Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. M. K., Υπόθεση αρ.: 7370/21, 21/6/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2022:20 ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: Μ. Αμπίζας, Π.Ε.Δ. Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Α.Ε.Δ. Μ. Παπαϊωάννου, Α.Ε.Δ. Υπόθεση αρ.: 7370/21 Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. M. K. Κατηγορουμένου -------------- Ημερομηνία: 21 Ιουνίου 2022 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Μ. Kουτσόφτας Για Κατηγορούμενο: κ. Δ. Παυλίδης εκ μέρους κας Μ. Παυλίδου Κατηγορούμενος παρών ----------------- Π Ο Ι Ν Η Μετά από την απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα να αναστείλει τη δίωξη του κατηγορουμένου στις κατηγορίες 4 - 12, τις οποίες αρχικά αντιμετώπιζε, η υπόθεση προχώρησε με την ολοκλήρωση της ακρόασης των κατηγοριών 1 και 3, ενώ παρέμενε, για διαπίστωση των γεγονότων και έκθεση των ελαφρυντικών, η 2η κατηγορία την οποία ο κατηγορούμενος είχε από την αρχή παραδεχθεί. Η εν λόγω κατηγορία αφορά το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη, κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Οι κατηγορίες 1 και 3 αφορούσαν το αδίκημα της απόπειρας φόνου (άρθρο 214(α) του Κεφ. 154) και το αδίκημα της απειλής (άρθρο 91Α του Κεφ. 154) αντιστοίχως. Απέδιδαν δε, στον κατηγορούμενο ότι αποπειράθηκε παράνομα να επιφέρει το θάνατο της παραπονούμενης/ΜΚ4 προσπαθώντας να την πνίξει, σφίγγοντας το λαιμό της με τα χέρια του και ότι της προκάλεσε τρόμο απειλώντας την με βία, με τη φράση «πρώτα εννα σε σκοτώσω εσένα και μετά εννα σκοτώσω τον εαυτό μου». Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, το Δικαστήριο, με την απόφαση του ενωρίτερα σήμερα, αθώωσε και απάλλαξε τον κατηγορούμενο στις δύο αυτές κατηγορίες αφού δεν ήταν σε θέση να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος εκστόμισε την ως άνω φράση απειλής και ότι είχε, κατά τον επίδικο χρόνο, πρόθεση θανάτωσης της παραπονούμενης. Στο πλαίσιο της απόφασης του Δικαστηρίου γίνεται ανάλυση των γεγονότων τα οποία συνθέτουν το πραγματικό υπόβαθρο της παραμένουσας προς επιβολή ποινής 2ης κατηγορίας, στην οποία, ως ήδη έχει αναφερθεί, ο κατηγορούμενος προέβηκε σε παραδοχή από την πρώτη στιγμή. Άξιον αναφοράς είναι και το ότι ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση από την ημερομηνία παραπομπής του στο Κακουργιοδικείο, ήτοι την 23.3.
- Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν την υπό κρίση παραμένουσα κατηγορία μπορούν να συνοψιστούν εις το ότι κατά την επίδικη ημερομηνία, η παραπονούμενη και ο κατηγορούμενος, οι οποίοι είχαν σχέση, γιόρταζαν τα γενέθλια της σε πάρτυ στο σπίτι φίλης της παραπονούμενης (ΜΚ6). Στο εν λόγω πάρτυ ο κατηγορούμενος κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Όταν οι δύο τους έφυγαν από το σπίτι της ΜΚ6 αποφασίστηκε όπως ο κατηγορούμενος καλέσει ταξί για να τον πάρει στο σπίτι του από το διαμέρισμα της ΜΚ
- Πριν την έλευση του ταξί δεν υπήρξε οποιοδήποτε επεισόδιο φυσικής επίθεσης του κατηγορουμένου προς την ΜΚ
- Από το εν λόγω ταξί, ο κατηγορούμενος είδε την ΜΚ4 να μιλά με γείτονα της όταν αυτή πήρε τα σκυλάκια της για βόλτα. Αυτό το γεγονός τον έκανε να ζηλέψει και όταν η ΜΚ4 επέστρεψε στο διαμέρισμα της, αυτός την ακολούθησε για να εξελιχθεί επεισόδιο επίθεσής του προς αυτήν. Κατά το εν λόγω επεισόδιο, ο κατηγορούμενος κτύπησε την ΜΚ4 σε διάφορα μέρη του σώματος της τραυματίζοντας την στο πρόσωπο και την κεφαλή. Παράλληλα δε την έπιασε από το λαιμό με τα δύο του χέρια, σφίγγοντας την για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι που αυτή πέτυχε να τον απωθήσει. Από την εν λόγω επίθεση η ΜΚ4 υπέστηκε πολλαπλές εκδορές, αμυχές και εκδορές τραχηλικής χώρας, μετωπιαίο κεφαλαιμάτωμα, θλαστικό τραύμα στο κάτω χείλος και οίδημα δεξιάς παρειάς. Πιο συγκεκριμένα, υπέστηκε δύο εκχυμώσεις και οίδημα στην μετωπιαία χώρα, διαστάσεων 2 Χ 0,5 εκ. και 1,5 Χ 0,4 εκ. έκαστη, ωοειδή εκχύμωση στην αριστερή κρόταφο-μετωπιαία χώρα, διαστάσεων 3 Χ 3 εκ., εκτεταμένη εκχύμωση και οίδημα στην δεξιά παρειακή χώρα, διαστάσεων 7 Χ 0,5 εκ., εκχύμωση στην ράχη της ρινός, μικρά θλαστικά τραύματα με εφελκίδα και με συνοδό εκχύμωση στο κάτω χείλος, τρεις γραμμοειδείς εκχυμωτικές εκδορές εκ τριβής, μήκους 2,5 εκ., 0,8 εκ. και 1,5 εκ. έκαστη, πολλαπλές γραμμοειδείς εκδορές και εκχύμωση στην αυχενική χώρα, εκχύμωση στο κάτω βλέφαρο του δεξιού οφθαλμού και στην εξωτερική κογχική χώρα, τρεις εκχυμώσεις στην αριστερή εξωτερική βραχιόνια χώρα, διαστάσεων 3 Χ 1,6 εκ έκαστη, τρεις εκτεταμένες εκχυμώσεις στην δεξιά εσωτερική και εξωτερική βραχιόνια χώρα, διαστάσεων 6 Χ 3 εκ. η μεγαλύτερη, εκχύμωση στην αριστερή ωμοπλατιαία χώρα, διαστάσεων 2,5 Χ 3 εκ. και ερυθρότητα στο τριχωτό της κεφαλής. Για τους ως άνω τραυματισμούς της, η ΜΚ4 χρειάστηκε νοσοκομειακή περίθαλψη. Ως αναφέρθηκε ο κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη σε υπόθεση που αφορούσε τα αδικήματα της κακόβουλης ζημιάς, παράνομης εισόδου, κοινής επίθεσης, επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη, παρεμπόδισης οργάνου τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του και επίθεσης με σκοπό ματαίωσης της νόμιμης σύλληψης. Στις 27.11.2020 του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης, με μέγιστη αυτή της τρίμηνης φυλάκισης, με αναστολή της εκτέλεσης τους για τρία χρόνια. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο, έχει ετοιμαστεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ημερομηνίας 6.5.
- Όπως έχει νομολογηθεί, η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αποτελεί ένα εργαλείο το οποίο προσφέρει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα αποκρυστάλλωσης της οικογενειακής αλλά και της ατομικής προσωπικότητας κάθε κατηγορούμενου (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πεγειώτη
(2001)2 Α.Α.Δ. 617). Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι ηλικίας 36 ετών, είναι παντρεμένος και πριν τη σύλληψη του διέμενε με τη σύζυγο του, ηλικίας 38 ετών, σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου. Η σύζυγος του, την οποία γνώρισε και παντρεύτηκε το έτος 2018, είναι άνεργη ενώ πρόσφατα παρουσίασε προβλήματα υγείας. Έχει έναν αδελφό, ο οποίος διαμένει στην Αρμενία και είναι άνεργος. Η μητέρα του είναι οικοκυρά. Οι σχέσεις τους περιγράφονται ως πολύ καλές. Ο πατέρας του έχει αποβιώσει. Ο κατηγορούμενος μετά από την αποφοίτησή του από το Λύκειο υπηρέτησε για δύο χρόνια στην Εθνική Φρουρά. Ακολούθως μετέβη στη Ρωσία όπου εργάστηκε για έξι χρόνια ως οικοδόμος. Επιστρέφοντας στην Αρμενία παρέμεινε άνεργος για κάποιο διάστημα. Μετακόμισε στην Κύπρο το έτος 2019 και εργαζόταν ως οικοδόμος. Ως ο ίδιος ανέφερε δεν είναι εθισμένος σε ουσίες ή αλκοόλ ενώ παρουσιάζει προβλήματα σπονδύλου. Αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, ο κ. Παυλίδης εξέφρασε, εκ μέρους του κατηγορουμένου, την ειλικρινή μεταμέλεια του και την απολογία του. Αναφέρθηκε δε στην πλήρη συνεργασία του κατηγορούμενου με τις αστυνομικές αρχές και την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο, ενώ επανειλημμένως είχε ζητήσει συγνώμη από την παραπονούμενη μέσω μηνυμάτων του. Επικαλέστηκε ο κ. Παυλίδης την μέθη του κατηγορούμενου και πρόκληση που δέχθηκε κατά το επεισόδιο ως ελαφρυντικά, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε στην υπόσχεση του κατηγορουμένου όπως μη επαναλάβει ανάλογες πράξεις. Στη βάση του ότι ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση από τον Μάρτιο του έτους 2021, ο ευπαίδευτος συνήγορος εισηγήθηκε ότι ο χρόνος κράτησης του κατηγορουμένου αποτελεί επαρκή τιμωρία για τον ίδιο. Όπως, κατ' επανάληψη έχει λεχθεί, η σοβαρότητα ενός αδικήματος αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη γι' αυτό ποινή (βλ. Λεμονάρης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 212/2017, απόφαση ημερ. 17.4.2019, ECLI:CY:AD:2019:B150, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γενεθλίου, Ποιν. Εφ. 5/2016, απόφαση ημερ. 1.3.2016, Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 632, Βραχίμη ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 727 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. David William Evans
(2005)2 Α.Α.Δ. 639). Το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη τιμωρείται, με βάση το άρθρο 243 του Κεφ. 154, με φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη. Έχει επανειλημμένως λεχθεί ότι τα εγκλήματα βίας είναι εξ αντικειμένου σοβαρά και ανάλογη είναι η αντιμετώπιση τέτοιων αδικημάτων από τα Δικαστήρια. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95 το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε την αποδοκιμασία του στη χρήση βίας εναντίον συνανθρώπων τονίζοντας τα πιο κάτω: "Η χρήση βίας κατά των συνανθρώπων συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας. Πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς." Εξετάζοντας τη σχετική επί του θέματος νομολογία, παρατηρούμε ότι οι ποινές που έχουν, κατά καιρούς, επιβληθεί σε υποθέσεις αυτής της φύσης, ποικίλουν ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων της κάθε υπόθεσης και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του κάθε παραβάτη. Όπως προκύπτει τόσο από την καθημερινότητα στην κοινωνία, όσο και από τον όγκο των υποθέσεων που τίθενται ενώπιον των Δικαστηρίων και που έχουν αντικείμενο τη βία και την απαξίωση στην ανθρώπινη ζωή, αδικήματα αυτής της φύσης παρουσιάζουν έξαρση. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Η αποτροπή έχει δύο παραμέτρους, την αποτροπή του ιδίου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος στο μέλλον και την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες. Πρώτον, την αποτροπή που είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος και δεύτερο την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που βρίσκονται σε έξαρση (βλ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342). Έχοντας επισημάνει τη σοβαρότητα του αδικήματος που προβάλλει από τη φύση του και τη νομολογία, καθώς και τις ποινές που είναι αναγκαίο να επιβάλλονται, το Δικαστήριο οφείλει να επιτελέσει και ένα άλλο σοβαρό και ουσιαστικό καθήκον εξατομικεύοντας την ποινή σε συνάρτηση πάντοτε με το πρόσωπο του δράστη και το σύνολο των συνθηκών διάπραξης των αδικημάτων. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν πρέπει να εξουδετερώνεται το στοιχείο της αποτροπής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στυλιανού
(2001)2 Α.Α.Δ. 55). Η υποχρέωση για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί έστω και αν επιβάλλεται να προσδοθεί αποτρεπτικός χαρακτήρας στην ποινή, χωρίς η εξατομίκευση να οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου αυτού ως επιβάλλεται από την φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Σε αυτό το πλαίσιο είναι που λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου. Στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και τα όσα λέχθηκαν από τον συνήγορο του. Λαμβάνουμε συναφώς υπόψη την παραδοχή του, η οποία προκύπτει να έγινε τόσο στο στάδιο της ανακριτικής του κατάθεσης όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου από την αρχική του απάντηση, έστω και με υποβαθμισμένα τα γεγονότα που αφορούν την κατηγορία. Έστω και με αυτά τα δεδομένα εκλαμβάνουμε την παραδοχή του ως έμπρακτη μεταμέλεια του ενώ, παράλληλα, αποτελεί ευπρόσδεκτη ενέργεια σε κάθε περίπτωση. Ως εξηγήθηκε, άλλωστε, στην υπόθεση Χαρτούμπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 26, η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή, αφού μια τέτοια εξέλιξη, οδηγεί στο να μην σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Περαιτέρω, λαμβάνουμε υπόψη την απολογία του κατηγορουμένου τόσο προς το Δικαστήριο όσο και προς την παραπονούμενη, χωρίς όμως να αποδεχόμαστε ότι ο κατηγορούμενος προκλήθηκε από την παραπονούμενη σε οποιοδήποτε στάδιο κατά το επίδικο επεισόδιο. Παράλληλα δε, ούτε θεωρούμε ότι η κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο κατηγορούμενος, μετά από ηθελημένη κατανάλωση αλκοόλ, του προσδίδει ιδιαίτερο ελαφρυντικό. Προς όφελος του κατηγορουμένου, πέραν της παραδοχής και απολογίας του, λαμβάνουμε υπόψη και το γεγονός ότι, όπως προκύπτει, το συγκεκριμένο αποτελούσε ένα μεμονωμένο περιστατικό στη σχέση των δύο. Δεν παύει, όμως, να παραμένει ως γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, έχοντας ζηλέψει για μια απλή συνομιλία της παραπονούμενης με γείτονα της, εισήλθε στον προσωπικό χώρο διαμονής της και της επιτέθηκε με βίαιο τρόπο προκαλώντας της σωματικούς τραυματισμούς. Προβάλλει, όντως, μια βίαιη συμπεριφορά από μέρους του κατηγορούμενου, η οποία ουδόλως δύναται να δικαιολογηθεί. Κανείς δε, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τις επιπτώσεις πράξεων όπως το σφίξιμο από το λαιμό αν η παραπονούμενη δεν πετύχαινε να απωθήσει τον κατηγορούμενο. Σε τέτοια περίπτωση, τραγικά θα μπορούσε να ήταν τα αποτελέσματα της επίθεσης του κατηγορουμένου. Προκύπτει, περαιτέρω, ότι το επίδικο περιστατικό δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο στη ζωή του κατηγορούμενου, αφού και η προηγούμενη καταδίκη, η οποία αναφέρθηκε, ημερομηνίας 27.11.2020 αφορά ίδιας φύσης αδικήματα, με επιβαλλόμενη ποινή, για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη, να είναι 3μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή. Ενώ, δηλαδή, τέτοια ποινή τελούσε υπό αναστολή, ο κατηγορούμενος δεν κατάφερε να ελέγξει τη βίαιη συμπεριφορά του και ενήργησε με τον πιο πάνω βάναυσο τρόπο. Έχοντας επισημάνει τα πιο πάνω, ως προς τον τρόπο συμπεριφοράς του κατηγορούμενου, θα πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο ότι η ύπαρξη προηγούμενης καταδίκης ουδόλως δύναται να έχει ως αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να τιμωρηθεί εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Η σημασία, όμως, προηγουμένης καταδίκης έγκειται στο ότι η ύπαρξη της τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, αναλόγως του αριθμού, του χρόνου και της φύσης των αδικημάτων στα οποία αναφέρεται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως, γιατί αποτελεί ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου έναντι των νόμων της Πολιτείας, με ανάλογο περιορισμό στις δυνατότητες για επίδειξη εκείνης της επιείκειας που δικαιούται ο δράστης με ποινικό μητρώο (βλ. Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 2/19, ημερ. 25.2.2021, Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565, Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 306 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ. 17). Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο είναι που προσεγγίζουμε την αναφερόμενη προηγούμενη καταδίκη του κατηγορούμενου, λαμβάνοντας υπόψη τα ως άνω περιγραφόμενα στοιχεία που την αφορούν. Συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα αναλύονται πιο πάνω, περιλαμβανομένων των γεγονότων που αφορούν τη διάπραξη του αδικήματος, ως αναλύονται με περισσότερη λεπτομέρεια και στην απόφαση του Δικαστηρίου, τη φύση και σοβαρότητα αυτού και την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής, χωρίς, ωστόσο, να παραγνωρίζονται οι πιο πάνω αναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνουμε ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της άμεσης φυλάκισης. Επιβάλλουμε, συνακόλουθα, στον κατηγορούμενο, στη 2η κατηγορία, ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Στην ποινή να συνυπολογιστεί ο χρόνος κράτησης του κατηγορούμενου από 23.3.2021. Δεδομένης της ποινής που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενο, και εξετάζοντας κατά πόσον ενδείκνυται η ενεργοποίηση της ανασταλείσας ως ανωτέρω ποινής φυλάκισης ή μέρους αυτής, κρίνουμε ορθό, με βάση όλα όσα αφορούν την παρούσα υπόθεση, όπως μην προβούμε σε τέτοια διαταγή ενεργοποίησης. Η εν λόγω ποινή να συνεχίσει να δεσμεύει τον κατηγορούμενο, στον οποίο εναπόκειται να κάνει πράξη την υπόσχεση του προς το Δικαστήριο όπως μη επαναλάβει ανάλογες ενέργειες. (Υπ.) ................ Μ. Αμπίζας, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Γ. Πετάση‑Κορφιώτη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Μ. Παπαϊωάννου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο