ΔΗΜΟΥ ΕΓΚΩΜΗΣ ν. ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, Αρ. Yπόθεσης: 4044/21, 22/12/2022

(1)κατηγορία η οποία αφορά παράλειψη πληρωμής των τελών για την αποκομιδή σκυβάλων για το έτος 2019 κατά παράβαση των άρθρων 83, 84 (ζ), 87

(1)(γ),

(2), 126, 129, 134 και 135 του περί Δήμων Νόμου 111/1985 και του άρθρου 4 του περί Αυξήσεως των χρηματικών ποινών νόμου του

1. Για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής έδωσε μαρτυρία ο κ. Λοΐζος Κυριάκου (MK1) ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του (Έγγραφο Α). Κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι λειτουργός στο τμήμα φορολογιών του Δήμου Έγκωμης και μεταξύ των καθηκόντων του είναι και η καταγραφή και επιβολή φορολογίας/τελών σε οικιστικά και επαγγελματικά υποστατικά. Ανέφερε επίσης ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο ο οποίος διαμένει στο διαμέρισμα το οποίο αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος που αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση. Ανέφερε ότι αποστάληκε ταχυδρομικώς στη διεύθυνση του κατηγορούμενου ειδοποίηση περί τις 8/7/2019 για την επιβολή σε αυτόν από τον Δήμο Έγκωμης τελών αποκομιδής σκυβάλων για το 2019 ύψους €164,00 το οποίο ήταν πληρωτέο μέχρι τις 3/12/
2. Επίσης ο Δήμος Έγκωμης τον πληροφόρησε με την εν λόγω ειδοποίηση ότι θα δέχεται ενστάσεις μέχρι τις 31/10/19 (Τεκμήριο 1). Δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση εκ μέρους του κατηγορούμενου και στις 13/4/20 αποστάληκε ταχυδρομικώς στη διεύθυνση του νέα ειδοποίηση με την οποία ενημερωνόταν ότι του επιβλήθηκε προσεπιβάρυνση 10% στο ποσό που όφειλε (Τεκμήριο 2) πληροφορώντας τον ότι σε περίπτωση παράλειψη συμμόρφωσης θα λάμβαναν δικαστικά μέτρα εναντίον του. Ακολούθως, ενόψει της μη συμμόρφωσης του στις 23/11/20 οι δικηγόροι του Δήμου Έγκωμης απέστειλαν νέα επιστολή ενημερώνοντας τον για την οφειλή του στην οποία επίσης δεν ανταποκρίθηκε (Τεκμήριο 1). Σύμφωνα με τον ΜΚ1 η επιβληθείσα φορολογία γνωστοποιήθηκε στον κατηγορούμενο και παρήλθε ο χρόνος των 75 ημερών για την προσβολή της ενώπιον του Δικαστηρίου και ο κατηγορούμενος εξακολουθεί να οφείλει το ποσό των €180,
3. Κατά την αντεξέταση του από τον κατηγορούμενο επανέλαβε τα όσα ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του και περαιτέρω σε σχετικές υποβολές ότι ο κατηγορούμενος πλήρωσε το σχετικό ποσό στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι υπόλογος έναντι του Δήμου ήταν ο ίδιος στον οποίο και επιβλήθηκε η επίδικη φορολογία την οποία ο ίδιος δεν αμφισβήτησε και η όποια ιδιωτική συμφωνία του κατηγορούμενου με τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος δεν αφορά τον Δήμο. Μετά το τέλος της μαρτυρίας της ΜΚ 1 το Δικαστήριο αφού έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου τον κάλεσε σε απολογία. Αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί ένορκη κατάθεση. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι πλήρωσε τα οφειλόμενα ποσά στον ιδιοκτήτη ο οποίος τον ξεγέλασε και ότι ο Δήμος θα πρέπει να τα πάρει από τον ιδιοκτήτη. Κατά την αντεξέταση του δέχτηκε ότι ο ίδιος δεν υπέβαλε οποιαδήποτε ένσταση ή προσφυγή εναντίον της επίδικης φορολογίας. Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Παρακολούθησα τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας.[1] Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του.[2] Αξιολόγησα τη μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο, την ποιότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία και έχω λάβει καθοδήγηση από σειρά παραγόντων όπως, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων των μαρτύρων, τη λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής τους, την ύπαρξη ή μη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων όπως επίσης και την ύπαρξη οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα.[3] Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν έχει περιοριστεί μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την έχω συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, υποβάλλοντας τη στη βάσανο της συνεκτίμησης στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και υποβάλλοντας επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας με βάση την προσέγγιση που η Νομολογία μας επιτάσσει στο θέμα αυτό.[4] Έχω επίσης κατά νου την καλά εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή πως η παράλειψη αντεξέτασης γενικά θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής που θέτει ο μάρτυρας.[5] Ο ΜK1 έκανε πολύ καλή και θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Όπως προκύπτει από την πιο πάνω σύνοψη της μαρτυρίας του, ο εν λόγω μάρτυρας περιέγραψε με σαφήνεια, σταθερότητα, θετικότητα και συνεκτικότητα τα επίδικα γεγονότα. Εξήγησε με συνοχή τα όσα διαμείφθηκαν σε σχέση με τα οφειλόμενα τέλη αποκομιδής σκυβάλων χωρίς υπεκφυγές και ενδοιασμούς. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του ΜΚ1 στο σύνολο της οφείλω να σημειώσω ότι ο ΜΚ1 απαντούσε αυθόρμητα τις ερωτήσεις που του τέθηκαν και δεν διαπίστωσα αντιφάσεις στη μαρτυρία του, η οποία ήταν άμεση, συνεκτική, σταθερή και πειστική. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η μαρτυρία του ήταν ειλικρινής και αξιόπιστη και την αποδέχομαι. Σε ότι αφορά τη μαρτυρία του κατηγορούμενου σημειώνω ότι αυτή ουσιαστικά περιορίστηκε στη θέση του ότι ο ίδιος πλήρωσε την επίδικη φορολογία στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος, αποδεχόμενος ότι ο ίδιος δεν υπέβαλε οποιαδήποτε ένσταση ούτε άσκησε οποιαδήποτε προσφυγή εναντίον της πράξης επιβολής της στον ίδιο. Η θέση περί πληρωμής της στον ιδιοκτήτη προβλήθηκε εντελώς γενικά και αόριστα χωρίς να προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη πληρωμής της με τρόπο ώστε τα όσα περί τούτου ανέφερε να μην είναι πειστικά και ως εκ τούτου αποδεκτά. Εν πάση περιπτώσει ακόμα και έτσι να είχαν τα πράγματα, αυτό δεν αναιρεί το αξιόποινο της παράλειψης καταβολής της επιβληθείσας φορολογίας εκ μέρους του κατηγορούμενου ενόψει του ανέκκλητου χαρακτήρα που προσέλαβε η επίδικη φορολογία μετά την γνωστοποίηση της στον κατηγορούμενο και την πάροδο της προθεσμίας των 75 ημερών που αυτός είχε για να ασκήσει προσφυγή εναντίον της πράξης επιβολής της. Στη βάση της ανωτέρω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας αλλά και με βάση τα γεγονότα εκείνα που δεν έτυχαν αμφισβήτησης[6] και προς αποφυγή επανάληψης, τα όσα ανέφερε στη μαρτυρία του ο ΜΚ1 ως συνοψίσθηκαν πιο πάνω κατά την παράθεση της μαρτυρίας του συνιστούν και τα ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Το άρθρο 84(ζ) του περί Δήμων Νόμου αρ. 111/1985 ο οποίος είναι σχετικός με τα επίδικα θέματα προνοεί τα ακόλουθα: «
4. Τηρoυμέvωv τωv διατάξεωv τoυ παρόvτoς Νόμoυ και oιoυδήπoτε ετέρoυ εκάστoτε εv ισχύι vόμoυ, τo συμβoύλιov θα εκτελή, εv τω μέτρω τωv oικovoμικώv δυvατoτήτωv τoυ δήμoυ, εvτός τωv δημoτικώv oρίωv πάvτα ή oιαδήπoτε τωv ακoλoύθωv καθηκόvτωv, ήτoι- .. (ζ) θα πρovoή διά τηv καθαριότητα και υγιειvήv κατάστασιv τoυ δήμoυ. διά τηv συλλoγήv, απoκoμιδήv, διάθεσιv, διαχείριση και επεξεργασίαv τωv σκυβάλωv, για τις οποίες επιβάλλει στον ιδιοκτήτη ή κάτοχο της ακίνητης ιδιοκτησίας ή του υποστατικού τέλη σκυβάλων, τα οποία δεν υπερβαίνουν τα ποσά που προβλέπονται στον Έκτο Πίνακα, θα ελέγχη και παρεμπoδίζη τηv συσσώρευσιv σκυβάλωv, εις oιovδήπoτε δημόσιov ή ιδιωτικόv υπoστατικόv ή χώρov, θα πρoμηθεύη και διατηρή εις υγιειvήv κατάστασιv δημόσια σκυβαλoδoχεία ή άλλα δoχεία ή χώρoυς διά πρoσωριvήv εvαπόθεσιv και απoκoμιδήv σκυβάλωv, και θα πρovoή διά τηv λήψιv παvτός μέτρoυ αvαγκαίoυ διά τηv εξάλειψιv και μετακίvησιv oιασδήπoτε ακαθαρσίας ή απoρριμάτωv και διά τηv περιστoλήv oιασδήπoτε oχληρίας: Νοείται ότι, η ετήσια αύξηση που επιβάλλεται στα τέλη σκυβάλων είναι μέχρι του ποσοστού δεκατέσσερα τοις εκατό (14%) των τελών του προηγούμενου χρόνου, αρχίζοντας με βάση τα τέλη που καταβάλλονται αμέσως πριν από την έναρξη της ισχύος του περί Δήμων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2018». Σχετικό επίσης είναι το άρθρο 126 του ως άνω νόμου το οποίο έχει ως ακολούθως: Τo δικαστήριov δύvαται vα διατάξη τηv καταβoλήv δικαιωμάτωv ή τελώv μη καταβληθέvτωv 126.-

(1)Εάv τo δικαστήριov, εvώπιov τoυ oπoίoυ πρoσάγεται oιovδήπoτε πρόσωπov δι' oιαvδήπoτε παράβασιv τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή διά αδίκημα κατά τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή διά παράβασιv oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv εκδoθέvτωv δυvάμει αυτoύ, εύρη τo τoιoύτo πρόσωπov έvoχov της τoιαύτης παραβάσεως ή αδικήματoς κατά παράβασιv τoυ Νόμoυ ή παραβάσεως oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv, τo τoιoύτo δικαστήριov δύvαται, επιπρoσθέτως πρoς τηv πoιvήv τηv oπoίαv ήθελε θεωρήσει αρμόζoυσαv vα επιβάλη επί τoυ τoιoύτoυ πρoσώπoυ και επιπρoσθέτως πρoς τα δικαστικά έξoδα, vα διατάξη τo τoιoύτo πρόσωπov vα πληρώση όλα τα δικαιώματα, διαπύλια, τέλη ή δασμoύς σχέσιv έχovτα πρoς τηv κατηγoρίαv και τα oπoία τo τoιoύτo πρόσωπov έδει vα καταβάλη αλλά παρέλειψεv ή ηρvήθη ή ημέλησε vα καταβάλη.

(2)Άπαvτα τα τoιαύτα δικαιώματα διαπύλια, τέλη και δασμoί τα oπoία διέταξε τo δικαστήριov vα καταβληθoύv δύvαvται vα αvακτώvται καθ' ov τρόπov χρηματικαί ή έτεραι πoιvαί αvακτώvται δυvάμει oιoυδήπoτε εκάστoτε εv ισχύι vόμoυ. Περαιτέρω, το άρθρο 134 του ως άνω νόμου διαλαμβάνει τα ακόλουθα: Γεvική πρoσεπιβάρυvσις 134. Εάv oιαδήπoτε τέλη, δικαιώματα, φόρoι ή επιβαρύvσεις πληρωτέαι δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή oιωvδήπoτε δημoτικώv καvovισμώv εκδoθέvτωv δυvάμει αυτoύ, δεv πληρωθoύv κατά τov χρόvov καθ' ov ταύτα είvαι δεόvτως oφειλόμεvα και πληρωτέα δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ και τωv τoιoύτωv καvovισμώv, o oφειλέτης τoύτωv ή oιoσδήπoτε τoύτωv θα πληρώvη, επιπλέov πρoς τo πoσόv τωv τoιoύτωv τελώv, δικαιωμάτωv ή επιβαρύvσεωv, πρoσεπιβάρυvσιv ίσηv πρoς 10% επί του οφειλόμενου ποσού. Στην υπόθεση Χριστοδούλου Άριστος ν. Επάρχου Λεμεσού

(2000)2 ΑΑΔ 128, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία του ποινικού δικαστηρίου για αξιόποινες παραλείψεις καταβολής φορολογίας προϋποθέτει το ανέκκλητο της φορολογίας, με μόνο παρεπόμενο την είσπραξή της. Προσλαμβάνει αυτό το χαρακτήρα η επιβληθείσα φορολογία, εφόσον περιέλθει σε γνώση του διοικουμένου και αφού παρέλθει ο χρόνος για την προσβολή της ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προϋπόθεση για το ανέκκλητο της υποχρέωσης καταβολής της φορολογίας αποτελεί η γνωστοποίησή της στο διοικούμενο ή, έστω, η λήψη γνώσης του περιεχομένου της εκ μέρους του και η πάροδος, από την ημέρα εκείνη, του χρονικού διαστήματος των 75 ημερών για την άσκηση προσφυγής - (Άρθρο 146.3 του Συντάγματος)». Στην υπόθεση Δήμος Αγίου Αθανασίου ν. James Peter (Pazaraki)

(2004)2 ΑΑΔ 524, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ωστόσο πρέπει να υποδείξουμε ότι η ανάγκη γνωστοποίησης της απόφασης για επιβολή τελών αποτελεί επιταγή της νομολογίας (βλ. Χριστοδούλου, πιο πάνω) και επιταγή των αρχών του διοικητικού δικαίου. Η επιβολή τελών αποτελεί, καθώς έχει νομολογηθεί, διοικητική πράξη, οι δε σχετικές αρχές του διοικητικού δικαίου απαιτούν γνωστοποίηση της στον ενδιαφερόμενο». Από την πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι για να καταστεί αξιόποινη η παράλειψη καταβολής επιβληθείσας φορολογίας πρέπει η φορολογία να περιέλθει εις γνώση του διοικούμενου και να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία των 75 ημερών που αυτός έχει για να ασκήσει προσφυγή εναντίον της πράξης επιβολής της. Έχοντας υπόψη μου τη μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο και τα σχετικά ευρήματα που προκύπτουν από αυτή κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την ενοχή του κατηγορούμενου στην κατηγορία που αυτός αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε ότι η υποχρέωση του κατηγορούμενου να καταβάλει τη φορολογία σε σχέση με τις ειδοποιήσεις επιβολής τελών σκυβάλων για το έτος 2019 κατέστη ανέκκλητη και συνακόλουθα η παράλειψή του να καταβάλει τη σχετική φορολογία αξιόποινη. Συνακόλουθα, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506. [2] Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. [3] Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 ΑΑΔ 454, Ιωάννου ν. Κουννίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1215 [4] Scott Graham Brierley v. Αστυνομίας,

(2012)2 ΑΑΔ 476, ημερ. 19/7/12, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179, Χριστοφίνης ν. Φραντζή Πολ. Έφεση328/11, ημερομηνίας 31.5.2017. [5] Frederickou Schools Co Ltd κ.α. ν. Acuac Inc

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527, Μοσχάτου ν. Μοσχάτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 785 Πιριλίδη ν. Δήμου Λεμεσού, Ποιν. Έφ. Αρ. 331/2015, ημερομηνίας 11.12.2017 [6] Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, Pissis Ltd v. La Baguette Boulangerie- Patisserie Ltd, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 30.9.2015, Ιωάννης Τσιάττες v. Kokis Solomonides (Cartridges Industries) Ltd,

(2009)1 ΑΑΔ 974, 16 Ιουλίου, 2009, STARGEL CO LTD ν. LUTKIN κ.α., Πολιτική έφεση ΑΡ. 407/2011, 21/6/2018 και Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 1874 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο