ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ ν. Χατζηφιλίππου, Αρ. Υπόθεσης: 4498/2019, 27/5/2022

(1)(ε) και

(2)(α), 20

(1)(α)

(2)και

(3)(β) και (γ) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.

1. Με τη 2η κατηγορία κατηγορείται ότι επέτρεψε τη χρήση του εν λόγω υπογείου από χώρο στάθμευσης σε τυπογραφείο και με την 3η ότι ανέχθηκε τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης του υπογείου από χώρο στάθμευσης σε τυπογραφείο χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε τις κατηγορίες που του αποδίδονται και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της υπόθεσής της παρουσίασε 2 μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 παρουσιάστηκε η κα XXXXX Πατσαλίδου που κατέθεσε γραπτή της δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασής της η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Α. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: οι παραπονούμενοι είναι νομικό πρόσωπο το οποίο ιδρύθηκε σύμφωνα με τον περί Παγκυπρίου Συντονιστικού Συμβουλίου Εθελοντισμού Νόμο αρ. 61(Ι)/
2. Οι παραπονούμενοι είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, αγόρασαν το τεμάχιο XXXXX με αρ. εγγραφής 9/XXXXX, Φ/Σχ. 30/06W1 στον Στρόβολο περί τον Αύγουστο του 2019 και είναι οι σημερινοί ιδιοκτήτες του. Ο κατηγορούμενος κατέχει και λειτουργεί στο υπόγειο του επίδικου ακινήτου επιχείρηση τυπογραφείου παρά το γεγονός ότι η εγκεκριμένη χρήση του είναι ως χώρος στάθμευσης. Ο κατηγορούμενος μετέτρεψε τη χρήση του επίδικου υπόγειου χώρου στάθμευσης σε τυπογραφείο χωρίς να λάβει σχετική άδεια από την αρμόδια αρχή και μέχρι σήμερα δεν υπέβαλε οποιαδήποτε αίτηση για να αλλάξει η εγκεκριμένη χρήση του υπογείου. Η μάρτυρας κατέθεσε ως τεκμήριο 1 αντίγραφο του Πιστοποιητικού Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας, ως τεκμήριο 2 αντίγραφο της Άδειας Οικοδομής και ως τεκμήριο 3 αντίγραφο της Γνωστοποίησης Χορήγησης Πολεοδομικής Άδειας με αριθμό ΛΕΥ/01823/
3. Κατά την αντεξέτασή της η Μ.Κ.1 ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε επισκέφθηκε τον επίδικο χώρο. Ισχυρίστηκε επίσης πως οι παραπονούμενοι μετά που κατέστησαν ιδιοκτήτες του κτιρίου στο οποίο βρίσκεται και ο επίδικος χώρος υπέβαλαν αίτηση για αλλαγή της εγκεκριμένης χρήσης του. Όταν της υποβλήθηκε κατά πόσο γνωρίζει ότι στον επίδικο χώρο λειτουργεί τυπογραφείο για 32 χρόνια η μάρτυρας απάντησε αρνητικά. Σε άλλη υποβολή ότι σήμερα η κάτοχος του χώρου και ιδιοκτήτρια της επιχείρησης είναι η εταιρεία Κυριάκος Χατζηφιλίππου Λτδ η μάρτυρας απάντησε και πάλι αρνητικά. Ως Μ.Κ.2 παρουσιάστηκε ο κ. XXXXX Αριστοδήμου ο οποίος κατά την κυρίως εξέτασή του ισχυρίστηκε ότι εργάζεται στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Στροβόλου. Ισχυρίστηκε ότι στον φάκελο του επίδικου ακινήτου δεν υπάρχει άδεια χρήσης του υπογείου του ως τυπογραφείο. Ισχυρίστηκε ότι με βάση την άδεια οικοδομής που εκδόθηκε για το επίδικο ακίνητο το υπόγειό του θα χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης. Κατά την αντεξέτασή του ο Μ.Κ.2 ισχυρίστηκε ότι μετέβη επιτόπου και είδε ότι το επίδικο υπόγειο χρησιμοποιείται ως τυπογραφείο. Αναγνώρισε ότι το έγγραφο που του υποδείχθηκε και το οποίο στη συνέχεια κατατέθηκε ως τεκμήριο 4 είναι αντίγραφο απόδειξης είσπραξης που εκδόθηκε από τον Δήμο Στροβόλου και αναφέρεται στην Κυριάκος Χατζηφιλίππου Λτδ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι το εν λόγω τεκμήριο είναι απόδειξη πληρωμής τελών σκυβάλων, διατήρησης επαγγελματικού υποστατικού και επαγγελματικής άδειας. Μετά που το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ενόρκως μαρτυρία από το εδώλιο του εξεταζόμενου μάρτυρα. Κατά την κυρίως εξέτασή του ο κατηγορούμενος κατέθεσε γραπτή του δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Σε αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: περί τον Οκτώβριο 2019 τον επισκέφθηκε ο κ. XXXXX Δημητρίου ο οποίος του δήλωσε ότι είναι ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Συντονιστικού Συμβουλίου Εθελοντισμού. Το Συμβούλιο αγόρασε το επίδικο κτίριο από τον διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος XXXXX Ιωάννου που ήταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του. Ο κ. Δημητρίου του ζήτησε επιτακτικά να τους παραδώσει την κατοχή του υπογείου του επίδικου ακινήτου και αυτός του απάντησε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο επειδή εκεί λειτουργεί επιχείρηση τυπογραφείου η εταιρεία Κυριάκος Χατζηφιλίππου Λτδ της οποίας είναι ο διευθυντής. Η εν λόγω εταιρεία λειτουργεί την επιχείρηση από το
4. Ο ίδιος άσκησε την εν λόγω επιχείρηση από το 1993 που ανεγέρθηκε το επίδικο κτίριο μέχρι τις αρχές του
5. Ο ίδιος ήταν ο πρώτος ενοικιαστής του χώρου τον οποίο με τη συγκατάθεση του τότε ιδιοκτήτη του λειτούργησε ως τυπογραφείο. Στις 15.1.1993 υπέβαλε αίτηση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας στην οποία δηλώνεται ξεκάθαρα από τον ίδιο ότι θα λειτουργήσει τον χώρο ως τυπογραφείο. Αντίγραφο της εν λόγω αίτησης κατέθεσε ως τεκμήριο
6. Από την πρώτη ημέρα έναρξης λειτουργίας του τυπογραφείου ουδέποτε και κανένας δεν τους ζήτησε να προβούν σε οποιαδήποτε διαδικασία αλλαγής της χρήσης του επίδικου υποστατικού αλλά σε περίπτωση που τους ζητηθεί η εταιρεία είναι πρόθυμη να το πράξει. Η υπόθεση καταχωρήθηκε εκδικητικά και καταχρηστικά με απώτερο σκοπό να επιτευχθεί η έξωση του ιδίου και της εταιρείας από το επίδικο ακίνητο από τους νέους ιδιοκτήτες του κτιρίου. Ο κατηγορούμενος κατέθεσε επίσης διάφορα έγγραφα τα οποία σημειώθηκαν ως τεκμήρια 6 έως
7. Κατά την αντεξέτασή του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε πως του τηλεφώνησε κάποια κοπέλα από τον Εθελοντισμό η οποία του ανέφερε ότι οι νέοι ιδιοκτήτες ήθελαν να τον γνωρίσουν και προς τούτο διευθέτησαν σχετική συνάντηση. Κατά τη συνάντησή τους τα πρόσωπα που τον επισκέφθηκαν του ζήτησαν να αποχωρήσει από το κτίριο και αυτός τους απάντησε ότι και να ήθελε να φύγει δεν είναι χαρτοφύλακας να τον πάρει να φύγει και πως έκανε ολόκληρες επενδύσεις εκεί. Ισχυρίστηκε επίσης πως μετά από 1 μήνα ακολούθησε δικαστική διαδικασία με αποκλειστικό σκοπό την έξωση του ιδίου και μιας άλλης ενοικιάστριας στο ίδιο κτίριο. Ισχυρίστηκε ότι κατείχε προσωπικά το επίδικο υπόγειο από το 1993 έως το 2011 όταν τότε τον χώρο ενοικίασε η εταιρεία του. Στη συνέχεια η υπόθεση ορίστηκε για αγορεύσεις. Την ημέρα που η υπόθεση ήταν ορισμένη για αγορεύσεις οι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Έχω μελετήσει τις θέσεις τους, τις έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνω ότι είναι αναγκαίο. Ο κ. Γεωργίου εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των επίδικων κατηγοριών και κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο. Ο κ. Χατζησέργης για τον κατηγορούμενο εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει υπό το φως της υφιστάμενης νομολογίας (Παναγιώτου ν. Ευαγγέλου, Ποινική Έφεση Αρ. 194/2013, ημερομηνίας 2.12.2014) κατά πόσο παρατηρείται σφετερισμός και οικειοποίηση των νομίμων δικαιωμάτων των παραπονουμένων ούτως ώστε να νομιμοποιούνται οι ίδιοι να καταχωρήσουν την παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση αντί του Δήμου Στροβόλου που είναι η αρμόδια αρχή σύμφωνα με τον επίδικο Νόμο Κεφ.
8. Εισηγήθηκε επίσης ότι η δίωξη έγινε καταχρηστικά και πως υπάρχει καθυστέρηση στη διάγνωση της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου η οποία απολήγει σε παραβίαση θεμελιώδους δικαιώματός του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης της σωρευτικής ύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου του επίδικου αδικήματος και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσον εύλογες και εάν είναι (Λοΐζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Το βάρος εναποτίθεται στους ώμους της κατηγορούσας αρχής να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευριπίδου

(2002)2 Α.Α.Δ. 246) «οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Όπως καθορίστηκε, μεταξύ άλλων, στην Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί και αθωωθεί από την κατηγορία. Στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 δίδεται η ερμηνεία των πιο κάτω όρων: "αρμόδια αρχή" σημαίνει την αρμόδια αρχή που καθιδρύεται ή που διορίζεται δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 3, η οποία ασκεί εξουσίες σε σχέση με οποιοδήποτε σχετικό ζήτημα δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού εντός της περιοχής αναφορικά με την οποία εγκαθιδρύεται ή διορίζεται. "οικοδομή" σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. Το άρθρο 3 του Κεφ. 96 ορίζει ότι: «3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται (ε) να μετατρέψει ή επιτρέψει ή ανεχθεί τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής. .. χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως:

(2)Η αρμόδια αρχή εντός (α) οποιασδήποτε περιοχής Δήμου, είναι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου αυτού: Τέλος το άρθρο 20

(1)του Κεφ. 96 ορίζει τα ακόλουθα: 20.-

(1)Ανεξαρτήτως από την επιβολή οποιουδήποτε διοικητικού προστίμου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, πρόσωπο το οποίο - (α) Ανεγείρει οικοδομή χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει άδεια οικοδομής, όπως προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 3· . διαπράττει αδίκημα για το οποίο υπόκειται σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει το ένα

(1)έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000) ή και στις δύο ποινές μαζί και σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο

(2)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις είκοσι χιλιάδες ευρώ (€20.000) ή και στις δύο ποινές μαζί .

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) . (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δε χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου, αλλά δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ εξασφαλιστεί το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης ή η σχετική άδεια για τη συγκεκριμένη χρήση από την αρμόδια αρχή: . Στην υπόθεση Ηροδότου ν. Δήμου Λευκωσίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 244 λέχθηκε αναφορικά με το αδίκημα της μετατροπής και της ανοχής για τη μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης μιας οικοδομής ότι «Οι δύο κατηγορίες είναι υπαλλακτικές και δεν θα ήταν δυνατό το ίδιο πρόσωπο να είναι ταυτόχρονα ένοχος και της μετατροπής και της ανοχής για τη μετατροπή». Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα. Είναι κατ' εξοχή έργο του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχει λεχθεί ότι η εντύπωση που ο μάρτυρας αφήνει στο Δικαστήριο είναι παράγοντας εξαιρετικής σπουδαιότητας για την κρίση της αξιοπιστίας του (C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου,

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273) και πως οι γνώσεις του για τα επίδικα γεγονότα, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα, σε συνδυασμό με τη μνήμη, την ειλικρίνεια και τον τρόπο αφήγησης των γεγονότων, συνιστούν καθοριστικούς για την αξιοπιστία του παράγοντες. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Τα επίδικα θέματα σε μια ποινική υπόθεση είναι όσα αποκρυσταλλώνονται από το ενώπιον του Δικαστηρίου κατηγορητήριο και μόνο όσα από αυτά έχουν αμφισβητηθεί. Στην παρούσα υπόθεση έχοντας υπόψη μου τους ισχυρισμούς των μαρτύρων των παραπονουμένων και την αντεξέτασή τους κρίνω πως δεν αμφισβητήθηκε ότι η εγκεκριμένη χρήση του υπογείου της επίδικης οικοδομής σύμφωνα με τη σχετική άδεια η οποία παραχωρήθηκε από τον Δήμο Στροβόλου είναι να χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης. Ομοίως δεν αμφισβητήθηκε ότι οι παραπονούμενοι είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του εν λόγω χώρου ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα ως τυπογραφείο. Το δε τελευταίο είναι παραδεκτό και από τον κατηγορούμενο ο οποίος ισχυρίστηκε ότι σήμερα τον εν λόγω χώρο χρησιμοποιεί ως τυπογραφείο η εταιρεία της οποίας είναι ο διευθυντής. Περαιτέρω και έχοντας υπόψη μου τον ισχυρισμό του κατηγορούμενου ότι στον επίδικο χώρο ο ίδιος άσκησε επιχείρηση τυπογραφείου από το έτος 1993, όταν ως ο πρώτος ενοικιαστής του έλαβε την κατοχή του εν λόγω χώρου, έως το 2011 κρίνω ότι ομοίως δεν αμφισβητήθηκε ότι αυτός μετέτρεψε την εγκεκριμένη χρήση του υπόγειου χώρου στάθμευσης σε τυπογραφείο. Συνακόλουθα τα πιο πάνω αποτελούν πλέον και ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης. Κρίνω πως είναι αδιάφορο για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης το κατά πόσο ο Δήμος Στροβόλου δεν ζήτησε από τον κατηγορούμενο μέχρι σήμερα να υποβάλει οποιαδήποτε αίτηση για αλλαγής της εγκεκριμένης χρήσης του επίδικου χώρου. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι έχει αποδειχθεί η 1η κατηγορία της μετατροπής της χρήσης του από υπόγειο χώρο στάθμευσης σε τυπογραφείο. Έχοντας επίσης υπόψη μου όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Ηροδότου ν. Δήμου Λευκωσίας (πιο πάνω) κρίνω πως από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος στην 1η κατηγορία επί τω ότι μετέτρεψε την εγκεκριμένη χρήση της επίδικης οικοδομής δεν δύναται με βάση τα ίδια γεγονότα να κριθεί ταυτόχρονα ένοχος και στην κατηγορία 3 επί τω ότι ανέχθηκε την μετατροπή της εν λόγω χρήσης. Κρίνω περαιτέρω ότι έχει αποδειχθεί και η 2η κατηγορία αφού ο κατηγορούμενος επέτρεψε στην εταιρεία Κυριάκος Χατζηφιλίππου Λτδ της οποίας είναι ο διευθυντής της να χρησιμοποιεί τον υπόγειο χώρο στάθμευσης ως τυπογραφείο. Παρά την ως άνω κατάληξή μου κρίνω ότι η ολοκλήρωση των θεμάτων που εγέρθηκαν στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την εξέταση των εισηγήσεων του κ. Χατζησέργη ως αυτές προωθήθηκαν με το γραπτό κείμενο που παρέδωσε στο Δικαστήριο. Η άσκηση ποινικής δίωξης από ιδιώτες αναγνωρίστηκε στην Κύπρο ως δικαίωμα του προσώπου που θίγεται κατά άμεσο τρόπο από το αδίκημα το οποίο εκπηγάζει από το κοινοδίκαιο και δεν περιορίστηκε από το Άρθρο 113 του Συντάγματος που αναφέρεται στις εξουσίες του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας να διατάσσει ποινικές διώξεις (Ttofinis v. Theocharides and another

(1983)2 CLR 363). Στην εν λόγω υπόθεση αναγνωρίστηκε ότι ο ιδιώτης κατήγορος ο οποίος θίγεται κατά άμεσο τρόπο έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ιδιωτική ποινική δίωξη. Λέχθηκε ότι: «Not every individual has the right of private prosecution. Only victims of crime have this right.». Η πιο πάνω υπόθεση αφορούσε σε αδικήματα ανέγερσης οικοδομής κατά παράβαση των προνοιών του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 και σε αυτή αποφασίστηκε ότι ο εφεσείων είχε επηρεαστεί άμεσα αφού η οικοδομή που είχαν ανεγείρει οι εφεσίβλητοι κτίστηκε εντός ακίνητης περιουσίας που του ανήκε. Κρίθηκε ότι ο εφεσείων είχε θιγεί κατά άμεσο τρόπο από το αδίκημα και ως εκ τούτου είχε δικαίωμα να καταχωρήσει και να προωθήσει την ως άνω υπόθεση. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν. Ευαγγέλου, Ποινική Έφεση Αρ. 194/2013, ημερομηνίας 2.12.2014 αποφασίστηκε ότι ο «άμεσος επηρεασμός» των περιουσιακών δικαιωμάτων του εφεσείοντα είναι καθοριστικός για σκοπούς ενεργοποίησης του δικαιώματός του για καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής δίωξης. Στην ως άνω απόφαση επιδοκιμάστηκε η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να απορρίψει την υπόθεση που καταχώρησε ο εφεσείων επειδή έκρινε πως η παρουσία και η λειτουργία της πολύ μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας του εφεσίβλητου, η οποία στεγαζόταν και λειτουργούσε στα επίδικα υποστατικά και οι όποιες επιπτώσεις ενείχαν στην ακίνητη περιουσία του εφεσείοντα, δεν αποτελούσαν τέτοιας μορφής άμεση παρέμβαση ή επέμβαση στα περιουσιακά δικαιώματα του εφεσείοντα ώστε να νομιμοποιείτο να εγείρει ιδιωτική ποινική δίωξη. Στην εν λόγω απόφαση επιδοκιμάστηκε επίσης η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου το οποίο αποφάσισε ότι δεν θα έπρεπε να διαδραματίσει καθοριστικό παράγοντα στο ζήτημα της νομιμοποίησης του εφεσείοντα να καταχωρήσει ποινική δίωξη το γεγονός ότι τα τεμάχια στα οποία βρίσκονταν οι επτά από τις οκτώ παράνομες οικοδομές, ήταν όμορα του δικού του τεμαχίου. Κρίθηκε ότι ο «άμεσος επηρεασμός» έχει την έννοια ότι με συγκεκριμένη παράνομη πράξη τα δικαιώματα του προσώπου που παρανομεί εκτείνονται εις βάρος τρίτων προσώπων κατά τρόπο που να παρατηρείται πλέον σφετερισμός και οικειοποίηση των νομίμων δικαιωμάτων των τρίτων αυτών προσώπων. Αναφέρθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα (η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου): «Ο άμεσος επηρεασμός, ως προϋπόθεση για νομιμοποίηση στην καταχώρηση ιδιωτικής ποινικής δίωξης, δεν ταυτίζεται με την πιθανολόγηση έννομου συμφέροντος μέσα στα πλαίσια του ΄Αρθρου 146.2 του Συντάγματος. Θα πρέπει εννοιολογικά να αντικρισθεί υπό το φως των λόγων ύπαρξης του δικαιώματος άσκησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης, του εντοπισμού δηλαδή βλάβης στα δικαιώματα του θύματος από ποινική πράξη. Υπό αυτές τις συνθήκες ο άμεσος επηρεασμός έχει την έννοια ότι με συγκεκριμένη παράνομη πράξη τα δικαιώματα κάποιου, του παρανομούντος, εκτείνονται εις βάρος τρίτων προσώπων κατά τρόπο που να παρατηρείται πλέον σφετερισμός και οικειοποίηση των νόμιμων δικαιωμάτων των τρίτων αυτών προσώπων. Η νομική έννοια του όρου «encroachment» αποτυπώνεται ως εξής: «The act of extending one's own rights at the expense of others, particularly by taking in adjoining land to make it appear part of one's own.» («A dictionary of Law» - 3rd Edition (Oxford Reference)) «An unlawful gaining on the possession of another.» (Mozley & Whiteley's «Law Dictionary», Eleventh Edition) «ENCROACH. To enter by gradual steps or stealth into the possessions or rights of another; to trespass; intrude.» («Black's Law Dictionary», Revised Fourth Edition) «Where a person attempts to extend a right possessed by him, as where a tenant of land takes in or adds to it other land adjoining or near to it, so as to make the added land appear to be part of his original holding.» (Jowitt's «Dictionary of English Law», Second Edition) Κρίνω ότι το στοιχείο το οποίο διαφοροποιεί την παρούσα υπόθεση από την Παναγιώτου ν. Ευαγγέλου (πιο πάνω) είναι η ιδιοκτησία της επίδικης ακίνητης περιουσίας. Στην παρούσα υπόθεση οι παραπονούμενοι είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες της επίδικης ακίνητης περιουσίας ενώ στην πιο πάνω υπόθεση οι παρανομίες δεν ήταν σε ακίνητο ιδιοκτησίας του εφεσείοντος ο οποίος ήταν το πρόσωπο που προώθησε την εν λόγω υπόθεση. Κρίνω ότι αυτό το στοιχείο είναι καθοριστικό για σκοπούς ενεργοποίησης του δικαιώματος καταχώρησης ιδιωτικής ποινικής δίωξης εκ μέρους των παραπονούμενων και συνακόλουθα πως λόγω της χωρίς άδεια μετατροπής της εγκεκριμένης χρήσης του επίδικου υπόγειου χώρου στάθμευσης οι παραπονούμενοι ιδιοκτήτες του νομιμοποιούνται να καταχωρήσουν την παρούσα υπόθεση (Ttofinis v. Theocharides and another (πιο πάνω) και επιπλέον ότι υπό τις ως άνω περιστάσεις έπραξαν τούτο καθόλα νόμιμα. Λόγω των πιο πάνω κρίνω πως η σχετική περί του αντιθέτου εισήγηση του κ. Χατζησέργη δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Έχοντας επίσης υπόψη μου ότι οι παραπονούμενοι κατέστησαν εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου κτιρίου στις 4.9.2019 και ότι η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε στις 19.11.2019 κρίνω ομοίως πως ούτε η άλλη εισήγηση του κ. Χατζησέργη αναφορικά με την ύπαρξη καθυστέρησης στη διάγνωση της ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου μπορεί υπό τις ως άνω περιστάσεις να γίνει αποδεκτή και συνεπώς και αυτή απορρίπτεται. Εξετάζοντας τέλος την άλλη εισήγησή του ότι η παρούσα υπόθεση καταχωρίστηκε εκ μέρους των παραπονουμένων καταχρηστικά για να επιτύχουν με αυτή την έξωση του κατηγορούμενου με όλο τον σεβασμό προς αυτή κρίνω πως ούτε τούτη η εισήγηση μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η εν λόγω εισήγηση παραγνωρίζει ότι τα επίδικα θέματα στην παρούσα υπόθεση είναι η διαπίστωση ενδεχόμενης παράβασης των προνοιών του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 και δεν αποσκοπεί στην έξωση του κατηγορούμενου από το επίδικο ακίνητο η οποία ούτως ή άλλως δεν προβλέπεται ως παρεχόμενη θεραπεία από τον εν λόγω νόμο. Λόγω των πιο πάνω ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1 και 2 και αθωώνεται στην 3η κατηγορία. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο