Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κ. Μ., Αρ. Υπόθεσης: 5832/21, 21/9/2022

(4)(α) 71 και 72 των περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, ΚΔΠ 66/84 . Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο Κατηγορούμενος στις 18/11/20 στη Λεωφόρο Στροβόλου, στον Στρόβολο, της επαρχίας Λευκωσίας, ενώ οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής [ ] (στο εξής η Μοτοσικλέτα), παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμα τροχαίας ή σε σήμανση που χαράχτηκε από την αρμόδια αρχή επί οδού, δηλαδή προσπέρασε άλλο όχημα σε συνεχή γραμμή κατά απαγόρευση του σήματος τροχαίας. Ο Κατηγορούμενος καταχώρησε απάντηση μη παραδοχής στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, με αποτέλεσμα η υπόθεση να οδηγηθεί σε ακρόαση. Για να αποδείξει την υπόθεσή της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας, την Αστυφύλακα 2263 Χριστίνα Μιχαήλ (στο εξής «η ΜΚ1»), τον Αστυφύλακα 3983 Ηλία Ρούσου (στο εξής «ο ΜΚ2»), την Παρασκευή Γιαλλούρη (στο εξής «η ΜΚ 3») και την Ανδρονίκη Ανδρονίκου (στο εξής η «ΜΚ 4»). Πρώτη εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής έδωσε μαρτυρία η Αστυφύλακας 2263, κυρία Χριστίνα Μιχαήλ (στο εξής ΜΚ1), η οποία ανέφερε ότι στις 18/11/20 περί τις 16:00 επισκέφτηκε τη σκηνή τροχαίου δυστυχήματος, το οποίο συνέβη την ίδια ημέρα περί τις 15:50, με ενεχόμενα οχήματα τη Μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής [] (στο εξής το Αυτοκίνητο), τo οποίο οδηγούσε η ΜΚ

1. Σύμφωνα με τις εξετάσεις της, διαπίστωσε ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε τη Μοτοσυκλέτα προσπερνώντας τα προπορευόμενα οχήματα παραβιάζοντας άσπρη συνεχή γραμμή. Στις 20/11/20 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο και ζήτησε από τον ΜΚ 3 να εκδώσει εξώδικο πρόστιμο, το οποίο ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να πληρώσει εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Η μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος, το οποίο ετοίμασε. Η ΜΚ 1 έλαβε από τον Κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Ο Κατηγορούμενος, στην ανακριτική του κατάθεση ανέφερε ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε τη Μοτοσυκλέτα στη Λεωφόρο Στροβόλου στη Λευκωσία, με κατεύθυνση από Λεωφόρο Αθαλάσσας προς τα φώτα της «Κληματαριάς». Οδηγούσε στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας του δρόμου (από τις δύο που οδηγούν προς οδό Περικλέους) και σε κάποιο του δρόμου, λόγω πυκνής τροχαίας κίνησης εισήλθε δεξιά για να προσπεράσει τα προπορευόμενα αυτοκίνητα. Καθώς προσπερνούσε, η ΜΚ 3 έστριψε παράνομα δεξιά (ως η πορεία της) για να εισέλθει στην οδό Αγίας Μαρίνας. Μόλις αντιλήφθηκε το Αυτοκίνητο να στρίβει δεξιά, χρησιμοποίησε τα φρένα της Μοτοσυκλέτας, όμως δυστυχώς λόγω της κοντινής τους απόστασής συγκρούστηκε στη δεξιά μπροστινή πόρτα του Αυτοκινήτου. Ο Κατηγορούμενος συμφώνησε με το σχέδιο σκηνής και το υπέγραψε ως ορθό. Ο ΜΚ 2 ανέφερε ότι ήταν το πρόσωπο που εξέδωσε το εξώδικο πρόστιμο που επιδόθηκε στον Κατηγορούμενο και κατατέθηκε ως Τεκμήριο
3. Δεν είχε οποιαδήποτε άλλη εμπλοκή στην υπόθεση. Η ΜΚ 3 ήταν το πρόσωπο που ενεπλάκη στο ατύχημα με τον Κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε το Αυτοκίνητο στη Λεωφόρο Στροβόλου με κατεύθυνση από Λεωφόρο Αθαλάσσας προς οδό Περικλέους. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, ακινητοποίησε το Αυτοκίνητο της καθώς βρίσκονταν μπροστά της αυτοκίνητα σε στάση λόγω πυκνής τροχαίας κίνησης. Καθώς βρισκόταν πριν από τη συμβολή της Λεωφόρου Στροβόλου με την οδό Αγίας Μαρίνας, έθεσε σε λειτουργία τον δεξιό σηματοδότη κατεύθυνσης και αφού ήλεγξε και βεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε όχημα που να κινείται μπροστά ή πίσω της στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, έστριψε δεξιά προς την οδό Αγίας Μαρίνας. Μόλις εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας (στη λωρίδα κυκλοφορίας της Λεωφόρου Στροβόλου που οδηγεί προς Λεωφόρο Αθαλάσσας), συγκρούστηκε με μία μοτοσυκλέτα που την προσπερνούσε από τη δεξιά πλευρά. Παραδέχτηκε ότι γνώριζε ότι η στροφή προς την οδό Αγίας Μαρίνας απαγορευόταν, αφού στον δρόμο υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή που διαχωρίζει τις δύο κατευθύνσεις της Λεωφόρου Στροβόλου. Η ΜΚ 4 ανέφερε ότι εργάζεται στο Τμήμα Δημοσίων Έργων ως εκτελεστικός μηχανικός. Ανέφερε ότι το Τμήμα Δημοσίων Έργων έχει την αρμοδιότητα για την χάραξη και συντήρηση της άσπρης συνεχούς γραμμής στο σημείο του ατυχήματος στη Λεωφόρο Στροβόλου. Ανέφερε ότι για να υπάρχει η συγκεκριμένη σήμανση στο σημείο είχε προηγηθεί απόφαση του αρμόδιου τμήματος. Δεν μπορούσε να δώσει περισσότερα στοιχεία για την εν λόγω απόφαση, καθώς ανέφερε ότι ήταν δύσκολη η ανεύρεση της στα αρχεία του τμήματος που εργάζεται. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής το Δικαστήριο βρήκε τον Κατηγορούμενο εκ πρώτης όψεως ένοχο και τον κάλεσε σε απολογία, όπου ο Κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Αρχικά υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (Τεκμήριο 3) την οποία κατέστησε ανώμοτη δήλωση και στη συνέχεια ανέφερε επιπλέον, ως μέρος της ανώμοτης του δήλωσης, τα ακόλουθα: «Κύριε Πρόεδρε, με την άδειά σας, όπως γράφει οδηγούσα εγώ τη μοτοσικλέτα μου, ξεκίνησε η πυκνή κίνηση, άρχισαν να ακινητοποιούνται τα αυτοκίνητα μπροστά μου, εγώ ήμουν στη δεξιά λωρίδα τζιαι κατά την κρίση μου ξεκίνησα να προσπερνώ από τα δεξιά τα αυτοκίνητα της συγκεκριμένης λωρίδας, όχι εκτός των ορίων, ας το πούμε, της γραμμής, μέσα στη συγκεκριμένη λωρίδα, όπου φτάσαμε στο σημείο της στροφής, το οποίο δεν περίμενα τζιαι με έπιασε εξ απροόπτου η κοπέλα που έδωσε τζιαι τη μαρτυρία που προκλήθηκε το ατύχημα ότι... έπιασε με εξ απροόπτου, στο ότι την είδα σε πολύ κοντινή απόσταση μπροστά μου να στρίβει, δεν είδα κάποιο σήμα ότι προτίθετουν να το κάνει τζιαι στην προσπάθειά μου να το αποφύγω, βρέθηκα στο αντίθετο ρεύμα τζιαι δημιουργήθηκε η σύγκρουση, αυτά.» Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή και υπομονή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν. Έχοντας διεξέλθει της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη βάση του συνόλου της και όχι αποσπασματικά, θα προχωρήσω στην αξιολόγησή της αντλώντας καθοδήγηση από τις αρχές που τίθενται από τη σχετική νομολογία, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων παραγόντων υπόψη μου, τη φυσικότητα, ευθύτητα, αμεσότητα και σαφήνεια των απαντήσεων, τυχόν ύπαρξη υπερβολών, ουσιωδών αντιφάσεων, προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν αλλά και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. (βλ. μεταξύ άλλων, Στυλιανίδη v Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97, Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173 κ.α.). Έλαβα επίσης υπόψη μου ότι αντιφάσεις σε επουσιώδη και δευτερευούσης σημασίας ζητήματα, δεν οδηγούν σε κατάληξη περί αναξιοπιστίας σε αντίθεση με τις αντιφάσεις ουσιαστικής μορφής που οδηγούν σε ρήγματα στην υπόθεση (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2012)2 ΑΑΔ 254, Χρίστου v. Δημοκρατία, Ποινική Έφεση Αρ. 46/2017, 19/7/2019). Αντιθέτως, μπορεί να οδηγήσουν στην αντίθετη κατεύθυνση, ενδυναμώνοντας την πεποίθηση του Δικαστηρίου ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός ώστε να επιτευχθεί η καταδίκη του Κατηγορουμένου (Ιωσηφίδη ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 243/2012, ημερ. 2/5/2014, ECLI:CY:AD:2014:B289, ECLI:CY:AD:2014:B289, Γεώργιος Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑ.Δ. 612, Μohammed Jaber Akil v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 148). Αναφορικά με την ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου, σύμφωνα με τη νομολογία, μια τέτοια δήλωση εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία, με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη. Αναγνωρίζεται ως κάτι περισσότερο από ένα απλό σχόλιο. Δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που μόνο με μαρτυρία μπορούν να αποδειχθούν, αλλά μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας κάτω από μια διαφορετική σκοπιά. Δεν παραμερίζεται η αξία της, η οποία είναι πειστική μάλλον παρά αποδειχτική. (βλ. Anastassiades ν. The Republic

(1977)2 CLR 97, 210-211, Themistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Onisiforou v. The Police

(1987)2 CLR 261, Ιωάννου και άλλου ν. Δημοκρατία

(2001)2 ΑΑΔ 195, Pantelis Vrakas and Another v. The Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Γεωργίου ν. Αστυνομίας,

(2005)2 ΑΑΔ 515, Πολύβιος Σίφουνας κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 91 και Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 22). Σημειώνεται ότι επιλογή του Κατηγορούμενου να προβεί σε ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (Δημοσθένους κ.ά. v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129) ούτε μπορεί να συμπληρώσει τυχόν κενά στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (Αχτάρ v. Αστυνομίας,

(2010)2 ΑΑΔ 397 και Θεοχάρους ανωτέρω). Έχω μελετήσει την ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου, την οποία και αξιολογώ σύμφωνα με τις πιο πάνω αρχές για την κατάληξη μου σε τελικά ευρήματα. Η ΜΚ 1 μου άφησε πολύ καλή εντύπωση. Απαντούσε με σαφήνεια, ευθύτητα και αμεσότητα και αποδέχομαι τη μαρτυρία της ως αληθή και ορθή. Θα αγνοήσω τη (μη αποδεκτή) μαρτυρία της, στα σημεία που αναφέρει την γνώμη της σε σχέση τον τρόπο που οδήγησαν οι δύο οδηγοί και δη σε σχέση με το έσχατο συμπέρασμα, αφού αυτό είναι θέμα στο οποίο αρμόδιο να αποφασίσει είναι το Δικαστήριο. Ο ΜΚ 2 μου άφησε επίσης θετική εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του σε σχέση με την έκδοση του εξώδικου προστίμου, η οποία εξάλλου δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης. Η ΜΚ 3 μου άφησε θετική εντύπωση, αφού απαντούσε με τρόπο σαφή και ανεπιτήδευτο. Δεν έχω αμφιβολία ότι τα όσα ανέφερε στο δικαστήριο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Η ΜΚ 4 ήρθε στο Δικαστήριο για να αναφέρει τα όσα γνωρίζει σε σχέση με την άσπρη συνεχή γραμμή του δρόμου στη Λεωφόρο Στροβόλου. Ο συνήγορος υπεράσπισης αμφισβήτησε ότι υπήρχε απόφαση της αρμόδιας αρχής για να χαραχτεί στο συγκεκριμένο σημείο άσπρη συνεχής γραμμή. Η ΜΚ 4 δεν ήταν σε θέση να προσφέρει θετική μαρτυρία σε σχέση με την ύπαρξη τέτοιας απόφασης. Η μάρτυρας μου άφησε καλή εντύπωση αλλά, για τους λόγους που εξηγώ στη συνέχεια, θεωρώ τη μαρτυρία της άσχετη με τα επίδικα θέματα. Οι θέσεις του Κατηγορούμενου εκφράστηκαν μέσω της ανακριτικής του κατάθεσης (Τεκμήριο 3) και την ανώμοτη του δήλωση. Το γεγονός ότι επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσμετρήσει εναντίον του ή να οδηγήσει σε οποιοδήποτε δυσμενές συμπέρασμα. Αναφορικά με το ζήτημα της γραπτής του κατάθεσης και της αξιολόγησής της, είναι αποκρυσταλλωμένο ότι μία γραπτή κατάθεση κατηγορουμένου γίνεται μεν αποδεκτή στο σύνολο του περιεχομένου της ως μαρτυρία, εν τούτοις, κάθε μέρος της κατάθεσης αξιολογείται ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται. Το Δικαστήριο είναι ελεύθερο να αποδώσει τη βαρύτητα που κρίνει ότι επιβάλλεται σε διαφορετικά μέρη της κατάθεσης. Είναι επίσης επιτρεπτό για το Δικαστήριο να απορρίψει ως αναληθές μέρος της κατάθεσης και να αποδεχθεί άλλο (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2017:B430, Ποιν. Έφ. 96/2016, ημερ.28.11.2017, ECLI:CY:AD:2017:B430, Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 190, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 109). Έχω μελετήσει προσεχτικά το Τεκμήριο 3 και την ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου, και τα αξιολογώ σύμφωνα με τις πιο πάνω αρχές για την κατάληξη σε τελικά ευρήματα. Στις ποινικές υποθέσεις αποτελεί πάγια αρχή ότι το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων της κάθε κατηγορίας το φέρει η Κατηγορούσα αρχή και η ενοχή πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (Woolmington v D.P.P. 25 Cr. App. R. 72, Charitonos and Others v. The Republic

(1971)2 CLR 40). Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Γεν. Eισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aνδρέα Σάζου

(2001)2 ΑΑΔ 18, Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γεν. Εισαγγελέας ν. Σπύρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 71). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη, αλλά και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110). Σύμφωνα με το άρθρο 58

(4)(α) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών 66/1984: 4. «Πρόσωπο το οποίο οδηγεί η έχει τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει - (α) να μην προσπερνά ούτε να αποπειράται να προσπεράσει όχημα κινούμενο προς την ίδια κατεύθυνση σε κάθε σημείο που υπάρχει στη μέση του οδοστρώματος συνεχής άσπρη γραμμή, σχετικό απαγορευτικό σήμα τροχαίας, σε στροφή με ορατότητα μικρότερη των εκατό μέτρων, σε συμβολή δρόμων εντός δημοτικών ορίων η ορίων κοινότητας, όταν προσεγγίζει κυρτή γέφυρα, διάβαση πεζών ή κορυφή ανάβασης ή όταν προσεγγίζει όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε παρέχει δικαίωμα προτεραιότητα σε αυτό» (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Το άρθρο 72 της ΚΔΠ 66/1984 καθιστά ποινικό αδίκημα την παράβαση οποιασδήποτε διάταξης των Κανονισμών. Στην προκειμένη περίπτωση, αποτέλεσε αναντίλεκτο γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος, ενώ οδηγούσε τη Μοτοσικλέτα, προσπέρασε το Αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης σε σημείο όπου υπήρχε χαραγμένη επί του οδοστρώματος άσπρη συνεχής γραμμή. Δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος να είχε περάσει ο Κατηγορούμενος στην δεξιά πλευρά της άσπρης συνεχούς γραμμής. Η απαγόρευση αφορά προσπέρασμα όπου υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή χωρίς κάποιο περιορισμό σε σχέση με το σημείο που κινείται το όχημα που προσπερνά. Περαιτέρω, σε αντιδιαστολή με το αδίκημα που θεσπίζει ο κανονισμός 58

(2)(δ) της ΚΔΠ 66/84, δεν απαιτείται από τον συγκεκριμένο Κανονισμό, - ως είναι διατυπωμένος - απόδειξη ότι η συγκεκριμένη άσπρη συνεχής γραμμή, έχει χαραχτεί κατόπιν απόφασης αρμόδιας αρχής. Παρέλκει ως εκ τούτου η εξέταση των ισχυρισμών του συνηγόρου υπεράσπισης επί των συγκεκριμένων σημείων. Απουσιάζει όμως από τα γεγονότα της υπόθεσης το στοιχείο της κίνησης του Αυτοκινήτου της ΜΚ 3, η οποία παραδέχτηκε ότι το Αυτοκίνητο ήταν ακινητοποιημένο πριν επιχειρήσει να στρίψει δεξιά προς την οδό Αγίας Μαρίνας. Ο κανονισμός 58

(4)(α) απαγορεύει το προσπέρασμα οχήματος κινούμενου προς την ίδια κατεύθυνση. Σύμφωνα με το λεξικό του Γεώργιου Δ. Μπαμπινιώτη, 2η έκδοση του 2002, «κινούμενος» είναι αυτός που κινείται ή που τον χαρακτηρίζει η κίνηση ενώ, «κίνηση» θεωρείται η αλλαγή της θέσης αντικειμένου ή προσώπου σε συγκεκριμένο χρόνο και σε σχέση με κάποιο άλλο σώμα (που είναι ακίνητο και λαμβάνεται ως σημείο αναφοράς). Σύμφωνα με τους κανόνες ερμηνείας, σκοπός της ερµηνείας του νόµου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νοµοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερµηνεύει µε βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νοµοθέτηµα γενικά ερµηνεύονται µε τη συνήθη τους σηµασία, αλλά και µε βάση τα συµφραζόµενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείµενο και το σκοπό του νόµου (Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 ΑΑΔ 59, Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου v Αντέννα Λτδ

(2006)3 ΑΑΔ 151 . Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση Farooq κ.α. v Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 165, 166 , 169 και 170/2018, ημερομηνίας 7/9/2020 όπου συνοψίζονται οι αρχές που διέπουν την ερμηνεία των νόμων: Η γραμματική ερμηνεία δεν συνιστά οτιδήποτε άλλο παρά μέθοδο με την οποία διαπιστώνεται η βούληση του νομοθέτη, που επέλεξε τις συγκεκριμένες λέξεις για να την εκφράσει, με την απόδοση της απλής γραμματικής και κατά κυριολεξία σημασίας στις λέξεις που χρησιμοποιούνται (Τ. Γεωργιάδης & Υιός Λτδ v. Δημοκρατίας

(1991)4(Β) Α.Α.Δ. 1142, 1149-1150). Όταν λοιπόν η φρασεολογία του νόµου είναι σαφής, αποδίδεται στις λέξεις η φυσική και συνήθης έννοιά τους (Δ. Γαλατάκης Λτδ ν. Δηµοκρατίας

(2008)3 Α.Α.Δ. 78, 80-81 και πιο πρόσφατα ΧΧΧ Σέπου ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ECLI:CY:AD:2019:C262, Αναθεωρητική Έφεση 94/2013, ημερ. 26.6.2019 και Φυσεντζίδη ν. K & C Snooker & Pool Entertainment, ECLI:CY:AD:2020:A171, Πολιτική Έφεση Αρ.30/2019, ημερ.1.6.2020). Στην xxx Χρίστου κ.ά. ν. xxx xxx Πιερίδου Διαχειρίστριας της Περιουσίας του Αποβιώσαντα Κώστα Μαραγκού, Πολιτική Έφεση Αρ.311/2011, αναφέρθηκε ότι: «η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων δεν καθιστά εφικτή, ούτε επιτρέπει απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Όπου οι πρόνοιες του νόμου είναι σαφείς, το κείμενό του αποτελεί το μόνο αυθεντικό οδηγό για τους συγκεκριμένους σκοπούς του νόμου (ΚΟΤ ν. Παπαδόπουλου

(1990)2 ΑΑΔ 86, Τροκκούδη ν. Πέτρου κ.α.

(1998)1 ΑΑΔ 683).» Προσέτι, σημειώνεται ότι οι ποινικοί νόμοι, σε αντίθεση με άλλους νόμους, θα πρέπει να ερμηνεύονται στενά και αυστηρά. Σύμφωνα με τη νομολογία μας ο κανόνας αυτός έχει χαλαρωθεί σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν θα πρέπει να εξαλειφθεί από το μυαλό των Δικαστών (βλ. Μιχαηλίδης v Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 39) Στην προκειμένη περίπτωση, η λέξη «κινούμενο» είναι σαφής και με την απόδοση της απλής γραμματικής και κατά κυριολεξία σημασίας της, δεν μπορεί να ερμηνευτεί ώστε να περιλαμβάνει αυτοκίνητο σε στάση. Συνεπώς, δεν έχει αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο Κατηγορούμενος προσπερνούσε κινούμενο όχημα, κάτι που αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Ενόψει των ανωτέρω, προκύπτει ότι η Κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του Κατηγορουμένου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Συνακόλουθα, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. [Υπ.] .............. Α. Γ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο