← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. KOPSINIS, Υπόθεση υπ' αρ.: 20076/2021, 8/4/2022

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. KOPSINIS, Υπόθεση υπ' αρ.: 20076/2021, 8/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:B99 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Υπόθεση υπ' αρ.: 20076/

  1. Κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε από: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατήγορο -εναντίον - [ ] KOPSINIS Κατηγορουμένου ---------- Ημερομηνία: 08/04/
  2. Εμφανίσεις: Για τον Κατήγορο: κα Μ. Αβραμίδου. [Κατά την ανακοίνωση της απόφασης από το Δικαστήριο: ............] Για τον Κατηγορούμενο: κ. Δ. Κακουλλής. [Κατά την ανακοίνωση της απόφασης από το Δικαστήριο: ............] Κατηγορούμενος, Παρών. ---------- ΑΠΟΦΑΣΗ
  3. Ο Κατήγορος, διώκει τον Κατηγορούμενο για το ποινικό αδίκημα της παράβασης Διατάγματος που έχει εκδοθεί με βάση τον περί Λοιμοκάθαρσης Νόμο, Κεφ. 260 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 260»), σχετικά με την υποχρέωση του να κατείχε κατά την εργασία του «ασφαλές πάσο» σχετικά με τον Κορωνοϊό Covid-
  5. Προς υποστήριξη της υπόθεσης του κατά την ακρόαση της, ο Κατήγορος, παρουσίασε στο Δικαστήριο την μαρτυρία του Αστυφύλακα 2975, [ ] Παύλου (ΜΚ).
  6. Ο Κατηγορούμενος, μετά από την κλήση του από το Δικαστήριο σε απολογία, κατέθεσε ενόρκως από την θέση εξεταζόμενου μάρτυρα και για την υπόθεση του προς υπεράσπιση του, δεν κάλεσε ή και παρουσίασε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία.
  7. Το Δικαστήριο είχε την δυνατότητα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της ακρόασης της υπόθεσης, να αποκομίσει τις αναγκαίες εντυπώσεις ως προς την αξιοπιστία της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε από πλευράς Κατήγορου και Κατηγορουμένου, έχοντας παρακολουθήσει με προσοχή τα όσα ΜΚ και Κατηγορούμενος κατέθεσαν, τον τρόπο με τον οποίο κατέθεσαν και τη λογική που με βάση την ανθρώπινη εμπειρία η μαρτυρία τους ανέδυε, σε συνάρτηση με τα δεδομένα της υπόθεσης. Το Δικαστήριο, για τις διαπιστώσεις του τις οποίες παραθέτει στην συνέχεια, έχει αξιολογήσει την μαρτυρία, ως και προαναφέρθηκε, στο σύνολο της και στη βάση μιας ενιαίας λογικής προσέγγισης και όχι μικροσκοπικά ή αποσπασματικά.
  8. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει την μαρτυρία που έχει παρουσιάσει ο Κατήγορος κατά την ακρόαση μέσω του ΜΚ και εκτιμά ότι αυτή είναι ειλικρινής και ακριβής και αποτελεί ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή των συμπερασμάτων του για τα επίδικα γεγονότα και ζητήματα. Το παρουσιαστικό του ΜΚ στο ειδώλιο του μάρτυρα κατά την ακρόαση της μαρτυρίας του (η διάθεση του, ο τόνος της φωνής του, ο τρόπος ομιλίας του, ο αυθορμητισμός του όταν έδινε τις απαντήσεις του και η αίσθησης ότι έδινε αυτές, όχι για να ικανοποιήσει τον εξεταστή του, αλλά για να δώσει ειλικρινή και αληθή απαντήσεις) έπεισε το Δικαστήριο για την ειλικρίνεια του. Ότι, δηλαδή, διάθεση του ήταν, προσερχόμενος στο Δικαστήριο, να καταθέσει και τελικά κατέθεσε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Η μαρτυρία του ΜΚ, σε σχέση με τα επίδικα περιστατικά, ήταν άμεση. Ο ΜΚ περιέγραψε καθαρά και με αυτοπεποίθηση τα περιστατικά που αφορούν στα επίδικα γεγονότα και ζητήματα, δηλαδή, το τι βίωσε, είδε και άκουσε και με την απαιτούμενη λεπτομέρεια. Δείχνοντας με τον τρόπο αυτό, πρόσθετα, ότι τα θυμόταν καλά. Δεν αμφισβητείται, άλλωστε, ότι είχε ευκαιρίες για γνώση τους. Η εκδοχή του για τα γεγονότα, -έχοντας το Δικαστήριο υπόψη του το σύνολο της μαρτυρίας, την οποία το Δικαστήριο κρίνει μακροσκοπικά και σε καμία περίπτωση αποσπασματικά, αλλά και το ευρύτερο πλαίσιο που καθορίζεται από τα μη αμφισβητούμενα και αδιαμφισβήτητα αντικειμενικά γεγονότα (από τα οποία δεν αντικρούεται)-, είναι περαιτέρω σε αρμονία με την υπεροχή των πιθανοτήτων που ένα πρακτικό και ενημερωμένο άτομο θα αναγνώριζε εύκολα ως το λογικό υπό τις περιστάσεις.
  9. Κατ' αντίθεση, η μαρτυρία του Κατηγορουμένου δεν συγκεντρώνει τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά μαρτυρίας που την καθιστούν αληθοφανή και αξιόπιστη. Το παρουσιαστικό του Κατηγορουμένου στο ειδώλιο του μάρτυρα κατά την ακρόαση της μαρτυρίας του, ήταν φτωχό και έχει αφήσει αρνητικές εντυπώσεις. Ήταν, κατά το Δικαστήριο, πρόδηλη η προσπάθεια του Κατηγορουμένου, ως παρατηρήθηκε, προώθησης μίας πραγματικής εκδοχής, ενδεχομένως (κατά την πεποίθηση του) απαλλακτικής της ποινικής του ευθύνης σύμφωνα με το Κεφ.
  10. Η εκδοχή των γεγονότων που ο Κατηγορούμενος υποστήριξε, κρίνεται ως εγγενώς απίθανη, έχοντας, ως και προαναφέρθηκε, το Δικαστήριο υπ' όψη, το σύνολο της μαρτυρίας και τα μη αμφισβητούμενα και αδιαμφισβήτητα αντικειμενικά γεγονότα. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία του απορρίπτεται.
  11. Το Άρθρο 7 του περί Λοιμοκάθαρσης Νόμου, Κεφ. 260 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 260») προνοεί ότι, πρόσωπο το οποίο παραβαίνει οποιοδήποτε από τους Κανονισμούς και/ή τα Διατάγματα που εκδίδονται βάσει του Κεφ. 260, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται μετά από καταδίκη του από το Δικαστήριο στην ποινή που με αυτό ορίζεται. Το Άρθρο 6 του Κεφ. 260, προνοεί ότι το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται «με Διάταγμα, να εκδίδει Κανονισμούς που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας», για όλους ή για οποιουσδήποτε από τους σκοπούς που καθορίζονται στις παραγράφους από (α) έως και (ζ)· μεταξύ άλλων, και για την παρεμπόδιση εξάπλωσης οποιασδήποτε επικίνδυνης μολυσματικής ασθένειας, όπως ο Κορωνοϊός COVID-
  12. Στις 30/07/2021, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας το Περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 32) του 2021, Κ.Δ.Π. 344/2021 (στο εξής καλούμενο «το Διάταγμα»). Αυτό, σύμφωνα με το Άρθρο 87, θα είχε ισχύ αμέσως με την δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, οι δε Κανονισμοί του, σύμφωνα με το Άρθρο 2, θα τίθεντο σε ισχύ από 01/08/2021 (και ώρα 05:00) και θα ίσχυαν μέχρι 31/08/2021 (και ώρα 23:59). Η παραβίασης, με βάση το Άρθρο 7 του Κεφ. 260, που καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο, ως προαναφέρθηκε, αφορά στις 20/08/
  13. Με το Άρθρο 82 του Διατάγματος, όλοι οι εργαζόμενοι, περιλαμβανομένων των αυτο-εργοδοτούμενων, όφειλαν να κατέχουν, είτε αρνητική εργαστηριακή εξέταση ή εξέταση ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου για την ασθένεια του Covid-19 με τη δειγματοληψία να είχε πραγματοποιηθεί εντός 72 ωρών, είτε πιστοποιητικό εμβολιασμού για την ασθένεια του Covid-19 τουλάχιστον με τη μία δόση και νοουμένου ότι είχε παρέλθει διάστημα τριών εβδομάδων μετά την ημερομηνία εμβολιασμού, είτε πιστοποιητικό ανάρρωσης από την ασθένεια του Covid-19 και νοουμένου ότι δεν είχε παρέλθει διάστημα έξι μηνών από την ημερομηνία δειγματοληψίας της αρχικής θετικής τους διάγνωσης. Ήτοι, το προαναφερόμενο «ασφαλές πάσο» σχετικά με τον Κορωνοϊό Covid-19, ως επικράτησε να αναφέρεται γενικά. Όπως στο Διάταγμα εισαγωγικά αναφέρεται, αφενός, αυτό αποτελεί Διάταγμα και αφετέρου, αυτό εκδόθηκε από τον Υπουργό Υγείας κατά την άσκηση των εξουσιών που του παρέχονται από το προαναφερόμενο Άρθρο 6[(α), (β), (γ), (δ), (ε) και (ζ)] του Κεφ. 260 που του εκχωρήθηκαν με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 03/03/
  14. Αυτή, φαίνεται να ελήφθη στη βάση του Άρθρου 3

(1)του Περί Εκχωρήσεως της ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου, Νόμος του 1962, Νόμος 23/1962 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 23/1952»). Στην προκείμενη περίπτωση, η Βουλή των Αντιπροσώπων, με το προαναφερόμενο Άρθρο 6 του Κεφ. 260, εξουσιοδότησε το Υπουργικό Συμβούλιο με Διάταγμα να εκδίδει Κανονισμούς που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, για όλους ή για οποιουσδήποτε από τους σκοπούς που όρισε με αυτό, προς τον σκοπό εφαρμογής και εκτέλεσης του Κεφ. 260. Η διοίκηση, έχει την ευχέρεια άσκησης της κανονιστικής εξουσίας που της παρέχεται από την νομοθετική εξουσία, κυρίως με την έκδοση Κανονισμών και Διαταγμάτων ή Γνωστοποιήσεων με νομοθετικό περιεχόμενο. Σε αυτή την περίπτωση, η Βουλή των Αντιπροσώπων, ως προαναφέρθηκε, καθόρισε στην εξουσιοδότηση της με το Άρθρο 6 του Κεφ. 260, τον τρόπο άσκησης της κανονιστικής εξουσίας της διοίκησης, ήτοι, με την έκδοση Κανονισμών με «Διάταγμα». Η εξουσία εκδόσεως Κανονισμών, που συνιστά, ως και προελέχθη, νομοθετικής φύσης εξουσία, σε αυτή την περίπτωση, δόθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στο Υπουργικό Συμβούλιο, χωρίς την επιφύλαξη του δικαιώματος της Βουλής των Αντιπροσώπων να τους εγκρίνει, να τους απορρίψει ή να τους τροποποιήσει, με βάση τις πρόνοιες του Περί Καταθέσεως στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Κανονισμών που Εκδίδονται με Εξουσιοδότηση Νόμου Νόμος του 1989, Νόμος 99/1989 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 99/1989»), εφόσον παραχωρήθηκε η εξουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο στην έκδοση τους, Διατακτικά (δηλαδή, χωρίς έγκριση, δραστικά και άμεσα) και την δημοσίευση τους, χωρίς άλλο, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Εξ ου και η έκδοσης τους από τον Υπουργό Υγείας με Διάταγμα. Ότι το Υπουργικό Συμβούλιο, στην βάση του Άρθρου 3
(1)του Νόμου 23/1962, αποφάσισε να εξουσιοδοτήσει τον Υπουργό Υγείας, στην αρμοδιότητα του Υπουργείου του οποίου προΐσταται, αναντίλεκτα εμπίπτουν οι διατάξεις του Κεφ. 260, να ασκήσει εκ μέρους του και για καθορισμένη περίοδο (προσωρινά) (από την ημερομηνία λήψης της προαναφερόμενης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου σύμφωνα με το Άρθρο 3
(3)του Νόμου 23/1962), την κανονιστική εξουσία που η Βουλή των Αντιπροσώπων με το Άρθρο 6 του Κεφ. 260 του παραχώρησε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου ήταν νόμιμο, ειδικότερα εφόσον η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν έθετε σε ότι αφορά αυτό, οποιοδήποτε περιορισμό στο εν λόγω Άρθρο 6 του Κεφ. 260 και ο Υπουργός Υγείας έχει, με βάση το Άρθρο 58.2 του Συντάγματος, την εξουσία έκδοσης τέτοιων Κανονισμών με Διάταγμα. [i].
  1. Ο Κατηγορούμενος, με την μαρτυρία του ουσιαστικά υποστήριξε ότι, δεν ήταν πράγματι σε συμμόρφωση με τις πρόνοιες του το Άρθρο 82 του Διατάγματος, αλλά δικαιολογημένα. Προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού του, που αφορά στο ότι, λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει, ο επαγγελματίας θεραπευτικής ολιστικής ιατρικής που τον παρακολουθεί για αυτά, από πριν την επίδικη ημερομηνία, τον συμβούλευσε να μην προβεί ή και προβαίνει σε εκείνες τις πράξεις (εμβολιασμού ή εργαστηριακής εξέτασης ή εξέταση ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου για την ασθένεια του Covid-19) οι οποίες ήταν αναγκαίες για να είναι σε συμμόρφωση με το Άρθρο 82 του Διατάγματος, παρουσίασε στο Δικαστήριο την βεβαίωση κάποιου επαγγελματία θεραπευτικής ολιστικής ιατρικής ημερομηνίας 10/06/2021, Τεκμήριο
  2. Υποστηρίζει, ουσιαστικά ο Κατηγορούμενος, προς υπεράσπιση του, αδυναμία του να συμμορφωθεί με το Άρθρο 82 του Διατάγματος, για λόγους αφορούσαν την υγεία του.
  3. Την πραγματικότητά και βασιμότητα του εν λόγω ισχυρισμού, όφειλε να την αποδείξει ο Κατηγορούμενος. Η υπεράσπιση της αδυναμίας, όπως σχολιάζεται στο σύγγραμμα Smith, Hogan, Omerod's Criminal Law, 15η έκδοση, στις σελίδες 341 και 409, ανήκει στην κατηγορία των «γενικών υπερασπίσεων», που δεν εστιάζουν στην πνευματική κατάσταση του κατηγορουμένου. Όπως υποστηρίζεται, συνήθως, τίθεται ζήτημα εφαρμογής τους, όταν ο κατηγορούμενος έχει εκτελέσει τις πράξεις που εξ αντικειμένου δίδουν υπόσταση στο ποινικό αδίκημα που του καταλογίζεται και με την κατάλληλη ένοχη διάνοια, αλλά, παρά το γεγονός ότι τα δύο αυτά στοιχεία του ποινικού αδικήματος αποδεικνύονται από τον κατήγορο, τίθεται το ζήτημα κατά πόσο ο κατηγορούμενος δικαιούται σε αθώωση και απαλλαγή από το Δικαστήριο, λόγω κάποιας δικαιολογητικής, συγχωρητικής ή απαλλαχτικής περίστασης ή κατάστασης.
  4. Η νομική αρχή είναι ότι, όταν, κατ' εξαίρεση του γενικού κανόνα ότι ο κατήγορος οφείλει να αποδείξει την υπόθεση του εναντίον του κατηγορουμένου σχετικά με το κατηγορητήριο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, η απόδειξη οποιουδήποτε ζητήματος βαραίνει τον κατηγορούμενο, τότε ο κατηγορούμενος δεν απαιτείται να αποδείξει αυτό το ζήτημα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, που είναι το βάρος απόδειξης που φέρει ο κατήγορος. Ο κατηγορούμενος, σε μια τέτοια περίπτωση, χρειάζεται να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, σε ένα χαμηλότερο επίπεδο απόδειξης από πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος, απαιτείται να αποδείξει την υπόθεση του, μόνον στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Δηλαδή, ο κατηγορούμενος χρειάζεται να αποδείξει μόνο ότι είναι πιο πιθανό να ισχύει, από ότι να μην ισχύει, αυτό που ισχυρίζεται.
  5. Ο Κατηγορούμενος, έχει αποτύχει σε αυτό. Για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, η μαρτυρία του δεν έχει γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ενδεικτικά, είναι τα εξής. Ο Κατηγορούμενος, κατά την αντεξέταση του, δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει λογικά, γιατί η εξέταση ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου για την ασθένεια του Covid-19, κατά τον τρόπο που διενεργείται, που για τους σκοπούς της, από τον εξεταζόμενο χρειάζεται η λήψης επιχρίσματος από την μύτη μέσω αποστειρωμένης μπατονέττας και τίποτα περισσότερο, θα μπορούσε να επηρεάσει την κατάσταση της υγείας του. Ο Κατηγορούμενος, για να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, ως προαναφέρθηκε, παρουσίασε στο Δικαστήριο την βεβαίωση κάποιου επαγγελματία θεραπευτικής ολιστικής ιατρικής ημερομηνίας 10/06/2021, Τεκμήριο 2, ανυπόγραφη όπως φαίνεται, το περιεχόμενο της οποίας είναι γενικό, αόριστο και προβληματίζει το Δικαστήριο, τόσο για την γνησιότητα, όσο και για την σοβαρότητα του συντάκτη ή και δημιουργού της. Η αναφορά στο Τεκμήριο 2: «Απαραίτητο να εξαιρεθεί από την χρήση προστατευτικής μάσκας, ή και χημικών τεστ, ή και εμβολιασμών με χημικές ουσίες παντός είδους», είναι η μοναδική που θα μπορούσε να λεχθεί ότι υποστηρίζει τον ισχυρισμό του Κατηγορουμένου, -ο οποίος δεν ανέφερε και οτιδήποτε άλλο ουσιαστικό για αυτό το ζήτημα στο Δικαστήριο-, είναι χαρακτηριστική των προαναφερόμενων και η τεκμηρίωσης της: «Οποιαδήποτε αρχή αμφισβητήσει τα ως άνω να υποβάλει γραπτώς την δήλωση της βάσει του σχετικού νόμου περί προστασίας προσωπικών και ιατρικών δεδομένων 44/12019 και αναλάβει γραπτώς την ευθύνη για την υγεία του ως άνω ασθενούς», δεν έχει πείσει το Δικαστήριο σε καμία περίπτωση. Άλλωστε, η όποια χημική αντίδρασης για σκοπούς της εξέτασης ταχείας ανίχνευσης αντιγόνου για την ασθένεια του Covid-19, κατά τον τρόπο που διενεργείται (ως ζήτημα Δικαστικής γνώσης), δεν απαιτεί κατά την κρίση του Δικαστηρίου οποιοδήποτε, ως αναφέρεται στο Τεκμήριο 2, «χημικό τεστ» στον Κατηγορούμενο, που εύλογα θα μπορούσε να λεχθεί ότι μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την υγεία του Κατηγορουμένου.
  6. Σε κάθε περίπτωση, ο Κατηγορούμενος για να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, παρουσίασε στο Δικαστήριο την βεβαίωση κάποιου επαγγελματία θεραπευτικής ολιστικής ιατρικής ημερομηνίας 10/06/2021, Τεκμήριο 2, στην οποία, ακόμη και εάν η μαρτυρία του Κατηγορουμένου γινόταν αποδεκτή, δεν θα μπορούσε να δοθεί τέτοια βαρύτητα, ώστε ο Κατηγορούμενος να ικανοποιούσε αποδεικτικά σχετικά με το ζήτημα στον απαιτούμενο βαθμό, καθότι, πρόκειται για εξ ακοής μαρτυρία, την οποία το Δικαστήριο θα εκτιμούσε με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 27 του περί αποδείξεως Νόμου, Κεφ.
  7. Ο Κατηγορούμενος, μπορούσε -και δεν υποστηρίχθηκε από πλευράς του το αντίθετο-, να παρουσιάσει το συγκεκριμένο πρόσωπο στο Δικαστήριο για να εξεταστεί, τόσο σχετικά με τους ισχυρισμούς του Κατηγορουμένου, όσο και για το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2, το οποίο προωθήθηκε από τον Κατηγορούμενο στο Δικαστήριο ότι βασίζεται σε πραγματογνωμοσύνη και ειδικότερα, για την πραγματογνωμοσύνη του συγκεκριμένου προσώπου και την σχετικότητα της με τα επίδικα γεγονότα και ζητήματα.
  8. Κατ' ακολουθία των προαναφερόμενων, το Δικαστήριο βρίσκει ότι ο Κατήγορος έχει αποδείξει την υπόθεση του εναντίον του Κατηγορουμένου για τα επίδικα γεγονότα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου, ο Κατηγορούμενος κρίνεται από το Δικαστήριο ένοχος για το ποινικό αδίκημα στο κατηγορητήριο του και καταδικάζεται. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Βλ. Διευθυντής Τμήματος Δασών του Υπουργείου Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ν Γαβριηλίδου, Ποινική Έφεση Αρ. 29/2015, 19/10/
  9. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.