Δήμου Αγίας Νάπας ν. Rock Amour Estate Company Limited κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3677/2019, 30/6/2021

(5)του Κεφαλαίου 96), μεσούσης της ακρόασης των. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτέθηκαν γραπτώς μέσω του Εγγράφου

1. Η Κατηγορούμενη 1 είχε το 2016 εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής για ανάπτυξη ξενοδοχείου 5 αστέρων επί τεμαχίων ιδιοκτησίας της. Τις εργασίες ανέγερσης ανέλαβε η Κατηγορούμενη
2. Την 22/5/2019 στο πλαίσιο της υπόθεσης 1882/2019 η Κατηγορούσα Αρχή προώθησε μονομερή αίτηση και εξασφάλισε διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν στις κατηγορούμενες να προβαίνουν σε εργασίες στα ως άνω αναφερόμενα τεμάχια. Την 18/6/2019 οι Κατηγορούμενες παραδέχτηκαν την πρώτη κατηγορία επί του κατηγορητηρίου και το δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο διατάχθηκαν οι Κατηγορούμενες να κατεδαφίσουν όσες οικοδομές είχαν ανεγερθεί κατά παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής και κατ΄ επέκταση των πολεοδομικών αδειών εντός 2 μηνών εκτός αν εξασφαλιζόταν σχετική άδεια. Το εν λόγω διάταγμα επιδόθηκε στις κατηγορούμενες την 8/7/
3. Η δίμηνη προθεσμία παρήλθε την 8/9/
4. Δεν έχει εξασφαλιστεί άδεια μέχρι σήμερα, ενώ η σημερινή κατάσταση των οικοδομών δεν συνάδει με τα όσα δόθηκε άδεια να ανεγερθούν. Ενδεικτικά ενώ οι άδειες προβλέπουν κτίρια 5 ορόφων, σε κάποια σημεία υπάρχουν πλάκες ακόμα και για τον 8ο όροφο και έχει γίνει ανάπτυξη σε χώρο πρασίνου. Ο κ. Χριστοφή, αναφερόμενος σε πρωτοφανή ασέβεια προς το Δικαστήριο πρότεινε την επιβολή ποινής για κάθε επόμενη μέρα που συνεχίζεται η παρακοή του διατάγματος ημερομηνίας 8/9/2019 και εφαρμογή του άρθρου 42 του νόμου 14/1960, θέτοντας ως εγγύηση την επίδικη περιουσία της Κατηγορούμενης
5. Ο κ. Μουτσουρής για σκοπούς μετριασμού αναφέρθηκε στις προσπάθειες που έγιναν από τις Κατηγορούμενες για συμμόρφωση. Συγκεκριμένα ανάφερε ότι σήμερα οι οικοδομές έχουν φτάσει τους 6 ορόφους. Ανάφερε ότι υπήρχε άτυπη συμφωνία με τον Δήμο Αγίας Νάπας να εκδοθεί άδεια αν προέβαιναν σε συγκεκριμένες ενέργειες, ήτοι τον περιορισμό σε 6 ορόφους. Τόνισε ότι το εν λόγω ξενοδοχείο κόστισε πολλά εκατομμύρια για να αναγερθεί και δεν μπορεί να λειτουργήσει, γιατί ασκούνται πιέσεις, πολιτικές και άλλες, από περίοικους. Προώθησε την θέση ότι έγινε ότι μπορούσε να γίνει από πλευράς Κατηγορούμενων μετά την έκδοση των διαταγμάτων, αλλά δεν επιτεύχθηκε, λόγω των ως άνω αναφερόμενων πιέσεων, η έκδοση των απαραίτητων αδειών. Σε σχέση με την κατασκευή οικοδομών σε χώρο πρασίνου, ανάφερε ότι είχαν προτείνει την δημιουργία σε άλλο χώρο, χώρων πρασίνου, ως αντάλλαγμα. Τέλος κατέθεσε επιστολή της κατηγορούσας αρχής, στην οποία αναφέρεται ότι αν θα γίνονταν πραγματικές προσπάθειες για συμμόρφωση θα απείχαν από την λήψη μέτρων για την τιμωρία των κατηγορούμενων για απείθεια και ανυπακοή διατάγματος μέχρι την 1/1/
6. Αίτηση τους για έκδοση άδειας μετά την έκδοση του διατάγματος απορρίφθηκε, όπως και η σχετική Ιεραρχική προσφυγή, με αποτέλεσμα σήμερα η υπόθεση να έχει οδηγηθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο. Το άρθρο 20

(5)του Κεφαλαίου 96 αναφέρει ότι: «Οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(3)ή (3Α), το οποίο δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ανεξάρτητα από το αν η αρμόδια αρχή προχώρησε στην εκτέλεση ή εκτέλεσε το διάταγμα αυτό, και υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατό πενήντα λίρες ή και στις δύο ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής.» Όπως τέθηκε στην πρόσφατη Γ.Κ. v. Ε.Ζ., ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 8/21, 13/5/2021 η συμμόρφωση προς τα διατάγματα των δικαστηρίων αποτελεί ένα από τα θεμέλια της σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας και μια σημαντική πτυχή του κράτους δικαίου. Για φυσικά πρόσωπα σε τέτοια αδικήματα κατά κανόνα επιβάλλεται φυλάκιση και δυνατότητα για επιεικέστερη αντιμετώπιση του παραβάτη παρέχεται εάν υπάρχει συμμόρφωση και τούτο χωρίς να διαγράφεται η σοβαρότητα του αδικήματος (Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 227). Χαρακτηριστικά είναι και τα όσα αναφέρθηκαν στην Rodafinia Imports-Exports Ltd ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 282 ως εξής: «Η πρώτη πτυχή αφορά την αποθάρρυνση της παρακοής Δικαστικών Διαταγμάτων. Εάν η ανυπακοή γίνει ανεκτή και τύχει επιεικούς μεταχείρισης αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την υπονόμευση αυτής τούτης της απονομής της δικαιοσύνης καθώς και την υπονόμευση της έννομης πράξης. Η υπακοή προς τα δικαστικά διατάγματα αποτελεί μια απόλυτη αναγκαιότητα σε ένα κράτος δικαίου.» Τέτοια αδικήματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά και επενεργούν στην ίδια την τάξη που καλούνται τα Δικαστήρια να επιβάλλουν. Πλήττουν το θεμέλιο της και αποτελούν ευθεία ασέβεια προς τις διαταγές τους. Με την περιφρόνηση που ενέχουν ουσιαστικά μηδενίζουν τον ίδιο τον ρόλο των Δικαστηρίων στην κοινωνία. Η αναμφίβολή σοβαρότητα του επίδικου αδικήματος αναλύθηκε πιο πάνω. Οι Κατηγορούμενες έστω και αν προέβησαν σε κάποιες μετατροπές, δεν έλαβαν σχετική άδεια. Το πρόσωπο προς το οποίο αυτό απευθύνεται έχει υποχρέωση να εξεύρει τους κατάλληλους τρόπους για να συμμορφωθεί με το διάταγμα (Χριστίνα Ρασποπούλου ν. Θεοδώρα Μακρή, Πoινική ΄Εφεση αρ.287/2015, 11/5/2017). Στην παρούσα περίπτωση οι κατηγορούμενες παραβίασαν την υποχρέωση τους αυτή. Την παραβίασαν ενώ είχαν διαταχθεί να ανεγείρουν τις οικοδομές τους ως τα εγκεκριμένα σχέδια. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον κ. Μουτσουρή ότι προέβησαν σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες. Τουναντίον ενώ είχαν αρχικώς παραβιάσει τους όρους των αδειών τους και το παραδέχτηκαν, είχαν την ευχέρεια μετά την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 18/6/2019 να συμμορφωθούν με τα εγκεκριμένα σχέδια, τα οποία τους επέτρεπαν την δημιουργία μιας διόλου ευκαταφρόνητης ανάπτυξης. Λειτουργώντας όμως με απληστία υπερέβησαν τους ορόφους που τα σχέδια επέτρεπαν, ανήγειραν οικοδομές σε χώρο πρασίνου και γενικότερα αγνόησαν παντελώς, ωσάν να μην υπήρχαν, τις άδεις που εκδόθηκαν. Παρομοίως αγνόησαν και το εκδοθέν διάταγμα για κατεδάφιση, κατεδαφίζοντας όχι όσα επίτασσε το διάταγμα αλλά όσα οι ίδιες οι κατηγορούμενες θεωρούσαν αρκετά για να εκδοθεί σχετική άδεια από τον Δήμο Αγίας Νάπας. Με αλαζονεία και πάλι θεώρησαν ότι θα υπερβούν τους νόμους και κανονισμούς τούτου του τόπου και επειδή δεν τα κατάφεραν, επικαλούνται άνιση μεταχείριση από τον Δήμο, ο οποίος απλώς επιδιώκει την απόδοση δικαιοσύνης. Ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια αναφέρει ο κ. Μουτσουρής, είναι όμως η παράνομη συμπεριφορά τους που τα καθιστά διακυβευόμενα, εφόσον αν λειτουργούσαν στην βάση των αδειών που εξασφάλισαν σήμερα θα απολάμβαναν τους καρπούς της επένδυσης τους και δεν θα άγονταν για δεύτερη φορά ενώπιον δικαστηρίου για να τιμωρηθούν επειδή δεν το υπάκουσαν. Σε σχέση με το αίτημα του κ. Χριστοφή ότι το αδίκημα είναι διαρκές και πρέπει να επιβληθεί ποινή για κάθε επόμενη μέρα παρακοής, σχετική παραπομπή έγινε στο σύγγραμμά Blackstone's Criminal Practice 2015. Ακόμα όμως και εκεί αναφέρεται ότι το Δικαστήριο επιβάλλει ποινή τέτοιου είδους στον Κατηγορούμενο μόνο όταν αποδέχεται ο τελευταίος αυτή την κατάσταση. Όταν δεν την αποδέχεται επιβάλλει ποινή μόνο στις κατηγορίες που παραδέχτηκε. Εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει νομοθετική πρόνοια που να επιτρέπει στο Δικαστήριο επιβολή χρηματικής ποινής για έκαστη μέρα, σε σχέση με το εν λόγω αδίκημα. Συγκεκριμένα το άρθρο 20

(5)του Κεφαλαίου 96, το οποίο οι Κατηγορούμενες παραδέχτηκαν ότι παραβίασαν ομιλεί για χρηματική ποινή. Η επιβολή και η είσπραξη της χρηματικής ποινής ενεργείται εξολοκλήρου σύμφωνα με τις διατάξεις και τηρουμένων των διατάξεων του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου ή οποιουδήποτε άλλου νόμου που τροποποιεί ή που υποκαθιστά το νόμο αυτό, όπως αναφέρεται στο άρθρο 31 του Κεφαλαίου 154. Στον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο Κεφάλαιο 155 μέσα από τα άρθρα 118 μέχρι 120 καταδεικνύεται ότι η χρηματική ποινή είναι άπαξ καταβαλλόμενη. Όπου άλλωστε ο νομοθέτης θεώρησε ορθό, ρητώς προέβλεψε χρηματική ποινή για κάθε επόμενη μέρα. (άρθρα 45 Α και 48 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972 (90/1972). Θεμελιακή απόφαση σε σχέση με το άρθρο 42 του Νόμου 14/1960 είναι η Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier KG

(1989)1 Α.Α.Δ.

1. Σε αυτήν γίνεται αναφορά σε σωρεία πρόσφατων αποφάσεων και αναφέρει σε σχεση με το εν λόγω άρθρο τα εξής: «Το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ούτε ο τρόπος επίκλησης ούτε το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας για τιμωρία για ανυπακοή ρυθμίζονται από το άρθρο
2. Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται "τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού ...". Όπως και στην περίπτωση του άρθρου 25 του ίδιου νόμου που προβλέπει για την άσκηση έφεσης εναντίον απόφασης πρωτόδικου δικαστηρίου, έτσι και στην περίπτωση του άρθρου 42 η άσκηση της δικαιοδοσίας αφήνεται να ρυθμιστεί με διαδικαστικό κανονισμό από την Εξουσία που έχει αρμοδιότητα στο θέμα - τη Δικαστική Εξουσία (Άρθρο 163 του Συντάγματος).» Επομένως το άρθρο 42 από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για επιβολή ποινής ελλείψει διαδικαστικού κανονισμού ή σε κάθε περίπτωση νομοθετικής πρόνοιας που να προβλέπει σχετικές ποινές. Σε σχέση με την επιβολή εγγύησης, όπως το άρθρο 32 του Ποινικού Κώδικα δίδει την ευχέρεια στο Δικαστήριο για να την επιβάλει, έχει αναλυθεί στην Mouzouras v The Improvement Board of Ayia Napa

(1988)2 CLR 26, όπου αναφέρθηκε ότι: η έννοια της τάξης όπως αναφέρεται στο εν λόγω άρθρο έχει να κάνει με την απειλή χρήσης βίας και απειλών, ενώ η καλή διαγωγή μπορεί να λάβει πολλές μορφές ανάμεσα στις οποίες και η τήρηση της νομοθεσίας. Εν πάση περιπτώσει το ποσό της εγγύησης κατά κανόνα δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό του επαπειλούμενου στο αδίκημα προστίμου, συνεπώς δεν μπορεί να τεθεί ως εγγύηση περιουσία της Κατηγορούμενης 1, ως εισηγήθηκε ο κ. Χριστοφή. Λαμβάνω υπόψη μου προς όφελος των κατηγορούμενων την παραδοχή τους έστω σε προχωρημένο στάδιο της ακρόασης και την προσπάθεια συμμόρφωση τους. Θα συμφωνήσω με τον κ. Χριστοφή ότι οι προβλεπόμενες ποινές είναι εξόχως ανεπαρκής για να κολάσουν παρακοές διατάγματος, αφήνοντας ουσιαστικά στο απυρόβλητο τους παρακούοντες. Ειδικά από την στιγμή που στη νομολογία ρητώς δεικνύεται ότι η ποινική καταφρόνηση είναι πράξη η οποία απειλεί την απονομή της δικαιοσύνης γενικότερα και η οποία απαιτεί τιμωρία. (Θεοφάνους, πιο πάνω). Έχοντας υπόψη τα ως άνω επιβάλλω σε έκαστη κατηγορούμενη ποινή προστίμου 150 Ευρώ σε έκαστη κατηγορία. Επιπλέον στην Topharos A & A Catering Ltd και άλλων, A & P Kkaras EstatesLtd ν. (Aρ. 2)

(2002)2 ΑΑΔ 430 αναφέρθηκε ότι σε περίπτωση που συνεχίζεται η χρήση μη εγκριθέντος υποστατικού, για το οποίο έχει εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα μπορούσε, υπό το φως των περιστατικών της υπόθεσης, να ασκηθεί μόνο με την έκδοση διαταγής για την κατεδάφισή του. Στην βάση της ως άνω νομολογιακής αρχής οι κατηγορούμενες διατάζονται οι ίδιες και μέσω των αντιπροσώπων τους όπως κατεδαφίσουν όσες οικοδομές έχουν ανεγερθεί στα τεμάχια που αναφέρονται στις λεπτομέρειες κατηγορίών επί του κατηγορητηρίου, κατά παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής και κατ΄ επέκταση των πολεοδομικών αδειών εντός 2 μηνών από σήμερα, όπως ακριβώς επιτάσσει το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/6/2019 στην υπόθεση 1882/19. Επιδικάζονται, τέλος, έξοδα εναντίον των Κατηγορούμενων και υπέρ της Κατηγορούσας Αρχής ως θα υπολογιστούν. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο