ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. UBOCHI, Υπόθεση υπ' αρ.: 16958/2021, 9/3/2022

(1)[(β) και (γ)] του Κεφ. 155]

1. Σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, μόνον όταν το Δικαστήριο υιοθετεί εισήγηση της υπεράσπισης ή του κατηγορουμένου για την μη κλήση κατηγορουμένου σε απολογία, ή, στην απουσία τέτοιας εισήγησης, κρίνει ότι δεν δικαιολογείται η κλήσης του κατηγορουμένου σε απολογία, απαιτείται όπως το Δικαστήριο δώσει εκτεταμένη αιτιολογία για την απόφαση του. Σε αντίθετη περίπτωση, αυτή δηλαδή της απόρριψης υποβολής ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον κατηγορουμένου, ή όταν, στην απουσία μιας τέτοιας εισήγησης, κριθεί δικαιολογημένη από το Δικαστήριο η κλήσης του κατηγορουμένου σε απολογία, αρκεί η κατάληξης του Δικαστηρίου, χωρίς εκτεταμένη αιτιολόγηση [i].
2. Έχοντας το Δικαστήριο εξετάσει την προσκομισθείσα, από πλευράς Κατήγορου, μαρτυρία, στην βάση των διατάξεων του Άρθρου 74

(1)[(β) και (γ)] του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 155») και των αρχών της νομολογίας που έχει ερμηνεύσει αυτές [ii], σε συνδυασμό πάντοτε με την νομική υπόσταση της υπόθεσης βάσει της έκθεσης αδικήματος των κατηγοριών με αρ. από 1, 2, 3, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12 και 13 στο κατηγορητήριο που έχουν προσαχθεί στον Κατηγορούμενο [iii], το Δικαστήριο καταλήγει ότι δικαιολογείται η κλήσης του Κατηγορουμένου σε απολογία σε ότι αφορά τα ποινικά αδικήματα των κατηγοριών με αρ. 1, 2, 3, 5, 9, 10, 11, 12 και 13 Πολύ συνοπτικά καταγράφεται, ότι, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, σε ότι αφορά τις κατηγορίες με αρ. 1, 2, 3, 5, 9, 10, 11, 12 και 13 στο κατηγορητήριο, υπάρχει το πραγματικό υπόβαθρο που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε καταδίκη του Κατηγορουμένου για τα ποινικά αδικήματα που του προσάπτονται, αντικρισθείσα αυτή εξ όψεως, χωρίς αξιολόγηση και στην καλύτερη αυτής έκδοση. 3. Ο Κατηγορούμενος δεν καλείται από το Δικαστήριο σε απολογία σε ότι αφορά τις κατηγορίες με αρ. 6 και 8 που αφορούν το ποινικό αδίκημα της πρόκλησης ψυχικής βλάβης σε μέλος της οικογένειας του Άρθρου 3[

(1),

(2)και

(4)] του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου του 2000, Νόμος 119(I)/2000 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 119(Ι)/2000»), καθότι, από την προσκομισθείσα από πλευράς Κατήγορου μαρτυρία, δεν υπάρχει το πραγματικό υπόβαθρο που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε καταδίκη του Κατηγορουμένου για τα εν λόγω ποινικά αδικήματα. Η XXXXX XXXXX Stiens, ΜΚ4, με την κατάθεση της στο Δικαστήριο, δεν πρόβαλε κανένα ισχυρισμό σχετικά με σωματικά ή και ψυχικά συμπτώματα που αντιμετώπισε ή και αντιμετωπίζει συνακόλουθα της «συμπεριφοράς» του Κατηγορουμένου συζύγου της, επί του οποίου να μπορούσε να στοιχειοθετηθεί καταδίκη του Κατηγορουμένου σύμφωνα με τις σχετικές λεπτομέρειες των εν λόγω κατηγοριών με αρ. 6 και

1. Κάτι, που και να υπήρχε σε επίπεδο ισχυρισμών από πλευράς XXXXX XXXXX Stiens, ΜΚ4, και πάλι δεν θα αρκούσε για την κλήση του Κατηγορουμένου σε απολογία στις εν λόγω κατηγορίες με αρ. 6 και 8, στην απουσία μαρτυρίας πραγματογνώμονα προς απόδειξη του ότι, τα όποια τέτοια σωματικά ή και ψυχικά συμπτώματα, οφείλονται πράγματι σε ψυχική βλάβη της XXXXX XXXXX Stiens, ΜΚ4, που ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω συμπεριφοράς του Κατηγορουμένου. Στο σύγγραμμα Smith, Hogan, and Ormerod's Criminal Law, 15η έκδοση, όπου, στην σελίδα 687, σχετικά με το αδίκημα της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, σχετικά με το συστατικό αυτού στοιχείο, της «σωματικής βλάβης», γίνεται η εξής επισήμανσης για τις περιπτώσεις που αφορούν ψυχιατρική βλάβη, που εμπίπτει στον όρο και τα οποία, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ισχύουν για το προκείμενο, κατ' αναλογία: «It has been held that actual bodily harm is not limited to physical injury. It includes psychiatric injury. . While physical injury is within the ordinary experience of a jury, psychiatric injury is not, so, if the prosecution wish to rely on it, they must call exert evidence to prove that the alleged condition amounts to psychiatric injury. Even where the victim can give evidence of physical and mental symptoms of psychiatric injury, expert evidence is necessary to prove causation. .».
2. Το Δικαστήριο προχωρεί, ως εκ της προαναφερόμενης κατάληξης του, στο να επεξηγήσει στον Κατηγορούμενο, τα δικαιώματα που έχει προς υπεράσπιση του, ως αυτά ενσωματώνονται στις πρόνοιες του Άρθρου 74

(1)(γ) του Κεφ. 155: «Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορία αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου επαρκώς ώστε να υποχρεώνεται να προβάλει την υπεράσπιση του, το Δικαστήριο καλεί αυτόν να προβάλει την υπεράσπιση του και τον πληροφορεί ότι δύναται να προβεί σε κατάθεση χωρίς όρκο, από τη θέση στην οποία βρίσκεται κατά τον εν λόγω χρόνο, οπότε δεν υπόκειται σε αντεξέταση ή ότι δύναται να δώσει μαρτυρία από τη θέση εξεταζόμενου μάρτυρα, αφού ορκιστεί ως μάρτυρας, οπότε υπόκειται σε αντεξέταση ως μάρτυρας.». Διευκρινίζοντας το Δικαστήριο ότι, στα δικαιώματα του Κατηγορουμένου, είναι, αν το επιθυμεί, να παραμείνει σιωπηλός. Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως επιλογής, ως προαναφέρθηκε, ο Κατηγορούμενος δύναται να καλέσει οποιοδήποτε άλλη μαρτυρία θεωρεί πρέπουσα προς υπεράσπιση του, για να εξεταστεί από το Δικαστήριο. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Βλ. Mariano v Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 112/2014, 20/11/2015, Re Δημήτρη Χατζηαργυρού, Πολιτική Αίτηση αρ. 19/2018, 28/03/2018, Archbold Magistrates' Courts Criminal Practise, 2004 - 2005, στην παράγραφο 19-115 και Blackstone's Criminal Practise 2004, στην παράγραφο D.20.8, στην σελίδα 1600 και την νομολογία που σε αυτά γίνεται παραποπμή, Moran v DPP

(2002)166 JP 467 και Harrison v Department of Social Security [1997] C.O.D. 220. [ii] Βλ. Wiseman and Another v Borman and Others

(1967)3 AllER 1047, Morphitis v The Police

(1975)2 C.L.R. 138, Γενικός Εισαγγελέας ν Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, Γενικός Εισαγγελέας ν Αριστοτέλους

(1992)2 Α.Α.Δ. 356, Γενικός Εισαγγελέας ν Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, Γενικός Εισαγγελέας ν Δράκου κ. α.

(2004)2 Α.Α.Δ. 211, R. v Galbraith

(1981)2 All.E.R. 1060, Azinas and Another v The Police

(1981)2 C.L.R. 9, Ι.Π.Κ. Ηχηκινηση Λτδ ν Σιεγγερης κ. α., Ποινική Έφεση Αρ. 121/2014, 16/12/2016, DI TRI Holdings Ltd v Ιακωβίδη, Ποινική Έφεση Αρ. 121/2013, 11/05/2015, Γενικός Εισαγγελέας ν Δράκου

(2012)2 Α.Α.Δ. 851, Nikiforos Technologies Ltd v Χρήστου, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, 16/04/2014, Iacovou Brothers (Concrete) Ltd v Action Construction & Development Ltd κ. α., Πoινική Έφεση Αρ.184/2014, 10/02/2016, Κυπρίζογλου ν Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 53/2017, 64/2017, 66/2017 και 68/2017, 15/12/2017. [iii] Βλ. Nikiforos Technologies Ltd v Χρήστου, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, 16/04/2014. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο