ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Υπόθεση με αρ.: 19268/2019, 28/2/2022

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ, Υπόθεση με αρ.: 19268/2019, 28/2/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:B39 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Υπόθεση με αρ.: 19268/2019. Κατηγορητήριο που έχει καταχωρηθεί από: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατήγορος -εναντίον- XXXXX ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Κατηγορουμένης ---------- Ημερομηνία: 28/02/2022. Εμφανίσεις: Για τον Κατήγορο: κα Μ. Χαραλάμπους. Για την Κατηγορούμενη: κα Κ. Θεοχαρίδου. Κατηγορούμενη, Παρούσα. ---------- ΑΠΟΦΑΣΗ 1. Ο Κατήγορος, διώκει ποινικώς την Κατηγορούμενη για το ποινικό αδίκημα της ανυπακοής σε νόμιμες διαταγές, του Άρθρου 137 του περί Ποινικού Κώδικα Νόμου, Κεφ. 154 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 154») [i]. Η θέση που ο Κατήγορος έλαβε για τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης και τον σχηματισμό του προαναφερόμενου κατηγορητηρίου της Κατηγορούμενης για την ποινική της δίωξη, είναι ότι, η Κατηγορούμενη, την 12η/08/2018, στην κοινότητα Μένοικο της Επαρχίας Λευκωσίας, παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα γονικής μέριμνας με αριθμό αίτησης XXXXX/2017, που εκδόθηκε από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις XXXXX/2017 (στο εξής καλούμενο «το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου»), στερώντας το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα των παιδιών της με αυτά. 2. Προς υποστήριξη της υπόθεσης του, κατά την ακρόαση, ο Κατήγορος παρουσίασε στο Δικαστήριο την μαρτυρία των: (
2. i)Αστυφύλακα XXXXX, XXXXX Λαονάρη (στο εξής καλούμενη «η ΜΚ1»), που, ως παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, ήταν η Αστυνομικός του Αστυνομικού Σταθμού Περιστερώνας, που έλαβε κατάθεση από την Κατηγορούμενη αναφορικά [και] με το επίδικο περιστατικό· και (
3. ii)XXXXX Αδάμου (στο εξής καλούμενος «ο ΜΚ2»), που, ως παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, είναι ο πρώην σύζυγος της Κατηγορουμένης και το πρόσωπο από το οποίο, με βάση το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου, κατ' ισχυρισμό στερήθηκε, το δικαίωμα επικοινωνίας με τα παιδιά του, λόγω της προαναφερόμενης παράνομης πράξης της Κατηγορούμενης. 3. Η Κατηγορούμενη, μετά από την κλήση της από το Δικαστήριο σε απολογία, παρέμεινε, όπως είχε δικαίωμα, σιωπηλή και προς υπεράσπιση της, ως μάρτυρα, κάλεσε τον XXXXX Αδάμου, που είναι, ως παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, το μεγαλύτερο σε ηλικία παιδί που απέκτησαν με τον ΜΚ2 (στο εξής καλούμενος «ο ΜΥ»), ο οποίος κατέθεσε, ως επέλεξε, ενόρκως [ii]. 4. Καθώς πρόκειται για ποινική δίκη, το βάρος ή η υποχρέωση απόδειξης της ενοχής της Κατηγορούμενης, τοποθετείται στον Κατήγορο. Αυτό το βάρος, βαρύνει τον Κατήγορο για κάθε στοιχείο ή ουσιώδες γεγονός που αποτελεί το ποινικό αδίκημά με το οποίο, ως προαναφέρθηκε, κατηγορείται η Κατηγορούμενη. Αυτό το βάρος, κατά γενικό κανόνα [iii], δεν μεταφέρεται ποτέ στον κατηγορούμενο. Δεν υπήρχε, καμία απολύτως υποχρέωση για την Κατηγορούμενη σε αυτή την υπόθεση, να αποδείξει οποιοδήποτε γεγονός ή ζήτημα που τέθηκε υπό αμφισβήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου. [iv]. Δεν εναπόκειτο στην Κατηγορούμενη να αποδείξει την αθωότητα της, αλλά, βεβαίως, στον Κατήγορο να αποδείξει την ενοχή της. Ένα κρίσιμο μέρος του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, είναι το τεκμήριο της αθωότητας. Αυτό που σημαίνει, είναι ότι, ένα πρόσωπο που κατηγορείται για ποινικό αδίκημα, θεωρείται ότι είναι αθώο εκτός εάν και έως ότου ο Κατήγορος πείσει το Δικαστήριο για την ενοχή του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. [v]. Το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη, ως έχει προαναφερθεί, δεν έχει δώσει μαρτυρία κατά την ακρόαση της υπόθεσης ή και το ότι η Κατηγορούμενη έχει παρουσιάσει την μαρτυρία του ΜΥ, δεν μεταβάλλει το βάρος απόδειξης. Η Κατηγορούμενη, δεν χρειαζόταν να αποδείξει ότι η εκδοχή της είναι αληθινή. Είναι ο Κατήγορος που έπρεπε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι οι ισχυρισμοί της Κατηγορούμενης δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτοί ως εκδοχή γεγονότων που θα μπορούσαν εύλογα να είναι αληθινοί. 5. Το Δικαστήριο, έχει βεβαίως την υποχρέωση, σε σχέση με αλληλοσυγκρουόμενους ισχυρισμούς γεγονότων επί των οποίων, Κατήγορος και Κατηγορούμενη, αντιστοίχως βασίζονται για την υπόθεση τους, να αναζητήσει την αλήθεια και να αποφασίσει ποιους θα αποδεχθεί, χωρίς βεβαίως να αποκλείεται, αν οι περιστάσεις το δικαιολογούν, και η ολοκληρωτική απόρριψης τους. Εντούτοις, είναι ουσιώδες και βασική αρχή δικαίου για να επισημανθεί, ότι, αποδοχή από το Δικαστήριο, μετά από σχετική εκτίμηση της μαρτυρίας από την οποία προκύπτουν αντιθετικοί ισχυρισμοί, της εκδοχής των γεγονότων που παρουσιάστηκαν από πλευράς Κατήγορου, δεν δικαιολογεί αυτομάτως και συμπέρασμα του περί ενοχής της Κατηγορούμενης στο κατηγορητήριο της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Αποδοχή της μαρτυρίας που προσκόμισε κατά την ακρόαση ο Κατήγορος και μόνον, δεν αρκεί. Το Δικαστήριο, δεν πρέπει να καταδικάσει την Κατηγορούμενη, εκτός εάν ικανοποιηθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας για την αλήθεια και ακρίβεια αυτής της μαρτυρίας για τα επίδικα γεγονότα. Περαιτέρω, ακόμη και αν η μαρτυρία επί της οποίας η Κατηγορούμενη βασίζεται, δεν αποτιμηθεί θετικά από το Δικαστήριο, δηλαδή, δεν γίνει πιστευτή από το Δικαστήριο ως αληθινή, το Δικαστήριο οφείλει να μην καταδικάσει την Κατηγορούμενη αν αυτή η μαρτυρία για τα επίδικα γεγονότα, του δημιουργεί μια λογική αμφιβολία για την ενοχή της. [vi]. 6. Ο Κατήγορος, δεν είχε το βάρος απόδειξης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κάθε γεγονότος υπό αμφισβήτηση. Ο Κατήγορος, είχε υποχρέωση να αποδείξει -και όλες οι προαναφερόμενες νομικές αρχές, σε αυτό αφορούν- τα στοιχεία του ποινικού αδικήματος στην κατηγορία [vii]. Δηλαδή, ότι η Κατηγορούμενη, ως και προαναφέρθηκε, την 12η/08/2018, στην κοινότητα Μένοικο της Επαρχίας Λευκωσίας, παρέλειψε να υπακούσει στο Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου, στερώντας το δικαίωμα επικοινωνίας του ΜΚ2 με τα παιδιά τους. Συναφώς, τα συστατικά στοιχεία του ποινικού αδικήματος του Άρθρου 137 του Κεφ. 154 υπό εξέταση, είναι τα εξής [viii]: Πρώτο: Η ύπαρξη διατάγματος, που εκδόθηκε από Δικαστήριο, σε ισχύ. Δεύτερο: Το εν λόγω διάταγμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο, είναι επιβλητέο. Δηλαδή, είναι, αναγκαστικό ή και διατακτικό ή και απαγορευτικό και όχι απλώς αναγνωριστικό δικαιώματος/ων [ix]. Τρίτο: Οι όροι του εν λόγω διατάγματος του Δικαστηρίου που το καθιστούν επιβλητέο, είναι ξεκάθαροι και σαφείς. Τέταρτο: Γνώσης του Κατηγορουμένου των εν λόγω όρων του διατάγματος που εκδόθηκε από το Δικαστήριο. Πέμπτο: Παραβίασης των εν λόγω όρων του διατάγματος του Δικαστηρίου από τον Κατηγορούμενο. Και Έκτο: Ότι η παραβίασης των εν λόγω όρων του διατάγματος του Δικαστηρίου από τον Κατηγορούμενο ήταν ηθελημένη. Δηλαδή, ότι υπήρχε ως προς αυτό, πρόθεσης από πλευράς Κατηγορουμένου. Αυτά, είναι τα ουσιώδη γεγονότα που στοιχειοθετούν το ποινικό αδίκημα στην κατηγορία και είναι αυτά τα γεγονότα που ο Κατήγορος είχε το βάρος απόδειξης τους πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η ικανοποίησης του Δικαστηρίου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, σημαίνει, για σκοπούς του Νόμου, βεβαιότητα από την μαρτυρία για τα συστατικά στοιχεία του ποινικού αδικήματος στο κατηγορητήριο. [x]. Η απόδειξη ενός τέτοιου ζητήματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, συνεπάγεται απόρριψη κάθε λογικής υπόθεσης ή οποιασδήποτε εύλογης πιθανότητας, ασυμβίβαστης με την υπόθεση του Κατήγορου. Η αμφιβολία, ως προαναφέρθηκε, δεν πρέπει να είναι ευφάνταστη, ούτε ανόητη, αλλά λογική: «Η βεβαιότητα η οποία αναζητείται στη δικαστική απόφαση, δεν είναι αυτή της απόλυτης μαθηματικής βεβαιότητας, αλλά το είδος της βεβαιότητας που ικανοποιεί την κρίση και τη συνείδηση των Δικαστών στα πλαίσια της λογικής» [xi]. 7. Στο είδος της υπόθεσης αυτής, ωστόσο, υπάρχει μία εξαίρεση στις γενικές νομικές αρχές που προαναφέρθηκαν, σχετικά με το ότι ο Κατήγορος οφείλει να αποδείξει την υπόθεση του και να την αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προκύπτει σε αυτή την υπόθεση, ένα ζήτημα το οποίο το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει, στο οποίο η Κατηγορούμενη όφειλε να αποδείξει την υπόθεση της. Αυτό αφορά, στην προβαλλόμενη αδυναμία της Κατηγορουμένης, υπό τις περιστάσεις που ισχυρίζεται, να συμμορφωθεί με το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Η πραγματικότητα ενός τέτοιου ισχυρισμού, σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε τέτοιες περιπτώσεις, αποτελεί υπεράσπιση. Υπεράσπιση, που, όπως σχολιάζεται στο σύγγραμμα Smith, Hogan, Omerod's Criminal Law, 15η έκδοση, στις σελίδες 341 και 409, ανήκει στην κατηγορία των «γενικών υπερασπίσεων», που δεν εστιάζουν στην πνευματική κατάσταση του κατηγορουμένου. Όπως υποστηρίζεται, συνήθως, τίθεται ζήτημα εφαρμογής τους, όταν ο κατηγορούμενος έχει εκτελέσει τις πράξεις που εξ αντικειμένου δίδουν υπόσταση στο ποινικό αδίκημα που του καταλογίζεται και με την κατάλληλη ένοχη διάνοια, αλλά, παρά το γεγονός ότι τα δύο αυτά στοιχεία του ποινικού αδικήματος αποδεικνύονται από τον κατήγορο, τίθεται το ζήτημα κατά πόσο ο κατηγορούμενος δικαιούται σε αθώωση και απαλλαγή από το Δικαστήριο, λόγω κάποιας δικαιολογητικής, συγχωρητικής ή απαλλαχτικής περίστασης ή κατάστασης. Όπως και προαναφέρθηκε, η νομική αρχή είναι ότι, όταν, κατ' εξαίρεση του προαναφερόμενου γενικού κανόνα, η απόδειξη οποιουδήποτε ζητήματος βαραίνει τον κατηγορούμενο, τότε ο κατηγορούμενος δεν απαιτείται να αποδείξει αυτό το ζήτημα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, που είναι το βάρος απόδειξης που φέρει ο κατήγορος. Ο κατηγορούμενος, σε μια τέτοια περίπτωση, χρειάζεται να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, σε ένα χαμηλότερο επίπεδο απόδειξης από πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος, απαιτείται να αποδείξει την υπόθεση του, μόνον στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Δηλαδή, ο κατηγορούμενος χρειάζεται να αποδείξει μόνο ότι είναι πιο πιθανό να ισχύει, από ότι να μην ισχύει, αυτό που ισχυρίζεται. Για το προκείμενο, το Ανώτατο Δικαστήριο, στην υπόθεση Ι. Μ. ν P. M., Έφεση Αρ. 19/2016, 12/11/2018, -με αναφορά και στην απόφαση του στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν Ξιούρου, Έφεση Αρ. 2/2012, 09/05/2014-, ανέφερε: «Απαιτείται . η απόδειξη ηθελημένης παράλειψης συμμόρφωσης με το διάταγμα, η οποία δεν οφείλεται σε αδυναμία εκτέλεσης. Εφόσον προβάλλεται ως υπεράσπιση η αδυναμία συμμόρφωσης, η αδυναμία αυτή απαραιτήτως πρέπει να διαπιστώνεται ως πραγματικό γεγονός. .. To βάρος απόδειξης της αδυναμίας αυτής βαρύνει αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται το διάταγμα και ο οποίος προβάλλει το γεγονός της εν λόγω αδυναμίας. .. Στο σύγγραμμα The Law of Contempt, Borrie and Lowe, στη σελίδα 322 αναφέρεται ότι: "it is the duty of the defendants to find out the proper means of obeying the order and although it may be a defence to show that compliance with the order was impossible, the burden of proving such impossibility is upon the defendants". .». 8. Το Δικαστήριο είχε την δυνατότητα, στη ζωντανή ατμόσφαιρα της ακρόασης της υπόθεσης αυτής, να αποκομίσει, ως με περισσότερη λεπτομέρεια αναφέρεται στην συνέχεια, τις αναγκαίες εντυπώσεις ως προς την αξιοπιστία της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε από πλευράς Κατήγορου και Κατηγορουμένης, έχοντας παρακολουθήσει επιστάμενα τα όσα οι μάρτυρες κατέθεσαν, τον τρόπο με τον οποίο κατέθεσαν και τη λογική που, με βάση την ανθρώπινη εμπειρία, η μαρτυρία τους ανέδυε, σε συνάρτηση με τα δεδομένα της υπόθεσης. Έχει, το Δικαστήριο, για τις διαπιστώσεις του, τις οποίες παραθέτει στην συνέχεια, αξιολογήσει την μαρτυρία, ως και προαναφέρθηκε, στο σύνολο της και στη βάση μιας ενιαίας λογικής προσέγγισης και όχι μικροσκοπικά ή αποσπασματικά [xii]. Ως αποτέλεσμα αυτής, το Δικαστήριο, σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα, αποδέχεται την μαρτυρία των ΜΚ1 και ΜΚ2 και απορρίπτει αυτήν του ΜΥ. Οι λόγοι είναι οι ακόλουθοι. 9. Από εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, αδιαμφησβήτητα και παραδεκτά μεταξύ των διαδίκων, είναι τα εξής γεγονότα, που αφορούν στα προαναφερόμενα στην παράγραφο 6 ανωτέρω από ένα έως και πέντε συστατικά στοιχεία του ποινικού αδικήματος του Άρθρου 137 του Κεφ. 154 υπό συζήτηση, η παράθεσης των οποίων κρίνεται ως η καταλληλότερη αφετηρία για την ανάλυση του σκεπτικού του. Για το προκείμενο, οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου είναι οι εξής. Ότι, το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή στις 12/08/2018, ήταν σε ισχύ. Αυτός ήταν ένας ισχυρισμός του ΜΚ2 κατά την ακρόαση, που δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς της Κατηγορούμενης. Μάλιστα, η συνήγορος υπεράσπισης της Κατηγορούμενης, κατά την αντεξέταση του ΜΚ2, παίρνοντας αυτό ως δεδομένο γεγονός για να υποστηρίξει κάποια άλλη θέση της Κατηγορούμενης για τα γεγονότα, υπέβαλε στον ΜΚ2 ότι το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου σε μεταγενέστερο από τις 12/08/2018 χρόνο, ακυρώθηκε. Άλλωστε, σύμφωνα με την ΜΚ1, η Κατηγορούμενη, κατά την κατάθεση της στην Αστυνομία σχετικά με το επίδικο περιστατικό, παραδέχθηκε ότι δεν υπήρξε συμμόρφωσης με το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου την συγκεκριμένη ημέρα και απολογήθηκε. Από την αναφορά αυτή της Κατηγορούμενης, συνάγεται, τουλάχιστον ότι το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου ήταν σε ισχύ, ως ο ισχυρισμός, ως προελέχθη, του ΜΚ2. Ο οποίος ΜΚ2, πιο συγκεκριμένα, για το ζήτημα αυτό, στην κατάθεση του στην Αστυνομία, Τεκμήριο 3, ισχυρίστηκε -ισχυρισμό τον οποίο επανέλαβε και κατά την ακρόαση και δεν αμφισβητήθηκε- ότι, «Για τα παιδιά υπάρχει προσωρινό διάταγμα επικοινωνίας και σύμφωνα με αυτό σήμερα, 12/08/2018 και από η ώρα 10:00 μέχρι 20:30, θα έπρεπε να είχα τα παιδιά μας μαζί μου.». Η αλήθεια και πραγματικότητα του γεγονότος αυτού, σημειώνεται, υποστηρίχθηκε και από τον ΜΥ κατά την κυρίως εξέταση του. Το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και κατατέθηκε από τον ΜΚ2 ως μέρος της μαρτυρίας του και είναι σημειωμένο ως Τεκμήριο 4. Από πλευράς της Κατηγορούμενης, σχετικά με το θέμα αυτό, δεν ηγέρθηκε καμία ένσταση και στην συνέχεια, καμία αμφισβήτησης δεν υπήρξε κατά την ακρόαση, ως προς το ότι, το Τεκμήριο 4, είναι πράγματι το, κατά τον επίδικο χρόνο, σε ισχύ Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Εξέτασης του Διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου, Τεκμήριο 4, αποκαλύπτει ότι, αυτό, εκτός της πρόνοιας για ρύθμιση του δικαιώματος του ΜΚ2 για επικοινωνία με τα ανήλικα παιδιά του (ΜΥ, XXXXX και XXXXX Αδάμου) σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες -που αποτυπώνεται στην 3η παράγραφο του-, επέβαλλε, δια σχετικής πρόνοιας -που αποτυπώνεται στην 4η παράγραφο του- αναγκαστικά και διατακτικά στην Κατηγορούμενη, για σκοπούς της προαναφερόμενης επικοινωνίας του ΜΚ2 με τα ανήλικα παιδιά τους, «να [τα] παραδίδει στον και να παραλαμβάνει από τον ΜΚ2 στον τόπο διαμονής της». Κατά ανάλογο τρόπο βέβαια, το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου, Τεκμήριο 4, επέβαλλε, ως προκύπτει από αυτό, δια σχετικής πρόνοιας -που αποτυπώνεται στην 5η παράγραφο του- αναγκαστικά και διατακτικά στον ΜΚ2, για σκοπούς της προαναφερόμενης επικοινωνίας του με τα ανήλικα παιδιά τους, «να [τα] παραλαμβάνει από και να παραδίδει στην Κατηγορούμενη στον τόπο διαμονής της». Οι όροι, συνεπώς, του Διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου, κρίνει το Δικαστήριο, που το καθιστούσαν απιβλητέο, ήταν ξεκάθαροι και σαφείς. Η Κατηγορούμενη, γνώριζε τους εν λόγω όρους του Διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου. Άλλωστε, αυτό προκύπτει και από το ίδιο το Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου, Τεκμήριο 4, που καταγράφει, την παρουσία της Κατηγορούμενης στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας κατά την έκδοση του από την Δικαστή του Οικογενειακού Δικαστηρίου, στις XXXXX/2017. Δεν ετέθη συνεπώς κατά την ακρόαση της υπόθεσης από πλευράς της Κατηγορούμενης και δεν θα μπορούσε να τεθεί υπό τις περιστάσεις, ζήτημα προσωπικής επίδοσης του δηλωτικού του εν λόγω Διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου σε αυτήν, για να λάβει γνώση των προαναφερόμενων όρων του. Αυτό, άλλωστε, σε ότι αφορά την ποινική ευθύνη κατηγορουμένου για το αδίκημα του Άρθρου 137 του Κεφ. 154, στην υπόθεση Police v Kyriakides