Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Βοσκού, Αρ. Υπόθεσης: 9374/2020, 21/2/2022

(2)(α) του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου Ν. 174/86 στην οποία δήλωσε μη παραδοχή με αποτέλεσμα η υπόθεση να οδηγηθεί σε ακρόαση. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, το αδίκημα διαπράχτηκε την 1/9/2018, στη Λεωφόρο Λεμεσού στη Λευκωσία, όπου ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX36 ενώ η αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή του υπερέβαινε το καθορισμένο όριο, δηλαδή είχε 99 αντί 22 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου αλκοόλης σε κάθε 100 χιλιοστά του λίτρου εκπνοής. Μαρτυρία Για να στοιχειοθετήσει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε μια μάρτυρα κατηγορίας, την Αστυφύλακα XXXXX XXXXX Δημοπούλου(στο εξής η «ΜΚ1»). Σύμφωνα με την ΜΚ1, την 1/9/2018 και ώρα 00:45 στη Λεωφόρο Λεμεσού, ανέκοψε τον Κατηγορούμενο που οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής XXXXX36 για έλεγχο. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους διαπίστωσε ότι ο Κατηγορούμενος μύριζε έντονα οινόπνευμα, γεγονός που της δημιούργησε την υποψία ότι οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλης. Αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, υπέβαλε τον Κατηγορούμενο αρχικά σε προκαταρκτική και ακολούθως σε τελική εξέταση χρησιμοποιώντας τις αντίστοιχες συσκευές εξέτασης. Το αποτέλεσμα της αρχικής εξέτασης ήταν 121mg% και της τελικής εξέτασης 99mg%. Το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο για τον Κατηγορούμενο ήταν 22mg%. Εν συνεχεία η ΜΚ1 πληροφόρησε τον Κατηγορούμενο για το αδίκημα που διέπραξε, τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε: «ήπια δύο ποτά μόνο». Στη συνέχεια κατά την αντεξέταση προέκυψε και η γραμμή υπεράσπισης του Κατηγορουμένου, σύμφωνα με την οποία κατανάλωσε μόνο δύο ποτά πριν οδηγήσει, καθώς επίσης και συγκεκριμένο φάρμακο, στα πλαίσια φαρμακευτικής αγωγής για συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας του. Το συγκεκριμένο φάρμακο, σύμφωνα με τον συνήγορο υπεράσπισης, περιέχει μεγάλη περιεκτικότητα αλκοόλης. Η ΜΚ1 ανέφερε σχετικά με τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, ότι δεν θυμόταν αν ο Κατηγορούμενος της είχε αναφέρει κάτι τέτοιο κατά τον χρόνο του ελέγχου και της καταγγελίας. Στη συνέχεια, αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση, εξήγησε στον Κατηγορούμενο τα δικαιώματα του και τον κάλεσε σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει μαρτυρία ενόρκως και κάλεσε και ένα επιπλέον μάρτυρα, συγκεκριμένα, τον γιατρό του Δρ. Γιώργο Άστρα. Ο Κατηγορούμενος, κατά την ένορκη μαρτυρία του ανέφερε ότι είχε όντως καταναλώσει δύο μπύρες πριν οδηγήσει. Ανέφερε επίσης ότι, με σύσταση του γιατρού του λαμβάνει το φάρμακο «Nystamysyn» για αντιμετώπιση ιατρικού προβλήματος που έχει. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο, το συγκεκριμένο φάρμακο περιέχει 96% «μεθανόλη», όπως την αποκάλεσε. Κατά την αντεξέταση, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι την συγκεκριμένη περίοδο, λάμβανε το εν λόγω φάρμακο 3 φορές την ημέρα, τις δύο για ξέπλυμα στόματος (mouthwash) και την άλλη μέσω κατάποσης. Μαρτυρία εκ μέρους του Κατηγορούμενου έδωσε και ο Παθολόγος - Ογκολόγος Δρ. XXXXX Άστρας, (ΜΥ1), ο οποίος ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι ασθενής του και πάσχει από «πάθηση του λεμφώματος Hodgin». Η συγκεκριμένη πάθηση, όπως εξήγησε, είναι ένα είδος καρκίνου. Επιβεβαίωσε ότι σύστησε στον Κατηγορούμενο, κατά τον ουσιώδη χρόνο, να λαμβάνει το φάρμακο «Nystamysyn», το οποίο περιέχει πάνω από 95% «αιθανόλη». Ανέφερε επίσης, ότι το συγκεκριμένο φάρμακο μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα ποσοστού αλκοόλης που περιέχεται στην εκπνοή κάποιου που το λαμβάνει, αλλά όχι το αποτέλεσμα σε αιματολογικές εξετάσεις. Νομική Πτυχή Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40). Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας (Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110). Σύμφωνα με το άρθρο 5

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου 174/86, ως ίσχυε κατά την 1/9/2018, ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος: 5.-

(1)Κάθε πρόσωπο που οδηγεί ή αποπειράται να οδηγήσει οποιοδήποτε όχηµα σε οποιοδήποτε δρόµο ή άλλο δηµόσιο χώρο έχοντας καταναλώσει τόση ποσότητα αλκοόλης σε οποιαδήποτε µορφή, ώστε η αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή ή στο αίµα του να υπερβαίνει το όριο που καθορίζεται στο εδάφιο

(2)του παρόντος άρθρου, είναι ένοχο αδικήµατος.

(2)Το όριο στην αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή ή στο αίµα που αναφέρεται στο εδάφιο

(1)του παρόντος άρθρου καθορίζεται ως ακολούθως: (α) Για όλες τις περιπτώσεις, πλην των περιπτώσεων που αναφέρονται στην παράγραφο (β) του παρόντος εδαφίου, 22 εκατοµµυριοστά του γραµµαρίου (microgrammes) αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου (milliliters) εκπνοής ή 50 χιλιοστά του γραµµαρίου (milligrams) αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου (milliliters) αίµατος· Στην Αγγλία το αδίκημα αυτό είναι αδίκημα αυστηρής ευθύνης (βλ. σύγγραμμα Wilkinson's Road Traffic Offences, 27th edition, παράγραφος 4.104 - σελίδα 1/292 και παράγραφο 4.314 - σελίδα 1/396 με παραπομπή στην DPP V Harper

(1997)161 J. P. 697). Σύμφωνα με την Κυπριακή νομολογία, το θέμα της προσέγγισης της ερμηνείας μιας ποινικής διάταξης για να διαγνωστεί κατά πόσο επιβάλλει ή όχι αυστηρή ευθύνη κρίνεται αρχικά από το λεκτικό της διάταξης και αν υπάρχει αμφιβολία από τη φύση του νομοθετήματος - ρυθμιστικής ή αυστηρώς ποινικής - όπως και από το πρόβλημα που το νομοθέτημα αποσκοπεί να επιλύσει (βλ. Sea Island & Tours Ltd v. Κ.Ο.Τ.

(1995)2 ΑΑΔ 196, Aestas Trading Ltd κ.α. v. Κ.Ο.Τ. Π.Ε. 78/14, 3/9/2015, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας V. Αντώνη Δημητρίου

(2010)2 ΑΑΔ 196 και Παντελής Κασάπη v. Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λάρνακας, Π.Ε. 78/17 ημερ. 19/4/2018). Για παράδειγμα, πράξεις που απαγορεύονται από το Νόμο και τιμωρούνται από αυτόν, για λόγους δημοσίου συμφέροντος ή δημόσιας πολιτικής, ή δημόσιας ευημερίας, όχι σπάνια αποτελούν αντικείμενο αδικημάτων αυστηρής ευθύνης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας V. Αντώνη Δημητρίου ανωτέρω). Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αδίκημα είναι αυστηρής ευθύνης και δεν χρειάζεται απόδειξη της υποκειμενικής υπόστασης (mens rea) του αδικήματος. Στην υπόθεση Νεοκλέους v Αρχηγού της Αστυνομίας κ.α. Πολιτική Έφεση 270/2011, της οποίας τα επίδικα θέματα ήταν διαφορετικά από την παρούσα υπόθεση, είχε λεχθεί obider dicta ότι δεν έχει σημασία η υποκειμενική θέση του παραβάτη ότι δεν ήταν μειωμένη η ικανότητα του να οδηγεί, αλλά το κριτήριο είναι αντικειμενικό στη βάση μέτρησης αλκοόλης με δείγμα αναπνοής. Παρότι το πιο πάνω απόσπασμα δεν έχει δεσμευτική αλλά πειστική αξία, είναι σαφές ότι βρίσκει πλήρη εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση και θα το ακολουθήσω. Στην Αγγλική υπόθεση DPP V Johnson [1995] 4 All ER 53, ο Κατηγορούμενος αντιμετώπισε κατηγορία για οδήγηση μηχανοκίνητου οχήματος μετά από κατανάλωση αλκοόλης, και ενώ η αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή του υπερέβαινε το καθορισμένο όριο κατά παράβαση του άρθρου 5

(1)(a) του Road Traffic Act 1988[1]. Το συγκεκριμένο αδίκημα στην Αγγλία είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το αδίκημα που δημιουργείται με το άρθρο 5

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου Ν. 174/86 που αναφέρεται ανωτέρω, με την ουσιώδη διαφορά, ότι στην Κύπρο αναφέρεται ότι η κατανάλωση αλκοόλης μπορεί να έχει ληφθεί σε οποιαδήποτε μορφή. Τέτοια διευκρίνιση απουσιάζει από το Αγγλικό νομοθέτημα και αυτό έχει τη σημασία του για λόγους που θα διαφανούν στη συνέχεια. Στην πιο πάνω υπόθεση, ένα μήνα πριν την καταγγελία ο κατηγορούμενος είχε λάβει σε ενέσιμη μορφή καταπραϋντικό φάρμακο το οποίο περιείχε την ουσία «benzyl alcohol». Το συγκεκριμένο φάρμακο, είχε την ιδιότητα να απελευθερώνεται κατά διαστήματα και ακανόνιστα σε βάθος χρόνου κατευθείαν στους αεραγωγούς των πνευμόνων, γεγονός που θα μπορούσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα που έδειξε η συσκευή εξέτασης εκπνοής για έλεγχο περιεκτικότητας αλκοόλης. Είχε λεχθεί ότι, η φράση «after consuming» (έχοντας καταναλώσει), περιλάμβανε και την συγκεκριμένη περίπτωση, όπου ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε την κατανάλωση κρασιού αλλά ισχυρίστηκε ότι μέρος της αλκοόλης που ανιχνεύτηκε οφειλόταν στο ενέσιμο φάρμακο που του είχε χορηγήσει ο γιατρός του. Είχε λεχθεί μάλιστα, ότι παρά το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση, ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε για την ύπαρξη αλκοόλης στον οργανισμό του από φάρμακο το οποίο είχε λάβει ένα μήνα πριν, η άγνοια της ύπαρξης αλκοόλης στον οργανισμό του κατηγορουμένου δεν αποτελεί υπεράσπιση («.it is relevant to observe that in this branch of the law neither the 1988 Act nor the common law provides that ignorance of the presence of alcohol is a defence to a charge under this section. It may well be good mitigation, but the offence is an absolute one.») Σημειώνεται ότι αντικείμενο εξέτασης ήταν η ερμηνεία του όρου «after consuming» που στην Κύπρο διευκρινίζεται ακόμα καλύτερα από τον ίδιο τον νόμο, όπου αναφέρεται ότι η λήψη μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε μορφή. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από την σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Στυλιανίδη v Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.) Η ΜΚ1 μου άφησε θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Απαντούσε με σαφήνεια, αμεσότητα και φυσικότητα. Εξετάζοντας τη μαρτυρία της στο σύνολό της, δεν έχω αμφιβολία ότι η μάρτυρας παρέθεσε τη μαρτυρία της ανεπιτήδευτα και με ειλικρίνεια, καταθέτοντας στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως πραγματικά τα βίωσε. Ο Κατηγορούμενος μου άφησε επίσης καλή εντύπωση. Ουσιαστικά δεν έχει αμφισβητήσει την θέση της Κατηγορούσας αρχής και τα όσα ανέφερε η ΜΚ1, απλά πραρέθεσε τη θέση του, ότι το αποτέλεσμα της εξέτασης του δεν ήταν το καθαρό αποτέλεσμα των αλκοολούχων ποτών που είχε καταναλώσει, αλλά συνδυασμός αυτών με τη λήψη του φαρμάκου «Nystamysyn». Και ο ΜΥ1 μου άφησε καλή εντύπωση. Ο συνήγορος υπεράσπισης ουδέποτε ζήτησε άδεια για να μαρτυρήσει ο ΜΥ1 ως πραγματογνώμονας, ούτε αναφέρθηκε οτιδήποτε αναφορικά με τα προσόντα του. Εντούτοις, δεν είχε εγερθεί ένσταση στη μαρτυρία που έδωσε από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία για την παρούσα υπόθεση είναι ότι ο ΜΥ1, επιβεβαίωσε ότι ο Κατηγορούμενος λάμβανε το συγκεκριμένο φάρμακο «Nystamysyn» κατόπιν δικής του υπόδειξης και ότι το συγκεκριμένο φάρμακο έχει ψηλή περιεκτικότητα αιθανόλης. Ευρήματα Αποτελεί κοινό έδαφος ότι η ΜΚ1, κατά τον χρόνο και στον τόπο που αναφέρεται στο Κατηγορητήριο, είχε σταματήσει τον Κατηγορούμενο που οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX36 και τον είχε υποβάλει σε προκαταρκτική και τελική εξέταση αλκοόλης, μέσω των αντίστοιχων συσκευών ανίχνευσης αλκοόλης στην εκπνοή. Το αποτέλεσμα της τελικής εξέτασης ήταν 99 εκατοµµυριοστά του γραµµαρίου (microgrammes) αλκοόλης σε 100 χιλιοστά του λίτρου (milliliters) εκπνοής έναντι 22 που ήταν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο. Δεν έχει αμφισβητηθεί η ορθότητα των μετρήσεων της προκαταρκτικής και τελικής εξέτασης, ούτε ότι οι συσκευές που χρησιμοποιήθηκαν πληρούσαν τα κριτήρια που απαιτούνται από τον νόμο. Συνεπώς, και με βάση το τεκμήριο ότι όλα έγιναν σωστά και νομότυπα («omnia praesumuntur rite et solemniter esse acta») (βλ. Τιμοθέου Βίκτωρας ν. Αστυνομίας

(2012)2 ΑΑΔ 671 με παραπομπή στις υποθέσεις Re Aeroporos and others

(1988)1 C.L.R. 302, Castle v. Cross [1985] 1 All E.R. 87 και Tingle Jacobs & Co v. Kennedy [1964] 1 All E.R. 888) προβαίνω και σε ανάλογα ευρήματα. Είναι επίσης παραδεχτό από την Υπεράσπιση ότι ο Κατηγορούμενος κατανάλωσε δύο ποτήρια μπύρα πριν οδηγήσει, καθώς επίσης και το φάρμακο «Nystamysyn» που έχει ψηλή περιεκτικότητα αιθανόλης[2]. Τα πιο πάνω δεν έχουν αμφισβητηθεί από τις δύο πλευρές. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου. Η ουσία της γραμμής της υπεράσπισης, ήταν ο ισχυρισμός ότι η ποσότητα αλκοόλης που βρέθηκε στην εκπνοή του, δεν οφειλόταν αποκλειστικά σε κατανάλωση αλκοολούχων ποτών αλλά σε συνδυασμό με την χρήση του πιο πάνω φαρμάκου. Το αδίκημα όμως, όπως έχει αναλυθεί εκτενώς ανωτέρω, είναι αυστηρής ευθύνης και δεν αποτελεί υπεράσπιση ο τρόπος λήψης της αλκοόλης. Ειδικά στην παρούσα περίπτωση που ο Κατηγορούμενος, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, γνώριζε ότι το φάρμακο που λάμβανε περιείχε ψηλή περιεκτικότητα αλκοόλης. Η θέση ότι ο νόμος καθιστά παράνομη την οδήγηση μόνο μετά από κατάποση αλκοολούχων ποτών είναι εμφανώς λανθασμένη, γι' αυτό και ο νόμος ρητά αναφέρει κατανάλωση αλκοόλης σε οποιαδήποτε μορφή. Είναι το αποτέλεσμα που επιφέρει στην ικανότητα κάποιου να οδηγεί μετά από κατανάλωση αλκοόλης, που θέλει να εμποδίσει ο νομοθέτης (για όλους τους ευνόητους λόγους) και όχι απλώς την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Στην DPP V Johnson [1995] 4 All ER 53 που αναφέρεται ανωτέρω λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Mr Edis, who argued the case very well, was constrained to accept that it is impossible to think of a reason why Parliament in this context should have been interested in the mode of entry of alcohol into the body. This is, after all, not sumptuary legislation designed to get rid of the pleasurable sensation of drinking first class wine, but is legislation enacted to prevent harm on roads. He submitted elegantly that, nevertheless, if the words used by Parliament leave a hiatus, it is not the function of this court, particularly in a criminal case, to fill that hiatus. I agree, but this submission presupposes that there is a hiatus and that is precisely the question that we have to resolve. As I say, what Parliament was clearly concerned with was the effect of having drivers with alcohol inside them driving on the roads.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Ο κύριος Εντις, ο οποίος επιχειρηματολόγησε στην υπόθεση πολύ καλά, με δισταγμό αποδέχτηκε ότι είναι αδύνατο να σκεφτεί λόγο γιατί η Βουλή σε αυτό το πλαίσιο να ενδιαφερόταν για τον τρόπο λήψης της αλκοόλης στο σώμα. Αυτός, εξάλλου, δεν είναι ένας σκληρός νόμος, σχεδιασμένος για να εμποδίσει την ευχάριστη απόλαυση της κατάποσης ενός πρώτης τάξεως ποτηριού κρασιού, αλλά είναι ένας νόμος που θεσπίστηκε για να αποτρέψει κακό στους δρόμους. Υποστήριξε με κομψότητα ότι, ωστόσο αν οι λέξεις που χρησιμοποίησε η Βουλή αφήνουν ένα κενό, δεν είναι έργο αυτού του δικαστηρίου, ειδικά σε ποινική υπόθεση, να γεμίσει αυτό το κενό. Συμφωνώ, όμως αυτή η θέση προϋποθέτει ότι υπάρχει ένα κενό και εδώ αυτό ακριβώς το ερώτημα καλούμαστε να απαντήσουμε. Όπως εγώ λέω, το τι ξεκάθαρα απασχολούσε τη Βουλή ήταν το αποτέλεσμα του να έχουμε οδηγούς με αλκοόλη μέσα τους να οδηγούν στους δρόμους.» Όπως έχει προαναφερθεί, στην Κύπρο ο νόμος είναι ακόμα πιο σαφής, αναφέροντας ρητά ότι η κατανάλωση αλκοόλης μπορεί να είχε γίνει με οποιαδήποτε μορφή. Κατάληξη Ενόψει των ανωτέρω, προκύπτει ότι η Κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει την ενοχή του Κατηγορουμένου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Συνακόλουθα, ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην πρώτη κατηγορία . [Υπ.] .............. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 5 Driving or being in charge of a motor vehicle with alcohol concentration above prescribed limit

(1)If a person— (

1. a)drives or attempts to drive a motor vehicle on a road or other public place, or (
2. b)is in charge of a motor vehicle on a road or other public place, after consuming so much alcohol that the proportion of it in his breath, blood or urine exceeds the prescribed limit he is guilty of an offence. [2] Σύμφωνα με το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας Μπαμπινιώτη, Β' Έκδοση, Γ' ανατύπωση 2006, η αιθανόλη είναι άχρωμο υγρό, με χαρακτηριστική οσμή, το οποίο παρασκευάζεται με τη ζύμωση ζάχαρης και χρησιμοποιείται ως διαλυτικό, απολυμαντικό, τα δε ποτά που το περιέχουν προκαλούν μέθη. Είναι συνώνυμο της αιθυλικής αλκοόλης, αλκοόλη, και του οινοπνεύματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο