← Κύπρος

ΔΗΜΟΣ ΛΑΤΣΙΩΝ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΒΑΡΝΑΒΑ, ΑΡ. ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: 16651/2021, 22/12/2022

ΔΗΜΟΣ ΛΑΤΣΙΩΝ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΒΑΡΝΑΒΑ, ΑΡ. ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: 16651/2021, 22/12/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:B183 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. ΣΑΒΒΙΔΗ, Προσ. Ε. Δ. ΑΡ. ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: 16651/2021 ΜΕΤΑΞΥ ΔΗΜΟΣ ΛΑΤΣΙΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑ ΑΡΧΗ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΡΥΣΤΑΛΛΑ ΒΑΡΝΑΒΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου 2022 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για κατηγορούσα αρχή: κα Κουππάρη για να ακούσει απόφαση κα Λάμπρου Για κατηγορούμενη: καμία εμφάνιση Κατηγορούμενη παρούσα ΑΠΟΦΑΣΗ Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει μια κατηγορία και δη ότι στις 14.06.2021 και ώρα 13:01μμ, στην οδό Ικάρου, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λατσιών, της Επαρχίας Λευκωσίας, ενώ είχε τον έλεγχο και την κατοχή του οχήματος με αρ. εγγραφής [ ], στάθμευσε αυτό κατά τρόπο που παρακώλυε την ομαλή οδική κυκλοφορία, κατά παράβαση των προνοιών των σχετικών νόμων και κανονισμών, ως τούτοι καταγράφονται στο κατηγορητήριο. Η κατηγορούμενη αρνήθηκε τη κατηγορία και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η Κατηγορούσα Αρχή, για απόδειξη της υπόθεσης της, κάλεσε ένα μάρτυρα, τον [ΜΚ1] Χρίστο Θρασυβούλου, δημοτικό τροχονόμο του Δήμου Λατσιών ενώ από τη πλευρά της υπεράσπισης, όταν το Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης, η τελευταία επέλεξε να καταθέσει ενόρκως καθώς και να παρουσιάσει επιπλέον, ως μάρτυρα υπεράσπισης, την κόρη της [ΜΥ1] κα Αγγελίνα Δημητρίαδη. Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω με λεπτομέρεια την ενώπιον μου μαρτυρία. Σκοπός της παρούσας απόφασης, δεν είναι η λεπτομερής παράθεση του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κάτι τέτοιο, θεωρώ, ότι δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Όπως θα διαφανεί πιο κάτω, τα γεγονότα που συνιστούν κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών, καθιστούν τη παράθεση και αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, αχρείαστη και μη εξυπηρετούσα οποιουδήποτε ουσιαστικού σκοπού, ιδιαίτερα λαμβανομένης υπόψη και της φύσης του αδικήματος ως αυτό περιέχεται στο σχετικό άρθρο[1]. Αναφορά στη μαρτυρία θα γίνει όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Σημειώνω, επιγραμματικά, για σκοπούς πληρότητας, ότι δεν αμφισβητήθηκαν τα ακόλουθα και επομένως αποτελεί κοινό έδαφος ότι: Α. η οδός Ικάρου, όπου έλαβε χώρα το κατ' ισχυρισμό αδίκημα, βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Λατσιών, Β. η κατηγορούμενη ήταν η ιδιοκτήτρια του οχήματος με αρ. εγγραφής [ ], το οποίο είχε στη κατοχή και υπό τον έλεγχο της τον επίδικο χρόνο, Γ. η θέση που κατείχε ο ΜΚ1 στον Δήμο Λατσιών καθώς και η εξουσία του να εκδίδει εξώδικα για τροχαίες παραβάσεις σύμφωνα με σχετικό κανονισμό, Δ. η κατηγορούμενη στάθμευσε το όχημα της επί της οδού Ικάρου, κατά τον επίδικο χρόνο, Ε. εκδόθηκε εξώδικο για το αδίκημα της παρακώλησης κυκλοφορίας, το οποίο αφέθηκε στον ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου της, Κατά συνεπεία τα πιο πάνω κοινώς αδιαμφησβήτητα γεγονότα καθίστανται ευρήματα Δικαστηρίου. Και προχωρώ. Σε αδρές γραμμές, εκείνο που στην ουσία αποτέλεσε τη διαφωνία των μερών ήταν, σύμφωνα με τον ΜΚ1, ότι το όχημα της κατηγορούμενης ήταν σταθμευμένο κατά τέτοιο τρόπο επί της οδού Ικάρου που προκαλούσε πραγματική παρακώληση της οδικής κυκλοφορίας ενώ θέση της κατηγορούμενης ήταν ότι το όχημα της δεν προκαλούσε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακώληση της οδικής κυκλοφορίας, σύμφωνα με τις δικές της εκτιμήσεις και υποθέσεις, αφού ο εν λόγω δρόμος έχει πλάτος περίπου 7 μέτρα καθώς επίσης ότι υπάρχει προκατάληψη εκ μέρους του Δήμου Λατσιών εναντίον της, εξου και η παρούσα καταγγελία, η οποία, εν πάση περιπτώσει, αποτελεί μια από τις πολλές καταγγελίες του Δήμου Λατσιών εναντίον τόσον της ίδιας όσο και άλλων μελών της οικογένειας της, για ίδιας φύσεως αδικήματα. Η πιο πάνω αναφερομένη συνοπτική πλην όμως πλήρως περιεκτική εκδοχή των δύο μερών καλύπτει και τις βασικές θέσεις των μαρτύρων για το επίδικο ζήτημα της παρούσας υπόθεσης. Προτού προχωρήσω με τα περαιτέρω, κρίνω αναγκαίο, σε αυτό το στάδιο, να επισημάνω ότι μεγάλο μέρος της μαρτυρίας αφορούσε σε υποθετικά σενάρια και θεωρίες ως προς το πώς θα μπορούσε να προκληθεί παρακώλυση κυκλοφορίας σε σχέση με το πλάτος του δρόμου, τις διαστάσεις οχημάτων που πιθανό να διέρχονταν από το συγκεκριμένο δρόμο καθώς και τον υποθετικό συνδυασμό τέτοιων οχημάτων. Την ίδια στιγμή, τέτοιου είδους σενάρια συνοδεύονταν από εκτιμήσεις στη βάση των διαστάσεων του δρόμου ή ενός μέσου οχήματος ή του οχήματος της κατηγορούμενης σε μια προσπάθεια να καταδειχθεί πόσα οχήματα μπορούν, αν όντως μπορούν, να περάσουν από το επίδικο σημείο, ταυτόχρονα και/ή συνεχόμενα. Προς τούτο παρουσιάστηκαν ακόμα και βίντεο, επιχειρώντας έτσι ζωντανή αναπαράσταση του συμβάντος, απλά και μόνο για να ελεγχτούν οι εκατέρωθεν θεωρίες. Σύμφωνα με τη Νομολογία, στην οποία θα αναφερθώ κατωτέρω, τέτοιου είδους μαρτυρία είναι επιτρεπτό να τίθεται ενώπιον δικαστηρίου σε περιπτώσεις διαφορετικές από την υπο εξέταση ήτοι αυτών της ενδεχόμενης (potential) παρακώλυσης, σε αντιδιαστολή με την υπό εξέταση υπόθεση, η οποία αφορά πρόκληση πραγματικής (actual) παρακώλησης[2]. Επομένως, αφού η παρούσα υπόθεση αφορά στο αδίκημα της πραγματικής (actual) παρακώλυσης της κυκλοφορίας, τόσο η μαρτυρία όσο και η επιχειρηματολογία των μερών η οποία αφορά σε σενάρια, θεωρίες και εκτιμήσεις στη βάση των οποίων θα μπορούσε θεωρητικά και μόνο να καταδειχτεί παρακώλυση ή μη, στο βαθμό που δεν κρίνεται σχετική με τα υπό αμφισβήτηση επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης θα αγνοηθεί. Επισημαίνω ότι το ζητούμενο στη παρούσα υπόθεση δεν είναι το κατά πόσο, στη βάση του τρόπου που στάθμευσε το όχημα της η κατηγορούμενη ήταν δυνατόν να παρακώλυε την τροχαία κίνηση, αλλά εάν όντως πραγματικά παρακώλυσε τούτην κατά τον επίδικο χρόνο. Και προχωρώ τώρα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. Εξαρχής σημειώνω ότι αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1 σε αντιδιαστολή με αυτή της Κατηγορούμενης και της ΜΥ1, αφού ικανοποιήθηκα ότι απέδωσε στο Δικαστήριο την πραγματικότητα[3] όπως τη συνέλαβε και συγκράτησε χωρίς διαθλάσεις. Τούτη, λοιπόν, ήταν σαφής, αταλάντευτη, χωρίς υπεκφυγές και δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του από την κατηγορούμενη, η οποία χειρίστηκε την υπόθεση της αυτοπρόσωπος. Μολονότι υποβλήθηκε στον ΜΚ1 η θέση της κατηγορούμενης, τούτος με πειστικότατο τρόπο και χωρίς να μεταβάλει την αρχική και κύρια του θέση επέμενε στον ισχυρισμό του και συγκεκριμένα ότι προχώρησε με έκδοση εξωδίκου, για παρακώληση της κυκλοφορίας από το όχημα της κατηγορούμενης, αφού για χρονική περίοδο, περίπου, 25 λεπτών και εφόσον περιπόλησέ δύο φορές στο σημείο, παρατήρησε ότι, είτε δύο εξ΄ αντιθέτου διερχόμενα οχήματα δεν μπορούσαν ταυτόχρονα να περάσουν από το σημείο, ενώ η επι του προκειμένου σημείου σήμανση στο δρόμο επέτρεπε μια τέτοια ενέργεια είτε και αναγκάζονταν να ελαττώσουν ταχύτητα είτε ακόμα και σταματούσαν με σκοπό το ένα δώσει προτεραιότητα στο άλλο. Σημείωσε δε ότι η οδός Ικάρου αποτελεί μια από τις κεντρικές οδούς των Λατσιών ενώ ως προς τον ισχυρισμό της κατηγορούμενης περί μεροληψίας εναντίον της, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι η πρώτη φορά που την γνώρισε ήταν στο Δικαστήριο, στην παρούσα υπόθεση, και ότι δεν έχει κάτι μαζί της, θέση η οποία εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητήθηκε από την κατηγορούμενη ούτε κατά την περαιτέρω αντεξέταση του ΜΚ1 αλλά ούτε αναφέροντας οτιδήποτε περί του αντιθέτου κατά την δια ζώσης μαρτυρία της πλην γενικών αναφορών. Τέλος ο ΜΚ1 διευκρίνισε ότι οι εντολές του Δήμου Λατσιών είναι όλες οι ίδιες, « όσοι παρανομούν να καταγγέλλονται». Στην αντίπερα όχθη η μαρτυρία της κατηγορούμενης και της ΜΥ1 παρουσιάζει αδυναμίες και ως θα υποδειχθεί κατωτέρω δεν κρίνεται σχετική με τα επίδικα ζητήματα αφού στην ουσία εδράζεται επί εκτιμήσεων και υποθέσεων και όχι επί των γεγονότων κατά τον ουσιώδη χρόνο της παρούσας υπόθεσης. Πιο συγκεκριμένα, οι βασικές θέσεις και των δύο αυτών μαρτύρων ήταν αφενός ότι υπάρχει προκατάληψη και «εκδικητική διάθεση» από τον Δήμο Λατσιών στο πρόσωπο τους, αφού έχουν καταγγελθεί τόσο οι ίδιες όσο και άλλα μέλη της οικογένειας τους για το ίδιο με της παρούσας υπόθεσής αδίκημα, καθώς επίσης και ότι δεν είναι δυνατόν να διαπράχθηκε το αδίκημα του κατηγορητηρίου καθότι οι διαστάσεις του επίδικου δρόμου σε σχέση με τις διαστάσεις των μέσων οχημάτων επιτρέπουν την διέλευση των οχημάτων χωρίς να παρακωλύεται η ομαλή οδική κυκλοφορία της οδού. Σημειώνω, ενδεικτικά, ότι η θέση της κατηγορούμενης αλλά και της ΜΥ1 περί το ότι δεν διεπράχθει το αδίκημα βασίστηκε αποκλειστικά επί υποθέσεων και εκτιμήσεων τους με βάση το πλάτος του δρόμου και/ή του πλάτους των μέσων οχημάτων και όχι σε οποιαδήποτε γνώση τους εάν όντως το όχημα της κατηγορούμενης παρακώλυε την οδική κυκλοφορία τη δεδομένη στιγμή αφού όπως η τελευταία δέχτηκε, κατά την αντεξέταση της, δεν ήταν παρούσα κατά τον ουσιώδη χρόνο στο συγκεκριμένο σημείο και δεν είχε οπτική επαφή με το όχημα της ώστε να μπορούσε να ελέγξει ιδίοις όμμασι την τροχαία κίνηση που υπήρχε τη δεδομένη στιγμή που ο ΜΚ1 περιπολούσε επί της οδού Ικάρου. Πέραν του γεγονότος αυτού και δη ότι η εκδοχή της κατηγορούμενης εδράζεται επί υποθέσεων, κατά το στάδιο της αντεξέτασης της ανέφερε ότι είναι « Είναι σπάνιο να συναντηθούν τρία αυτοκίνητα μαζί, άμα είναι ένα δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.», κάτι το οποίο εμμέσως πλην σαφώς φαίνεται να επιβεβαιώνει τη θέση του ΜΚ1 παρά την δική της θέση. Τέλος, ακόμα και εάν θεωρήσω ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 6 [φιλμ Φ.1-8] μπορούσε να τύχει οποιασδήποτε χρήσης στη παρούσα υπόθεση και πάλι τούτο δεν θα βοηθούσε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την υπεράσπιση της κατηγορουμένης, τουναντίον παρατηρώντας τα εν λόγω βίντεο φαίνεται ξεκάθαρά, ιδιαίτερα στο φιλμ 5, η πραγματική παρακώληση της ομαλής τροχαίας κίνησής αφού πχ τα διερχόμενα οχήματα που βρίσκονται στη λωρίδα κυκλοφορίας που στάθμευσε η κατηγορούμενη, φαίνεται να ελαττώνουν ταχύτητα - σχεδόν σταματούν πίσω από το σταθμευμένο όχημα της, αναμένουν το διερχόμενο εξ αντιθέτου όχημα να περάσει από το σημείο, και έπειτα προσπερνούν το όχημα της κατηγορούμενης με σκοπό να περάσουν από το εν λόγω σημείο, κάτι που μάλλον επιβεβαιώνει τις τοποθετήσεις του ΜΚ1 παρά αυτές της κατηγορούμενης. Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι τούτα δικαιολογούν πλήρως την ήδη εκφρασθείσα γνώμη μου ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας της κατηγορούμενης και της ΜΥ1 η οποία δεν βοηθά καθ' οποιονδήποτε τρόπο στην επίλυση των επίδικων ζητημάτων. Θα προχωρήσω τώρα στη παράθεση της νομικής πτυχής των ζητημάτων που εδώ ενδιαφέρουν, χωρίς να παρίσταται ανάγκη εντρυφήσεως, ως εκ των άνω εγειρόμενων θεμάτων. Το αδίκημα του κ. 58

(10)(γ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 αφορά πρόσωπο «.το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο» και το οποίο «εγκαταλείπει το όχημα χωρίς να λάβει προηγουμένως όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις κατά τρόπο ώστε αυτό να μη μπορεί να τεθεί σε κίνηση κατά την απουσία του και επιπρόσθετα να μην εγκαταλείπει σε δρόμο κατά τρόπο ώστε να εμποδίζει αδικαιολόγητα πεζούς ή την τροχαία κίνηση[4]». Αντίστοιχο, ενδεικτικά, είναι το αδίκημα του Κανονισμού 103 των Αγγλικών Motor Vehicles (Construction and Use) Regulations 1986 (SI 1986/1078)[5], όπως τροποποιήθηκε, σύμφωνα με τον οποίο - «.PART II REGULATIONS GOVERNING THE CONSTRUCTION, EQUIPMENT AND MAINTENANCE OF VEHICLES- F. AVOIDANCE OF DANGER- 103 - No person in charge of a motor vehicle or trailer shall cause or permit the vehicle to stand on a road so as to cause any unnecessary obstruction of the road.» Όπως, λοιπόν, αναφέρεται στο σύγγραμμα Motoring Offences, London, Butterworths, 1967, σελ 106, το κατά πόσο μια συγκεκριμένη πράξη αναλογεί σε αδικαιολόγητη παρακώλυση είναι θέμα πραγματικό και εξαρτάται από τα συγκεκριμένα γεγονότα. Ως εκ τούτου το νομολογιακό προηγούμενο είναι απλά καθοδηγητικής σημασίας και η κάθε υπόθεση θα πρέπει να εξετάζεται με τα δικά της περιστατικά. Επίσης, στο σύγγραμμα Wilkinson's Road Traffic Offences, 23th ed, 2007, στη σελ. 537, παρ. 6.206, αναφέρεται ότι η παρακώλυση της κυκλοφορίας μπορεί να προκληθεί από πραγματική παρακώλυση λωρίδας κυκλοφορίας, π.χ. καταλαμβάνοντας το μισό μέρος στενού, πολυσύχναστου δρόμου, έτσι ώστε να καθίσταται αναγκαία η χρήση μιας λωρίδας, ή μπορεί να είναι παράλογη η χρήση δικαιώματος στάσης ακόμη και αν υπάρχει χώρος διέλευσης της κυκλοφορίας. Στην Αγγλική υπόθεση Wade v Grange [1977] R.T.R. 417 αναφέρθηκε το εξής: «. what amounts to obstruction is primarily a question of fact .». Επίσης μπορεί να υφίσταται παρακώλυση για πολύ μικρό χρονικό διάστημα [βλ. Wall v Williams 1966] Crim LR 50 - πενήντα δευτερόλεπτα]. Ο δε σκοπός της στάθμευσης, σύμφωνα με τη νομολογία, φαίνεται να σχετίζεται περισσότερο με την ύπαρξη κάποιας νόμιμης δικαιολογίας και όχι με το κίνητρο ή τον σκοπό αυτό καθ' εαυτό [βλ. W R Anderson (Motors) Ltd v Hargreaves -
(1962)1 All ER 129) Για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος ως επίσης και διάφορα παραδείγματα από τη νομολογία ως προς το τι θεωρήθηκε παρακώλυση και τι όχι παραπέμπω στο σύγγραμμα Butterworths Road Traffic Service ανωτέρω. Τέλος, και σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Ευγενία Πέτσα ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 27/2014, ημερομηνίας 12/2/2016, η φράση « και επιπρόσθετα » έχει την έννοια δύο διαφορετικών τρόπων εγκατάλειψης. Ο κανονισμός 58(δ)(γ) δημιουργεί δύο διαφορετικά αδικήματα προς αντιμετώπιση δύο διαφορετικών έκνομων καταστάσεων και όχι σώρευση συστατικών στοιχείων σε ένα και μόνο αδίκημα. Στην παρούσα υπόθεση - όπως και στην Πέτσα ανωτέρω - τα σχετικά συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (α) η εγκατάλειψη του οχήματος σε δρόμο και (β) η εξ αυτής αδικαιολόγητη παρεμπόδιση της τροχαίας κίνησης. Ως προς την έννοια δε της παρεμπόδισης, το αδίκημα μπορεί να συντελεστεί και με τη δημιουργία αισθητά μειωμένης δυνατότητας στη χρήση του δρόμου στην οποία υποβάλλεται άλλος οδηγός, όπως προκύπτει από την ουσιαστική ερμηνεία του όρου στο σύγγραμμα Words and Phrases Legally Defined, Τόμος 4, σελ. 9, ως ακολούθως: «"Obstruction" . is not a term of art nor has it acquired any special meaning, but it is always used in describing a particular kind of nuisance, viz. the obstruction of a highway. What is obstruction of a highway? It is not only an obstruction which actually prevents someone from exercising his right on the highway; it is any obstruction which interferes to an appreciable practical extent with the right which every member of the public has to use the highway, and to use it at all times and under all circumstances. The right of each person is not restricted to the particular part of the highway which may happen not to be in use by others at the time; it extends to the whole of the highway. Everybody has the right to use the whole of the highway at any time he thinks fit for the purpose of passing and repassing, and anything which appreciably and practically interferes with that right is an obstruction of the highway." Haywood v. Mumford
(1908)7 C.L.R. 133, per O'Connor, J., at pp. 140, 141 ......» Έχοντας ήδη καταλήξει σε ευρήματα, για τη προκειμένη περίπτωση, τόσο στη βάση των κοινώς αδιαμφισβήτητων γεγονότων όσο και στη βάση της λοιπής ενώπιον μου αποδεκτής μαρτυρίας, ως αυτή προέκυψε κατά την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω στο επιπρόσθετο εύρημα ότι με τον τρόπο που η κατηγορούμενη στάθμευσε το όχημα της κατά τον επίδικο χρόνο και οδό παρακώλυε παρανόμως την ομαλή οδική κυκλοφορία καθότι εντός του επίδικου χρονικού διαστήματος τα διερχόμενα εξ αντιθέτου οχήματα, σε οδό που θα έπρεπε να μπορούν ανεμπόδιστα να διέρχονται ένθεν και ένθεν, αναγκάζονταν είτε να ελαττώσουν είτε ακόμα και να σταματήσουν για να επιτευχθεί η διέλευση τους από το σημείο που το όχημα της κατηγορούμενης ήταν σταθμευμένο. Το γεγονός ότι μπορεί να υπήρχε κάποιος χώρος ή δυνατότητα διέλευσης των οχημάτων είναι στοιχείο, άνευ ουσιαστικά σημασίας, όπως άλλωστε επιμαρτυρεί και η νομολογία στην οποία έχω αναφερθεί πιο πάνω. Για όλους του πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και συνεπώς την κατηγορία εναντίον της κατηγορούμενης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη στη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) Π. Σαββίδης, Προσ. Ε. Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1]Βλ. σχ. Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας [2008] 2 ΑΑΔ 486, 534-535, Ιωάννου ν. Αληφαντή Π.Ε 163/17 κ.α, ημερ. 07.10.2019, Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας
(1999)2 ΑΑΔ 490 και Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για Απόλυση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως δια ανάρμοστη συμπεριφορά, Αίτηση 1/15 ημερ. 24/9/2015, σελ. 27,
  1. [2] Βλ. Wilkinson's Road Traffic Offences, 23th ed, 2007, σελ. 537, παρ. 6.206-6.210, καθώς και Motoring Offences του Paul H Niekirk Μ.Α, London, Butterworths, 1967 σελ 105-
  2. [3] Βλ. Volettos v. Republic
(1961)CLR 169, 180-
  1. [4] περί ερμηνείας του άρθρου βλ σχετικά την Ποινική Έφεση 27/2014, Ευγενία Πέτσα ν. Αστυνομίας, 12.02.
  2. [5] Προηγουμένως υπήρχε ο κ. 114 των Motor Vehicles (Construction and Use) Regulations 1973, S.I. 1973 No. 24, σύμφωνα με τον οποίο: «
  3. No person in charge of a motor vehicle or trailer shall cause or permit the motor vehicle or trailer to stand on a road so as to cause any unnecessary obstruction thereof.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.