Αστυνομία ν. Περατικού κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3619/2019, 17/6/2021

(1981)2 CLR

1. Κατηγορούμενος αθωώνεται από το στάδιο αυτό όταν ελλείπει ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή όταν η μαρτυρία είναι τόσο αντιφατική και αντινομική, ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σ' αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Ακόμη στην Nikiforos Technologies Limited v Χρήστου, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, 16/4/2014 επαναλήφθηκε η αρχή ότι «η αξιολόγηση της μαρτυρίας με γνώμονα να γίνουν τελεσίδικα ευρήματα επί γεγονότων ή αξιοπιστίας γίνεται στο τέλος της υπόθεσης, έχοντας όμως ταυτόχρονα πάντοτε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος δεν πρέπει να καλείται σε απολογία για να συμπληρώσει τυχόν κενά της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής.» Ο κ. Νικολάου εκ μέρους των κατηγορούμενων προέβη σε διττή εισήγηση. Αφενός εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχτηκαν συστατικά στοιχεία της δημόσιας εξύβρισης, όπως το να λάβει χώρα σε δημόσιο χώρο και ότι δεν δύνατο να προκαλέσει η όποια κατ' ισχυρισμό συμπεριφορά σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Αφετέρου αναφέρθηκε σε αντιφατική, αντινομική και συγκρουόμενη μαρτυρία της παραπονούμενης σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν μπορεί να καταδικάσει τις Κατηγορούμενες. Η κ. Χατζήμιχαηλ λακωνικώς ανάφερε ότι ναι μεν δεν έγινε σε δημόσιο χώρο το επίδικο συμβάν, αλλά ήταν δυνατό να ακουστεί σε τέτοιο, εφόσον φώναζαν δυνατά οι κατηγορούμενες και τις άκουσαν τα παιδιά της παραπονούμενης. Διαφώνησε ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας της τελευταίας, αναφέροντας ότι δεν έχουν καταδειχθεί οι όποιες αντιφάσεις από τους αντιδίκους της. Το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει ότι: «
2. Όποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουσθεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει παρευρισκόμενο πρόσωπο σε επίθεση είναι ένοχος πλημμελήματος...». Από την ανάγνωση του κειμένου του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, προκύπτει ότι συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δημόσιας εξύβρισης είναι: Α. η εξύβριση άλλου προσώπου, Β. σε δημόσιο χώρο ή με τρόπο που είναι ενδεχόμενο να ακουσθεί σε δημόσιο χώρο και Γ. κατά τρόπο που είναι ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο σε επίθεση. Στην υπό εξέταση υπόθεση αμφισβητείται η πλήρωση των στοιχείων Β και Γ, δηλαδή του δημόσιου χώρου, στον οποίο να έλαβε χώρα η εξύβριση και του ενδεχομένου να προκαλέσει παριστάμενο σε επίθεση. Σε σχέση με το αν έλαβαν χώρα τα κατ' ισχυρισμό περιστατικά σε δημόσιο χώρο σχετική είναι η Ιωάννου Νεόφυτος ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 493 στην οποία το γραφείο της παραπονούμενης κρίθηκε ως δημόσιος χώρος, από την στιγμή που ως επαγγελματικός χώρος ήταν ανοικτό για το γενικό κοινό (Νίκη Μιχαήλ κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 362). Το κοινό είχε πρόσβαση στο κατάστημα και συνεπώς το ίδιο το κατάστημα μπορούσε να θεωρηθεί, σύμφωνα με το Άρθρο 4 και ως δημόσιος χώρος. Αναλόγως και στην παρούσα περίπτωση το νηπιαγωγείο των Κατηγορούμενων ως κατ' εξοχίν χώρος ανοικτός στο κοινό θεωρείται δημόσιος. Από εκεί, στο νηπιαγωγείο, σύμφωνα με την παραπονούμενη εξύβριζαν οι κατηγορούμενες επομένως το συστατικό στοιχείο του δημοσίου χώρου ενυπάρχει. Ακόμα όμως και αν δεν κρινόταν ως δημόσιος χώρος το νηπιαγωγείο, τα επίδικα περιστατικά έλαβαν χώρα σε εξωτερικό χώρο, ο οποίος εφάπτεται δημόσιου δρόμου. Επομένως υπήρχε το ενδεχόμενο να ακουστούν στον δημόσιο αυτό χώρο, εφόσον η μαρτυρία αναφέρει ότι οι κατηγορούμενες απευθύνονταν στην παραπονούμενη με υψηλό τόνο. Αναφορικά με το ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο σε επίθεση το κριτήριο είναι κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκληθεί. Αυτό το κριτήριο δεν διαφοροποιείται από το επάγγελμα του όποιου ατόμου. (Γενικός Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Natalia Kozina

(1999)2 ΑΑΔ 503). Το ενδεχόμενο, ωστόσο, να προκληθεί παρευρισκόμενος σε επίθεση δεν πρέπει να εξετάζεται in abstracto, απομονωμένα από τα περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης. Το ερώτημα δε σε κάθε υπόθεση είναι κατά πόσο υφίστατο τέτοιο ενδεχόμενο, ακριβώς μετά την εκστόμιση των λέξεων, με αναφορά στα επικρατούντα κατά το χρόνο εκείνο γεγονότα και περιστάσεις και σε συνάρτηση με τη δυνητική αντίδραση του μέσου λογικού ανθρώπου. (Λαπηθιου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 141/2020., 3/2/2021) Στην παρούσα υπόθεση όπως η ίδια η παραπονούμενη είπε, τις ύβρεις είχαν ακούσει τα τέκνα της ηλικίας 15 και 16 ετών, ενώ όπως επίσης ανάφερε οι Κατηγορούμενες φώναζαν δυνατά. Ακόμα ήταν ανοικτή η πόρτα παρακείμενης οικείας και είχαν ακούσει και οι γείτονες, σύμφωνα με την μαρτυρία της. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη κάποιος και το περιεχόμενο της κατ' ισχυρισμό εξύβρισης εύκολα φτάνει στο συμπέρασμα ότι προκύπτει μαρτυρία για ενδεχόμενο να προκληθεί επίθεση σε παριστάμενο. Τέλος, η μαρτυρία της παραπονούμενης, μόνης μάρτυρος της Κατηγορούσας Αρχής, δεν θεωρώ ότι υπήρξε τόσο αντιφατική και αντινομική, ώστε κανένα λογικό Δικαστήριο να μην μπορεί να βασιστεί σ' αυτή. Η σχετική εισήγηση του κ. Νικολάου, δεν συνοδεύτηκε από το όποιο παράδειγμα αντίφασης και αντινομίας σε επίπεδο που να ικανοποιεί την απαλλαγή των Κατηγορούμενων από αυτό το στάδιο. Βάσει των ως άνω η εισήγηση των Κατηγορούμενων για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης απορρίπτεται. Η τελευταίες καλούνται σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν όπως αναφέρονται πιο πάνω. [Επεξηγούνται τα δικαιώματα των Κατηγορούμενων βάσει του άρθρου 74

(1)(β)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155.] (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο