ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Γεωργίου, Υπόθεση Αρ.: 7651/20, 8/7/2021

(2), 30, Πρώτου Πίνακα Μέρος ΙΙ και Τρίτου Πίνακα του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 (Ν.29/77όπως τροποποιήθηκε), και την Κατηγορία 2 ότι στον ίδιο πιο πάνω χρόνο και τόπο παράνομα προμήθευσε την προαναφερθείσα ποσότητα κάνναβης στον Ανδρέα Παντελή, από την Πάφο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 5

(2), 30 και 30Α, του ίδιου Νόμου. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή και υπερασπίστηκε με δικηγόρο. Η ακρόαση της υπόθεσης άρχισε στις 7.6.2021, ενώ στις 10.6.2021 που ορίστηκε για συνέχιση, ο κατηγορούμενος, κατόπιν άδειας, προέβη σε αλλαγή απάντησης στην Κατηγορία 2 και παραδέχθηκε ενοχή, ενώ η Κατηγορούσα Αρχή, ανέστειλε την Κατηγορία 1, που αφορούσε την κατοχή, και ο κατηγορούμενος απαλλάχθηκε σε αυτή την κατηγορία. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από την κατηγορούσα αρχή και με τα οποία συμφώνησε ο συνήγορος του κατηγορουμένου, είναι τα ακόλουθα: "Στις 26/08/2020 μέλη της ΥΚΑΝ, έχοντας λάβει πληροφορία ότι ο XXXXX Παντελή από την Πάφο θα μετάβαινε στην επαρχία Αμμοχώστου για να παραλάβει ναρκωτικά, τον έθεσαν υπό παρακολούθηση. Αυτός θεάθηκε να συναντάται με τον κατηγορούμενο στην Αγία Νάπα και στην συνέχεια και οι δύο να κατευθύνονται προς το χωριό Ορμήδεια. Ο XXXXX Παντελή στην συνέχεια κατευθύνθηκε προς αυτοκινητόδρομο Αμμοχώστου - Λάρνακας - Λεμεσού και ανακόπηκε για έρευνα όταν θεάθηκε να εισέρχεται σε αποθήκη ψαριών στο ζύγι. Στην κατοχή του εντοπίστηκε η κάνναβη βάρους 997,3 γραμμαρίων. Μετά την καταχώρηση υπόθεσης εναντίον του και παραπομπής της στο Κακουργιοδικείο ο XXXXX Παντελή προέβηκε σε κατάθεση στην οποία κατονόμαζε τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που του παρέδωσε την κάνναβη. Ο κατηγορούμενος επίσης συνδέθηκε με παλαμικό αποτύπωμα το οποίο βρισκόταν σε μαύρο σακούλι εντός του οποίου υπήρχε η νάιλον συσκευασία με την κάνναβη. Η ανευρεθείσα κάνναβη εξετάστηκε για την περιεκτικότητα της σε τετραυδροκανναβινόλη και διαπιστώθηκε ότι αυτή ανέρχεται σε 20,19%, συνεπώς θεωρείται μέτριας προς ψηλής περιεκτικότητας. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος στις 06/11/2020 και παρέμεινε υπό αστυνομική κράτηση μέχρι της 12/11/2020 που η υπόθεση παραπέμφθηκε ενώπιον Κακουργιοδικείου. Κατά την ανάκριση του ο κατηγορούμενος απαντούσε πως ότι έχει να πει θα το πει στο Δικαστήριο." Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες: " 1) Στις 27/03/2008 καταδικάστηκε στην υπόθεση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας XXXXX/08 σε ποινή φυλάκισης 4 ετών για κατοχή 2 κιλά κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, στην για αδίκημα ημερομηνίας 10/01/

1. Τέθηκε στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και έδωσε μαρτυρία εναντίον άλλου προσώπου. Αποφυλακίστηκε στις 23/10/
2. 2) Στις 19/08/2019 καταδικάστηκε στην υπόθεση Κακουργιοδικείου Αμμοχώστου XXXXX/18 για αδικήματα ημερομηνίας 02/04/2018 σε -4 χρόνια φυλάκιση για κατοχή φυσιγγίων πυροβόλου όπλου κατηγορίας Β, -4 χρόνια φυλάκιση για κατοχή πυροβόλου όπλου κατηγορίας Α (χειροβομβίδας), -1 χρόνo φυλάκιση για κατοχή πυροβόλου όπλου κατηγορίας Δ, -10 μήνες φυλάκιση για κατοχή παράνομων μέσων θανάτωσης αγρίων πτηνών, -10 μήνες φυλάκιση για αποφυγή καταβολής δασμού για καπνικά προϊόντα, -8 μήνες φυλάκιση για κατοχή ανιχνευτή μετάλλων και διατάχθηκε όπως οι ποινές συντρέχουν. Αποφυλακίστηκε στις 31/3/2020 αντί 17/5/
3. Με τη φυλάκιση του θα ενεργοποιηθούν και 412 μέρες φυλάκισης ένεκα της πρόωρης αποφυλάκισης του υπό όρους." Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου ετοίμασε γραπτή αγόρευση για μετριασμό της ποινής. Αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο κοινωνικοοικονομικής έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο και, περαιτέρω, επεκτάθηκε σε λεπτομέρειες και πρόσθετα στοιχεία. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχουν ως ακολούθως. Ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας XXXXX ετών και γεννήθηκε στη XXXXX όπου μεγάλωσε. Προέρχεται από πολυμελή οικογένεια, τεσσάρων παιδιών εκ των οποίων ο κατηγορούμενος είναι το δεύτερο παιδί. Οι σχέσεις της οικογένειας περιγράφονται καλές, όμως ο κατηγορούμενος με δύο από τα αδέλφια του δεν έχει σχέσεις. Οι γονείς του, πρόσφυγες, αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα. Ο πατέρας του XXXXX χρόνων, συνταξιούχος, εργαζόταν στις XXXXX. Το 2015 εμφάνισε καρκίνο ο οποίος βρίσκεται πια σε προχωρημένο στάδιο, ενώ υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία και χρειάζεται να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Η μητέρα του XXXXX χρόνων, απασχολείται ως XXXXX στο XXXXX και αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, καθώς και πρόβλημα στην καρδία το οποίο της προκαλεί έντονη δύσπνοια, ζαλάδες και πόνο στο στήθος. Έχει δε διάφορα χρέη, τα οποία ανέλαβε ο κατηγορούμενος να αποπληρώσει. Ο κατηγορούμενος ανέλαβε επίσης να συνοδεύσει το καρκινοπαθές από 11 ετών παιδί του αδελφού του (3ος από τα 4 αδέλφια), ο οποίος αδυνατεί να το πράξει ο ίδιος λόγω οριακής νοητικής υστέρησης και σοβαρών προβλημάτων στο ένα μάτι, έχοντας χάσει το 75% όραση στο δεξί οφθαλμό. Ο κατηγορούμενος σύναψε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε τέσσερα παιδιά, από τον δεύτερο τα δύο ηλικίας 18, 15 χρόνων και από τον τρίτο γάμο, τον οποίο διατηρεί, ακόμα δύο, το ένα ηλικίας 5 χρόνων, το δε μικρότερο, 6 μόλις μηνών, γεννήθηκε μετά που ο κατηγορούμενος συνελήφθη. Ο κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας ή εθισμού σε οποιεσδήποτε ουσίες. Φοίτησε στην XXXXX στον κλάδο XXXXX, ενώ από 12 ετών εργαζόταν ως βοηθός αποθηκάριος στην υπεραγορά XXXXX, συνεισφέροντας στα έσοδα της οικογένειας του. Εν συνεχεία υπηρέτησε για δύο έτη στην Εθνική Φρουρά όπου ακολούθως προσλήφθηκε για επτά έτη ως Εθελοντής Πενταετούς Υπηρεσίας. Αργότερα εργάστηκε ως πελεκάνος και ως εποχιακός υπάλληλος σε νυχτερινά κέντρα, με εισοδήματα 1.200 ευρώ μηνιαίως. Μετά την αποφυλάκιση του τον Απρίλιο του 2020 μέχρι τον Νοέμβριο του 2020, που συνελήφθη για την παρούσα υπόθεση, εργάστηκε σε πλυντήριο αυτοκινήτων και η οικογένεια ενοικίασε διαμέρισμα με ενοίκιο €
4. Στην παρούσα περίοδο η σύζυγος του, αλλοδαπής καταγωγής, χωρίς τη βοήθεια του κατηγορουμένου βρίσκεται σε οικονομική δυσπραγία, λόγω δε της πρόσφατης γέννησης του παιδιού τους σταμάτησε να εργάζεται για να φροντίζει τα παιδιά και δεν έχει σταθερό εισόδημα με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να παράσχει στην οικογένεια ούτε τα στοιχειώδη. Ο συνήγορος δεν αμφισβήτησε ότι η φύση των αδικημάτων δικαιολογεί την επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Εισηγήθηκε όμως ότι, παρόλη τη σοβαρότητα του αδικήματος, εν προκειμένω ο ρόλος του κατηγορουμένου ήταν περιορισμένος και υποβαθμισμένος διότι άσκησε χρέη μόνο μεταφορέα και δεν απεκόμισε οποιοδήποτε όφελος. Εξήγησε ότι ο δικαιούχος στα ναρκωτικά ήταν πρόσωπο επικίνδυνο που διατηρούσε απόλυτο έλεγχο σε όλα. Ασκούσε δε επιρροή στον κατηγορούμενο ο οποίος αισθανόταν υποχρεωμένος προς αυτό το τρίτο πρόσωπο διότι τον είχε ενισχύσει οικονομικά ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια έκτισης της αναφερθείσας ποινής φυλάκισης του και για αυτό ο κατηγορούμενος μετέφερε τα ναρκωτικά μετά από οδηγίες του. Ο συνήγορος υπέβαλε ότι ένεκα των εν λόγω περιστάσεων και του φόβου προς αυτό το τρίτο πρόσωπο, ο κατηγορούμενος είχε μειωμένες αντιστάσεις και ως εκ τούτου οδηγήθηκε στη διάπραξη του υπό αναφορά αδικήματος. Υπογράμμισε δε τον ερασιτεχνικό τρόπο με τον οποίο ο κατηγορούμενος προέβη στην παράδοση των ναρκωτικών στον Α. Παντελή, ο οποίος εργαζόταν ως διανομέας ψαραγοράς. Ο συνήγορος ανέφερε, συναφώς, ότι τα δύο πρόσωπα μετά που συνομίλησαν τηλεφωνικώς, διευθέτησαν την παράδοση έξω από εστιατόριο στο οποίο ο Α. Παντελή προηγουμένως είχε παραδώσει ψάρι. Τέλος, ο συνήγορος αναφέρθηκε στον χρόνο που παρήλθε από τη διάπραξη του αδικήματος, ήτοι δέκα μήνες, και εισηγήθηκε ότι στο μεσοδιάστημα οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου έχουν ουσιωδώς μεταβληθεί, αυτός έχει επιδείξει άμεμπτη διαγωγή στο πλαίσιο κράτησης του στις κεντρικές φυλακές και έχει πλήρως συνειδητοποιήσει το μεμπτό της πράξης του. Εξέφρασε την απολογία και τη μεταμέλεια του κατηγορουμένου ο οποίος υπόσχεται ότι δεν θα απασχολήσει στο μέλλον ξανά τα δικαστήρια. Εισηγήθηκε ότι, ένεκα των περιστάσεων που εξώθησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος, τον ερασιτεχνικό τρόπο με τον οποίο αυτός ενήργησε και την απουσία οφέλους, καθώς και των οικογενειακών νέων δεδομένων μετά τη γέννηση του μικρότερου παιδιού και οικονομικών δυσκολιών της οικογένειας, όπως και της παραδοχής του, το δικαστήριο δύναται να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η σοβαρότητα του αδικήματος το οποίο διέπραξε ο κατηγορούμενος αντικατοπτρίζεται κατ' αρχήν από την προβλεπόμενη ποινή που προνοεί ποινή φυλάκισης δια βίου. Το άρθρο 30

(1)του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 (Ν.29/77όπως τροποποιήθηκε), παραπέμπει για την προβλεπόμενη ποινή σε ενσωματωμένο Πίνακα όπου εκτίθενται οι διάφορες μορφές παράβασης του Νόμου και η αντίστοιχη, κατ' ανώτατο όριο τιμωρία. Το ύψος της προβλεπόμενης ποινής προδιαγράφει και την σοβαρότητα που θέλησε ο νομοθέτης να προσδώσει στο κάθε συγκεκριμένο αδίκημα και κατ' επέκταση τον βαθμό προστασίας του έννομου αγαθού που προστατεύεται, στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής, βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248. Το στοιχείο αυτό, δηλαδή η ανώτατη προβλεπόμενη ποινή, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575, 580). Στην υπό κρίση περίπτωση, ο νομοθέτης διά μέσου της προβλεπόμενης μέγιστης ποινής της ισόβιας φυλάκισης στην κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, προσδίδει μια όλως ιδιαίτερη σοβαρότητα στα αδικήματα αφού το έννομο αγαθό που προστατεύεται είναι η ίδια η κοινωνία (βλ. Saliba v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 388). Η επιβολή της ποινής αποτελεί έργο λεπτό και δύσκολο. Απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από τη μια και της εξατομίκευσης της ποινής από την άλλη. Πρώτιστο καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία της κοινωνίας, που επιτυγχάνεται μόνο με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου. Τα ναρκωτικά έχουν δυστυχώς εξαπλωθεί παντού. Ουδείς μπορεί να παραμένει αδιάφορος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Τα ναρκωτικά αποτελούν τον σύγχρονο εφιάλτη κάθε γονέα και απειλούν το κάθε παιδί με τον όλεθρο και την καταστροφή. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας δεν έχουν αποδώσει. Τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά δεν παρουσιάζουν κάμψη. Αντιθέτως, βρίσκονται σε έξαρση και για αυτό καθίσταται αναγκαίο να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές. Η χρήση ναρκωτικών έχει χαρακτηρισθεί και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο, τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του ανθρώπου. Ο αγώνας ενάντια στα ναρκωτικά διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα (βλ. Kablawi & Others v. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 494 και Jokarbozorgi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 726). Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που κατά κανόνα καθιστά την φυλάκιση αναπόφευκτη. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε τα εξής: «Η χρήση ναρκωτικών έχει όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις γεγονός που επιβάλλει κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15.7.1992». Σε ό, τι αφορά τους διακινητές ναρκωτικών είτε αυτοί είναι κυρίως μεταφορείς είτε βαποράκια, η νομολογία υπογραμμίζει ότι ανεξάρτητα από το συγκεκριμένο ρόλο τους, προέχει πάντοτε η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου για το κοινό καλό. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577, λέχθηκαν συναφώς τα εξής σε σχέση κυρίως με τα 'βαποράκια': "Η πείρα καταδείχνει ότι οι έμποροι ναρκωτικών συχνά επιλέγουν άτομα αδύναμα ή άτομα με ειδικά προβλήματα για τη μεταφορά ναρκωτικών. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών και προβλημάτων δεν μπορεί να επιδράσει κατά τρόπο που να εξασθενίζει την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου". (Bλ. σχετικά και τις Marius v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:B380, Ποιν. Έφ. Αρ. 155/2014, ημερ. 27.5.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2018:B37, Ποιν. Έφ. Αρ. 165/2015, ημερ. 22.1.2018). Στην υπόθεση Ελ Χαπίρ Ναζίπ v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 6/14, ημερ. 21.11.2014, το Εφετείο επανέλαβε τις αρχές, λέγοντας τα ακόλουθα: "Είναι τετριμμένο, αλλά πρέπει να υπομνησθεί η νομολογία που υπαγορεύει την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών. Η ενασχόληση με ναρκωτικά είτε για ιδία χρήση, είτε κατά μείζονα λόγο, για εμπορία με την εισαγωγή και διάθεση ή προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα αποτελεί μέγιστο κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή ενόψει των τεραστίων προβλημάτων που επιφέρει η εξάρτηση από τις ουσίες αυτές. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που τα Δικαστήρια συνδράμουν έστω κατασταλτικά, στον πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών με την επιβολή αυστηρών και συνάμα αποτρεπτικών ποινών. Ορθά επομένως μνημονεύθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο διάφορες σχετικές επί του θέματος αποφάσεις, ενδεικτικές των οποίων είναι οι Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 538, Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467, Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαχαραλάμπους - ανωτέρω -." Η έννοια της αποτροπής εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, όπου λέχθηκαν τα εξής (στη σελ. 351): "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, .. και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους". Η εξατομίκευση δεν ατονεί αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί να εξασθενήσει ή εξουδετερώσει την ανάγκη για προστασία του κοινωνικού συνόλου εκεί όπου εντοπίζεται σοβαρό πρόβλημα. Η στάθμιση, η οποία χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, περιγράφεται με πληρότητα στις υποθέσεις Antoniades v. Police

(1986)2 C.L.R. 21, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245, Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, Γενικός Εισαγγελέας v. Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 285, Jovanovic v. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 635, Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575 και Θεολόγου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 87/2014, ημερ. 30.10.2014. Ειδικότερα, σε υποθέσεις ναρκωτικών τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων και άλλοι μετριαστικοί παράγοντες δεν αποτελούν παρά μόνο "περιθωριακούς παράγοντες με πολύ μικρή βαρύτητα" στην επιμέτρηση της ποινής: βλ. Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178, όπως και τις υποθέσεις Sultan v. Δημοκρατίας

(1983)2 C.L.R. 121 και Marco v. Δημοκρατίας

(1987)2 Α.Α.Δ. 188. Στην υπόθεση Landau (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι: "Ο καλός χαρακτήρας του μεταφορέα είναι πολύ μικρής σημασίας στις περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών. Οι έμποροι ναρκωτικών, συνήθως αναζητούν μεταφορείς καλού χαρακτήρα και πρόσωπα τα οποία δυνατόν, λόγω φύλου, ηλικίας ή ασθένειας, να προκαλούν τη συμπάθεια του Δικαστηρίου. Χωρίς τους μεταφορείς αυτούς το εμπόριο των ναρκωτικών δεν θα βρισκόταν στην έξαρση που είναι σήμερα." Σε σχέση με τις οικογενειακές περιστάσεις μεταφορέων κάθε είδους, υποδείχθηκε (σε ελεύθερη μετάφραση) ".ότι ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας τα οποία το δικαστήριο μπορεί να έχει για τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθεί η οικογένεια ενός κατηγορουμένου, τα αθώα θύματα της δικής του εγκληματικής διαγωγής, . αναπόφευκτα πληρώνουν το τίμημα για τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκείνους που κανονικά έπρεπε να ήταν οι υποστηρικτές τους" βλ. Chanine v. The Republic

(1987)2 C.L.R. 183, 187. Επομένως, όσο σοβαρές κι αν είναι οι επιπτώσεις σε κατηγορούμενους και στις οικογένειες τους, υπερισχύει η αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου. Προέχει η καταστολή τέτοιων αδικημάτων ώστε να παραμένει αλώβητη η παρεχόμενη προστασία της κοινωνίας. Θεωρούμε χρήσιμο να παραπέμψουμε, ενδεικτικά, σε κάποιες υποθέσεις των οποίων τα γεγονότα παρουσιάζουν σχετική ομοιότητα με αυτά της παρούσας υπόθεσης. Έχουμε βέβαια υπόψη ότι, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2021:B88, Ποιν. Έφ. Αρ. 127/2019 και 130/2019, ημερ. 10.3.2021, με μνεία στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 1: "Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως το δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αυτός δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη." (Βλ. επίσης, μεταξύ άλλων, τις υποθέσεις, Πόλεος ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B210, Ποιν. Έφ. Αρ. 141/2016, ημερ. 2.6.2017, L.C.A. Domiki Ltd v. R.K.A. Kikkos Developers Ltd κ.ά., Ποιν. Έφ. Αρ. 116/20, ημερ. 17.3.2015, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123 και Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 577). Στην υπόθεση Redjep v. Δημοκρατίας

(2014)2 ΑΑΔ 217 κατόπιν παραδοχής των τριών κατηγορουμένων για κατοχή και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης βάρους 1358,10 γραμμαρίων, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών στον εφεσείοντα που ήταν ο ιθύνων νους. Στους άλλους δύο κατηγορούμενους, οι οποίοι δεν καταχώρησαν έφεση, επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές, αφού θεωρήθηκε ότι αυτοί επιστρατεύτηκαν από τον εφεσείοντα, προφανώς ως άτομα ευάλωτα προερχόμενα από περιθωριακή και ασθενέστερη τάξη ανθρώπων. Συγκεκριμένα στον κατηγορούμενο 2 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών και στον κατηγορούμενο 3 ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην υπόθεση Ahmet κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 811, στην οποία οι εφεσείοντες δεν ήταν ο ιθύνων νους αλλά χωρίς τη συνδρομή τους δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί η εγκληματική ενέργεια, κατόπιν παραδοχής για κατοχή ποσότητας κάνναβης βάρους 947 γραμμαρίων περίπου με σκοπό την προμήθεια επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών. Και σε αυτή ειπώθηκε ότι η προηγούμενη νομολογία είναι ενδεικτική του μέτρου τιμωρίας παρόμοιων εγκλημάτων και των παραμέτρων που καθορίζουν την ποινή, χωρίς βέβαια να έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Στην υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2013)2 ΑΑΔ 746 κατόπιν παραδοχής για το ίδιο ως άνω αδίκημα όπου η κάνναβης ήταν βάρους σχεδόν 700 γραμμαρίων η ποινή μειώθηκε από 6 σε 5 έτη. Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 163/2015, ημερομηνίας 11.7.2016 για το αδίκημα της κατοχής 996.8 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, η ποινή των 4½ ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα μειώθηκε σε 3½ έτη λόγω της σοβαρότατης ασθένειας που υπέφερε ο κατηγορούμενος, η οποία τον οδήγησε και στη χρήση των ναρκωτικών για τη μείωση των φρικτών πόνων που είχε, καθώς και λόγω της ευάλωτης ψυχοσύνθεσης του. Στην υπόθεση Αντωνίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 44/2015, ημερομηνίας 16.9.2016 για κατοχή κάνναβης 993,4 γραμμαρίων με μία προηγούμενη καταδίκη επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 3½ ετών. Εξετάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα συνθέτουν την παρούσα υπόθεση συμπεριλαμβανομένων και των εισηγήσεων του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου σε σχέση με μετριασμό της ποινής. Η παρούσα περίπτωση πρόδηλα κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο σοβαρές. Έχουμε υπόψη το είδος και το ποσοστό τετραϋδροκανναβινόλης 20.19% στην κάνναβη το οποίο θεωρείται μέτρια προς ψηλή περιεκτικότητα, καθώς και την ποσότητα των ναρκωτικών, όπως και το σκοπό για τον οποίο αυτά προορίζονταν. Πρόκειται για μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών Τάξεως Β΄, προορισμός της οποίας ήταν να διατεθεί στο κοινό. Αυτά όλα αποβαίνουν καθοριστικά στο είδος και το ύψος της ποινής (βλ. Sikaf v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 467). Σε ό, τι αφορά τις περιστάσεις που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στη διάπραξη του αδικήματος όπως και τον αντίστοιχο ρόλο του, σημειώνουμε ότι αυτός ενήργησε ως μεταφορέας, ένεκα και της επιρροής σε αυτόν από τρίτο πρόσωπο. Πάντως, όπως και να χαρακτηρίσει κανείς το δικό του ρόλο, στην ουσία συνέβαλε κατά τρόπο κρίσιμο στη διακίνηση των ναρκωτικών ως μέρος της αλυσίδας γεγονότων με τα οποία θα επιτυγχανόταν ο τελικός στόχος που ήταν η προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Επομένως, υποχωρεί σε σημαντικό βαθμό η σημασία του ότι ο κατηγορούμενος ήταν μεταφορέας, όπως άλλωστε σαφώς προκύπτει από την υπόθεση Μιχαήλ

(1999)(ανωτέρω). Ο συνήγορος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής εισηγήθηκε ότι η παραδοχή του στο Δικαστήριο, με βάση πάγια νομολογία, πρέπει να αμείβεται "με σχετική έκπτωση στην ποινή" (βλ. Χαρτούμπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 28 και Θεοδώρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 208/18, ημερ. 27.11.2019), διότι αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Το πώς αντικρίζονται τα διάφορα στοιχεία σε κάθε υπόθεση, εξαρτάται από τις λεπτομέρειες που τα συνθέτουν (βλ. Chafari v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 442). Εν προκειμένω, η αστυνομία οδηγήθηκε στον κατηγορούμενο μετά που τον κατονόμασε ο Α. Παντελή. Δεν επρόκειτο δηλαδή για περίπτωση κατά την οποία η σύλληψη διενεργήθηκε επ΄ αυτοφώρω, όπου η σημασία της παραδοχής αμβλύνεται (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη

(2000)2 Α.Α.Δ. 553, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζανέττου

(2001)2 Α.Α.Δ. 438 και Κατσαπάου v. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 388). Λαμβάνουμε επιπλέον υπόψη τις επιπτώσεις που θα έχει μια πολύχρονη ποινή φυλάκισης τόσο στον ίδιο τον κατηγορούμενο, όσο στην στενή αλλά και την ευρύτερη οικογένεια του (βλ. Solliman

(2011)EWCA Crim. 2871 και Bishop

(2011)EWCA Crim. 1446). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ξυδάς ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 817, μια πολυετής φυλάκιση δεν ευνοεί την ομαλή επανένταξη του καταδικασθέντος και καθίσταται επώδυνη για την οικογένεια του. Ωστόσο, σε μια σοβαρή υπόθεση όπως είναι η παρούσα με πρόδηλη την αναγκαιότητα αποτροπής δεν μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή ποινής φυλάκισης, όσο και να λάβει υπόψη κανείς τα όσα τέθηκαν ενώπιον μας σχετικά με τις προσωπικές, οικογενειακές, οικονομικές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου (βλ. Chanine

(1987)και Landau

(1991)(ανωτέρω)). Λαμβάνουμε επίσης υπόψη ότι από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι σήμερα που καλείται να επιβάλει ποινή το Δικαστήριο, έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες του αφού προστέθηκε ακόμη ένα μέλος στην οικογένεια στις 18.1.2021, γεγονός που ανάγκασε την αλλοδαπή σύζυγο του να σταματήσει από την εργασία της και να αφοσιωθεί στα δύο ανήλικα τέκνα της, την μεταμέλεια του και την έμπρακτη μετάνοια του, καθώς και την υπόσχεση του ότι δεν θα επαναλάβει παρόμοια συμπεριφορά. Σχετικά με τις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου, ήτοι (ι) στην υπόθεση αρ. XXXXX/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνία καταδίκης 27.3.08, στην οποία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών για κατοχή 2 κιλών κάνναβης, και τέθηκε στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και έδωσε μαρτυρία εναντίον άλλου προσώπου, όπως και (ιι) στην υπόθεση XXXXX/18 του Κακουργιοδικείου Αμμοχώστου, ημερομηνία καταδίκης 19.8.2019, στην οποία του επιβλήθηκε, ανάμεσα σε άλλα, μέγιστη ποινή φυλάκισης 4 ετών για κατοχή πυροβόλων όπλων, αλλά αποφυλακίστηκε ενωρίτερα υπό όρους, η αντιμετώπιση τους στα πλαίσια της ποινής που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτή έχει καθοριστεί από τη νομολογία Στην υπόθεση Παναγιώτου (Αντάρτη) ν. Δημοκρατία

(1997)2 ΑΑΔ 138 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (βλ. Κυπριανίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 246, 250, 251, Περικλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22.2.96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορουμένου προς τους Νόμους της Πολιτείας (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ματθαίου Άλλως Μαλέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, 8, 9, Stratos and Another v. Police 17 C.L.R. 73 και Χατζηνικολάου ν. Αστυνομίας

(1976)2 Α.Α.Δ. 63). Στην υπόθεση Περικλέους ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 397 ειπώθηκαν τα εξής: «Ό,τι είναι λυπηρό αλλά και ανησυχητικό είναι ότι οι προηγούμενες καταδίκες του εφεσείοντος και η, συν αυτές, τιμωρία του δεν είχαν ανασταλτική επίδραση στη ροπή του στο έγκλημα προς επίλυση των προβλημάτων του.» Στην υπόθεση Κλεοβούλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2017, ημερομηνίας 26.9.2018 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «.. Βέβαια η αναφορά σε προηγούμενες καταδίκες δεν έχει την έννοια ότι ένας κατηγορούμενος τιμωρείται για δεύτερη φορά. Η προηγούμενη όμως εγκληματική συμπεριφορά, αφενός επηρεάζει το βαθμό επιείκειας που το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει και, αφετέρου αποτελεί ένδειξη της όλης στάσης και της έλλειψης σεβασμού του κατηγορούμενου έναντι του νόμου (Παναγιώτου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ.138, Περικλέους ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ.397). Ίδια ήταν η αντιμετώπιση και στις υποθέσεις Τζιαμά ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 17/2017, ημερομηνίας 18.12.2017, Αποστόλου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 196/2018, ημερομηνίας 4.4.2019, Farooq κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 165/2018 (Σχ. με 166/2019, 169/2018, 170/2018), ημερομηνίας 7.9.2020, Κυριάκου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 12/2019 και 13/2019, ημερομηνίας 7.9.2020, Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 105/20, ημερομηνίας 25.2.2021 Έτσι, τις προηγούμενες καταδίκες του στις αναφερθείσες ανωτέρω υποθέσεις, για χρήση ναρκωτικών, κατοχή πυροβόλων όπλων και άλλων, τις λαμβάνουμε υπόψη μόνο ως προς την ένδειξη της στάσης του και την έλλειψη σεβασμού προς τους Νόμους του Κράτους. Έχουμε περαιτέρω υπόψη και το ότι, ως προς την προηγούμενη καταδίκη του κατηγορουμένου στην υπόθεση υπ' αρ. XXXXX/18, στην οποία καθώς αναφέρθηκε αποφυλακίστηκε ενωρίτερα υπό όρους, ένεκα της νέας παραβατικής του συμπεριφοράς στην παρούσα υπόθεση και την παραβίαση του όρου ότι δεν θα διέπραττε άλλο αδίκημα, θα ενεργοποιηθεί ποινή φυλάκισης του 412 ημερών. Λαμβάνουμε επομένως υπόψη και αυτό τον παράγοντα κατά την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Σωτηριάδου v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 556), σε άμεση σχέση με τη συνολικότητα της ποινής. Τέλος, έχουμε υπόψη, καθώς ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε και ο συνήγορος του κατηγορουμένου το δέχθηκε, ότι τα δικαιώματα επισκέψεων σε κρατουμένους στις κεντρικές φυλακές επανήλθαν στην προτέρα της πανδημίας κατάσταση. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες με την επιμέτρηση της ποινής, εξαντλώντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο, στην Κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 3 ½ ετών. Η παρούσα φυλάκιση να εκτιθεί διαδοχικά με την προαναφερθείσα φυλάκιση των 412 ημερών. Σύμφωνα με το άρθρο 117(ι) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε προφυλάκιση. Διατάσσεται όπως τα ναρκωτικά κατασχεθούν και καταστραφούν. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .......... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ........... Τ. Νικολάου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο