← Κύπρος

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΣΤΡΑΤΟΥΡΑΣ, Υπόθεση υπ' αρ.: 10605/2021, 6/4/2022

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. ΣΤΡΑΤΟΥΡΑΣ, Υπόθεση υπ' αρ.: 10605/2021, 6/4/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:B97 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Υπόθεση υπ' αρ.: 10605/

  1. Κατηγορητήριο που καταχωρήθηκε από: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Κατήγορο -εναντίον - [ ] ΣΤΡΑΤΟΥΡΑΣ Κατηγορουμένου ---------- Ημερομηνία: 06/04/
  2. Εμφανίσεις: Για τον Κατήγορο: κα Μ. Αβραμίδου. [Κατά την ανακοίνωση της απόφασης από το Δικαστήριο: ............] Για τον Κατηγορούμενο: κ. Χ. Στρατουράς. [Κατά την ανακοίνωση της απόφασης από το Δικαστήριο: ............] Κατηγορούμενος, Παρών. ---------- ΑΠΟΦΑΣΗ
  3. Ο Κατήγορος διώκει τον Κατηγορούμενο για το ποινικό αδίκημα της παράβασης Διατάγματος που έχει εκδοθεί με βάση τον περί Λοιμοκάθαρσης Νόμο, Κεφ. 260 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 260») σχετικά με την χρήση προστατευτικής μάσκας προσώπου.
  4. Προς υποστήριξη της υπόθεσης του κατά την ακρόαση της, ο Κατήγορος παρουσίασε στο Δικαστήριο την μαρτυρία του Αστυφύλακα 3196, [ ] Χριστοδούλου (ΜΚ).
  5. Ο Κατηγορούμενος, μετά από την κλήση του από το Δικαστήριο σε απολογία, κατέθεσε ενόρκως από την θέση εξεταζόμενου μάρτυρα και για την υπόθεση του προς υπεράσπιση του δεν κάλεσε ή και παρουσίασε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία.
  6. Το Δικαστήριο είχε την δυνατότητα στη ζωντανή ατμόσφαιρα της ακρόασης της υπόθεσης, να αποκομίσει τις αναγκαίες εντυπώσεις ως προς την αξιοπιστία της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε από πλευράς Κατήγορου και Κατηγορουμένου, έχοντας παρακολουθήσει με προσοχή τα όσα ΜΚ και Κατηγορούμενος κατέθεσαν, τον τρόπο με τον οποίο κατέθεσαν και τη λογική που με βάση την ανθρώπινη εμπειρία η μαρτυρία τους ανέδυε, σε συνάρτηση με τα δεδομένα της υπόθεσης. Το Δικαστήριο, για τις διαπιστώσεις του τις οποίες παραθέτει στην συνέχεια, έχει αξιολογήσει την μαρτυρία, ως και προαναφέρθηκε, στο σύνολο της και στη βάση μιας ενιαίας λογικής προσέγγισης και όχι μικροσκοπικά ή αποσπασματικά.
  7. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει την μαρτυρία που έχει παρουσιάσει ο Κατήγορος κατά την ακρόαση μέσω του ΜΚ και εκτιμά ότι αυτή είναι ειλικρινής και ακριβής και αποτελεί ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή των συμπερασμάτων του για τα επίδικα γεγονότα και ζητήματα. Το παρουσιαστικό του ΜΚ στο ειδώλιο του μάρτυρα κατά την ακρόαση της μαρτυρίας του (η διάθεση του, ο τόνος της φωνής του, ο τρόπος ομιλίας του, ο αυθορμητισμός του όταν έδινε τις απαντήσεις του και η αίσθησης ότι έδινε αυτές, όχι για να ικανοποιήσει τον εξεταστή του, αλλά για να δώσει ειλικρινή και αληθή απαντήσεις) έπεισε το Δικαστήριο για την ειλικρίνεια του. Ότι, δηλαδή, διάθεση του ήταν, προσερχόμενος στο Δικαστήριο, να καταθέσει και τελικά κατέθεσε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Η μαρτυρία του ΜΚ, σε σχέση με τα επίδικα περιστατικά, ήταν άμεση. Ο ΜΚ περιέγραψε καθαρά και με αυτοπεποίθηση τα περιστατικά που αφορούν στα επίδικα γεγονότα και ζητήματα, δηλαδή, το τι βίωσε, είδε και άκουσε και με την απαιτούμενη λεπτομέρεια. Δείχνοντας με τον τρόπο αυτό, πρόσθετα, ότι τα θυμόταν καλά. Δεν αμφισβητείται, άλλωστε, ότι είχε ευκαιρίες για γνώση τους. Η εκδοχή του για τα γεγονότα, -έχοντας το Δικαστήριο υπόψη του το σύνολο της μαρτυρίας, την οποία το Δικαστήριο κρίνει μακροσκοπικά και σε καμία περίπτωση αποσπασματικά, αλλά και το ευρύτερο πλαίσιο που καθορίζεται από τα μη αμφισβητούμενα και αδιαμφισβήτητα αντικειμενικά γεγονότα (από τα οποία δεν αντικρούεται)-, είναι περαιτέρω σε αρμονία με την υπεροχή των πιθανοτήτων που ένα πρακτικό και ενημερωμένο άτομο θα αναγνώριζε εύκολα ως το λογικό υπό τις περιστάσεις. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία του ΜΚ γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο ως ασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή των συμπερασμάτων του για τα επίδικα γεγονότα και ζητήματα.
  8. Κατ' αντίθεση, η μαρτυρία του Κατηγορουμένου δεν συγκεντρώνει τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά μαρτυρίας που την καθιστούν αληθοφανή και αξιόπιστη. Το παρουσιαστικό του Κατηγορουμένου στο ειδώλιο του μάρτυρα κατά την ακρόαση της μαρτυρίας του, ήταν φτωχό και έχει αφήσει αρνητικές εντυπώσεις. Ήταν, κατά το Δικαστήριο, πρόδηλη η προσπάθεια του Κατηγορουμένου, ως παρατηρήθηκε, προώθησης μίας πραγματικής εκδοχής, ενδεχομένως (κατά την πεποίθηση του) απαλλακτικής της ποινικής του ευθύνης σύμφωνα με το Κεφ.
  9. Η εκδοχή των γεγονότων που ο Κατηγορούμενος υποστήριξε, κρίνεται ως εγγενώς απίθανη, έχοντας, ως και προαναφέρθηκε, το Δικαστήριο υπ' όψη, το σύνολο της μαρτυρίας και τα μη αμφισβητούμενα και αδιαμφισβήτητα αντικειμενικά γεγονότα. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία του απορρίπτεται.
  10. Ο Κατηγορούμενος, ουσιαστικά, δεν αμφισβήτησε ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν όπως ο ΜΚ τα υποστήριξε, με μόνη βασική διαφοροποίηση σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ΜΚ, ότι κατά τον επίδικο χρόνο φορούσε προστατευτική μάσκα προσώπου, την οποία όμως είχε κατεβασμένη και δεν κάλυπτε την μύτη και το στόμα επειδή κάπνιζε και το κάπνισμα δεν ήταν απαγορευμένο. Ο ΜΚ υποστήριξε ότι ο Κατηγορούμενος δεν φορούσε καθόλου προστατευτική μάσκα προσώπου και περαιτέρω ότι ο Κατηγορούμενος δεν κάπνιζε. Είναι, προκύπτει από την μαρτυρία ΜΚ και Κατηγορουμένου, κοινώς παραδεκτό μεταξύ Κατήγορου και ΜΚ, ότι ο Κατηγορούμενος καταγγέλθηκε όταν εντοπίστηκε από τον ΜΚ στην οδό Στασικράτους, δηλαδή σε χώρο εξωτερικό. Περαιτέρω, είναι προκύπτει κοινώς παραδεκτό ότι, λόγω των εορτασμών της περιόδου των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, κατά την 29η/12/2020 που έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό, η οδός Στασικράτους ήταν ανοικτή μόνο για χρήση από πεζούς και κλειστή για μηχανοκίνητα οχήματα και ότι, κατά τον αμέσως προηγούμενο κρίσιμο χρόνο πριν από την καταγγελία του Κατηγορουμένου από τον ΜΚ, στην οδό Στασικράτους και στο συγκεκριμένο σημείο της όπου εντοπίστηκε ο Κατηγορούμενος (κατά την θέση του ΜΚ) να παρανομεί, βρίσκονταν και διακινούνταν αρκετά άλλα πρόσωπα (συνάγεται, πέραν των δύο προσώπων). Ο ΜΚ, υποστήριξε ότι, ο Κατηγορούμενος, δεν φορούσε καθόλου προστατευτική μάσκα προσώπου και διακινείτο μέσα στο πλήθος άλλων προσώπων όταν διαπίστωσε την παράβαση για την οποία αμέσως μετά την ανακοπή του και έλεγχο των στοιχείων του τον κατήγγειλε· και έγινε πιστευτός από το Δικαστήριο καθότι, δεν προκύπτει να υπάρχει οποιαδήποτε λογική τα γεγονότα να συνέβησαν όπως ο Κατηγορούμενος ισχυρίστηκε και ο ΜΚ να τα υποστήριζε στο Δικαστήριο διαφορετικά, από την στιγμή που οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του Κατηγορουμένου θα δικαιολογούσαν και πάλι την από πλευράς του ΜΚ καταγγελία του Κατηγορουμένου για την ίδια παράβαση.
  11. Όπως αναφέρθηκε από το Δικαστήριο με την απόφαση του της 02ης/03/2022, για την κλήση του Κατηγορουμένου σε απολογία για την προβολή της υπεράσπισης του, το Άρθρο 7 του περί Λοιμοκάθαρσης Νόμου, Κεφ. 260 (στο εξής καλούμενος «το Κεφ. 260») προνοεί ότι, πρόσωπο το οποίο παραβαίνει οποιοδήποτε από τους Κανονισμούς και/ή τα Διατάγματα που εκδίδονται βάσει του Κεφ. 260, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και υπόκειται μετά από καταδίκη του από το Δικαστήριο στην ποινή που με αυτό ορίζεται. Το Άρθρο 6 του Κεφ. 260, προνοεί ότι το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται «με Διάταγμα, να εκδίδει Κανονισμούς που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας», για όλους ή για οποιουσδήποτε από τους σκοπούς που καθορίζονται στις παραγράφους από (α) έως και (ζ)· μεταξύ άλλων, και για την παρεμπόδιση εξάπλωσης οποιασδήποτε επικίνδυνης μολυσματικής ασθένειας, όπως ο Κορωνοϊός COVID-
  12. Στις 12/11/2020, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας το Περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19) Διάταγμα (Αρ. 52) του 2020, Κ.Δ.Π. 520/2020 (στο εξής καλούμενο «το Διάταγμα αρ. 52»). Αυτό, σύμφωνα με το Άρθρο 3, θα είχε ισχύ άμεσα με την δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Η παραβίασης, με βάση το Άρθρο 7 του Κεφ. 260, που καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο, ως προαναφέρθηκε, αφορά στις 29/12/
  13. Με το Άρθρο 2.8 του Διατάγματος αρ. 52, καθίστατο υποχρεωτική η χρήση προστατευτικής μάσκας προσώπου για όλα τα πρόσωπα δώδεκα ετών και άνω, σε εσωτερικούς χώρους όπου υπήρχαν περισσότερα του ενός ατόμων και σε εξωτερικούς χώρους, όπου βρίσκονταν και/ή διακινούνταν δύο πρόσωπα και άνω -εξαιρουμένων των περιπτώσεων που θα καθορίζονταν με κατευθυντήριες οδηγίες που θα εκδίδονταν από το Υπουργείο Υγείας-. Όπως φαίνεται από τα: Περί Λοιμοκαθάρσεως (Καθορισμός Μέτρων για Παρεμπόδιση της Εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID -19) Διατάγματα (Αρ. 53) έως (Αρ. 61) του 2020, Κ.Δ.Π. 532/2020, Κ.Δ.Π. 564/2020, Κ.Δ.Π. 580/2020, Κ.Δ.Π. 581/2020, Κ.Δ.Π. 614/2020, Κ.Δ.Π. 615/2020, Κ.Δ.Π. 638/2020 και Κ.Δ.Π. 650/2020 που, αντιστοίχως, δημοσιεύθηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 17/11/2020, 28/11/2020, 04/12/2020, 10/12/2020, 21/12/2020, 22/12/2020, 29/12/2020 και 30/12/2020, το προαναφερόμενο Άρθρο 2.8 του Διατάγματος αρ. 52, στις 29/12/2020 ήταν σε ισχύ (χωρίς οποιαδήποτε μεταβολή ή τροποποίηση). Όπως στο Διάταγμα αρ. 52 εισαγωγικά αναφέρεται, αφενός, αυτό αποτελεί Διάταγμα και αφετέρου, αυτό εκδόθηκε από τον Υπουργό Υγείας κατά την άσκηση των εξουσιών που του παρέχονται από το προαναφερόμενο Άρθρο 6[(α), (β), (γ), (δ), (ε) και (ζ)] του Κεφ. 260 που του εκχωρήθηκαν με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 03/09/
  14. Αυτή, φαίνεται να ελήφθη στη βάση του Άρθρου 3

(1)του Περί Εκχωρήσεως της ενασκήσεως των Εξουσιών των Απορρεουσών εκ τινός Νόμου, Νόμος του 1962, Νόμος 23/1962 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 23/1952»). Στην προκείμενη περίπτωση, η Βουλή των Αντιπροσώπων, με το προαναφερόμενο Άρθρο 6 του Κεφ. 260, εξουσιοδότησε το Υπουργικό Συμβούλιο με Διάταγμα να εκδίδει Κανονισμούς που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, για όλους ή για οποιουσδήποτε από τους σκοπούς που όρισε με αυτό, προς τον σκοπό εφαρμογής και εκτέλεσης του Κεφ. 260. Όπως και αναφέρθηκε από το Δικαστήριο με την προαναφερόμενη απόφαση του ημερομηνίας 02/03/2022 για την κλήση του Κατηγορουμένου σε απολογία για να παρουσιάσει την υπεράσπιση του, η διοίκηση, έχει την ευχέρεια άσκησης της κανονιστικής εξουσίας που της παρέχεται από την νομοθετική εξουσία, κυρίως με την έκδοση Κανονισμών και Διαταγμάτων ή Γνωστοποιήσεων με νομοθετικό περιεχόμενο. Σε αυτή την περίπτωση, η Βουλή των Αντιπροσώπων, ως προαναφέρθηκε, καθόρισε στην εξουσιοδότηση της με το Άρθρο 6 του Κεφ. 260, τον τρόπο άσκησης της κανονιστικής εξουσίας της διοίκησης, ήτοι, με την έκδοση Κανονισμών με «Διάταγμα». Η εξουσία εκδόσεως Κανονισμών, που συνιστά, ως και προελέχθη, νομοθετικής φύσης εξουσία, σε αυτή την περίπτωση, δόθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στο Υπουργικό Συμβούλιο, χωρίς την επιφύλαξη του δικαιώματος της Βουλής των Αντιπροσώπων να τους εγκρίνει, να τους απορρίψει ή να τους τροποποιήσει, με βάση τις πρόνοιες του Περί Καταθέσεως στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Κανονισμών που Εκδίδονται με Εξουσιοδότηση Νόμου Νόμος του 1989, Νόμος 99/1989 (στο εξής καλούμενος «ο Νόμος 99/1989»), εφόσον παραχωρήθηκε η εξουσία στο Υπουργικό Συμβούλιο στην έκδοση τους, Διατακτικά (δηλαδή, χωρίς έγκριση, δραστικά και άμεσα) και την δημοσίευση τους, χωρίς άλλο, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας. Εξ ου και η έκδοσης τους από τον Υπουργό Υγείας με Διάταγμα. Ότι το Υπουργικό Συμβούλιο, στην βάση του Άρθρου 3
(1)του Νόμου 23/1962, αποφάσισε να εξουσιοδοτήσει τον Υπουργό Υγείας, στην αρμοδιότητα του Υπουργείου του οποίου προΐσταται, αναντίλεκτα εμπίπτουν οι διατάξεις του Κεφ. 260, να ασκήσει εκ μέρους του και για καθορισμένη περίοδο (προσωρινά) (από την ημερομηνία λήψης της προαναφερόμενης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου σύμφωνα με το Άρθρο 3
(3)του Νόμου 23/1962), την κανονιστική εξουσία που η Βουλή των Αντιπροσώπων με το Άρθρο 6 του Κεφ. 260 του παραχώρησε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου ήταν νόμιμο, ειδικότερα εφόσον η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν έθετε σε ότι αφορά αυτό, οποιοδήποτε περιορισμό στο εν λόγω Άρθρο 6 του Κεφ. 260 και ο Υπουργός Υγείας έχει, με βάση το Άρθρο 58.2 του Συντάγματος, την εξουσία έκδοσης τέτοιων Κανονισμών με Διάταγμα. [i].
  1. Τώρα, σε ότι αφορά το Άρθρο 2.8 του Διατάγματος αρ. 52, που προνοούσε, ως προαναφέρθηκε, -εκτός των περιπτώσεων που, ως προελέχθη, θα καθορίζονταν με κατευθυντήριες οδηγίες που θα εκδίδονταν από το Υπουργείο Υγείας-, την χρήση προστατευτικής μάσκας προσώπου σε όλα τα πρόσωπα ηλικίας δώδεκα ετών και άνω, σε εξωτερικούς χώρους όπου «βρίσκονταν» και/ή «διακινούνταν» δύο πρόσωπα και άνω, το Δικαστήριο, έχοντας υπόψιν το σύνολο των διατάξεων του Διατάγματος αρ. 52 και το αιτιολογικό του, ως αυτό αποτυπώνεται στο Άρθρο 2 αυτού, κρίνει ότι, θα πρέπει να υποθέσει ότι, ο Υπουργός Υγείας, προόριζε ότι κοινή λογική θα εφαρμοζόταν για την ερμηνεία του για την υλοποίηση των σκοπών του, ώστε, παρά το γεγονός ότι δεν ορίζεται ρητά η απαγόρευση του καπνίσματος σε εξωτερικούς χώρους όπου «βρίσκονταν» και/ή «διακινούνταν» δύο πρόσωπα και άνω, ως θέμα κοινής λογικής, να είναι αυτονόητο ότι τέτοια απαγόρευση εννοείτο. Όπως για τον «κανόνα ερμηνείας της κοινής λογικής» («common-sense construction rule») αναφέρεται στο σύγγραμμα του F. Bennion, Understanding Common Law Legislation, Drafting and Interpretation, στην σελίδα 83: «It is a rule of law (sometimes known as the common-sense construction rule) that when considering, in relation to the facts of the instant case, which of the opposing constructions of the enactment would give effect to the legislative intention, the court should presume that the legislator intended common sense to be used in construing the enactment. . So when a particular matter is not expressly dealt with in the enactment this may simply be because the drafter thought that as a matter of common sense it went without saying.». Συνεπώς, ακόμη και εάν ήθελε υποτεθεί ότι οι ισχυρισμοί του Κατηγορουμένου ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (που, ως προελέχθη, αυτό δεν γίνεται αποδεκτό από το Δικαστήριο), η αφαίρεση από αυτόν της προστατευτικής μάσκας προσώπου που φορούσε, έστω και προσωρινά, για να καπνίσει κατά τον χρόνο που βρισκόταν σε εξωτερικό χώρο στην οδό Στασικράτους και όταν μετακινείτο μέσα από πλήθος προσώπων, δεν εκφεύγει της προαναφερόμενης απαγόρευσης που έθετε το Άρθρο 2.8 του Διατάγματος αρ.
  2. Άλλωστε, με την Ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας ημερομηνίας 07/12/2020 (13:19) -για την οποία το Δικαστήριο έχει Δικαστική Γνώση- σημειωνόταν, μεταξύ άλλων, και το εξής, από το οποίο είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε εξαίρεση των καπνιστών από την απαγόρευση που έθετε το Άρθρο 2.8 του Διατάγματος αρ. 52: «Το Υπουργείο Υγείας υπενθυμίζει ότι, στο πλαίσιο των μέτρων ατομικής προστασίας, αλλά και με στόχο την προφύλαξη της Δημόσιας Υγείας από τη νόσο COVID-19, η χρήση προστατευτικής μάσκας από τον γενικό πληθυσμό, ηλικίας 12 ετών και άνω, είναι υποχρεωτική σε όλους τους εσωτερικούς χώρους, όπου υπάρχουν περισσότερα του ενός ατόμου και σε όλους τους εξωτερικούς χώρους, καθώς και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (λεωφορεία, ταξί, κτλ). Από την πιο πάνω ρύθμιση, εξαιρούνται τα ακόλουθα: · Οικίες, · Άτομα που ενεργά πίνουν ή τρώνε σε χώρους εστίασης. · Άτομα που ταξιδεύουν με προσωπικό όχημα μόνοι ή με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους (περιλαμβανομένων των ανήλικων τέκνων), · Άτομα κατά τη διάρκεια άθλησης/σωματικής άσκησης (π.χ. γυμναστήρια, σχολές χορού, κτλ), · Ψήστες/μάγειρες, μόνο κατά τη διάρκεια ψησίματος, · Άτομα με ειδικές γνωσιακές ικανότητες/ψυχικές/αναπτυξιακές διαταραχές που δεν συμμορφώνονται με την εφαρμογή μάσκας, · Άτομα με σοβαρό νευρολογικό/νευρομυϊκό νόσημα που δεν τους επιτρέπει να χειριστούν τη μάσκα, και · Άτομα με ανατομικές γναθοπροσωπικές παραλλαγές/δυσμορφίες ή/και τραυματισμό.». (διατηρήθηκε αυτούσια η έμφαση και η υπογράμμιση στην εν λόγω Ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας)
  3. Σύμφωνα με την νομολογία, η αρμοδιότητα για τον κατασταλτικό [ii] έλεγχο της αντισυνταγματικότητας [iii] προς τον σκοπό εκδίκασης μιας υπόθεσης (και όχι προς τον σκοπό εξέτασης της συνταγματικότητας μιας νομοθεσίας ή μέρους της γενικά), ανήκει και ασκείται αποκλειστικά από το Δικαστήριο [iv]. Η νομολογία επιτάσσει ότι, η εξέταση της συνταγματικότητας των Νόμων, δεν γίνεται αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, ούτε ελέγχεται από το Δικαστήριο περιστασιακά ή συμπωματικά [v]. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα της συνταγματικότητας Νόμου, πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς, να εξειδικεύεται με επάρκεια (με σαφήνεια και λεπτομέρεια [vi]) και να εξετάζεται (κατά την ακρόαση, εφόσον δεν είναι νόμιμη η έγερσης του ζητήματος κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων [vii]) στην βάση υπαρκτών δεδομένων που συνθέτουν την «διαφορά» (είναι απαραίτητη η ύπαρξης «σταθερού και βέβαιου υπόβαθρου γεγονότων») και στο πλαίσιο των νομικών επιχειρημάτων που το στοιχειοθετούν και μόνον όταν αυτό είναι ζήτημα αναγκαίο για την επίλυση ενός επίδικου θέματος ή εάν θα επιδράσει στο αποτέλεσμα της υπόθεσης. Ενώ η σκοπιμότητα της νομοθετικής ρύθμισης («η οποία συναρτάται με την αξιολόγηση του Νόμου, αν είναι δηλαδή καλός ή κακός και όχι στη συνταγματικότητα του» [viii]) εκφεύγει του δικαστικού ελέγχου [ix]. Το τεκμήριο συνταγματικότητας του Νόμου (ή κάποιας διάταξης αυτού, ανατρέπεται μόνο όταν αυτό καταδειχθεί στο Δικαστήριο και το σχετικό νομικό βάρος απόδειξης, ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, το φέρει ο ισχυριζόμενος την αντισυνταγματικότητα [x]. Στην προκείμενη περίπτωση, ο Κατηγορούμενος, παρά τις κάποιες, για το προκείμενο, αόριστες ή και ασαφή τοποθετήσεις του συνηγόρου υπεράσπισης του κατά την εισήγηση του για την μη κλήση του σε απολογία, με την μαρτυρία του, η οποία, σε κάθε περίπτωση, έχει απορριφθεί από το Δικαστήριο, δεν παρουσίασε οποιαδήποτε τέτοιο ισχυρισμό ή άλλη μαρτυρία προς τεκμηρίωση και ως εκ τούτου, το τεκμήριο συνταγματικότητας του Κεφ. 260 και του Διατάγματος αρ. 52 δεν έχει ανατραπεί.
  4. Κατ' ακολουθία των προαναφερόμενων, το Δικαστήριο βρίσκει ότι ο Κατήγορος έχει αποδείξει την υπόθεση του εναντίον του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου, ο Κατηγορούμενος κρίνεται από το Δικαστήριο ένοχος για το αδίκημα στο κατηγορητήριο του και καταδικάζεται. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Βλ. Διευθυντής Τμήματος Δασών του Υπουργείου Γεωργίας Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ν Γαβριηλίδου, Ποινική Έφεση Αρ. 29/2015, 19/10/
  5. [ii] Σύμφωνα με το Σύνταγμα, υπάρχει και η ευχέρεια πρόληψης αντισυνταγματικότητας μέσω νομοθετήματος. Ο προληπτικός αυτός έλεγχος, επιδιώκει να αποτρέψει την έκδοση του Νόμου, στην πρώτη του μορφή, ενώ ο κατασταλτικός έλεγχος, σκοπό έχει την, μετά την έκδοση και θέση του σε ισχύ, μη εφαρμογή του στην εκδικαζόμενη υπόθεση (βλ. Νικολάου ν Νικολάου
(1992)1 Α.Α.Δ.1338). [iii][iii] Δηλαδή, προς ποια διάταξη του Συντάγματος ο νόμος, -που με την δημοσίευση του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας τεκμαίρεται ότι είναι συνταγματικός-, είναι αντίθετος ή ασύμφωνος, βλ. The Mayor etc. Nicosia v Loizides 1 R.S.C.C. 59 και District Officer v Naim 2 R.S.C.C. 24. [iv] Από όλα τα Δικαστήρια, - βλ. περί Απovoμής της Δικαιoσύvης (Πoικίλες Διατάξεις) Νόμoι τoυ 1964 έως 1991, Νόμος 33/1964), The Republic ν Ν. P. Loftis 1 R.S.C.C. 30, Attorney General v Ibrahim & Others 1964 C.L.R. 195, Re Νικολάου κ. α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 1045, Νικολάου ν Νικολάου
(1992)1 Α.Α.Δ.1338, Ζένιου ν Ζένιου (Αρ.1)
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 445 και Μιχαλιάς ν Μιχαλιά
(2007)1 Α.Α.Δ. 675. [v] Ως θέμα, δεν συγκαταλέγεται στα ζητήματα δημόσιας τάξης, που επιβάλλεται η αυτεπάγγελτη εξέτασης τους από το Δικαστήριο. [vi] Βλ. Δημοκρατία ν Σπύρου
(2007)3 Α.Α.Δ. 533. [vii] Βλ. Χατζηχάννας ν Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(2009)3 Α.Α.Δ. 655 και Δημοκρατία ν Σπύρου
(2007)3 Α.Α.Δ. 533. [viii] Βλ. Κυπριανού κ. α. ν Δημοκρατίας
(2003)3 Α.Α.Δ. 8. [ix] Βλ. Κούρτης κ. α. ν Δημοκρατίας κ. α.
(1999)3 Α.Α.Δ. 408, Μαυρομάτης ν Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 910, Δημοκρατία ν Χατζηγεωργίου κ. α.
(2002)3 Α.Α.Δ. 861, Κυπριανού κ. α. ν Δημοκρατίας
(2003)3 Α.Α.Δ. 8, Τσολάκη ν Στυλιανού κ. α.
(2005)3 Α.Α.Δ. 528, Μαυρικίου ν Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 359, Δημοκρατία ν Σπύρου
(2007)3 Α.Α.Δ. 533, Χατζηχάννας ν Δημοκρατίας (Αρ. 2)
(2009)3 Α.Α.Δ. 655 και Αχιλλέως κ. α. ν Πιττάρα κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1590. [x] Αχιλλέως κ. α. ν Πιττάρα κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1590, Κυπριανού κ. α. ν Δημοκρατίας
(2003)3 Α.Α.Δ. 8 και Ρ.Ι.Κ. ν Καραγιώργη
(1991)3 Α.Α.Δ. 159. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.