Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Α. Α., Υπόθεση αρ.: 9401/2020, 3/8/2022

(4)(α) του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Σεξουαλικής Κακοποίησης, της Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Παιδιών και της Παιδικής Πορνογραφίας Νόμου, Ν.91(Ι)/2014. Η έβδομη κατηγορία περιλαμβάνει και το υποεδάφιο (γ) του άρθρου 6

(4)του Νόμου. Στην τελική του μορφή, το κατηγορητήριο αποδίδει στον κατηγορούμενο ότι σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με την παραπονούμενη, γεννηθείσα την 21.2.2009, δηλαδή την έβαλε να καθίσει πάνω στα πόδια του, έβαλε το χέρι του μέσα από το παντελόνι και το εσώρουχο της και την άγγιξε περιμετρικά του γεννητικού της οργάνου, καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας ή επιρροής που είχε στο ανήλικο παιδί (κατηγορίες 1, 3, 4, 5 και 6). Οι δύο από αυτές (κατηγορίες 1 και 3) τοποθετούνται χρονικά σε άγνωστη περίοδο μεταξύ Σεπτεμβρίου 2019 και Δεκεμβρίου 2019, ενώ οι άλλες τρεις (κατηγορίες 4, 5 και 6), σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ Δεκεμβρίου 2019 και Μαρτίου

1. Αποδίδεται, περαιτέρω, στον κατηγορούμενο ότι σε άλλη περίπτωση από τις πιο πάνω, σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ Σεπτεμβρίου 2019 και Δεκεμβρίου 2019, συμμετείχε σε σεξουαλική πράξη με την ίδια παραπονούμενη, δηλαδή της ζήτησε να αφαιρέσει τα ρούχα που φορούσε (κατηγορία 2), ενώ, σε άλλη περίπτωση, σε άγνωστη ημερομηνία μεταξύ Φεβρουαρίου 2020 και Μαρτίου 2020, εισήλθε στην τουαλέτα ενώ βρισκόταν μέσα η εν λόγω ανήλικη, έβγαλε το γεννητικό του όργανο, πήρε το χέρι της και με τη χρήση εξαναγκασμού, το τοποθέτησε πάνω στο γεννητικό του όργανο (κατηγορία 7) και στις δύο περιπτώσεις καταχρώμενος τη θέση εμπιστοσύνης, εξουσίας ή επιρροής που είχε στο ανήλικο παιδί. Όλα τα ως άνω αποδίδονται να έλαβαν χώρα στο σπίτι της παραπονούμενης. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, στην οποία κατέθεσαν έξι μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.), συμπεριλαμβανομένης της παραπονούμενης (Μ.Κ.5), και ένας μάρτυρας υπεράσπισης (ο κατηγορούμενος), ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε όλες τις προσαπτόμενες κατηγορίες. Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν την υπόθεση αναλύονται με λεπτομέρεια στην απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 29.7.
2. Για σκοπούς της παρούσας συνοψίζονται, εκ νέου, ως εξής: Η ΜΚ5, γεννηθείσα την [ ].2009, είναι θυγατέρα των ΜΚ2 και ΜΚ3, έχει ένα αδελφό μεγαλύτερης ηλικίας και δύο πιο μικρής. Οι σχέσεις των μελών της οικογένειας είναι πολύ καλές. Πολύ καλές σχέσεις είχε η οικογένεια της παραπονούμενης και με την οικογένεια του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι νονός της παραπονούμενης, αφού λόγω της στενής φιλίας του ιδίου και της συζύγου του με τους ΜΚ2 και 3 (μητέρα και πατέρα της παραπονούμενης), η σύζυγος του βάφτισε την παραπονούμενη. Η ΜΚ2, μητέρα της παραπονούμενης, είναι δασκάλα αγγλικών και λειτουργούσε φροντιστήριο σε ξεχωριστό οικοδόμημα στο πίσω μέρος της αυλής της οικογενειακής οικίας. Στο εν λόγω φροντιστήριο φοιτούσαν και οι δύο γιοι του κατηγορουμένου, δύο φορές την εβδομάδα, με τον ίδιο να τους μεταφέρει και να παραμένει στο σπίτι της παραπονούμενης μέχρι να ολοκληρώσουν το μάθημα τους. Πρώτος έκανε μάθημα ο μικρότερος γιος οπόταν ο μεγαλύτερος παρέμενε με την παραπονούμενη και τον κατηγορούμενο στην κυρίως οικία ενώ ακολουθούσε το μάθημα του μεγαλύτερου αδερφού, με τον μικρότερο να επιστρέφει στην οικία. Κατά την μία μέρα μαθημάτων, ο ΜΚ3 μετέφερε τον ένα του γιο σε προπόνηση τένις και συνήθως είχε μαζί του και τους δύο μικρότερους του γιους. Κατά αυτόν τον χρόνο ο κατηγορούμενος, παρέμενε με την παραπονούμενη και τον ένα γιο του που δεν έκανε μάθημα στο σπίτι. Υπήρχαν φορές που έμεναν και άλλα από τα παιδιά στο σπίτι. Στο χρόνο αυτό, ο κατηγορούμενος απασχολούσε την παραπονούμενη και τον ένα του γιο, είτε με παιχνίδια είτε με παρακολούθηση τηλεόρασης. Από τον Σεπτέμβριο του έτους 2019, η παραπονούμενη άρχισε να αντιλαμβάνεται παράξενες ενέργειες από πλευράς του κατηγορουμένου με διάφορες αναφορές του και παρακλήσεις του για να καθίσει πάνω του, ως λεπτομερώς περιγράφονται από την ίδια στη μαρτυρία της. Κατά το χρόνο αυτό, σε μία περίπτωση ο κατηγορούμενος, υπό τις περιστάσεις που αναφέρονται στη μαρτυρία της ΜΚ5, ζήτησε από αυτήν να βγάλει τα ρούχα της και αυτή, αρχικά έπραξε τούτο, όμως όταν παρέμεινε με τα εσώρουχα της, άλλαξε γνώμη και έφυγε. Με την πάροδο του χρόνου, ο κατηγορούμενος με την πρόφαση παιχνιδιών γαργαλητού, κάθισε την παραπονούμενη στα πόδια του και έβαλε το χέρι του μέσα από το παντελόνι και το εσώρουχο της και την άγγιξε περιμετρικά του γεννητικού της οργάνου με τον τρόπο που αναφέρεται στη μαρτυρία της ΜΚ
3. Το ίδιο περιστατικό έλαβε χώραν σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις, δύο από τις οποίες εντός της περιόδου Σεπτεμβρίου 2019 - Δεκεμβρίου 2019 και τρεις εντός της περιόδου Δεκεμβρίου 2019 - Μαρτίου
4. Τέτοια περιστατικά έτυχε να συμβούν στην παρουσία του γιου του κατηγορουμένου χωρίς να γίνουν αντιληπτά από αυτόν λόγω ενασχόλησης του με τηλεπαιχνίδι ή θέαση στην τηλεόραση. Σε άλλη περίπτωση από τις ως άνω, εντός της περιόδου Φεβρουαρίου 2020 και Μαρτίου 2020, ο κατηγορούμενος εισήλθε στο μικρό χώρο της τουαλέτας όπου βρισκόταν η παραπονούμενη και, αφού με την τοποθέτηση του μπροστά από την πόρτα εμπόδιζε τη διαφυγή της, την ανάγκασε να αγγίξει με το χέρι της το γεννητικό του όργανο, πιάνοντας το χέρι της και τοποθετώντας το επί του γυμνού του γεννητικού οργάνου. Υπό τις συνθήκες που αναφέρονται στη μαρτυρία της ΜΚ5 και εξ αφορμής ενός βιβλίου που της έδωσε η μητέρα της σε σχέση με την εφηβεία και την προστασία του σώματος, η ΜΚ5 επιβεβαίωσε το μεμπτό των ενεργειών του κατηγορουμένου εις βάρος της και αποκάλυψε αυτές στην μητέρα της, αρχικά μέσω ενός σημειώματος που ετοίμασε (Τεκμήριο 15) και ακολούθως με παράθεση λεπτομερειών. Από ψυχολογική αξιολόγηση της παραπονούμενης, διαπιστώθηκε μερική συμπτωματολογία διαταραχής μετατραυματικού στρες, χωρίς να πληροί όλα τα κριτήρια διάγνωσης οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής. Η παραπονούμενη φάνηκε να παρουσιάζει ψυχική ανθεκτικότητα στα γεγονότα που βίωσε, ωστόσο η ψυχική της ισορροπία παραμένει ευάλωτη και εύκολα μπορεί να ανατραπεί σε περίπτωση που δεν λάβει στήριξη, αφού εκτιμάται ως παιδί υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη ψυχικής διαταραχής. Όπως αναφέρθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες, ενώ ζητήθηκε η έκδοση συγκεκριμένων διαταγμάτων με βάση το άρθρο 14

(1)του Νόμου 91(Ι)/2014. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο, ο ευπαίδευτος συνήγορος του έκρινε ότι οι προσωπικές του περιστάσεις μπορούσαν να τεθούν επαρκώς ενώπιον του Δικαστηρίου από τον ίδιο, χωρίς να υπάρχει αναγκαιότητα ετοιμασίας έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας. Αυτό έπραξε, στο πλαίσιο της αγόρευσης του για μετριασμό της ποινής, παραθέτοντας τα εξής σε σχέση με τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου. Ως λέχθηκε, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 43 ετών, οικογενειάρχης, με 2 ανήλικα παιδιά, ηλικίας 9 και 13 ετών. Εργάζεται ως ηλεκτρολόγος σε ιδιωτική εταιρεία. Ο μηνιαίος μισθός του, είναι γύρω στα 1.400 ευρώ καθαρά. Ο ίδιος έχει μεγάλο μερίδιο συνεισφοράς στο βιοπορισμό της οικογένειας. Παράλληλα, έχει και μεγάλη ευθύνη ως προστάτης της οικογένειας, όντας σύζυγος, πατέρας αλλά και υιός που φροντίζει καθημερινά τους υπερήλικες γονείς του. Είναι το πρόσωπο που ήταν υπεύθυνο για τη μεταφορά των υιών του από και προς τα απογευματινά φροντιστήρια και τις αθλητικές ασχολίες τους τα απογεύματα, αλλά και για όλες τις οικογενειακές υποχρεώσεις μέχρι αργά το απόγευμα, λόγω αδυναμίας της συζύγου του να πράξει αυτά. Ο κατηγορούμενος και η σύζυγος του έλαβαν δάνειο ύψους 160.000 ευρώ για διαμέρισμα, με παραμένον οφειλόμενο το ποσό των 147.000 ευρώ. Το σπίτι στο οποίο διαμένουν το ενοικιάζουν από την Επαρχιακή Διοίκηση, ούσα άπορη οικογένεια, με τον κατηγορούμενο, εκ μητρογονίας πρόσφυγα. Επίσης έχουν ένα δάνειο για το αυτοκίνητο τους, ύψους 15.000 ευρώ και ακόμα ένα, ύψους 8.000 ευρώ, για προσωπικές ανάγκες. Τα έξοδα των δύο παιδιών μόνο για τα φροντιστήρια και δραστηριότητες είναι συνολικά 650 ευρώ το μήνα. Αυτά όλα τα έξοδα, από δω και στο εξής θα τα επωμίζεται μόνη της η σύζυγος του κατηγορούμενου. Αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής, ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισης, αφού αναγνώρισε τη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως προβάλλει και από την προβλεπόμενη ποινή, υπέδειξε το παράλληλο καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής. Αναφέρθηκε στο ότι τα ευρήματα του Δικαστηρίου, όσον αφορά τον τρόπο τέλεσης των αδικημάτων, δεν παραπέμπουν σε πράξεις έντασης, βίας και βαναυσότητας σε βάρος της παραπονούμενης, ενώ παράλληλα το θύμα δεν υπέστη μετατραυματική επίπτωση. Αναφέρθηκε, περαιτέρω, στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, και στον πρότερο έντιμο βίο και εργατικότητα αυτού, εισηγούμενος ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, υπό την έννοια ενεργειών οι οποίες εντάσσονται εντός μίας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Εισηγήθηκε, επίσης, ότι υφίσταται απομακρυσμένη πιθανότητα επανάληψης του αδικήματος και, τέλος, ανέδειξε τις σοβαρές επιπτώσεις που θα έχει η ποινή στον ίδιο αλλά και στην οικογένεια του ευρύτερα, συμπεριλαμβανομένων και των οικονομικών επιπτώσεων σ' αυτήν. Με αναφορά και σε ποινές που επιβλήθηκαν σε προηγούμενες υποθέσεις, κάλεσε το Δικαστήριο να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή επιείκεια στο πρόσωπο του κατηγορουμένου. Όπως, κατ' επανάληψη έχει λεχθεί, η σοβαρότητα ενός αδικήματος αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη γι' αυτό ποινή. Διά βίου φυλάκιση προνοείται για τα αδικήματα για τα οποία ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος. Σε υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων, όπως προκύπτει από τη νομολογία, οι ποινές που θα πρέπει να επιβάλλονται θα πρέπει να είναι αυστηρές και αποτρεπτικές, ενόψει της ιδιαίτερης σοβαρότητας τους ως εγκλήματα τα οποία στρέφονται κατά των ηθών αλλά προσβάλλουν, παράλληλα, και καταρρακώνουν την προσωπικότητα του θύματος (βλ. Rana κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 489, Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 529). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Λευκαρίτης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 135/2014, ημερ. 22.11.2016, ECLI:CY:AD:2016:B531, τα αδικήματα αυτής της φύσης καθίστανται ιδιαίτερα σοβαρά όταν στρέφονται κατά νεαρών προσώπων, τα οποία δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη και ορθή αντίληψη για τη σεξουαλική πτυχή της ζωής ούτε σταθερές δυνάμεις αντίστασης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφ. 184/15, ημερομηνίας 13.2.2018: «Ερχόμενοι να επιληφθούμε του θέματος της επιβολής ποινής επί της κατηγορίας 3 . θα τονίσουμε, όχι απλώς την ανησυχία αλλά την αγωνία των Δικαστηρίων σε σχέση με την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων αδικημάτων, τα οποία έχουν καταστεί δεσπόζοντα. Ό,τι πλήττουν είναι το παιδί και ο ευαίσθητος κόσμος του, αξίες μεγάλης σπουδαιότητας για την κοινωνία, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Η αδιαμφισβήτητη αναγνώριση τέτοιας σπουδαιότητας αντανακλάται στη θέσπιση αυστηρότερων ποινών διά του Ν.91

(1)/2014, ως εκδήλωση της ανησυχίας της κοινωνίας και της αποφασιστικότητας της έννομης τάξης για αντιμετώπιση τέτοιων απαράδεκτων, από κάθε άποψη, συμπεριφορών. Όσο δε νεαρότερο είναι ένα παιδί, εξ αντικειμένου, το αδίκημα καθίσταται σοβαρότερο». (βλ. επίσης την πρόσφατη απόφαση Δ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 57/2020, ημερομηνίας 6.10.2021, Αστυνομία ν. Π., Ποινική Έφεση 51/2020, ημερομηνίας 3.12.2020, Δημοκρατία ν. Ο.Ο., Ποινική Έφεση αρ. 351/2018, ημερομηνίας 20.1.2020, Κ.Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 272/2017, ημερομηνίας 26.9.2019 και Λευκαρίτης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 135/2014 και 138/2014, ημερομηνίας 22.11.2016). Καθίσταται, επίσης, σαφές ότι ποινές που επιβλήθηκαν σε προηγούμενες υποθέσεις, δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση, εφόσον, έστω και αν δυνατόν να παρουσιάζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά, δεν υπάρχει πάντοτε ταυτοσημία (βλ. Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123). Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, κατά το δυνατόν, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 217, Σαμπή Κωνσταντίνος ν. Δημοκρατίας

(2012)2 Α.Α.Δ. 100 και Fowοkan ν. Δημοκρατίας

(2014)2 Α.Α.Δ. 36). Αναφορά μπορεί να γίνει στις υποθέσεις Δημοκρατίας ν. Ο.Ο., Ποινική Έφεση 351/2018, ημερομηνίας 20.1.2020 και Κ.Χ. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 272/2017, ημερομηνίας 26.9.2019. Στην πρώτη, το Εφετείο αύξησε την ποινή φυλάκισης σε 7 έτη από 4 που είχε επιβληθεί πρωτόδικα, κατόπιν ακρόασης, σε 46χρονο κατηγορούμενο για σεξουαλική κακοποίηση 14χρονης ανήλικης που παρουσίαζε ήπια νοητική αδυναμία. Η σεξουαλική κακοποίηση συνίστατο, μεταξύ άλλων, στην εισχώρηση του δαχτύλου του κατηγορούμενου στο αιδοίο της ανήλικης με την πιθανότητα η ενέργεια του αυτή να επέφερε ρήξη του παρθενικού της υμένα. Στη δεύτερη, το Εφετείο επικύρωσε την ποινή φυλάκισης 7 ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα, κατόπιν ακρόασης, στον κατηγορούμενο για σεξουαλική κακοποίηση ανήλικης ηλικίας 7-8 χρονών. Η κακοποίηση και πάλι συνίστατο, μεταξύ άλλων, σε εισχώρηση του δαχτύλου του κατηγορουμένου στο αιδοίο της ανήλικης. Στην υπόθεση Γ.Α. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 178/2017, ημερομηνίας 24.10.2018, επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών σε κάθε κατηγορία σεξουαλικής κακοποίησης, οι οποίες αφορούσαν θύμα 10 ετών την οποία ο θύτης, σε μία περίπτωση φίλησε στο στόμα, σε άλλες επτά περιπτώσεις φίλησε στο στόμα, χάιδεψε στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, σε άλλες δύο περιπτώσεις φίλησε, χάιδεψε στα γεννητικά όργανα, στα οπίσθια και στο στήθος, καθώς επίσης, φίλησε στο στόμα και, τέλος, σε άλλη μια περίπτωση φίλησε, αγκάλιασε και φίλησε στο στόμα. Στην Ν.Σ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 99/2021, ημερ. 11.5.2022, ECLI:CY:AD:2022:B183, ο εφεσείων καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο σε 27 κατηγορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιού, κατά παράβαση του άρθρου 10 του Ν. 87(Ι)/2007 και του άρθρου 6

(4)(α) του Ν.91(Ι)/

1. Παραπονούμενη σε όλες τις κατηγορίες ήταν η θυγατέρα του κατηγορουμένου η οποία, κατά τον επίδικο χρόνο, ήταν ηλικίας από πέντε μέχρι έντεκα χρόνων. Η υπόθεση αφορούσε αγγίγματα στα γεννητικά όργανα της ανήλικης πότε με το δάκτυλο και πότε με το πέος του κατηγορουμένου ή και με τους δύο τρόπους με παράλληλες κινήσεις αυτών. Ποινές φυλάκισης 8 ετών σε κάθε κατηγορία κρίθηκαν εντός των ορίων των ποινών που επιβάλλονται για τέτοιου είδους αδικήματα. Την ίδια ποινή, επέβαλε το Ανώτατο Δικαστήριο σε κατηγορίες οι οποίες προστέθηκαν στο στάδιο της έφεσης μετά τον παραμερισμό της καταδίκης σε κάποιες κατηγορίες. Σχετικές είναι, επίσης, η Ποινική Έφεση 51/2020, Αστυνομία ν. Πατούρη, ημερομηνίας 3.12.2020 και η Ποινική Έφεση 112/2019, Filip v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 3.12.
2. Η αυξητική τάση στη διάπραξη αδικημάτων αυτής της φύσης, όχι μόνο αναγνωρίζεται από τη νομολογία αλλά προκύπτει εμπράκτως από τον όγκο των υποθέσεων που τίθενται καθημερινά ενώπιον των Δικαστηρίων. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική. Η αποτροπή έχει δύο παραμέτρους, την αποτροπή του ιδίου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος στο μέλλον και την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες. Πρώτον, την αποτροπή που είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος και δεύτερο την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που βρίσκονται σε έξαρση (βλ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342). Έχοντας επισημάνει τη σοβαρότητα των αδικημάτων που προβάλλει από τη φύση τους και τη νομολογία, καθώς και τις αυστηρές ποινές που είναι αναγκαίο να επιβάλλονται, το Δικαστήριο οφείλει να επιτελέσει και ένα άλλο σοβαρό και ουσιαστικό καθήκον εξατομικεύοντας την ποινή σε συνάρτηση πάντοτε με το πρόσωπο του δράστη και το σύνολο των συνθηκών διάπραξης των αδικημάτων. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν πρέπει να εξουδετερώνεται το στοιχείο της αποτροπής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στυλιανού

(2001)2 Α.Α.Δ. 55). Η υποχρέωση για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί έστω και αν επιβάλλεται να προσδοθεί αποτρεπτικός χαρακτήρας στην ποινή, χωρίς η εξατομίκευση να οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου αυτού ως επιβάλλεται από την φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Σε αυτό το πλαίσιο είναι που λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις ενός κατηγορουμένου. Μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο, ως ανωτέρω περιγράφεται, λαμβάνουμε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, την απουσία βιαιότητας στις ενέργειες του και τις προσωπικές του περιστάσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο συνήγορος του. Φυσικά, ως λέχθηκε στην Γ.Α. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) «η σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως προκύπτει από την προβλεπόμενη ποινή, η μεγάλη κοινωνική απαξία που τα αδικήματα αυτής της φύσης ενέχουν, η ανάγκη αποτροπής που πηγάζει από την απαράδεκτη συχνότητα με την οποία παρουσιάζονται και η μεγάλη σημασία που έχει το αγαθό που ο Νόμος θέλει να προστατεύσει, δηλαδή το παιδί, είναι παράγοντες που καθιστούν τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δευτερεύουσας σημασίας». Λαμβάνουμε υπόψη, επίσης, τις σοβαρές επιπτώσεις που η ποινή που θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο θα έχει στην οικογένεια του, ως αναλύθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του. Δεν παραγνωρίζουμε και λαμβάνουμε υπόψη την απουσία μετατραυματικής διαταραχής στο πρόσωπο της παραπονούμενης, όμως αυτό ουδόλως σημαίνει ότι αυτά που η παραπονούμενη υπέστηκε άφησαν ανεπηρέαστο τον ψυχικό της κόσμο. Ως λέχθηκε ανωτέρω, από ψυχολογική αξιολόγηση της παραπονούμενης, διαπιστώθηκε μερική συμπτωματολογία διαταραχής μετατραυματικού στρες, χωρίς να πληροί όλα τα κριτήρια διάγνωσης οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής. Άλλωστε, τέτοια συναισθήματα, η παραπονούμενη περιέγραψε και στη μαρτυρία της. Είναι ευτύχημα ότι φάνηκε να παρουσιάζει ψυχική ανθεκτικότητα στα γεγονότα που βίωσε. Ωστόσο, η ψυχική της ισορροπία παραμένει ευάλωτη και εύκολα μπορεί να ανατραπεί σε περίπτωση που δεν λάβει στήριξη, αφού εκτιμάται ως παιδί υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη ψυχικής διαταραχής. Αναλογιζόμενοι, ευρύτερα, τα διαδραματισθέντα στην παρούσα υπόθεση, το τι προβάλλεται είναι η δράση του κατηγορούμενου, ηλικίας 43 ετών επί της παραπονούμενης (ηλικίας 10-11 ετών) της οποίας ήταν ο νονός, σύζυγος της νονάς της, την οποία αυτή υπεραγαπούσε, αδελφικός φίλος του πατέρα της και γενικά αδελφικές οικογένειες και ήταν ο άνθρωπος ο οποίος κατά τον επίδικο χρόνο παρέμενε στο σπίτι της για να την προσέχει μαζί με τα άλλα παιδιά όταν η μητέρα της έκανε μάθημα στον ένα εκ των καλαδελφών της και ο πατέρας της απουσίαζε από το σπίτι, μεταφέροντας τον αδελφό της σε προπόνηση. Τη θέση αυτή ο κατηγορούμενος σαφώς καταχράστηκε όταν, αντί προστάτης και νονός, κατέστη, με την επαναλαμβανόμενη δράση του, για να ικανοποιήσει τις αρρωστημένες ορέξεις του, ένας πραγματικός εφιάλτης γι' αυτήν. Για δε την έβδομη κατηγορία, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι, αν και, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, ελλείπει το στοιχείο της βιαιότητας στις ενέργειες του κατηγορουμένου, προφανής είναι η ύπαρξη εξαναγκασμού της παραπονούμενης, με την ουσιαστική παρεμπόδιση της να εξέλθει από το χώρο τέλεσης της κακοποίησης και του εξαναγκασμού της να τον αγγίξει. Απαξία και αποτροπιασμό είναι το τι προκαλούν οι ενέργειες του κατηγορουμένου. Σημειώνεται, περαιτέρω, ότι οι συνθήκες τέλεσης των αδικημάτων μέσω της κατάχρησης εμπιστοσύνης, επιρροής ή εξουσίας στοιχειοθετούν επιβαρυντικό στοιχείο σύμφωνα με το άρθρο 19(γ) του Ν.91(Ι)/2014. Στη βάση, συνεπώς, όλων των ως άνω, κρίνουμε ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της άμεσης φυλάκισης. Λαμβάνοντας, συνακόλουθα, υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων και την αναγκαιότητα ικανοποίησης του στοιχείου της αποτροπής, ως αναλύεται ανωτέρω, εμπράκτως και όχι μόνο λεκτικά, τις περιστάσεις τέλεσης των αδικημάτων, τα ελαφρυντικά στοιχεία και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ως επίσης αναλύονται ανωτέρω, επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές: - Σε κάθε μια από τις κατηγορίες 1, 3, 4, 5 και 6, ποινή φυλάκισης 6 ετών. - Στην κατηγορία 2, ποινή φυλάκισης 5 ετών. - Στην κατηγορία 7, ποινή φυλάκισης 9 ετών. Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στην Ποινική Έφεση Αρ. 126/2019, Κ.Ι. ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 25.2.2021, τις αρχές που αφορούν τη συνολικότητα της ποινής και το χρόνο και τις συνθήκες τέλεσης των αδικημάτων, αποφασίζουμε όπως οι ως άνω ποινές να συντρέχουν. Δεδομένου του αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής για έκδοση διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 14

(1)του Νόμου 91(Ι)/2004 και των όσων σχετικών αναφέρθηκαν από την Υπεράσπιση, εξυπηρετώντας τον σκοπό της εν λόγω νομοθετικής πρόνοιας, λαμβάνουμε υπόψη την πολυετή ποινή που επιβάλλεται στον κατηγορούμενο και κρίνουμε ορθό να περιοριστούμε σε έκδοση διατάγματος απαγόρευσης εργοδότησης του κατηγορουμένου σε χώρους όπου βρίσκονται ή συχνάζουν παιδιά, για περίοδο 10 ετών από την ημερομηνία αποφυλάκισης του, δυνάμει του άρθρου 14

(1)(στ) του Νόμου και σε έκδοση διατάγματος εποπτείας του κατηγορουμένου από την Αρχή Εποπτείας, δυνάμει του άρθρου 14

(1)(γ) του Νόμου η οποία θα μπορεί, αναλόγως των εκάστοτε περιστάσεων, να ενεργήσει στη βάση των προνοιών του άρθρου 51 του Νόμου. Στην ποινή να συνυπολογιστεί ο χρόνος κράτησης του κατηγορουμένου από 29.7.2022. (Υπ.) ................ Μ. Αμπίζας, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Γ. Πετάση ‑ Κορφιώτη, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................. Μ. Παπαϊωάννου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο