2. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστατικών του κατηγορουμένου (βλ. Siminoiu v. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 699 και Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583). Στην Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, διευκρινίζεται ότι η αναστολή ποινής φυλάκισης διαχωρίζεται τόσο από την επιλογή της ποινής φυλάκισης, ως μέσου τιμωρίας του παραβάτη, όσο και από την έκταση της φυλάκισης. Η αναστολή δεν αποτελεί άλλο μέσο τιμωρίας, μη στερητικό της ελευθερίας του παραβάτη. Επομένως ο χαρακτήρας της ποινής φυλάκισης δεν αλλοιώνεται μόνο και μόνο λόγω του ότι αυτή αναστάλθηκε. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι (βλ. Demetriou v. R.

(1976)2 J.S.C. 386 και Γενικός Εισαγγελέας v. Φανιέρου

(1996)2 ΑΑΔ 303):

(1)Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο.

(2)Το μητρώο του κατηγορούμενου και η αναγκαιότητα αποτροπής.

(3)Η διαγωγή του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη του αδικήματος, ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. Στην Αργυρίδης Θεόδωρος και Άλλοι ν. Αστυνομίας

(2013)2 ΑΑΔ 449, σε υπόθεση όπου μια ομάδα νεαρών κατηγορείτο για μια σειρά από ένοπλες ληστείες, αποφασίστηκε η αναστολή ποινής φυλάκισης που τους είχε επιβληθεί πρωτοδίκως και γιατί πρόκειτο για νεαρά άτομα ηλικίας, τα οποία δεν είχαν οποιοδήποτε προηγούμενο και θα επηρεάζοντο από την επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης. Στην υπόθεση Σκεύη Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας,

(2010)2 Α.Α.Δ 22, το Δικαστήριο έθεσε τον προβληματισμό για το εν λόγω ζήτημα ως εξής: "Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο, ισοζυγίζοντας το σύνολο των περιστάσεων θα μπορούσε ή έπρεπε αυτοί οι παράγοντες να επενεργήσουν κατά τρόπο ο οποίος να δικαιολογεί το να δοθεί στην εφεσείουσα μια δεύτερη ευκαιρία" Σε αυτό το βασικό ερώτημα η απάντηση αναφορικά με τον Κατηγορούμενο πρέπει να είναι καταφατική. Συγκεκριμένα λαμβάνοντας υπόψη ότι:

1. Ο Κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και χωρίς βαθμό ποινής, ενώ βρίσκεται για 7 έτη στην χώρα μας,
2. Εμπράκτως μεταμελήθηκε αφού από την πρώτη στιγμή από την πρώτη στιγμή κατάλαβε το λάθος του και παραδέχτηκε τις εναντίον του Κατηγορίες και
3. Το επίδικο αποτελούσε μεμονωμένο περιστατικό Η ποινή φυλάκισης του Κατηγορουμένου αναστέλλεται για περίοδο 3 ετών. Συμπερασματικά επιβάλλονται στον Κατηγορούμενο: Α. Ποινή φυλάκισης 60 ημερών, η οποία αναστέλλεται για 3 έτη και Β. Στέρηση του δικαιώματος του να κατέχει ή να λαμβάνει άδεια για 8 μήνες από την 4/11/
4. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο