ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. Ανδρεάς Επιφανίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3160/19, 27/7/2021

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. Ανδρεάς Επιφανίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3160/19, 27/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2021:B45 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (Που Συνεδριάζει Στο Παραλιμνι) ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Ευθυμίου , Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3160/19 Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου -ν - 1.Ανδρεάς Επιφανίου 2.Βέρα Κουκκουλή Κατηγορουμένου 27/7/2021 Για την Κατηγορούσα Αρχή: Κα Πίτσιλλου Για τον Κατηγορούμενο 1: Κος Στ. Παπακωνσταντίνου Κατηγορούμενος 1 παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Απ'ευθείας από την Έδρα Η κοινή οχληρία κατά παράβαση του άρθρου 186 του Ποινικού Κώδικα έχει νομολογηθεί ότι διαχωρίζεται από την ιδιωτική οχληρία. Η πρώτη δημιουργεί ποινικό αδίκημα, η δεύτερη όχι. Όσον αφορά την εν λόγω διάκριση το ακόλουθο απόσπασμα από τον Russell on Crime,[1] (η μετάφραση γίνεται στην απόφαση Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας [2] δια στόματος του Δικαστή Καλλή): «Η οχληρία ή η ενόχληση σημαίνει οτιδήποτε το οποίο προκαλεί βλάβη, στενοχωρία ή ζημιά. Οι οχληρίες είναι δύο ειδών: δημόσια ή κοινή οχληρία η οποία επηρεάζει ουσιωδώς το κοινό, και αποτελεί ουσιώδη ενόχληση για όλους τους υπηκόους... ... και ιδιωτική οχληρία η οποία μπορεί να προσδιοριστεί σαν οτιδήποτε το οποίο προκαλεί ουσιαστική ανησυχία και ενόχληση, σε οποιοδήποτε άτομο κατά την χρήση για συνηθισμένους σκοπούς της κατοικίας του ή της περιουσίας του». Αντιλαμβάνομαι ότι από τη σύνταξη της εισήγησης του κ.Παπακωνσταντίνου ότι δεν έχει αποκαλυφθεί εκ πρώτης όψεως, είναι ότι ελλείπουν αμφότερα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης δηλαδή την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας .Το βάρος απόδειξης που έχει η κατηγορούσα αρχή σε αυτό το στάδιο είναι διαφορετικό από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό είναι αρκετό η κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου[3]) Το επίδικο στην παρούσα αδίκημα εδράζεται στο άρθρο 186 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο υπό τον πλαγιότιτλο «Κοινή οχληρία» προβλέπει τα ακόλουθα: «186. Όποιος διενεργεί πράξη που δεν είναι εξουσιοδοτηµένη από το νόµο ή παραλείπει να εκτελέσει καθήκον που επιβάλλεται από το νόµο και συνέπεια αυτού προκαλεί οποιαδήποτε κοινή βλάβη ή κίνδυνο ή ενόχληση ή παρεµποδίζει ή προκαλεί ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση κοινών δικαιωµάτων, διενεργεί πληµµέληµα, το οποίο καλείται κοινή οχληρία και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου. Είναι αδιάφορο ότι η πράξη ή παράλειψη για την οποία πρόκειται, διευκολύνει µεγαλύτερο µέρος του κοινού παρά το ενοχληµένο από αυτή, το γεγονός όµως ότι διευκολύνει τη νόµιµη άσκηση των δικαιωµάτων µέρους του κοινού είναι δυνατόν να φανερώνει ότι τέτοια πράξη ή παράλειψη δεν είναι οχληρία για οποιοδήποτε µέρος του κοινού». Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης, σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες της επίδικης κατηγορίας, προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: Ο κατηγορούμενος να διενεργεί πράξη που δεν είναι εξουσιοδοτημένη από το νόμο, Συνεπεία της εν λόγω πράξης να προκαλεί ενόχληση στο κοινό κατά την άσκηση κοινών δικαιωμάτων. Ως λέχθηκε στην Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας [4] η κατηγορία της κοινής οχληρίας του άρθρου 186 διακρίνεται από την ιδιωτική οχληρία και εξομοιώνεται με την δημόσια οχληρία. Όσον αφορά την επάρκεια της μαρτυρίας για απόδειξη τέτοιας οχληρίας, στην ίδια απόφαση γίνεται αναφορά στο σύγγραμμα Archbold "Criminal Pleading Evidence and Practice"[5] Από τα εκεί αναφερόμενα προκύπτει ότι πρέπει να αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη πράξη πρέπει να είναι είτε επιβλαβής στην υγεία ή τόσο ενοχλητική ώστε να αφαιρεί με αισθητό τρόπο από την απόλαυση της ζωής και περιουσίας στην περιοχή της. Πρέπει επίσης να αποδειχθεί ότι πρόκειται για κατοικημένη περιοχή ή κοντά σε υπεραστικό δρόμο γιατί το κατά πόσο είναι οχληρία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των κατοίκων και την συγκέντρωση κόσμου στην συγκεκριμένη περιοχή, το οποίο αποτελεί ζήτημα πραγματικό.Στην Αγγλία το αδίκημα της κοινής οχληρίας, παρά το ότι αποτελεί αδίκημα του κοινοδικαίου, εξακολουθεί να ισχύει και θεωρείται σημαντικό λόγω της ιδιότητας του να προσαρμόζεται και να ισχύει σε περιπτώσεις που δεν καλύπτονται από άλλες ειδικές νομοθεσίες που έχουν θεσπισθεί (βλ. Archbold "Criminal Pleading Evidence and Practice" [6]). Διαφωτιστικά ως προς το επίδικο αδίκημα είναι και τα ακόλουθα αποσπάσματα από το σύγγραμμα Blackstone's ''Criminal Practise'' [7]: The Public Nature of the Nuisance B11.102 In order to establish that a crime has been committed, it is necessary to establish the essential public nature of the nuisance. It is clear that not all the public need be affected. But it must be established that the act or omission was sufficiently widespread or indiscriminate as to amount to a public rather than a private nuisance. In A-G v PYA Quarries Ltd [1957] 2 QB 169, Romer LJ stated: any nuisance is 'public' which materially affects the reasonable comfort and convenience of life of a class of Her Majesty's subjects. The sphere of the nuisance may be described generally as 'the neighbourhood'; but the question whether the local community within that sphere comprises sufficient number of persons to constitute a class of the public is a question of fact in every case. It is not necessary, in my judgment, to prove that every member of the class has been injuriously affected; it is sufficient to show that a representative cross-section of the class has been so affected for an injunction to issue.[8] Προς επίρρωση των θέσεων της Κατηγορούσας Αρχής, κύριος μάρτυρας ήταν το παραπονούμενο άτομο (ΜΚ1) . Ως ο μάρτυρας ανέφερε ενόρκως, ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, χρησιμοποιούν τον χώρο στάθμευσης της οικίας του στο Παραλίμνι που βρίσκεται σε συγκρότημα διαμερισμάτων, προκαλώντας τόσο στον ίδιο όσο και στα παιδιά του που τον επισκέπτονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα όχληση. Χωρίς να εξετάζω σε βάθος την προσκομισθείσα μαρτυρία αφού κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι ωφέλιμο αλλά ανεπίτρεπτο, είναι ξεκάθαρο, ως επισημάνει και ο συνήγορος του κατηγορούμενου στη γραπτή του αγόρευση, ότι ο παραπονούμενος ομιλεί για ιδιωτικό χώρο στάθμευσης αποκλειστικής του ιδιοκτησίας, ο οποίος κατ' επέκταση αποτελεί την περιουσία του παραπονουμένου. Ακόμα και η θέση του παραπονουμένου ότι αυτός ο χώρος χρησιμοποιείται από τα παιδιά του δεν μπορεί να διασώσει την υπόθεση αφού προκύπτει ότι τόσο από τον ίδιο τον παραπονούμενο όσο και από τα παιδιά του χρησιμοποιείται ως ο ιδιωτικός χώρος στάθμευσης του παραπονούμενου και όχι ως δημόσιος ή χώρος με δικαίωμα χρήσης από το κοινό. Είναι σημαντικό συστατικό στοιχείο του αδικήματος, η απόδειξη ότι παραβλάπτεται το κοινό δικαίωμα από τη συμπεριφορά του κατηγορούμενου προσώπου. Δηλαδή για να μπορέσει να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία με βάση το Άρθρο 186 του Ποινικού Κώδικα, πρέπει να αποδειχθεί ότι το ίδιο το κοινό βλάπτεται στην άσκηση κοινού δικαιώματος. Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει καμία μαρτυρία που να καταδεικνύει επηρεασμό οποιωνδήποτε προσώπων πέραν του Μ.Κ.1 και της οικογένειας του. Συμφωνώ με την θέση της Υπεράσπισής ότι η εδώ δοθείσα μαρτυρία τείνει να καταδείξει ιδιωτική και όχι κοινή οχληρία. Στη βάση λοιπόν των πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ........... Ε. Ευθυμίου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] 12η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 1387 [2]